31 Ἰουλίου 1920 ὁ Ἴων Δραγούμης δολοφονεῖται. Δολοφονεῖται ἀπό δημοκραταραίους Κρητίκαρους, ὁπαδούς τοῦ Μπενύ Σελόν. Μία "ἀπόπειρα" δολοφονίας τοῦ "αὐτοεξορίστου" ἐν Παρισίοις Μπενύ Σελόν ( ἤ πραγματικῶς μία κατασκευασμένη ἀφορμή ) λειτούργησε ἀποτελεσματικῶς ὥστε νά πάψη τό αἴτιον. Δῆλα δή ἡ ζωντανή παρουσία-ἐμπόδιο στά σχέδια τῶν ἐξουσιαστῶν, πού ἄκουγε στό ὄνομα Ἴων Δραγούμης.
« ...Τὰ ἔθνη δὲν ἀξίζουν μόνο μὲ τὸ νὰ μένουν ἔθνη, ἂν δὲν εἶναι συνάμα καὶ ζύμη γιὰ τὴ δημιουργία πολιτισμῶν καὶ ξεχωριστῶν ἀνθρώπων. Όλα τὰ ἔθνη δὲ βρίσκουν τὸ προζύμι πού χρειάζεται γιὰ νὰ ζωντανέψουν ἕναν πολιτισμὸ δικό τους. Μά οἱ Ἕλληνες, πού δὲ χάθηκαν ποτὲ ὤς τώρα ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς καὶ διατήρησαν τὸ ἐγὼ τοὺς τὸ ἐθνικὸ πάντα,όσο καὶ νὰ ἔσμιξαν μὲ ἄλλες φυλές,οί Ἕλληνες,πού φάνηκαν ἄξιοι νὰ δημιουργοῦν καταποδιαστὰ πολιτισμοὺς ἀπὸ τότε πού φανερώθηκαν σὰν ἔθνος ἀνάμεσα στὰ ἔθνη,θά εἶναι ἱκανοὶ νὰ ξαναδημιουργήσουν ἕνα δικό τους καινούργιο πολιτισμό. Τί ἐμποδίζει τοὺς Ἕλληνες τοὺς τωρινοὺς νὰ κουνηθοῦν σὰν ἔθνος καὶ νὰ δημιουργήσουν; Αὐτό, ὅ,τι καὶ νὰ εἶναι,πρέπει νὰ λείψη ἀπὸ τὴ μέση.
Πρῶτα τὸ κράτος τους,καί ὕστερα τὸν πολιτισμό τους, αὐτά ἔχουν νὰ δημιουργήσουν ὁμαδικὰ οἱ Ἕλληνες. Καί τώρα;
Ὅσοι Ζωντανοί,προσέλθετε!...»
«Δὲ πασκίζω γιὰ τὸ κράτος γιατί τὸ κράτος τὸ δικό μας δὲν ἀξίζει νὰ τὸ βοηθάῃ κανένας εἶναι μονάχα ὁρμητήριο, ἐγὼ πασκίζω γιὰ τὸ ἔθνος. Εἶναι ἀνάγκη νὰ φτειάσω ἀνθρώπους, νὰ ἐλευτερώσω ὅλους τοὺς Ἕλληνες ἐλεύτερους καὶ δούλους γιατί εἶναι ὅλοι τοὺς σκλάβοι καὶ ραγιᾶδες.»
« Ραγιᾶς εἶναι ὁ φρόνιμος, ποὺ δὲν κουνιέται γιὰ νὰ μὴν τύχῃ καὶ τὸν πάρει γιὰ ζωντανὸ κανένας καὶ τὸν σκοτώσει. »
« Ραγιᾶς εἶναι ὁ κοριὸς ἐκεῖνος ποὺ τὸν κυνηγᾶς καὶ κάνει τὸν ψόφιο γιὰ νὰ μὴν τὸν ἀποτελειώσης.»
«Ξεσκέπασε τὴ δημοτικὴ παράδοση καὶ πρόσωπο μὲ πρόσωπο θὰ ἀντικρίσῃς γυμνὴ τὴν ψυχή σου.»
«Ἐκεῖνο ποὺ μὲ συνδέει μ’ ἕναν τόπο δὲν εἶναι τὸ καλοκαίρι, εἶναι ὁ χειμῶνας, καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ λῦπες τῆς ἀγάπης.»
«Δὲν ξέρω ἂν εἴμαστε καθαροὶ ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων. Εἴτε καθαροί, εἴτε κι᾿ ἀνακατωμένοι, μιλοῦμε ὅμως γλῶσσα ἑλληνική.»
«Νὰ ξέρετε πὼς ἂν σώσουμε τὴ Μακεδονία, ἡ Μακεδονία θὰ μᾶς σώσῃ... Ἂν τρέξουμε νὰ σώσουμε τὴ Μακεδονία, ἐμεῖς θὰ σωθοῦμε...»
« Τίποτε δὲν εἶναι ἀδύνατο. Τὰ δυνατὰ ἀπὸ τὰ ἀδύνατα τὰ ξεχωρίζει μιὰ ψιλὴ γραμμή. Μὰ εἴμαστε τόσο κολλημένοι κάτω στὰ εὔκολα, τόσο μουδιασμένοι ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ πηδήξουμε ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴν ψιλὴ γραμμή »
« Ὁ ἀδύνατος ἀνακάλυψε τὴν κατεργαριὰ καὶ μ’ αὐτὴ συχνὰ νίκησε τὴ δύναμη τοῦ δυνατοῦ.»
« Ἕνα μόνο θέλω νὰ πῶ γι΄ αὐτοὺς (σ.σ. ἐννοεῖ αὐτοὺς ποὺ δὲν παλεύουν γιὰ τὸ κοινὸ καλὸ ἐπειδὴ ἔχουν ...οἰκογενειακὲς ὑποχρεώσεις). Ὅτι καμιὰ προστυχιὰ ἄλλων καὶ καμμιὰ ἀναποδιὰ ποὺ συναντοῦμε στὸ δρόμο μας εἴτε ἀπὸ φίλους, εἴτε ἀπὸ ἐχθρούς, εἴτε ἀπὸ ξένους εἴτε ἀπὸ δικούς μας, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μᾶς κάμουν νὰ «μουντζώσουμε πατρίδα κι ἐθνικὲς ὑποθέσεις» γιὰ τὴν οἰκογένειά μας καὶ τὰ μικροσυμφέροντά μας. Νὰ ξέρεις ὅτι πάντα καλύτερα κυττάζει κανεὶς τὴν οἰκογένειά του καὶ τὰ συμφέροντά του, ἅμα κάνει ἐκεῖνο ποὺ πρέπει γιὰ τὴν πατρίδα του καὶ τὶς ἐθνικὲς ὑποθέσεις. Γίνεται ὁδηγὸς καὶ φωτίζει καὶ ἐμπνέει ὅλους τους τριγυρινούς του καὶ ὑποτάζει τὰ συμφέροντά του σ΄ ἕνα γενικότερον συμφέρον καὶ βρίσκει τὴ χαρά του μέσα στὴν ἀποστολή του αὐτή, καὶ ἡ χαρὰ εἶναι τὸ ἀνώτερο συμφέρον του. »
«Μοῦ ἀρέσει νὰ ζῶ μέσα στὸ ἔθνος μου γιὰ τὸν ἑαυτό μου κι᾿ ἀκουμπῶντας ἐπάνω του νὰ γίνομαι πιὸ ἄνθρωπος, δηλαδὴ κάτι περισσότερο ἢ τελειότερο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ καθένας γεννήθηκε σωτῆρας τοῦ ἔθνους του. Λίγοι ὅμως ξέρουν πὼς γεννήθηκαν τέτοιοι, δηλαδὴ πὼς αὐτοὶ θὰ τὸ σώσουν, ἂν θέλουν. Πρέπει νὰ φαντάζομαι πὼς ἀπὸ μένα μόνο ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία τοῦ ἔθνους. Καὶ ἂν δὲν ἤμουν ἐγώ, δὲν θὰ ἦταν κανένας ἄλλος ποὺ νὰ τὸ σώσῃ. Ἢ νὰ μὴν κυττάζω τί κάνουν οἱ ἄλλοι καὶ νὰ φαντάζομαι πὼς μόνο ἐγὼ ἔχω τὸ μεγάλο χρέος τῆς σωτηρίας».
«Εἴτε θέλοντας εἴτε μή, αἰσθάνομαι τὸν ἑαυτό μου ἕνα μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ἔθνους μου. Ἀγάπησα τὴ φυλή μου, ὅταν εἶδα πὼς γεννήθηκα σὰν ἄνθος ἀπὸ μέσα της, συμπύκνωμά της. Τὴν ἀντιπροσωπεύω ὅλην, τὰ ὄνειρά της εἶναι ὄνειρά μου καὶ οἱ ἐλπίδες μου ἐλπίδες της. Ἂν ἔχασε τὴν ἐλπίδα της, θὰ τῆς δώσω τὴν δική μου καὶ πάλι ἀπ’ αὐτὴν θὰ πάρω ἐλπίδα ἐγώ, ἂν ἀπελπιστῶ. Ἂν δὲν ἔχει τώρα ἰδανικὸ ἢ ὄνειρο κανένα ἡ φυλή μου, θὰ τῆς δώσω τὰ δικά μου ὄνειρα καὶ ἰδανικά, καὶ πάλι ὅμως τὴ δύναμη γιὰ νὰ τὰ πλάσω, τὰ ὄνειρά μου καὶ τὰ ἰδανικά μου, μέσα της θὰ τὴν εὕρω. Ἂν κουράστηκαν τὰ μάτια της καὶ δὲ βλέπει καὶ δὲ διακρίνει τί δυνάμεις ἔχει μέσα της, θὰ τῆς τὲς δείξω ἐγώ, ἀφοῦ ἐγὼ μὲ τὰ δικά μου μάτια βλέπω καὶ τὶς διακρίνω. Ἂν φόβος τὴν πῆρε, θὰ τῆς δανείσω τὴν ἀφοβία τὴ δική μου. Ὅ,τι τῆς λείπει, θὰ τῆς τὸ δώσω ἐγώ, καὶ πάλι, ὅ,τι μοῦ λείπει ἐμένα ἀπὸ ἐκείνη θὰ τὸ πάρω. Γιατί εἴμαστε ἕνα. Λαχταρῶ πάντα νὰ τῆς μεταγγίζω κάτι δικό μου καὶ ἀπ’ αὐτὴν νὰ παίρνω κάτι ἄλλο, σὰν ἠλεκτρισμό...»
«Θέλω νὰ εἶμαι ὡραῖο δεῖγμα Ἕλληνος. Νὰ σκοπὸς μιᾶς ζωῆς» !
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου