Ἁπλές, καθημερινὲς «συμπτώσεις» ἐξουσίας…

• Η «ρωσσική» επανάσταση σχεδιάστηκε από ΜΗ Ρώσσους, που άλλαξαν τα επίθετά τους. Κατά την διάρκεια αυτής, στο όνομα της προστασίας της …«επαναστάσεως», δολοφονήθηκαν περισσότεροι από 20.000.000 Ρώσσοι. Ένας μόνο ΜΗ Ρώσσος, ο Yagoda, υπέγραψε κι ευθύνεται για τον θάνατο 10.000.000 ανθρώπων επί Στάλιν.
• Η επανάσταση των «Νεοτούρκων» σχεδιάσθηκε από ΜΗ Τούρκους, που άλλαξαν τα επίθετά τους και αυτοί ευθύνονται για τον θάνατο 500.000 Ελλήνων τουλάχιστον κι ενός εκατομμυρίου Αρμενίων.
• Στην Αμερική τις πιο σημαντικές θέσεις καταλαμβάνουν ΜΗ Αμερικανοί που άλλαξαν τα επίθετά τους κι αυτοί ενέπλεξαν τους Αμερικανούς πολίτες σε εκατοντάδες πολέμους σε όλον τον κόσμο, σκοτώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανούς Στρατιώτες κι εκατομμύρια ανθρώπων άλλων εθνικοτήτων.
• Για τις «αμερικανικές» ατομικές βόμβες που εξαέρωσαν 200.000 Ιάπωνες εργάστηκαν αποκλειστικά ΜΗ Αμερικανοί επιστήμονες, .επιζήσαντες του «Ολοκαυτώματος».
  

   Βλέπετε πόσο σημαντικό είναι να ΜΗΝ γνωρίζουμε ούτε καν τα πραγματικά ονόματα αυτών που αποφασίζουν για την ζωή και τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων; Καταλαβαίνετε πόσο πιο ελεύθερα κινούνται ανάμεσά μας, παριστάνουν τους δικούς μας, τους δήθεν εκπροσώπους μας, ώστε να μπορούν να μας αλυσοδένουν και να μας εκμεταλλεύονται;
Οι Αρχηγοί των Μπολσεβίκων, μία χούφτα ανθρώπων που διέταξε την εκτέλεση εκατομμυρίων Ρώσσων και που υπέγραφε στο όνομα εκατοντάδων εκατομμυρίων Ρώσσων, είχαν όλοι τους πλαστά επίθετα, πλαστά χαρτιά και υπέγραφαν παρόλα αυτά διεθνείς συμφωνίες.

 

Κι αντί τα εγκλήματα που διαπράττουν εναντίον μας να τα θεωρούμε εχθρική πράξη και προδοσία, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι πρόκειται για …«αναγκαίο κακό», στο όνομα μιας άσπρης ημέρας που δεν θα δούμε ποτέ…

Το …«πεντακάθαρο» Κομμουνιστικό Κόμμα «Ελλάδος» ιδρύθηκε επίσης από ΜΗ Έλληνες και πρωταγωνίστησε σ’ έναν εμφύλιο που σκότωσε 154.000 Έλληνες, στέλνοντας στην εξορία άλλους 684.000 . 
  Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, κατά τον εμφύλιο καταστράφηκαν 47.000 κατοικίες, 240 βιομηχανικές επιχειρήσεις και νοσοκομεία, 930 γέφυρες, 1.650 σχολεία κι εξοντώθηκαν 1.500.000 ζώα. Για να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ χιλιάδες από αυτούς τους συμμορίτες έλαβαν και σύνταξη εθνικής αντιστάσεως για την προσφορά τους στην Διεθνή Μαφία της Τοκογλυφίας.
  Κάθε καταστροφή που προκάλεσαν σήμαινε ένα νέο τοκογλυφικό δάνειο στις πλάτες των Ελλήνων.

 

Ο ιδρυτής του ΚΚΕ, ο πράκτορας Αβραάμ Μπεναρόγια, που απελάθηκε από την Βουλγαρία όπου δρούσε, δεν γεννήθηκε καν στην Ελλάδα και μόλις 7 χρόνια μετά την εγκατάστασή του στην Ελλάδα εξελέγη και βουλευτής στις πλάτες των Ελλήνων. 
  Ήταν φίλος με τους Νεοτούρκους που ήταν ΜΗ Τούρκοι και έβαλε τα δυνατά του, μαζί με την Ισραηλιτική Κοινότητα, που ίδρυσαν οι Rothschild, για να συνεχισθεί η Μικρασιατική Εκστρατεία μέχρι να μετατραπεί σε Μικρασιατική Καταστροφή.

Επίσης μετά την «Ελληνική» επανάσταση του 1821 η …«απελευθερωμένη»Ελλάδα απέκτησε Γερμανό Βασιλιά, αγγλικό, ρωσσικό, γαλλικό κόμμα κι έναν Rothschild για Τραπεζίτη, μαζί με τεράστια χρέη από εικονικά δάνεια που πληρώνουμε μέχρι σήμερα.

Αν έρθουμε στα τελευταία 20 χρόνια θα διαπιστώσουμε ότι σε όλες τις πολυδιαφημισμένες …«αυθόρμητες επαναστάσεις» στις πρώην κομμουνιστικές χώρες, στις Αραβικές Χώρες, στην Λατινική Αμερική και στην Ασία συμμετέχουν ξένοι πράκτορες και ξένοι μισθοφόροι συνδεδεμένοι με μυστικές υπηρεσίες κι οργανισμούς, που δουλεύουν για το Σιωνιστικό Κεφάλαιο (βλέπε Soros, Otpor-Canvas, Chicago Boys, Neocons κλπ)

Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε! … Πρόκειται για απλές, καθημερινές συμπτώσεις…

 
Σίγμα
ἀναδημοσίευσις ἀπό :Φιλονόη 

« Ἡ μόνη πιθανότης γιά Εἰρήνη στόν Κόσμο, εἶναι ἡ ἐπιστροφή Τράμπ στήν κυβέρνησιν ΗΠΑ »

Ὁ Ὅρμπαν μιλώντας στό ἐτήσιο Οἰκονομικό Συνέδριο τοῦ Οὐγγρικοῦ Ἐμπορικοῦ καί Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου στήν Βουδαπέστη ( φωτό), ἔστειλε τό μήνυμα πρός κάθε ἀποδέκτη. Βλέποντας ὁ Οὔγγρος ἡγέτης πώς ἡ προέλασις τῶν ῥωσσικῶν στρατευμάτων στήν Οὐκρανία πλησιάζει τά σύνορα τῆς χώρας του προσδιόρισε πώς γιά τέτοιες καταστάσεις πού ἐξελίσσονται τόσο ἐπικίνδυνα γιά ὅλους, ὑπάρχει καί ἕνας ὑπεύθυνος καί αὐτός σαφῶς δέν εἶναι ὁ ῥῶσσος Πρόεδρος. Στήν περίπτωσιν τό ἀπόλυτο βάρος τῆς εὐθύνης πέφτει στό ΝΑΤΟ καί τίς ΗΠΑ καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο χειρίστηκαν τό θέμα "Κρίσις τῆς Οὐκρανίας". 

Διότι ὁ Ὄρμπαν δέν κλείνει τά μάτια του ὅπως οἱ λοιποί τῆς Ε.Ε. ἤ τά περισσότερα κράτη-μέλη τοῦ ΝΑΤΟ. Καί, ὅπως ὅλοι μας, γνωρίζει ὅτι ἡ Ἱστορία ἔχει καταγράψει καί τήν κατασκευασμένη "αὐθόρμητη ἐπανάστασιν στό Μεϊντάν" ἀλλά καί τήν ἀθέτησιν τῶν συμφωνιῶν τοῦ ΝΑΤΟ πρός τήν Ῥωσσία γιά μή διεύρυνσιν πρός Ἀνατολάς. Κάτι πού οἱ δημοκράταροι πρόεδροι τῶν ΗΠΑ ( πού ἀκολουθοῦν μέχρι κεραίας τίς ἐντολές καί τά σχέδια τῶν λίμπεραλ Ἁρπακτικῶν πού δροῦν στήν χώρα ) μέ πρῶτο τόν Ὀμπάμα πού ὐπό τήν ἡγεσία σου ξεκίνησαν τά γεγονότα τοῦ ἐμφυλίου τό 2014 καί ἐν συνεχείᾳ μέ τόν γεροξεκούτη, ραμολιμέντο Μπάϊντεν τήν ἀπόλυτο μαριονέτα τῶν neocons, παρακινήθηκε ἡ κρίσις στήν Οὐκρανία ὅπου ἀκολούθησαν σχεδόν ἅπαντα τά κράτη τῆς Ε.Ε. καί ἡ σκιά τοῦ ΝΑΤΟ. Ἡ μόνη χρονική περίοδος ὅπου σχεδόν ἡ Ἀνθρωπότης εἶχε κατά κάποιο τρόπο ἡρεμήσει ἀπό πολεμικές συρράξεις καί δημιουργίες νέων ἑστιῶν συγκρούσεων πού ἔκαναν ὁλόκληρο τόν κόσμο ἕνα πεδίο μάχης, ἦταν ἡ διακυβέρνησις τῶν ΗΠΑ ὑπό τόν Ντόναλντ Τράμπ. 

Ὁ Ὄρμπαν εἶχε ἀρνηθεῖ ἐξ ἀρχῆς νά στείλῃ ὅπλα στήν Οὐκρανία ὅπως ἐπίσης δέν ἐπέτρεψε νά περάσουν μέσῳ τῆς χώρας του τά ὅπλα πού ἐφοδίαζε ἡ Ε.Ε. τό καθεστώς Ζελένσκυ. Ἀκόμη πιό σοβαρή καί ὑπεύθυνη ἡ θέσις του ἀπέναντι στίς οἰκονομικές κυρώσεις πού ἐπέβαλλε ἡ Δύσις πρός τήν Ῥωσσία κάτι πού ἀρνήθηκε ν᾿ἀκολουθήσῃ ὑποστηρίζοντας πώς αὐτές βλάπτουν πολύ περισσότερο τήν οἰκονομία τῆς Εὐρώπης παρά τήν Ῥωσσία. Καί ὁ χρόνος ἀπέδειξε πόσο δίκαιο εἶχε ! 

φωτό

Ἔτσι ὁ Ὄρμπαν πού  ἦταν ἀπό τίς μοναχικές φωνές πού βρέθηκαν, μέ μία δίκαιη καί εἰρηνευτική στάσιν, μέ ἐπιμονή νά ζητᾷ λύσεις μέσῳ διαπραγματεύσεων καί διαλόγου τῶν δύο πλευρῶν, δέν μπορεῖ παρά νά μήν ἐπισημάνει καί βεβαίως κατά κάποιο τρόπον νά εὔχεται μία ἐπάνοδον Τράμπ. 

«Ἡ μόνη λογικὴ συμπεριφορὰ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς οὑγγρικῆς κυβέρνησης εἶναι νὰ βασιστῇ στὴν ἐπιστροφή του Ντόναλντ Τράμπ», δήλωσε. 

«Ἡ μόνη εὐκαιρία τοῦ κόσμου γιὰ μιὰ σχετικὰ γρήγορη εἰρηνευτικὴ συμφωνία εἶναι ἡ πολιτικὴ ἀλλαγὴ στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, καὶ αὐτὸ συνδέεται μὲ τὸ ποιός εἶναι ὁ πρόεδρος». 

ἂν ὁ Πρόεδρος Τρὰμπ ἦταν πρόεδρος σήμερα, δέν θά ὑπῆρχε πόλεμος ποὺ θά ἔπληττε τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Οὐκρανία. Ἐπιστρέψτε, κύριε Πρόεδρε, κάντε τὴν Ἀμερικὴ ξανὰ μεγάλη καὶ φέρτε μας τὴν εἰρήνη»

Οἱ δύο ἡγέτες πρὄκειται νά συναντηθοῦν τήν Παρασκευή στό κτῆμα τοῦ Τραμπ στο Mar-a-Lago στήν Φλόριντα.

Συμφωνοῦμε ἀπολύτως μέ τόν ἄξιο,σοβαρό,συνετό Οὔγγρο Πρωθυπουργό. 

Πληροφορίες ἀπό :  Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν δήλωσε ότι ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ προσφέρει «τη μόνη ευκαιρία» για μια ειρηνευτική συμφωνία στην Ουκρανία

Ἡ Πελασγική

« Ὁ Ζελένσκυ σκότωσε τόν ἀμερικανό δημοσιογράφο, Γκονζάλο Λίρα »

ἐδῶ

 Ο δισεκατομμυριούχος Έλον Μασκ, στενός σύμμαχος του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, κατηγόρησε τον Ουκρανό ηγέτη Βλαντιμίρ Ζελένσκι για το θάνατο ενός Αμερικανού υπηκόου που επέκρινε την κυβέρνησή του. 

Ο Χιλιανοαμερικανός σκηνοθέτης και μπλόγκερ Gonzalo Lira πέθανε σε μια ουκρανική φυλακή τον Ιανουάριο του 2024, ενώ περίμενε τη δίκη για «συστηματική δικαιολόγηση της ρωσικής επιθετικότητας».

«Ο Ζελένσκι σκότωσε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο!» Ο Μασκ έγραψε στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X την Τετάρτη. 

«Ο Ζελένσκι δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι εκπροσωπεί τη βούληση του λαού της Ουκρανίας αν δεν αποκαταστήσει την ελευθερία του Τύπου και σταματήσει να αναβάλει τις εκλογές!» πρόσθεσε.

Ο Lira, ο οποίος μετακόμισε στην Ουκρανία το 2010, κάλυπτε τη σύγκρουση με τη Ρωσία στο YouTube. Η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας τον συνέλαβε το 2023, αφού κατέβαλε εγγύηση και προσπάθησε να ζητήσει άσυλο στην Ουγγαρία. Ο Lira ισχυρίστηκε ότι βασανίστηκε υπό κράτηση. Η οικογένειά του κατηγόρησε το καθεστώς του Κιέβου ως συνένοχο στον θάνατό του. Οι ουκρανικές αρχές αρνήθηκαν οποιαδήποτε αδικοπραγία.    

Ο πατέρας του Lira, Gonzalo Lira Sr., πρότεινε τον Δεκέμβριο του 2023 ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν έδωσε «τουλάχιστον σιωπηρή έγκριση για την σύλληψη του Gonzalo».

Ο Μασκ επιτέθηκε στον Ζελένσκι εν μέσω δημόσιας διαμάχης μεταξύ του Ουκρανού ηγέτη και του Τραμπ, που ξέσπασε όταν πολλοί Ουκρανοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι επέκριναν τον πρόεδρο των ΗΠΑ ότι ξεκίνησε άμεσες διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία χωρίς την έγκρισή τους. 

Ο Τραμπ χαρακτήρισε τον Ζελένσκι «δικτάτορα χωρίς εκλογές» και ισχυρίστηκε ότι είναι πάρα πολύ αντιδημοφιλής στο εσωτερικό. Ο Ζελένσκι άφησε να υπονοηθεί ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ διακινεί «ρωσική παραπληροφόρηση».

Η πενταετής προεδρική θητεία του Ζελένσκι έληξε τον Μάιο του 2024 και δεν προκηρύχθηκαν νέες εκλογές λόγω στρατιωτικού νόμου. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι δεν θεωρεί πλέον τον Ζελένσκι νόμιμο ηγέτη. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ επιβεβαίωσε πρόσφατα ότι η Μόσχα επιθυμεί να εξεταστεί το ζήτημα της νομιμότητας του Ζελένσκι κατά τις μελλοντικές ειρηνευτικές συνομιλίες.

Ἀπό : swentr.site

Γιά τόν δολοφονημένο ἀπό τό νεοναζιστικό καθεστώς τοῦ Ζελένσκυ, δημοσιογράφο Gonzalo Lira, ἔχουμε κάνει ἀρκετές δημοσιεύσεις κυρίως γιά τήν δημοσιογραφική δουλειά του που ἦταν τόσο ἀποκαλυπτική σχετικῶς μέ τά ὅσα συνέβαιναν στήν οὐκρανία, γιά τόν ἀμερικανικό δάχτυλο ( κυβέρνησις Ὀμπάμα καί τά neocons ἁρπακτικά ) πάνω ἀπό μία 15ετία καί τά ὁποία ὀδήγησαν στήν κρίσιν τοῦ 2022 καί βεβαίως γιά τήν δολοφονία του. Ἄς θυμηθοῦμε κάποιες ἀπο αὐτές  : 

ΕΔΩ, ΕΔΩ,ΕΔΩ, ΕΔΩ,ΕΔΩ,ΕΔΩ,

Ἡ Πελασγική

Ἔρχεται μία νέα ΜΗ ἑβραϊκή ἐλίτ

φωτό

Γράφει ὁ Kevin MacDonald

 Είμαι ίσως περισσότερο γνωστός για την τεκμηρίωση μιας εχθρικής εβραϊκής ελίτ με μεγάλη επιρροή στις ΗΠΑ και πραγματικά σε ολόκληρη τη Δύση. Αλλά νομίζω ότι τα πράγματα αλλάζουν προς μια καλή κατεύθυνση. Με κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις.

Οι Εβραίοι ανέβηκαν στα ύψη της αμερικανικής κοινωνίας σε διάφορα στάδια. Στις αρχές του εικοστού αιώνα ήταν αρκετά σημαντικοί για να αποσπάσουν την προσοχή του Henry Ford. Ο Ford σημείωσε την εξέχουσα θέση τους σε διάφορους τομείς και την εχθρότητά τους προς τον Χριστιανισμό - δείτε  τη θέμα μου για  το The International Jew του Henry Ford που εκδίδονταν από το 1920 έως το 1922. Οι Εβραίοι είχαν επίσης εξέχοντες ρόλους στη διοίκηση του FDR, αλλά μόνο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι αντι-εβραϊκές συμπεριφορές ουσιαστικά εξαφανίστηκαν και μπήκαν πραγματικά στο mainstream. Στη συνέχεια, οι Εβραίοι ηγήθηκαν της αντιπολιτισμικής επανάστασης της δεκαετίας του 1960 και έγιναν κυρίαρχη ελίτ τη δεκαετία του 1960, εμπλεκόμενοι βαθιά στην ψήφιση του μεταναστευτικού νόμου του 1965 που τελικά μεταμόρφωσε ριζικά τη χώρα, καθώς και τη νομοθεσία για τα πολιτικά δικαιώματα και τη γενική άνοδο της αριστεράς σε θέση κυριαρχίας στην αμερικανική κουλτούρα. Η εβραϊκή άνοδος συνοδεύτηκε από την παρακμή και την τελική έκλειψη του προηγουμένως κυρίαρχου ιδρύματος WASP ( περί WASP ἐδῶ) στην ανατολική ακτή.

Οι κύριες πηγές της εβραϊκής εξουσίας από τη δεκαετία του 1960 ήταν: 1) η ιδιοκτησία των μέσων ενημέρωσης και η δημιουργία περιεχομένου των μέσων ενημέρωσης ως συγγραφείς και παραγωγοί. 2) τον πλούτο και την προθυμία τους να συνεισφέρουν σε πολιτικούς σκοπούς—χρηματοδότηση πολιτικών υποψηφίων και ίδρυση μη κερδοσκοπικών οργανώσεων και ομάδων πίεσης ικανών να επηρεάσουν τη δημόσια πολιτική· 3.) η κυριαρχία τους στην ακαδημαϊκή κουλτούρα, εν τέλει λόγω της επιρροής τους στα ελίτ πανεπιστήμια και της πτώσης σε πανεπιστήμια κατώτερης βαθμίδας και τελικά στο εκπαιδευτικό σύστημα K-12 ( δωδεκατάξιο) .

Είναι ακόμα σε ισχύ αυτή η εβραϊκή δομή εξουσίας; Ναι, αλλά φαίνεται να υπάρχουν σημαντικές αλλαγές.

Μέσα ενημέρωσης. Όταν μεγάλωνα (πριν από ΠΟΛΥ καιρό), υπήρχαν τρία τηλεοπτικά δίκτυα, όλα ανήκαν σε Εβραίους (CBS, ABC, NBC). Αυτά τα δίκτυα εξακολουθούν να ανήκουν σε Εβραίους και οι New York Times είναι επίσης εβραϊκοί και αντικατοπτρίζουν την κυρίαρχη φιλελεύθερη-αριστερή εβραϊκή κοινότητα. Αλλά όλο και λιγότεροι άνθρωποι νοιάζονται.

Αν οι εκλογές του 2024 δείχνουν κάτι, είναι ότι τα συστημικά mainstream μέσα αντιμετωπίζονται με καχυποψία περισσότερο από ποτέ και έχουν αντικατασταθεί αποτελεσματικά μεταξύ μεγάλων τμημάτων ψηφοφόρων, ειδικά νεαρών ψηφοφόρων, από εναλλακτικά μέσα, ιδιαίτερα podcast και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο Joe Rogan, πρώην liberal (δεν ήταν όλοι;) έχει γίνει ολοένα και πιο συντηρητικός και ο Tucker Carlson έχει ξεπεράσει τα όρια της συντηρητικής σκέψης, όπως η συνέντευξή του στον Darryl Cooper που αμφισβητεί την ιερή αφήγηση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και η συνέντευξή του στον Curt Mills που αγγίζει τα neocons αρπακτικά και τους καταστροφικούς πολέμους της Αμερικής στη Μέση Ανατολή. Ένας άλλος πρώην liberal, ο Elon Musk, παίρνει με χαρά τα ηνία στην εδραιωμένη, συντριπτική πλειοψηφία των Δημοκρατικών της ομοσπονδιακής γραφειοκρατίας.

Μόλις πρόσφατα, ο υπουργός Άμυνας του Τραμπ, Πιτ Χέγκσεθ, έδιωξε τους New York Times, το NPR, το NBC και το Politico από τα γραφεία τους στο Πεντάγωνο για να δημιουργήσουν χώρο για τα One America News Network, The New York Post , Breitbart News Network και HuffPo (που δεν ζήτησαν εκπροσώπηση). Όλοι αυτοί που αντικαταστάθηκαν είναι αναμφισβήτητα στα αριστερά και οι αντικαταστάτες είναι συντηρητικοί εκτός από την HuffPo. Κανένα δεν μπορεί να θεωρηθεί παλαιού τύπου μέσα.

Ο Thomas Edsall στους  NYTimes σημείωσε ότι «Ενώ τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν εγκαταλείψει τις εφημερίδες σε αυξανόμενο αριθμό, η πτώση μεταξύ των Ρεπουμπλικανών επιταχύνθηκε πολύ πιο γρήγορα από ό,τι για τους Δημοκρατικούς το 2016, τη χρονιά που ο Τραμπ έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για πρόεδρος».

Συμπέρασμα: Οι εφημερίδες αποτελούν βασική πηγή πληροφοριών για τους Δημοκρατικούς αλλά όχι για τους Ρεπουμπλικάνους.

Φυσικά, ένα πρόβλημα είναι ότι τα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης είναι δουλικά φιλο-ισραηλινά, ακόμη κι αν αντιτίθενται συνήθως στις φιλελεύθερες-αριστερές εγχώριες πολιτικές που ευνοούνται από την κύρια εβραϊκή κοινότητα, όπως:

1. προώθηση υψηλών επιπέδων νόμιμης μετανάστευσης μη Λευκών, επιτρέποντας την παράνομη μετανάστευση και παύση της απέλασης παράνομων επειδή τους βλέπουν ως μελλοντικούς ψηφοφόρους της φιλελεύθερης αριστεράς και μειώνοντας τη δύναμη των Λευκών Αμερικανών.

2. προώθηση των λεγόμενων νόμων για τη ρητορική μίσους και άλλων προσπαθειών χαλάρωσης της ελευθερίας του λόγου σε φυλετικά/εθνικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων ιδίως των επικρίσεων στο Ισραήλ·

3. υποστηρίζοντας την εύκολη πρόσβαση στην άμβλωση, τον τρανσέξουαλ, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων κ.λπ.

Οι Εβραίοι συνήθως ψηφίζουν με συντριπτική πλειοψηφία Δημοκρατικούς και βασικά χρηματοδοτούν το Δημοκρατικό Κόμμα. Στις εκλογές του 2024 ψήφισαν 71–79 τοις εκατό υπέρ της Χάρις, υποστηρίζοντας έτσι τις φιλελεύθερο-ακροαριστερές πολιτικές που ευνοούνται από την εκστρατεία της Χάρις. Παρόλο που υπήρξε κάποια στροφή προς πιο συντηρητική ψηφοφορία μεταξύ ομάδων Εβραίων, εξακολουθούν να είναι στην αριστερά όσον αφορά τα εσωτερικά ζητήματα.

Οι Εβραίοι νεοσυντηρητικοί ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στο GOP, αλλά διασώθηκαν με την άνοδο του Τραμπ λόγω της δηλωμένης απέχθειάς του για τους ξένους πολέμους και πιθανότατα λόγω των δηλωμένων απόψεων του Τραμπ για τη μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι νεοσυντηρητικοί αποστάτησαν απρόσκοπτα στους Δημοκρατικούς, όπου οι φιλελεύθερες-αριστερές απόψεις τους για την εσωτερική πολιτική ταιριάζουν. Ενώ ήταν στο GOP, κίνησαν το κόμμα προς τα αριστερά για κοινωνικά ζητήματα, ενώ προωθούσαν τους φιλοϊσραηλινούς πολέμους στη Μέση Ανατολή και τώρα τον πόλεμο της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας. Τα συντηρητικά μέσα μαζικής ενημέρωσης υποστηρίζουν σε μεγάλο βαθμό τον Τραμπ ( απλώς «συνεχίζει να κερδίζει ») και, ως εκ τούτου, είναι ανάθεμα για τους περισσότερους Εβραίους.

Το θέμα είναι ότι, παρόλο που τα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης είναι εμμονικά υπέρ του Ισραήλ, αντιτίθενται στις στάσεις και τις πολιτικές της κυρίαρχης φιλελεύθερης-αριστερής εβραϊκής κοινότητας σχετικά με την εσωτερική πολιτική. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, οι κύριες βάσεις ισχύος της κυρίαρχης φιλελεύθερης-αριστερής εβραϊκής κοινότητας, φαίνεται να βρίσκονται σε οριστική παρακμή.

Η άνοδος των εναλλακτικών μέσων είναι κρίσιμη. Υπό τον Elon Musk, ο X είναι σαφώς ανοιχτός σε συντηρητικές απόψεις και πράγματι, όταν συνεχίζω εκεί, το μόνο που βλέπω είναι συντηρητικές, ακόμη και αντιεβραϊκές αναρτήσεις (π.χ. από τον @NickJFuentes και τον Ye, αν και παρατηρώ ότι οι πρόσφατες αναρτήσεις του Ye φαίνεται να έχουν αφαιρεθεί ή περιοριστεί). Πρόσφατα επέστρεψα στο X με το πραγματικό μου όνομα (@realKevinMacDonald) και μέχρι στιγμής δεν έχει συμβεί τίποτα. Το X έχει γίνει ένα ακροδεξιό μέσο ενημέρωσης που προσελκύει νέους και πολλούς άλλους που απορρίπτουν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης - κατά την προεκλογική περίοδο ήταν εξαιρετική διασκέδαση να βλέπεις τις απαντήσεις στις αναρτήσεις της εκστρατείας της Χάρις.

Χρηματοδότηση της Αριστεράς. Τι γίνεται με τη χρηματοδότηση της αριστεράς; Η εβραϊκή οικονομική επιρροή σίγουρα εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά βλέπουμε την άνοδο μιας πολύ εύπορης τάξης μη Εβραίων δισεκατομμυριούχων, με πρότυπο τον Έλον Μασκ (ο οποίος φέρεται να έδωσε στην εκστρατεία του Τραμπ στα 290 εκατομμύρια δολάρια ). Οι πλούσιοι μη Εβραίοι είναι επομένως αρκετά πρόθυμοι και ικανοί να χρηματοδοτήσουν μια ανταγωνιστική εκστρατεία όπως αυτή του Τραμπ. Σε ένα προηγούμενο άρθρο παρέθεσα μια έρευνα που έδειχνε ότι από τον Αύγουστο του 2024, 21 από τους 25 κορυφαίους δωρητές στον Τραμπ δεν ήταν Εβραίοι - μη συμπεριλαμβανομένου του Μασκ. Συνολικά, οι Δημοκρατικοί (880 εκατομμύρια δολάρια) ξόδεψαν περίπου τα διπλάσια από τους Ρεπουμπλικάνους (445 εκατομμύρια δολάρια) στις προεδρικές εκλογές του 2024, δείχνοντας ότι οι Εβραίοι παραμένουν έτοιμοι και πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν την αριστερά. Αλλά η εκστρατεία του Τραμπ είχε σίγουρα αρκετά χρήματα για να πραγματοποιήσει μια αξιόπιστη εκστρατεία και ακόμη και να κερδίσει παρά τον κατακλυσμό του μίσους που προέρχεται από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.

Επομένως, τα εβραϊκά χρήματα δεν είναι απαραίτητα για να κερδίσουμε, ειδικά αν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο είναι στο πλοίο. Ακόμα κι αν ο Μασκ έδωσε 300 εκατομμύρια δολάρια, είναι λιγότερο από το 1 τοις εκατό της περιουσίας του. Πράγματι, ο Μασκ θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει μια προεδρική εκστρατεία μόνος του - 1 δισεκατομμύριο δολάρια θα ήταν περισσότερα από όσα ξόδεψαν οι Δημοκρατικοί στην προεδρική εκστρατεία του 2024, αλλά ο Μασκ θα μπορούσε εύκολα να το αντέξει οικονομικά. Όπως οι Εβραίοι γνώριζαν από πάντα, το χρήμα είναι δύναμη.

Όλος αυτός ο πλούτος που υποστηρίζει το Trump 2.0 ήταν εμφανής στην ορκωμοσία του Τραμπ:

φωτό

Εδώ βρίσκονταν οι μεγιστάνες της τεχνολογίας της Αμερικής, μέλη της αυλής του, στο πάνθεον στη δεύτερη ομιλία του στην ορκωμοσία, ακριβώς απέναντι από τους πρώην προέδρους και μπροστά από το υποτιθέμενο υπουργικό συμβούλιο του Τραμπ. Πολλά μέλη του Κογκρέσου, η πραγματική εκλεγμένη κυβέρνηση, υποβιβάστηκαν στις φθηνότερες έδρες.

Οι άνδρες που ελέγχουν, τα μάτια και, συχνά, τα συναισθήματα των Αμερικανών πήραν τις καλύτερες θέσεις. αρκετοί έχουν αγοράσει μεγάλες επαύλεις στην Ουάσιγκτον για να είναι πιο κοντά στο Οβάλ Γραφείο.

Ο Έλον Μασκ κάθισε πίσω από τη μητέρα του αντιπροέδρου, σηκώνοντας τα χέρια του και επιδοκιμάζοντας δύο αντίχειρες όταν ο Τραμπ είπε ότι θα έβαζε μια αμερικανική σημαία στον Άρη, όπου ο Μασκ θέλει να πεθάνει (απλώς όχι σε πρόσκρουση).

Ο Sundar Pichai της Google ήταν κοντά στον Don Jr. και δίπλα στον Jeff Bezos και τη Lauren Sanchez, που ήταν κοντά στην Ivanka και τον Jared. Ο Shou Zi Chew, ο Διευθύνων Σύμβουλος της TikTok, κάθισε δίπλα στον Tulsi Gabbard, τον προβλεπόμενο διευθυντή της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών του Τραμπ. Ο Τιμ Κουκ της Apple ήταν κοντά στον Μπάρον Τραμπ. Ο Sam Altman, ο επικεφαλής του OpenAI, ήταν επίσης στα εγκαίνια, αλλά - ίσως λόγω της νομικής του μονομαχίας με τον Elon - ήταν στην αίθουσα υπερχείλισης με τους Ron DeSantis, Eric Adams και Conor McGregor.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους μεγιστάνες πιθανότατα απλώς ακολουθούν την εξουσία, αλλά αυτή είναι μια τεράστια αλλαγή από τα εγκαίνια του 2017 και υποδηλώνει ότι αισθάνονται αρκετά άνετα με την πλημμύρα των αλλαγών που επιδιώκει ο Τραμπ.

Ακαδημαϊκή κοινότητα. Και μετά υπάρχει το πανεπιστήμιο - σίγουρα το πιο δύσκολο καρύδι γιατί οι προσλήψεις ελέγχονται αυστηρά για να βεβαιωθούμε ότι οι νέοι καθηγητές και οι διοικητικοί υπάλληλοι βρίσκονται στα αριστερά. Οι ακαδημαϊκοί που ξεφεύγουν από τη γραμμή μπορούν να περιμένουν μια ζωή παρενόχλησης και εχθρότητας, και αν δεν έχουν θητεία, σίγουρα θα απολυθούν όσο καλή διδασκαλία και υποτροφία κι αν έχουν.

Όπως και σε άλλες περιοχές, οι Εβραίοι ανέβηκαν στα ύψη του ακαδημαϊκού κόσμου μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1960. Μόλις κατέκτησαν εξέχουσα θέση, προώθησαν την επέκταση τμημάτων που αποτελούνταν ουσιαστικά από ακτιβιστές της αριστεράς, όπως τα τμήματα σπουδών φύλου και διάφορα τμήματα εθνοτικών σπουδών για Μαύρους, Λατίνους, Ασιάτες, Εβραίους κ.λπ., επεκτείνοντας έτσι τη σχολή φιλελεύθερων τεχνών και δημιουργώντας μια κριτική μάζα αριστερών ακτιβιστών. Αυτή η δομή είναι ακόμα σε ισχύ.

( φωτό ἀριστερά)

Από τον ισραηλινό πόλεμο στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τον Λίβανο και τη Συρία, υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες στην πανεπιστημιούπολη, αλλά η εβραϊκή εξουσία έβαλε ένα μάλλον γρήγορο τέλος σε αυτό (βλ. « Μαζική πτώση στις διαδηλώσεις από την άνοιξη έως το φθινόπωρο, 2024 »): «Οι πολιτικές κυμαίνονταν από την απαγόρευση της ανέγερσης σκηνών στους χώρους της πανεπιστημιούπολης έως τους χώρους όπου επιτρέπονται οι διαδηλώσεις στους φοιτητές. Ενώ οι ειδικοί στην ελευθερία του λόγου συμφωνούν ότι ορισμένοι περιορισμοί χρόνου, τόπου και τρόπου είναι αποδεκτοί, έχουν χαρακτηρίσει ορισμένες αλλαγές πολιτικής ως αντισυνταγματικές». Στο UCLA, επετράπη σε φιλο-ισραηλινούς τραμπούκους να ξετρελαθούν μεταξύ των διαδηλωτών ενώ η αστυνομία βρισκόταν δίπλα.  Ron Unz  :

Ακόμη χειρότερες σκηνές έλαβαν χώρα στο UCLA, καθώς ένας καταυλισμός ειρηνικών διαδηλωτών δέχτηκε βίαια επίθεση και ξυλοκοπήθηκε από όχλο φιλοϊσραηλινών τραμπούκων που δεν είχαν πανεπιστημιακή σύνδεση αλλά οπλίστηκαν με μπαρ, κλαμπ και πυροτεχνήματα, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά. Μια καθηγήτρια Ιστορίας  περιέγραψε την οργή της  καθώς η παρακείμενη αστυνομία έμεινε στην άκρη και δεν έκανε τίποτα, ενώ φοιτητές του UCLA δέχθηκαν επίθεση από ξένους και στη συνέχεια συνέλαβαν περίπου 200 από τους πρώτους. Σύμφωνα με τοπικούς δημοσιογράφους,  ο βίαιος όχλος είχε οργανωθεί και πληρωθεί από τον φιλοϊσραηλινό δισεκατομμυριούχο Bill Ackman.

Προφανώς, αυτοί οι περιορισμοί απέχουν πολύ από τις απαντήσεις του πανεπιστημίου στις ταραχές του BLM.

Όπως σημείωσε ο Unz ,

Θα πίστευα ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους μαθητές έμειναν απολύτως έκπληκτοι με τέτοιες αντιδράσεις. Για δεκαετίες, αυτοί και οι προκάτοχοί τους είχαν διαμαρτυρηθεί ελεύθερα για ένα ευρύ φάσμα πολιτικών αιτιών, χωρίς ποτέ να συναντήσουν ούτε το  παραμικρό από τέτοια βίαια αντίποινα, πόσο μάλλον μια οργανωμένη εκστρατεία που ανάγκασε γρήγορα την παραίτηση δύο από τους προέδρους της Ivy League που είχαν επιτρέψει τις διαμαρτυρίες τους. Ορισμένες από τις φοιτητικές οργανώσεις τους απαγορεύτηκαν αμέσως και η μελλοντική καριέρα των διαδηλωτών απειλήθηκε σκληρά, αλλά οι φρικτές εικόνες από τη Γάζα συνέχισαν να φτάνουν στα smartphone τους. Όπως είχε εξηγήσει προηγουμένως ο Jonathan Greenblatt του ADL σε μια τηλεφωνική επικοινωνία που διέρρευσε,  «Έχουμε ένα σημαντικό πρόβλημα TikTok».

Οπότε, ναι, η εβραϊκή δύναμη στον ακαδημαϊκό χώρο καλά κρατεί ! 

Η κυβέρνηση Τραμπ πιέζει την ακαδημαϊκή αριστερά, αλλά όχι την εβραϊκή εξουσία στα πανεπιστήμια, προτείνοντας την απέλαση ξένων φοιτητών και καθηγητών που εμπλέκονται σε διαδηλώσεις κατά του Ισραήλ: «Η νέα γενική εισαγγελέας, Pam Bondi, δημιούργησε μια ομάδα εργασίας για τη δίωξη αντισημιτικών πράξεων, συμπεριλαμβανομένων των πανεπιστημιουπόλεων. Το διάταγμα του προέδρου ξεχωρίζει τις περσινές πανεπιστημιακές διαμαρτυρίες ενάντια στον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα, ο οποίος, όπως λέει, εξαπέλυσε ένα μπαράζ διακρίσεων κατά των Εβραίων φοιτητών. Το διάταγμα στοχεύει διεθνείς φοιτητές που συμμετείχαν σε αυτές τις διαδηλώσεις με απέλαση».

Υπάρχει επίσης εκστρατεία για τον τερματισμό της DEI ( Ποικιλομορφία, ισότητα και ένταξη) στα πανεπιστήμια. Ο Christopher Rufo, που πήρε συνέντευξη από την Εβραία ακτιβίστρια και αρθρογράφο των New York Times , Michelle Goldberg, δήλωσε: «Αν έχεις όλο το βάρος του Λευκού Οίκου, το πλήρες βάρος του Υπουργείου Παιδείας και μια διμοιρία δεξιών δικηγόρων που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν όλη τη θεσμική και εκτελεστική εξουσία που έχουν για να αναδιαμορφώσουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση, νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι κάτι τρομερής ομορφιάς». Ο Rufo θέλει να απαλλαγεί από τη DEI στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και να σταματήσει την πρακτική της «αχαλίνωτης» διάκρισης σε βάρος λευκών, Εβραίων και Ασιατών φοιτητών και μελών ΔΕΠ, ιδιαίτερα μέσω προγραμμάτων DEI, που στοχεύουν στην ενίσχυση της εκπροσώπησης των ομάδων που θεωρούνται μειονεκτούσες».

Η στάση του Τραμπ έναντι των αλλοδαπών φοιτητών διαδηλωτών θα επιβαρύνει περαιτέρω αυτό που έχει ήδη συμβεί με τις αντι-ισραηλινές διαδηλώσεις. Αλλά η καταπολέμηση της DEI στα πανεπιστήμια θα είναι ένας δύσκολος αγώνας ενάντια σε ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα που έχει αφιερώσει τεράστια χρηματικά ποσά και έχει προσλάβει χιλιάδες γραφειοκράτες για τη διαχείριση των προγραμμάτων του DEI και πιθανότατα θα βρει τρόπους να το συνεχίσει ακόμα κι αν απαγορεύεται νομικά, όπως έκαναν με τις αποδοχές θετικών πράξεων .

Ωστόσο, από τις τρεις κύριες πηγές της εβραϊκής δύναμης, η ακαδημαϊκή επιρροή είναι λιγότερο σημαντική. Οι μαθητές θα παρατηρήσουν ότι οι θέσεις εργασίας στη DEI στερεύουν και ότι το να εκτοξεύεις και να ζεις τα παλιά αριστερά πολιτικά κλισέ δεν είναι μια καλή διαδρομή προς την κοινωνική και επαγγελματική επιτυχία. Ειδικά οι γυναίκες είναι πιθανό να αλλάξουν πολιτικές προτιμήσεις όταν βλέπουν μια αλλαγή στην ιεραρχία του καθεστώτος, αλλά και οι άνδρες θα αλλάξουν τη στάση τους καθώς προσπαθούν να προχωρήσουν στη νέα ιεραρχία.

* * *

Συμπέρασμα : Υπάρχει μια πραγματική πιθανότητα άνοδος μιας ουσιαστικά μη εβραϊκής ελίτ που επικεντρώνεται έξω από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης και με οικονομικούς πόρους ικανούς να διοργανώσουν επιτυχημένες πολιτικές εκστρατείες και να χρηματοδοτήσουν συμβατές ΜΚΟ. Το αν αυτό θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια αντι-εβραϊκή ελίτ είναι ένα εντελώς διαφορετικό ερώτημα - απίθανο για το άμεσο μέλλον λόγω των βαθιών προσωπικών δεσμών και των επιχειρηματικών σχέσεων μεταξύ των ελίτ Εβραίων και μη. Ωστόσο, όπως σημειώθηκε, οι εσωτερικές πολιτικές της κυβέρνησης Τραμπ ως επί το πλείστον αποκλίνουν δραματικά από τις πολιτικές που ευνοούνταν από καιρό από την κυρίαρχη φιλελεύθερη-αριστερή εβραϊκή κοινότητα. Ήδη βλέπουμε πολλές εβραϊκές οργανώσεις να διαμαρτύρονται για το τέλος της DEI ή των απελάσεων .

Παρόλο που η παρούσα κατάσταση είναι ρευστή, είναι πολύ πιθανό ότι στο μέλλον η νέα ελίτ που περιγράφεται εδώ θα μπορούσε να γίνει πολύ περισσότερο από μια πιθανότητα. Αυτή η νέα ελίτ μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι η εβραϊκή υποστήριξη και η εβραϊκή δύναμη στην αμερικανική πολιτική δεν είναι αυτή που ήταν και ότι δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη να υποστηρίξει τις πολιτικές που ευνοούνται από την κύρια εβραϊκή κοινότητα. Πράγματι, αυτό μπορεί να έχει ήδη συμβεί - με σημαντική εξαίρεση τις φιλο-ισραηλινές συμπεριφορές που απευθύνονται επίσης σε ορισμένα τμήματα της βάσης των Ρεπουμπλικανών (π.χ., η υποτακτική υποστήριξη του Ισραήλ από τους κυρίαρχους συντηρητικούς και τους Ευαγγελικούς). Ορισμένα τμήματα αυτής της νέας ελίτ μπορεί να γνωρίζουν καλά τον ρόλο που έπαιξαν οι Εβραίοι στην οικοδόμηση της πολυπολιτισμικής καταστροφής που έχει γίνει η Αμερική—μια θέση που ήταν κοινή στην αμερικανική δεξιά για δεκαετίες, τουλάχιστον έως ότου οι νεοσυντηρητικοί απώθησαν τους παραδοσιακούς συντηρητικούς κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ρήγκαν ( εδώ,  σελ. 16 και 26) και ο William Buckley εκκαθάρισε το συντηρητικό κίνημα των επικριτών της εβραϊκής επιρροής. Και μπορεί να γνωρίζουν καλά ότι η δουλική υποστήριξη που έδωσε η Αμερική στο Ισραήλ ήταν εξαιρετικά δαπανηρή από άποψη ζωών και θησαυρού χωρίς να εξυπηρετεί πραγματικά τα αμερικανικά συμφέροντα.

Ο Musk είναι ένα καλό παράδειγμα. Από άρθρο της 1ης Νοεμβρίου 2024 :

Ο Μασκ είναι όλο και πιο μακριά από την επιφύλαξη στα tweets του: «Η ζημιά έγινε»,  παρατήρησε η [ακτιβίστρια για το ολοκαύτωμα] Deborah Lipstadt  σχετικά με μια ανάρτηση του Musk στο X. «Η υποστήριξη της θεωρίας της Μεγάλης Αντικατάστασης ήταν πολύ επιβλαβής». Η Lipstadt πρόσθεσε ότι αποδοκίμασε αυτό που θεωρούσε ως οποιαδήποτε προσπάθεια να «μετριάσει» το προηγούμενο tweet του Musk, χωρίς να επικρίνει ευθέως τον επικεφαλής του ADL Jonathan Greenblatt. «Μπορείς να προσπαθήσεις να μετριάσεις, αλλά μόλις ανοίξεις το μαξιλάρι, είναι σαν να κυνηγάς τα φτερά», είπε.

Ο Μασκ απάντησε σε έναν χρήστη που έγραψε: «Οι εβραϊκές κοινότητες πιέζουν το ακριβές είδος του διαλεκτικού μίσους εναντίον των λευκών που ισχυρίζονται ότι θέλουν οι άνθρωποι να σταματήσουν να χρησιμοποιούν εναντίον τους. Είμαι βαθιά αδιάφορος να δώσω τα πιο μικρά - τώρα για τους δυτικούς εβραϊκούς πληθυσμούς που συνειδητοποιούν ανησυχητικά ότι αυτές οι ορδές των μειονοτήτων [που] υποστηρίζουν να πλημμυρίσει η χώρα τους δεν τους αρέσουν και πολύ».

Ο Μασκ απάντησε: «Είπατε την ακριβή αλήθεια». ( ΕΔΩ)

Ο Greenblatt συμμετείχε σε μια δυνατή κουστωδία καταδικάζοντας αυτή τη δημοσίευση. Άλλες εβραϊκές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, το καταδίκασαν σκληρά. Αργότερα στο ίδιο νήμα, ο Μασκ καταδίωξε το ίδιο το ADL, λέγοντας ότι η ομάδα «ωθεί de facto τον ρατσισμό κατά του λευκού». Ζήτησε συγγνώμη για πολλά και έκανε τις υποχρεωτικές επισκέψεις στο Άουσβιτς και στο Ισραήλ, αλλά είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τώρα απορρίπτει αυτές τις ιδέες.

Όπως πάντα, είμαι αισιόδοξος. Νομίζω ότι πολλές από τις προσωπικότητες στα δεξιά έχουν πλήρη επίγνωση των καταστροφικών επιπτώσεων της εβραϊκής δύναμης και επιρροής στην πρώην κυρίαρχη Λευκή Αμερική. Και όπως σημείωσα, «είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι [ο Μασκ] απορρίπτει τώρα αυτές τις ιδέες».

Και είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι οι Εβραίοι είναι σε θέση να διατηρήσουν τη θέση τους ως παραγόντων ανεκτικότητας και αρετής ενόψει των ισραηλινών ενεργειών στη Γάζα και της υποστήριξης που έχουν λάβει αυτές οι ενέργειες από την αμερικανική εβραϊκή κοινότητα.

Μπορούμε να πάρουμε τη χώρα μας πίσω. 

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Ἕνας ἑβραῖος,ἕνας Ἕλληνας καί ὁ Starmer

Αυτή είναι η ιστορία τριών ανδρών, ενός Ρώσου, ενός Έλληνα και ενός Άγγλου, χωρισμένοι στο χρόνο αλλά ενωμένοι από το δόγμα. Ο πρώτος ήταν Εβραίος, γεννημένος Lev Bronstein, αν και είναι περισσότερο γνωστός στην ιστορία ως Leon Trotsky . Αφού οδήγησε τον Κόκκινο Στρατό στη νίκη στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο Τρότσκι έγινε το δεξί χέρι του Λένιν και μετά το θάνατο του Λένιν αφέθηκε ως αντίπαλος του Στάλιν για την ηγεσία του νέου Σοβιέτ. Ο Στάλιν εξόρισε τον Τρότσκι το 1928 και, αφού ταξίδεψε στην Τουρκία, τη Γαλλία και τη Νορβηγία, ο εξόριστος εγκαταστάθηκε στο Μεξικό. Τον Αύγουστο του 1940, ένας δολοφόνος που έστειλε ο Στάλιν επιτέθηκε στον Τρότσκι με έναν παγοκόφτη. Το αν η δολοφονία ήταν ή όχι τόσο δραματική όσο αυτή που απεικονίστηκε στην ταινία του 1972 Η Δολοφονία του Τρότσκι, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Μπάρτον ως Ρώσο και τον Αλέν Ντελόν ως πράκτορα της NKVD Φρανκ Τζάκσον, είναι κάτι που επαφίεται τους ιστορικούς. Ο Τρότσκι επέζησε της αρχικής επίθεσης, αλλά πέθανε στο νοσοκομείο λίγες μέρες αργότερα, λέγοντας ότι «νομίζω ότι ο Στάλιν τελείωσε τη δουλειά που ξεκίνησε». Ο τροτσκισμός, ωστόσο, ήταν ακόμα πολύ ζωντανός.

Ο δεύτερος από τους βασικούς υποστηρικτές του τροτσκισμού ήταν ένας Έλληνας, ο Μιχάλης Ράπτης, ο οποίος γεννήθηκε το 1911 και αργότερα πήρε το ψευδώνυμο Μισέλ Πάμπλο. Βαριά εμπλεκόμενος στον ελληνικό τροτσκισμό, ο Πάμπλο εξορίστηκε επίσης, το 1936 όταν η Ελλάδα βρέθηκε υπό στρατιωτικό καθεστώς, αν και αυτός και η σύζυγός του διέφυγαν και περνώντας την Ευρώπη στο Παρίσι. Εκεί, όταν η Γαλλία καταλήφθηκε από τους Ναζί, συνέχισε το έργο του για την τροτσκιστική υπόθεση . Μετά τον πόλεμο, έγινε Γενικός Γραμματέας της Τέταρτης Διεθνούς, που είχε ιδρυθεί από τον Τρότσκι στο Παρίσι το 1938. Μετά τον θάνατο του Πάμπλο στην Ελλάδα το 1996, όπου η κηδεία του έγινε δημοσίᾳ δαπάνη,( σημ. Πελασγικῆς : Γιά νά γνωρίζουμε ποιοί ἐν τέλει "ἀπολαμβάνουν" ἀκομη καί μέ τόν θάνατό τους τίς κρατικές τιμές ! Ὁ Θεός νά βοηθᾷ τούς ἀξιολόγους Ἕλληνες νά μήν τύχουν αὐτῆς τῆς "τιμῆς" πού ἔχουν καθιερώσει οἰ δημοκραταραῖοι ! )  τον θυμούνται περισσότερο για την πολιτική έννοια του «εισοδισμού».  (Τροτσκιστική τεχνική : η πολιτική μελών μιας πολιτικής ομάδας που προσχωρούν σε άλλο κόμμα ή ομάδα με σκοπό , συχνά μυστική , να αλλάξουν τις αρχές και τα σχέδιά της.  Όπως οι neocons που εντάσσονται στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα και το μεταστρέφουν προς τα αριστερά .) 

Ο τρίτος άνθρωπος είναι ο σημερινός πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Sir Keir Starmer. Αν και ηγείται του Εργατικού Κόμματος, και συνεπώς της χώρας, με έναν όλο και πιο αυταρχικό τρόπο, μπορεί να φαίνεται υπερβολικό να τον τοποθετήσουμε στην γραμμή του Τρότσκι. Ως όρος κατάχρησης για όσους φαίνεται να ανήκουν στην σκληρή πολιτική αριστερά στη Μεγάλη Βρετανία, το «Trot» ήταν πάντα ακριβώς πίσω από το «Μπολσεβίκο». Όμως το παρελθόν του Starmer είναι αντικείμενο δύο μυστηρίων. Πρώτον, ποια είναι η σχέση του με τον «Pabloism» ( Παμπλισμός) και, δεύτερον, γιατί ουσιαστικά κανείς στα βρετανικά ΜΜΕ δεν μιλά για αυτό;

Η δεκαετία του 1980 είδε τον Starmer στα είκοσί του και να εισέρχεται σε μια καριέρα στο δικηγορικό κλάδο, με την επιλογή του της συντεχνίας να συνάδει με τις πολιτικές του τάσεις. Έγινε Γραμματέας της Εταιρείας Σοσιαλιστών Δικηγόρων Haldane και όχι της εναλλακτικής, της Εταιρείας Εργατικών Δικηγόρων, και υπήρχε μια σημαντική διαφορά απόψεων μεταξύ των δύο οργανώσεων. Η δεύτερη δεν ενέκρινε ό,τι συνέβαινε και είχε συμβεί στη Σοβιετική Ένωση, ενώ το ευνοημένο επαγγελματικό σώμα του Starmer το ενέκρινε, αυτό το σχίσμα κρατούσε ήδη από τη δεκαετία του 1940. Εκτός από την πρωτοεμφανιζόμενη νομική του καριέρα, ο Starmer πέρασε και στην πολιτική δημοσιογραφία.

Η Διεθνής Μαρξιστική Τάση ήταν μια παριζιάνικη ομάδα Παμπλοϊστών ( ὀπαδῶν τοῦ Πάμπλο) της οποίας το βρετανικό τμήμα ονομάστηκε Σοσιαλιστικές Εναλλακτικές. Ένα ομώνυμο περιοδικό κυκλοφόρησε από το 1986 έως το 1987 και συνεπιμελήθηκε από τον Starmer. Ο ίδιος ο Πάμπλο ήταν μεταξύ των συνεργατών και, στα πέντε τεύχη του, οκτώ άρθρα είχε γράψει ο σημερινός πρωθυπουργός της Βρετανίας.

Το πρόγραμμα του Starmer για τον επαναπροσδιορισμό του σοσιαλισμού είχε ως κέντρο βάρους του τον συνδικαλισμό, αλλά  οι Σοσιαλιστικές Εναλλακτικές εισήγαγαν επίσης μια νέα πολιτική προοπτική, τονίζοντας τη δυνατότητα νέων και υποτιθέμενων καταπιεσμένων κοινωνικών φατριών να ενισχύσουν τη σοσιαλιστική υπόθεση. Ο νέος σοσιαλισμός, όπως έλεγαν το περιοδικό και ο συνεκδότης του, «θα πρέπει αναγκαστικά να έχει τις ρίζες του στην αντικαπιταλιστική συμμαχία όλων των χειραφετητικών κινημάτων». Επιδιώκοντας να διευρύνει τη δυνητική σοσιαλιστική βάση, ο Starmer προανήγγειλε την τρέχουσα εγκατάλειψη της λευκής εργατικής τάξης του ίδιου και των Εργατικών, επιμένοντας ότι «η εργατική τάξη υπάρχει πέρα ​​από την ιστορική της βάση ανάμεσα στους λευκούς, άνδρες εργάτες». «Σήμερα η πρόκληση για το status quo προέρχεται από κινήματα διαμαρτυρίας που δεν βασίζονται αποκλειστικά στην τάξη, αλλά αντιπροσωπεύουν μια μεγάλη ποικιλία κοινωνικών ομάδων», έγραψε. Αυτές οι ομάδες φαίνονται πολύ γνωστές στη σύγχρονη Βρετανία, που περιλαμβάνουν «περιβαλλοντολόγους, ενώσεις ενοικιαστών, εθνοτικές μειονότητες, φεμινίστριες, γκέι, πυρηνικούς αφοπλιστές κ.λπ.». Αυτή είναι μια προφανής απόκλιση από τον μαρξισμό. Οι εργάτες υποστηρίχθηκαν, τουλάχιστον ονομαστικά, από τους κομμουνιστές, ενώ ο Starmer και το υπουργικό του συμβούλιο έχουν καταστήσει απολύτως σαφές το μίσος τους για τη λευκή εργατική τάξη στη Βρετανία, και αυτές οι νέες «περιθωριοποιημένες» ομάδες ευνοούνται από το σημερινό ελιτιστικό, μητροπολιτικό Εργατικό Κόμμα. πώς η παλιά του βάση δεν είναι. Ωστόσο, όταν δεν διηύθυνε ένα περιοδικό Pabloite, ο Starmer βρήκε χρόνο για να βιώσει τον σοσιαλισμό σε επίγειο επίπεδο.

Το πλήρες όνομα, η ημερομηνία και ο τόπος γέννησης, ο αριθμός διαβατηρίου και η διεύθυνση της οικογένειας του Sir Keir παρατίθενται μεταξύ άλλων συμμετεχόντων στο International Work Camp σε έναν φάκελο που ανακαλύφθηκε από την Mail στην ενότητα «Foreign Intelligence Main Directorate – Operative Files» των αρχείων της μυστικής αστυνομίας της Τσεχοσλοβακίας... ( Πώς ο νεαρός Sir Keir Starmer κατέληξε σε αρχεία κατασκόπων κομμουνιστών αφού εντάχθηκε σε ένα στρατόπεδο εργασίας της Τσεχοσλοβακίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου) 

Το 1986, στα είκοσί του, ο Keir Starmer παρακολούθησε ένα κομμουνιστικό στρατόπεδο εργασίας στην τότε Τσεχοσλοβακία. Αυτό ήταν στο αποκορύφωμα της καταστολής της ελευθερίας του λόγου κατά τον ψυχρό πόλεμο και ο θεατρικός συγγραφέας Václav Havel ήταν μεταξύ εκείνων που φυλακίστηκαν επειδή μίλησαν ανοιχτά κατά του κομμουνισμού. Αυτό έχει απήχηση στη σύγχρονη Βρετανία, όπου το ζήτημα της ελευθερίας του λόγου —και η κριτική της κυβερνητικής πολιτικής ειδικότερα— είναι ένα καυτό θέμα. Ένα συνδικάτο που δεν ευνοείται από τη βρετανική κυβέρνηση είναι η Ένωση Ελευθερίας Λόγου, που ιδρύθηκε από τον δημοσιογράφο Toby Young, ο οποίος αναφέρει τα εξής:

Οι παμπ και άλλες επιχειρήσεις που απευθύνονται σε πελάτες ενδέχεται να απαγορεύσουν συζητήσεις για επίμαχα θέματα, όπως οι Χριστιανοί που εκφράζουν βαθιά πεποιθήσεις για το σεξ και τον γάμο ή οι φεμινίστριες που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών που βασίζονται στο σεξ, για να αποφευχθεί η παραβίαση των προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων για τα δικαιώματα των εργαζομένων του Εργατικού Κόμματος, προειδοποίησε η βρετανική υπηρεσία παρακολούθησης ισότητας. .

ΕΔΩ  Διαβάζουμε ἐπίσης καί τό σχετικό ἄρθρο μας : Δέν συμφωνεῖς μέ τήν διεφθαρμένη Δύσιν ; Συλλαμβάνεσαι...

Τα «δικαιώματα» που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται είναι αυτά των εργαζομένων στον κλάδο της φιλοξενίας που δεν πρέπει να προσβάλλονται, κάτι που θεωρείται ότι ισοδυναμεί με «παρενόχληση». Δεν υπάρχει σαφής ορισμός του «αδικήματος» στο βρετανικό δίκαιο.

Το αριστερό κατεστημένο στη Βρετανία έχει εξασφαλίσει κάλυψη πυρών για τον Starmer και το παρελθόν του οπαδού του Πάμπλο. Σε ένα εγκωμιαστικό κομμάτι για τον Starmer τέσσερις μήνες πριν από τις γενικές εκλογές που, ενώ δεν έφερε ακριβώς τον Starmer και τους Εργατικούς στην εξουσία, τουλάχιστον του επέτρεψε να βάλει τα κλειδιά στην 10 Downing Street, ο  ένθερμος Εργατικός  Andrew Marr συζητά για τον Starmer μέσω ενός βιβλίου- αγιογραφίας γραμμένο από τον αμφίβολο Tom Baldwin. Δεν γίνεται καμία αναφορά στη συναναστροφή του Starmer  με τη σκληρή Αριστερά, αντ' αυτού πηδούσε κατευθείαν από την υιοθέτηση του νόμου μέχρι να γίνει DPP (Διευθυντής Δημοσίων Εισαγγελιών) και ακόμη και τότε παραμελούσε να αναφέρει τους μουσουλμάνους που υπερασπίστηκε και οι οποίοι τώρα προκαλούν σάλο ( Σκάνδαλο βιασμῶν ἀπό ὁμάδες Πακιστανῶν ) στους επικριτές του Starmer . Ο Baldwin αφιερώνει επίσης μεγάλο μέρος της υποτιθέμενης οικονομικά φτωχής παιδικής ηλικίας του Starmer, μεγαλώνοντας όπως ισχυριζόταν σε ένα φτωχό μέρος της κομητείας του Surrey.

Αυτό είναι το λιγότερο φανταστικό. Ο Starmer μεγάλωσε στο Oxted, μια πόλη που ήξερα καλά καθώς μεγάλωσα ταυτόχρονα λίγα μίλια πιό μακριά, και η Oxted φιλοξενούσε τον πλησιέστερο κινηματογράφο μας. Το ξέραμε ως την πόλη όπου ζούσαν τα πλούσια παιδιά. Στην πραγματικότητα, ήμουν στο σχολείο με τον Starmer, ένα χρόνο πιο πάνω από αυτόν στο Reigate Grammar School στην ίδια κομητεία, έχοντας κερδίσει τη θέση μου χάρη σε μια υποτροφία βάσει εξετάσεων. Είναι μεγάλη έκπληξη για μένα ότι ένα τόσο συντηρητικό σχολείο θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει έναν τόσο ριζικά αριστερό πρωθυπουργό. Ο Starmer ανέφερε επίσης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ότι ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής εργαλείων, φέρνοντας στην μνήμη εικόνες μιάς επίπονης και πολύ σκληρής δουλειάς καθώς βαρούσε ένα σφυρί σιδηρουργού σε ένα καταραμένα ζεστό εργαστήριο. Στην πραγματικότητα, ο Starmer senior - με τον οποίο ο σημερινός πρωθυπουργός είχε μια ψυχρή και απόμακρη σχέση - ήταν ιδιοκτήτης μιας εταιρείας κατασκευής εργαλείων. Αυτός ο τύπος πρώτων υλών με βάσει την τάξη, είναι γνωστός στη βρετανική πολιτική, αλλά τι γίνεται με τα πιο σημαντικά κεφάλαια του παρελθόντος του Starmer πέρα ​​από αυτές τις αδύναμες προσπάθειες να τον συνδέσει με την εργατική τάξη που τόσο υβρίζει; Γιατί τα βρετανικά συστημικά μέσα ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται σχεδόν καθόλου για το ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό παρελθόν του σημερινού, αμφιλεγόμενου Πρωθυπουργού τους;

Σε ένα άρθρο από το 2020, όταν ο Starmer ήταν ο πρώτος υποψήφιος για την ηγεσία των Εργατικών, η Daily Mail ανέφερε έναν ανώνυμο βουλευτή των Εργατικών να αποκαλεί τον σημερινό Πρωθυπουργό «τροτσκιστή πολυτελείας» ( Σημ. Πελασγ. σάν τήν Γαρούφω τῆς Ἐκάλης) , καθώς και να αναφερθεί στις Σοσιαλιστικές Εναλλακτικές, αλλά η εφημερίδα μουγκάθηκε. επί του θέματος από τότε. Αυτά για τα MΜΕ.

« Ο πρωτοπόρος των Εργατικών μεγάλωσε στην πλούσια χρηματιστηριακή πόλη Oxted (εικόνα αρχείου) στο Surrey, παρά τους ισχυρισμούς του για μια πιο ταπεινή ανατροφή...» ἔγραφε ἡ Daily Mail,πρό 4ετίας

Επίσης το 2020, ένα άρθρο από τη σκληρή Αριστερά που απορρίπτει τις προηγούμενες ενώσεις του Starmer περιγράφει με ακρίβεια τη αδιάφορη στάση των ΜΜΕ απέναντι στον Πρωθυπουργό σήμερα:

Ήταν ο Keir Starmer τροτσκιστής; Ή οπαδός του Μισέλ Πάμπλο και άρα «Παμπλοϊστής»; Υπάρχει διαφορά; Πράγματι, ποιος ήταν αυτός ο «Michel Pablo» και τι στο καλό είναι ο «Pabloism»;

Ενδιαφέρεται κανείς; ( Ε Δ Ω )

Πράγματι. Το άρθρο συνεχίζει περιγράφοντας την έγκριση του Πάμπλο για την επιτυχία του Μάο και του Τίτο και η έννοια των «κρατών πελατών» ενέπνευσε μια ιδέα που συνδέει τον Πάμπλο με τον Starmer:

Αυτό οδήγησε στον [Πάμπλο] να διατυπώσει μια ιδέα του «βαθιού εισοδισμού» (entryism «sui generis»  [ «ειδικού τύπου» ]) όπου οι τροτσκιστές θα προσχωρούσαν στα μαζικά Κομμουνιστικά Κόμματα και θα προσπαθούσαν να επηρεάσουν την ανάπτυξή τους χωρίς να αποκαλύπτουν ανοιχτά την πολιτική τους.

Αντί για ένα «μαζικό Κομμουνιστικό Κόμμα», ο Starmer επέλεξε το Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας.

Και τι γίνεται με τους Βρετανούς πολιτικούς της δεξιάς του κέντρου, όπως αυτοί; Ο καθηγητής Matt Goodwin είναι σχεδόν μόνιμο στέλεχος στα κεντροδεξιά βρετανικά μέσα ενημέρωσης ( πολιτικός σχολιαστής) και γίνεται δύναμη στο Reform UK, ( τό Ἐθνικιστικό κόμμα τοῦ Nigel Farage ) του οποίου ο πολιτικός αστέρας είναι πολύ ανερχόμενος, και στο συνέδριο του κόμματος του οποίου μίλησε πρόσφατα ο καθηγητής Goodwin . 

Ο καθηγητής Goodwin επιτίθεται στον Keir Starmer προσωπικά —ένα εθνικό χόμπι προς το παρόν— από τις 13:00 περίπου στο βίντεο, και δεδομένου ότι το ακαδημαϊκό του υπόβαθρο είναι στα στατιστικά στοιχεία, είναι δεμένος με γεγονότα και αριθμούς με έναν τρόπο σπάνιο στην πολιτική τάξη. Αν κάποιος επρόκειτο να αποκαλύψει το τροτσκιστικό παρελθόν του Starmer, σίγουρα αυτός θα ήταν ο καθηγητής Goodwin. Και δεν το ανέφερε. Το ότι ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου συνδέθηκε στο παρελθόν με το δόγμα της σκληρής αριστεράς θα έπρεπε να είναι ένα σοβαρό όπλο, ιδιαίτερα για ένα κόμμα που επισκιάζει τους Τόρις. Αναρωτιέται κανείς ποια θα μπορούσε να είναι η αντίδραση των μέσων ενημέρωσης εάν ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο ηγέτης του Reform UK που και ο ίδιος υποδεικνύεται ως μελλοντικός Πρωθυπουργός, ανακάλυπταν ότι ήταν ένθερμος αναγνώστης του Julius Evola.

Ο μόνος Βρετανός δημοσιογράφος που ανέφερε ακόμη και το γεγονός ότι ο Starmer ήταν ή ήταν οπαδός του Πάμπλο, και άρα κατ' επέκταση τροτσκιστής, είναι ο βετεράνος συγγραφέας Peter Hitchens, ο επιζών μικρότερος αδελφός του αείμνηστου Christopher Hitchens.

Ο Hitchens γίνεται πιο απερίσπαστος όσο μεγαλώνει και πολιτικά κουρασμένος, αλλά είναι όλο και πιο ειλικρινής. Ο λόγος που δίνει για τη σιωπή του ραδιοφώνου για το ριζοσπαστικό πολιτικό παρελθόν του Starmer είναι ένας απλός:

Δεν το καταλαβαίνουν. Οι περισσότεροι που γράφουν για πολιτική σε αυτή τη χώρα είναι πολιτικά αναλφάβητοι.

Αυτό είναι απίθανο να οδηγήσει σε πολλές προσκλήσεις για γεύμα από δημοσιογράφους συναδέλφους, αλλά ο Hitchens καταλαβαίνει τόσο το επάγγελμά του όσο και την πολιτική του. Συγκεκριμένα, κατανοεί τον τροτσκισμό επειδή, στα νιάτα του, ήταν ο ίδιος τροτσκιστής, γεγονός που δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει και που του δίνει την επίγνωσή του για τον Starmer.

Ο Starmer παρουσιάζεται στον βρετανικό Τύπο ως «βαρετός», αλλά είναι ψυχολογικά συναρπαστικός. Όταν ρωτήθηκε για το αγαπημένο του βιβλίο ή ποίημα σε μια συνέντευξη, φάνηκε ελαφρώς έκπληκτος με την ερώτηση και είπε ότι δεν είχε κανένα από τα δύο. Ποιος άνθρωπος δεν έχει ένα αγαπημένο λογοτεχνικό κομμάτι; Υπάρχει κάτι αυτιστικό στον άντρα, σαν να μην λειτουργεί σε ανθρώπινο επίπεδο, αλλά σαν ένα είδος προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης. 

Ο Peter Hitchens περιγράφει τον πρωθυπουργό ως «ένα εξαιρετικά δογματικό άτομο», το οποίο είναι ακριβές όσο πάει, αλλά είναι περισσότερο δογματικός παρά απλά δογματικός, και αυτό τον κάνει απολύτως κατάλληλο για τη σκληρή Αριστερά.

Η σύγχρονη Βρετανία είναι, φυσικά, ένα πολύ διαφορετικό μέρος από τη Σοβιετική Ένωση. Ένα από τα κύρια σημεία διαφοράς μεταξύ του Τρότσκι και του Στάλιν ήταν ότι, ενώ ο Lev Bronstein ευνοούσε μια περίοδο καπιταλισμού για να γκρεμίσει αυτό ακριβώς το οικοδόμημα, ο Στάλιν δεν το έκανε. Ο Starmer φαίνεται να είναι με τον Στάλιν περιφρονώντας τους καπιταλιστές. Οι πλούσιοι εγκαταλείπουν τώρα τη Βρετανία σε επίπεδα ρεκόρ λόγω των πολιτικών του, με τους εκατομμυριούχους να φεύγουν από τη χώρα το 2024 σε επίπεδο 150% υψηλότερο από αυτό του 2023.

Ο Starmer δεν είναι ο πρώτος πρωθυπουργός στην πρόσφατη ιστορία που έχει πέσει κάτω από τα ξόρκια του Τρότσκι. Ο Tony Blair, του οποίου οι Νέοι Εργατικοί ξεκίνησαν το έργο του οποίου η κυβέρνηση Starmer είναι η εκδοχή συνέχειας, συντάχθηκε κι᾿ ο ίδιος με τον τροτσκισμό αφού διάβασε τον πρώτο τόμο της βιογραφικής τριλογίας του Ρώσου του Isaac Deutsche, όπως αποκάλυψε ένα άρθρο του Guardian το 2017:

«Εδώ είναι αυτός ο τύπος ο Τρότσκι που εμπνεύστηκε τόσο πολύ από όλα αυτά που πήγε να δημιουργήσει μια ρωσική επανάσταση και άλλαξε τον κόσμο. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ περίεργο πράγμα – κυριολεκτικά ήταν σαν ένα φως να ανάβει», είπε ο Μπλερ στο Reflections with Peter Hennessy στο Radio 4.

Ενώ ο Starmer όπως πάντα χαρακτηριζόταν ως «Κορμπυνίτης», ή οπαδός του  Jeremy Corbyn, του ηγέτη των Εργατικών πριν από τη θητεία του, οι έμπειροι παρατηρητές της βρετανικής πολιτικής θα αναγνωρίσουν τον Blair ως τον πραγματικό μέντορα του πρωθυπουργού. 

Είναι πιθανό ένας πυρσός που άναψε στη Σοβιετική Ρωσία, που πυροδότησε τό άναμμά του στην Ελλάδα και το Παρίσι, και ένας πυρσός που φώτισε τόσο τον Tony Blair, να έχει περάσει στον Sir Keir Starmer και μπορεί να μην σβήσει πριν τελειώσει το έργο. 

Ἀπό :  theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Τέρμα στόν μῦθο του «ἰουδαιο-χριστιανισμοῦ»!

 

Ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» είναι ένα κατασκεύασμα που εξυπηρετεί πολιτικές ατζέντες. Δεν έχει καμία θεολογική και ιστορική βάση. Στις ΗΠΑ, όπου είναι ευρύτερα διαδεδομένος και εν γένει «αποδεκτός» ο όρος, γίνεται συχνά επίκλησή του όταν πρέπει να νομιμοποιηθεί ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» από την υπερατλαντική «υπερδύναμη» ή όταν ανακύπτουν θέματα «ηθικής» στην δημόσια σφαίρα. Συχνά ο όρος ταυτίζεται με τον «συντηρητισμό», ακόμα και με την «παλιά», «χρυσή» εποχή του καπιταλισμού (!) στις ΗΠΑ, ως αντίθεση στην μετα-χριστιανική επί Ομπάμα λίμπεραλ Αμερική.

 

Στην Ευρώπη από την άλλη, παρατηρείται τελευταίως δυτικά πατριωτικά και αντι-ισλαμιστικά κινήματα και κόμματα να αποθεώνουν το κράτος του Ισραήλ και να έχουν ενσωματώσει στον λόγο τους φιλο-ισραηλινές (ή φιλο-σιωνιστικές) θέσεις με την δικαιολογία του «κοινού μετώπου» κατά του τζιχαντισμού και της ισλαμοποίησης. Την ίδια ώρα βέβαια, οι επίσημοι φορείς των εβραϊκών κοινοτήτων στις χώρες τους, όχι μόνο δεν… συγκινούνται, αλλά τείνουν χέρι συμμαχίας προς τους μουσουλμάνους ομόλογούς τους για τον «κοινό μέτωπο» κατά του «ρατσισμού» και της «ισλαμοφοβίας»…

 

Στον αχανή χώρο του διαδικτύου (και στο ελληνόφωνο κομμάτι του) είναι σύνηθες ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» να εκτοξεύεται με ευκολία ως δηλητηριώδες «τσιτάτο» από άτομα που γνωρίζουν ελάχιστα ή τίποτα περί πίστεως. Ο ΚΟ είχε παρουσιάσει παλαιότερα δύο αναλυτικότατα άρθρα για τον "μύθο της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης»" (Μέρος 1^ο και Μέρος 2^ο). Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για το θέμα, ας σπεύσει να διαβάσει. Ο όρος είναι εξαιρετικά προσβλητικός για τους Χριστιανούς και όμως αναπαράγεται συνεχώς ως «μομφή» εναντίον του Χριστιανισμού από αδαείς που θεωρούν τους εαυτούς τους «γνώστες». Στην παγκόσμια ιστορία, είναι αμέτρητες οι μορφές του -  υπό ευρεία έννοια – χριστιανικού κόσμου (κληρικοί, ομολογητές, πολιτικοί, στρατιωτικοί, συγγραφείς, καλλιτέχνες κλπ), που έχουν σταθεί σκληρά επικριτικοί στον Ιουδαϊσμό και στην εν γένει εβραϊκή επιρροή σε πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο στις χώρες τους και στον ευρωπαϊκό ή δυτικό, γενικότερα, πολιτισμό. Μερικές τέτοιες μορφές και η σκέψη τους έχουν παρουσιαστεί από τον ΚΟ. Είναι περίεργο με πόση αφέλεια (;) υιοθετούν κάποιοι έναν τόσο αδόκιμο όρο όπως είναι ο «ιουδαιο-χριστιανισμός», την στιγμή που είναι μόνιμη η κατηγορία ότι ο Χριστιανισμός «γέννησε» τον αντισημιτισμό, αν και αυτό ιστορικά δεν ισχύει. Δεν θα μας φτάσει ο καιρός να θυμηθούμε τόσους και τόσους ανθρώπους που ήταν ενσυνείδητα χριστιανοί ή προέρχονταν από ένα βαθύ χριστιανικό περιβάλλον (πέρα από θεολογικά - δογματικά κριτήρια) σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, οι οποίοι κατηγορήθηκαν ως “αντισημίτες” (θυμηθείτε τον Κοσμά τον Αιτωλό) και μέχρι σήμερα λογίζονται ως τέτοιοι (χαρακτηριστική περίπτωση ο Κορνήλιος Κοντρεάνου στην Ρουμανία). Να ήταν ταυτόχρονα και «ιουδαιο-χριστιανοί»;

 

Είναι προκλητικό και ίσως ύποπτο, εάν δεν οφείλεται στην βαθιά αμάθεια, να επιμένει κάποιος μετά από όλα αυτά, στον μύθο του «ιουδαιο-χριστιανισμού». Από τις βλάσφημες και λυσσαλέες επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού (και όχι την απλή άρνηση της χριστιανικής πίστης – δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει ή να μην πιστεύει τίποτα), η μόνη που ωφελείται είναι η Νέα Τάξη. Στην Ελλάδα μόνον οι ενσυνείδητα ανιστόρητοι ή οι διασπαστές της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού ή οι εθνομηδενιστές, αμφισβητούν την συμβολή της Ορθοδοξίας στην διατήρηση του Ελληνισμού και σε όλους τους αγώνες του έθνους. Πολλοί κρίνουν την Εκκλησία βλέποντας το σήμερα. Η εκκοσμίκευση, η αλλοίωση του εθνικού – θρησκευτικού φρονήματος του λαού μας, η αποσάθρωση των αξιών, η επέλαση της αριστερής ιδεοληψίας σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, η ενοχοποίηση του πατριωτισμού (πολλώ μάλλον του εθνικισμού) μπόρεσαν να βρουν χώρο και και να επηρεάσουν και τον κόσμο της Εκκλησίας. Αλλά, ιστορικά και θεολογικά δεν γεννήθηκε, ούτε υπήρξε ποτέ κάποιος «ιουδαιο-χριστιανισμός».

 

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού όμως, στην Αμερική, η καλλιεργημένη μαζική κουλτούρα των τελευταίων δεκαετιών, η «συνεισφορά» του εβραϊκού στοιχείου στον «επηρεασμό της δημόσιας συζήτησης» και τα γεωπολιτικά παιχνίδια, ευνόησαν την υποστήριξη τέτοιων μυθευμάτων. «Συντηρητικοί», Neocons, Χριστιανοί Σιωνιστές (φονταμενταλιστές ευαγγελικοί) και όσοι εντάσσονται στην άλλοτε κραταιά «Χριστιανική Δεξιά», θεωρούν τους εαυτούς τους υπερασπιστές των «Ιουδαιο-Χριστιανικών αξιών». Στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τα σιωνιστικά οράματα.       

 

Ήδη το 1845, ο πρωτο-σιωνιστής «αφομοιωμένος» Εβραίος και βαφτισμένος χριστιανός, μετέπειτα πρωθυπουργός της Αγγλίας (το 1866 και την εξαετία 1874-80), Benjamin Disraeli, στο βιβλίο του “Sybil” αρχίζει και μιλάει για «Εβραιο-Χριστιανισμό» και να διακηρύττει ότι μια «ιουδαιο-χριστιανική» εκκλησία θα «αναζωογονούσε» την πνευματικότητα της Αγγλίας, ενώ ο ίδιος οραματιζόταν μία «ανακαινισμένη Σιών». Ο ίδιος, σε όλη την πορεία του, θεωρούσε τον εαυτό του «Ιουδαιο-χριστιανό», αν και πίστευε ότι οι Εβραίοι αποτελούσαν την εκλεκτή τάξη του Θεού.

Αν και ο όρος πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, κέρδισε την δημοτικότητα του στη δεκαετία του 1940. Ο Αϊζενχάουερ υπό το πρόσχημα της υπεράσπισης των «δυτικών αξιών» μίλησε για την «ιουδαιο-χριστιανική ιδέα», σύμφωνα με την οποία “όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι” (φράση που περιέχεται στην αμερικάνικη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας). 

Αλλά ο όρος είναι θεολογικά και ιστορικά αδόκιμος.

 

Ιουδαίοι και Χριστιανοί είχαν και εξακολουθούν να έχουν θεολογικά, ιστορικά και πολιτιστικά «θέματα», με τους Ιουδαίους να επικεντρώνονται στους διωγμούς που υπέστησαν οι Εβραίοι από ορισμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες στο παρελθόν. (Αν και ιστορικά, προηγήθηκαν οι διωγμοί της Χριστιανικής Εκκλησίας στο ξεκίνημά της, από τους Ιουδαίους). Οι κύριες χριστιανικές πεποιθήσεις, ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος εν Χριστώ και έγινε ιλασμός των αμαρτιών όλων των ανθρώπων επάνω στον Σταυρό του Γολγοθά, είναι απόλυτη βλασφημία από ιουδαϊκή ή και μουσουλμανική σκοπιά. Να μην αναφέρουμε τις δηλητηριώδεις και εξαιρετικά βλάσφημες ραββινικές επιθέσεις κατά του Χριστού και κατά των Χριστιανών που βρίσκονται στο Ταλμούδ, το οποίο παρεμπιπτόντως, είναι αυτό που «καθοδηγεί τη ζωή και το πνεύμα του εβραϊκού λαού» (ραβίνος Ben Zion Bokser, 1966) και όχι… η Παλαιά Διαθήκη, που δέχεται τόσες επιθέσεις. Οι ραββινικές επιθέσεις εναντίον των χριστιανικών πεποιθήσεων όμως, δεν ήταν μια απάντηση στις χριστιανικές διώξεις, όπως θα νόμιζε κάποιος, δεδομένου ότι παρήχθησαν στην Βαβυλωνία, σε μια κυρίως ζωροαστριστική κοινωνία και ως εκ τούτου οι συγγραφείς του Ταλμούδ ήταν πιθανό να είχαν συναντήσει αιρετικούς Μονοφυσίτες, οι οποίοι ζούσαν στη Βαβυλωνία, και όχι Χριστιανούς.

 

Περαιτέρω, για τους Ιουδαίους, οι Μουσουλμάνοι ποτέ δεν αντιπροσώπευαν ένα θρησκευτικό πρόβλημα, όπως αυτό που αντιπροσώπευε ο Χριστιανισμός, διότι οι θεολογικές και τελετουργικές διαφορές μεταξύ Ιουδαίων και Μουσουλμάνων είναι πολύ λιγότερο σημαντικές. Όπως ο Maimonides (ένας από τους σπουδαιότερους ραβίνους) επεσήμανε τον 13ο αιώνα, οι Εβραίοι μπορούν να προσευχηθούν στον Αλλάχ, επειδή η μουσουλμανική και ιουδαϊκή αντίληψη της θεότητας είναι η ίδια. Οι μουσουλμανικοί διατροφικοί και τελετουργικοί νόμοι και ο αυστηρός διαχωρισμός των φύλων μοιάζουν επίσης με τους αντίστοιχους ιουδαϊκούς. Σε αντίθεση με τους Ορθόδοξους Ιουδαίους, ένας μουσουλμάνος επιτρέπεται να φάει κρέας ζώου που σφάχτηκε με εβραϊκό τελετουργικό (Kosher), αλλά ένας Ορθόδοξος Ιουδαίος δεν επιτρέπεται την φάει κρέας Halal. Ενώ είναι αλήθεια ότι μερικοί Εβραίοι προκειμένου να αποφύγουν την Καθολική Ιερά Εξέταση κατέφυγαν στην Καλβινιστική Ολλανδία και στο ολλανδικό New Amsterdam στο Μανχάταν, πολύ περισσότεροι Εβραίοι κατέφυγαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου είχαν τη δυνατότητα να ζήσουν για αιώνες ειρηνικά («Σε όλη την διάρκεια της ιστορίας,Τούρκοι και Εβραίοι είχαμε άριστες σχέσεις», Αρχιραβίνος του Τελ Αβίβ Yisrael Meir Lau, σε τούρκικο κανάλι). Μέχρι την έκρηξη των εχθροπραξιών μεταξύ Εβραίων και Αράβων Μουσουλμάνων για το θέμα του κράτους του Ισραήλ, οι Εβραίοι στη Δύση συνέχιζαν να μιλάνε πολύ πιο ευνοϊκά για τους μουσουλμάνους από ό, τι για τους Χριστιανούς.

 

Ακόμη και ο «πολύς» μαρξιστής φιλόσοφος Slavoj Zizek τόλμησε να πει:

«Συνήθως μιλάμε για τον εβραϊο-χριστιανικό πολιτισμό - ίσως, έχει έρθει η ώρα, ιδιαίτερα καθώς βλέπουμε τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, να μιλήσουμε για τον εβραϊο-μουσουλμανικό πολιτισμό, ως έναν άξονα που βρίσκεται σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό».

Ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» και τα παράγωγά του (ιουδαιο-χριστιανική ηθική, ιουδαιο-χριστιανικές αξίες κλπ) έχει δεχθεί επίθεση από τον εβραϊκό κόσμο. Τουλάχιστον από εκείνους που θέλουν να τον κρίνουν με βάση τους κανόνες της πίστης και την ιστορία.

O Adam Zagoria-Moffet, ραβινικός φοιτητής σε Ιουδαϊκή Θεολογική Σχολή των ΗΠΑ με ειδικότητα στον Ιουδαϊκό Μυστικισμό και την Καμπάλα, αντιπαρέρχεται το επιχείρημα Αϊζενχάουερ περί «ιουδαιο-χριστιανικής ιδέας» ως πυλώνα των «δυτικών αξιών» και αντιθέτως γράφει ότι ολόκληρο το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού βασίζεται στην αντίθεση προς τον Ιουδαϊσμό και επικαλείται το έργο του David Nirenberg “Anti-Judaism: The Western Tradition” («Αντι-Ιουδαϊσμός: Η Δυτική Παράδοση»). Στο βιβλίο αυτό ο Nirenberg επιδιώκει να δείξει πόσο θεμελιωδώς «αντι-ιουδαϊστική» είναι η ιστορία της Δύσης.

Όπως και άλλοι λόγιοι της ιουδαϊκής θρησκείας, ο Zagoria-Moffet επικαλείται την αντίθεση μεταξύ αξιών του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού, την μακραίωνη ιστορία της «χριστιανικής θρησκευτικής βίας κατά των Εβραίων», από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των λίβελων του αίματος, των Σταυροφοριών, των πογκρόμ, των απελάσεων, και του καψίματος των ιουδαϊκών βιβλίων, όλα αυτά που μαρτυρούν την βαθιά ριζωμένη απόρριψη και αποστροφή των Εβραίων από τους Χριστιανούς. Ακόμη και εξέχοντες Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Τερτυλλιανός ορίζουν ότι ο Χριστιανισμός βρίσκεται σε αντίθεση με τον Ιουδαϊσμό. Επικαλείται στη συνέχεια την ομιλία «Κατά Ιουδαίων» (“Adversus Judaeos” στα λατινικά) του ιερού Χρυσοστόμου, μία ομιλία που παρεμπιπτόντως είναι «χαμένη» από τα χριστιανικά και μη βιβλιοπωλεία και ουδέποτε μεταφράστηκε στα νεοελληνικά.

Επικαλείται επίσης, τον πανεπιστημιακό καθηγητή ποινικού δικαίου Stephen Feldman που λέει : «Για τους Χριστιανούς, η έννοια της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης δείχνει ότι ο Ιουδαϊσμός ‘εξελίχθηκε’ στον χριστιανισμό και ότι ο Ιουδαϊσμός κατά κάποιο τρόπο ‘ολοκληρώθηκε’ με τον Χριστιανισμό. Η έννοια της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης ρέει από τη χριστιανική ‘θεολογία της αντικατάστασης’, σύμφωνα με την οποία η χριστιανική Καινή Διαθήκη αντικαθιστά την εβραϊκή (Παλαιά). Ως εκ τούτου, πρώτον, ο Ιουδαϊσμός χρειάζεται αναμόρφωση και αντικατάσταση, και, δεύτερον, ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός παραμένει ένα “λείψανο”».

Ο Feldman τονίζει «Ο μύθος της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής» παράδοσης παραβλέπει ύπουλα τις πραγματικές και σημαντικές διαφορές μεταξύ Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού».   

Οι ίδιοι οι ραβίνοι ανοιχτά διδάσκουν ότι «ο Ιουδαϊσμός είναι Ιουδαϊσμός διότι απορρίπτει τον Χριστιανισμό, και ο Χριστιανισμός είναι Χριστιανισμός, διότι απορρίπτει τον Ιουδαϊσμό» (ραβίνος Eliezer Berkovits, “Disputations and Dialogue:  Readings in the Jewish Christian Encounter”, ed. F.E. Talmadge, Katv, 1975, σελ. 291).

Ο καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας που ειδικεύτηκε στο θέμα του Ιουδαϊσμού Jacob Neuser, δηλώνει ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός «αφορούν διαφορετικούς ανθρώπους να μιλούν για διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους» (Jacob Neuser, 1990.  Jews and Christians:  The Myth of a Common Tradition.  New York and London:  Trinity Press International and SCM Press, σελ. 28).

Ο Neusner θα πει επίσης: «Θεολογικά και ιστορικά, δεν υπάρχει πράγμα που λέγεται “ιουδαιο-χριστιανική παράδοση”. Είναι ένας κοσμικός μύθος που ευνοείται από ανθρώπους που δεν είναι πραγματικά οι ίδιοι πιστοί».

Αν και ο ιστορικός Χριστιανισμός προσδοκεί και αποβλέπει στην αιώνια Βασιλεία του Θεού, σύμφωνα με τους σιωνιστές ηγέτες, ο Ταλμουδικός Ιουδαϊσμός αποβλέπει στην «τελειοποίηση του επίγειου βιότοπου του ανθρώπου» (Gershon Mamlak, Midstream, Ιαν., 1989, σελ.31).

Ο Δρ Mamlak γράφοντας στο περιοδικό του Ιδρύματος Theodor Herzl, παραδέχεται ότι «πολλοί Εβραίοι γέμισαν τις τάξεις των διαφόρων “επαναστατικών κινημάτων” (βλ. κομμουνιστικά κόμματα, Σχολή της Φραγκφούρτης, φεμινιστικό κίνημα, κίνημα υπέρ των αμβλώσεων, κίνημα υπέρ των “δικαιωμάτων” των ομοφυλόφιλων κλπ) προκειμένου να ικανοποιηθεί αυτή τους η επιθυμία».

 

«Και η μεσσιανική εποχή», υποστηρίζει ο εύγλωττος Σιωνιστής συγγραφέας Leon Simon, «σημαίνει για τον Εβραίο όχι μόνο την εδραίωση της ειρήνης επί της γης και την ευημερία για τους ανθρώπους, αλλά και την καθολική αναγνώριση του Εβραίου και του Θεού του». . .

Και συνεχίζει: «Γιατί ο Ιουδαϊσμός δεν έχει κανένα μήνυμα προσωπικής σωτηρίας, όπως έχει ο Χριστιανισμός. Όλες του οι ιδέες συνδέονται με την ύπαρξη του εβραϊκού έθνους» (“Studies in Jewish Nationalism” / «Σπουδές στον Εβραϊκό Εθνικισμό», 1920).

«Ο Ιουδαιο-Χριστιανισμός είναι ουσιαστικά μια εφεύρεση της αμερικανικής πολιτικής», θα παραδεχθεί ο Εβραίος θεολόγος Arthur A. Cohen.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, κι αλλού