Κανείς που διαβάζει αυτό δεν χρειάζεται να πει ότι οι Εβραίοι είχαν μεγάλη επιρροή στη Δύση τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό που μπορεί να μην είναι ευρέως κατανοητό είναι η επίδραση που είχαν ειδικά στον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Στο πέρασμα των αιώνων, ο δυτικός νους έχει δείξει ότι είναι ευθύς, θετικιστής και εμπειρικός παρά μυστικιστικός, διαισθητικός ή μαγικός. Αν ο δυτικός άνθρωπος βλέπει κάτι, πιστεύει ότι είναι εκεί και πιστεύει ότι ο τρόπος για να το καταλάβει είναι κοιτάζοντας το πιο προσεκτικά. Δεν υποθέτει ότι τα μάτια του τον εξαπατούν ή ότι η πραγματικότητα είναι όπως περιγράφεται από μια αρχή που δεν πρέπει να αμφισβητηθεί. Το ότι κάτι φαίνεται διαφορετικό από διαφορετικές οπτικές γωνίες δεν τον κάνει να πιστεύει ότι δημιουργείται από τις αντιλήψεις του, ούτε φαντάζεται ότι είναι προϊόν προτιμήσεων ή δηλώσεων του. Διακρίνει αυτό που υπάρχει εκεί έξω, το αντικείμενο, από τον εαυτό του, το υποκείμενο, και προσπαθεί να κάνει τις απόψεις του να ταιριάζουν με την πραγματικότητα. Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκει ν᾿ αντιληφθεί τον κόσμο γύρω του.
Τουλάχιστον, αυτό συνέβαινε πάντα, αλλά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να αλλάζει, κυρίως λόγω τριών πνευματικών μορφών, δηλαδή του σχετικισμού, του κοινωνικού κονστρουκτιβισμού ( Στα διεπιστημονικά πεδία της κοινωνιολογίας, της κοινωνικής οντολογίας και της θεωρίας της επικοινωνίας, ο κοινωνικός κονστρουκτιβισμός χρησιμεύει ως ένα θεωρητικό πλαίσιο που προτείνει διάφορες πτυχές της κοινωνικής πραγματικότητας -όπως έννοιες , πεποιθήσεις , κανόνες και αξίες- διαμορφώνονται μέσω συνεχών αλληλεπιδράσεων και διαπραγματεύσεων μεταξύ των μελών της κοινωνίας αντί της καθαρής αντικειμενικής παρατήρησης της φυσικής πραγματικότητας . Η θεωρία του κοινωνικού κονστρουκτιβισμού υποστηρίζει ότι πολλά από αυτά που τα άτομα αντιλαμβάνονται ως «πραγματικότητα» είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα μιας δυναμικής διαδικασίας κατασκευής που επηρεάζεται από κοινωνικές συμβάσεις και δομές... ἐδῶ Ἐπίσης, περάστε κι᾿ἀπό ᾿δῶ νά διαβάσετε γιά τό πῶς λειτουργεῖ ἡ ἐν λόγῳ θεωρία στήν ἐκπαίδευσιν) και του μεταμοντερνισμού, που είναι η αιτία μεγάλης ζημιάς Η Δύση έκανε στον εαυτό της εκείνη την περίοδο. Τους οφείλουμε σε μεγάλο βαθμό στους Εβραίους.
Ο σχετικισμός διακρίνεται σε τρία είδη: ηθικός, πολιτισμικός και γνωσιολογικός. Ο ηθικός σχετικισμός αρνείται ότι υπάρχουν απόλυτες ηθικές αξίες. Ο πολιτισμικός σχετικισμός υποστηρίζει ότι κανένας πολιτισμός δεν έχει μεγαλύτερη αξία από έναν άλλον, ούτε πρέπει να κρίνουμε έναν άλλο πολιτισμό με τα δικά μας πρότυπα. Σύμφωνα με τον γνωσιολογικό σχετικισμό, η γνώση ενός ατόμου είναι σχετική με τις υποθέσεις ή την άποψή του. Κάποιος που ισχυρίζεται ότι ξέρει κάτι δεν το ξέρει πραγματικά, είναι ακριβώς όπως του φαίνεται από την «προοπτική» του.
Το κύριο αποτέλεσμα του σχετικισμού είναι να υπονομεύει την αυτοπεποίθηση κάποιου. «Νόμιζα ότι αυτό ήταν σωστό και αυτό ήταν λάθος», σκέφτεται κανείς, «αλλά ίσως έκανα λάθος». «Σκέφτηκα ότι ήταν αρκετά λογικό να περιμένω από τον γείτονά μου να σταματήσει να παίζει δυνατά την μουσική στις έντεκα το βράδυ, αλλά ίσως αυτή είναι απλώς η κουλτούρα μου». «Νόμιζα ότι ο πάγος επέπλεε στο νερό, αλλά ίσως δεν το ήξερα πραγματικά. Ίσως κανείς δεν ξέρει τίποτα πραγματικά».
Ο ηθικός σχετικισμός μπορεί να κάνει την ηθική σχετική με πολλά πράγματα. Σε ένα ντοκιμαντέρ, ο Louis Theroux το έκανε σχετικά με το άτομο. Περιέγραψε ότι μια εργαζόμενη του σεξ είχε δύσκολα παιδικά χρόνια ( ἐδῶ) . Εξήγησε ότι όταν είσαι δεκατεσσάρων και δεν πας σχολείο, δεν συνειδητοποιείς ότι είναι απλώς σεξουαλικό αν κάποιος δείχνει ενδιαφέρον για σένα. Τώρα, έχει τόσες πολλές εμπειρίες που μπορεί να κάνει σεξ με οποιονδήποτε. Απευθυνόμενος στον θεατή, ο Theroux δεν ρώτησε αν η πώληση σεξ ήταν λάθος αλλά αν ήταν λάθος για εκείνη . Ίσως δεν ήταν, πρότεινε, αν μπορούσε να είναι λάθος για κάποιον άλλο.
Ο πολιτισμικός σχετικισμός προωθήθηκε εντατικά τη δεκαετία του 1990. «Όλοι οι πολιτισμοί έχουν ίση αξία» ήταν ένα σταθερό μάντρα των μέσων ενημέρωσης. Μια τέτοια περίπτωση προέκυψε όταν μία Αϊτινή που ζούσε στο Λονγκ Άιλαντ προσέλαβε έναν επαγγελματία βουντού για να διώξει τα πνεύματα που νόμιζε ότι είχε αφήσει ο πατέρας της στο σπίτι της, προκαλώντας ανησυχητικούς ήχους από το υπόγειο.[ἐδῶ,τό τελευταῖο θέμα]. Έριξε πάνω της ένα σεντόνι, το έλουσε με κολόνια και έβαλε φωτιά, χωρίς να τη μεταφέρει στο νοσοκομείο με τα εγκαύματα τρίτου βαθμού μέχρι το επόμενο απόγευμα. Όταν κατηγορήθηκε για απόπειρα φόνου, η υπεράσπισή του ήταν ότι ασκούσε μόνο τη θρησκεία του. Ένας εκπρόσωπος της Αϊτής εξήγησε ότι οι Αϊτινοί, όπως και άλλες εθνοτικές μειονότητες, είχαν φέρει μαζί τους τον πολιτισμό τους στην Αμερική. Ποιοι ήταν οι Αμερικανοί για να τους κρίνουν;
Ούτε ο γνωσιολογικός σχετικισμός έχει πολλά αποτελέσματα. Μπορεί να είναι αλήθεια ότι η επιστημονική γνώση είναι μόνο προσωρινή καθώς βαδίζει προς την αλήθεια ή κάνει περιστασιακά λανθασμένες στροφές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι σχετική με μια άποψη. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ένας σημαντικός όγκος γνώσης έχει καθιερωθεί αναμφισβήτητα κατά τη διάρκεια των αιώνων. Πόσες από τις χιλιάδες δηλώσεις σε ένα τυχαίο ιατρικό εγχειρίδιο μπορεί να είναι λάθος, για παράδειγμα; Αλλά ο γνωσιολογικός σχετικισμός έχει εισχωρήσει τόσο πολύ στην κουλτούρα μας ώστε να επηρεάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε, ωστόσο το έχει κάνει με μια ανατροπή. Αντί να κάνει τους ανθρώπους να αμφιβάλλουν για τις γνώσεις τους, τους κάνει να αισθάνονται ότι δικαιούνται να περιγράψουν οποιαδήποτε δήλωση που θέλουν να κάνουν ως αληθινή για αυτούς, ενώ πιθανώς πιστεύουν ότι άλλοι άνθρωποι μπορεί να «γνωρίζουν» το αντίθετο. Στην πραγματικότητα, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν εντελώς, την έννοια της γνώσης.
Ο γνωσιολογικός σχετικισμός διαδόθηκε από τον Thomas Kuhn στο The Structure of Scientific Revolutions (1962),[η δομή των επιστημονικών επαναστάσεων. ... η επιστημονική πρόοδος θεωρούνταν ως «ανάπτυξη-συσσώρευση» αποδεκτών γεγονότων και θεωριών. Ο Kuhn υποστήριξε ένα επεισοδιακό μοντέλο στο οποίο οι περίοδοι εννοιολογικής συνέχειας όπου υπάρχει σωρευτική πρόοδος, τις οποίες ο Kuhn ανέφερε ως περιόδους « κανονικής επιστήμης", διακόπηκαν από περιόδους επαναστατικής επιστήμης...ἐδῶ ] το οποίο υποστήριξε ότι η επιστημονική γνώση ήταν σχετική με ένα «παράδειγμα». Ο Τόμας Κουν ήταν Εβραίος (και από τούς δύο γονείς). Δεκαετίες νωρίτερα, ο πολιτιστικός και συνεπαγόμενος ηθικός σχετικισμός εισήχθη από τον Φραντς Μπόας, ο οποίος ήταν επίσης Εβραίος.
Ο κοινωνικός κονστρουκτιβισμός είναι η μόδα που ακολουθεί όποιος λέει ότι κάτι είναι απλώς ένα κοινωνικό κατασκεύασμα, κάτι που είναι εξαιρετικά δημοφιλές να πει κανείς. Το τι σημαίνει είναι ασαφές. Ίσως με το «κατασκευάζω» αυτοί που το λένε καταλαβαίνουν την έννοια. Ένα κοινωνικό κατασκεύασμα βρίσκεται στο μυαλό, και αν είναι απλώς ένα κοινωνικό κατασκεύασμα, δεν υπάρχει τίποτα που να αντιστοιχεί σε αυτό στην πραγματικότητα. Αλλά για να το δείξουν αυτό, οι κοινωνικοί δομιστές θα έπρεπε να παρουσιάσουν ένα επιχείρημα για να πουν ότι αυτό στο οποίο φαίνεται να αναφέρεται η έννοια δεν υπάρχει. Αντίθετα, φαίνεται να πιστεύουν ότι το έχουν αποδείξει αποκαλώντας το απλώς " κοινωνικό κατασκεύασμα".
Μερικές φορές, όταν οι άνθρωποι αποκαλούν πράγματα απλώς κοινωνικά κατασκευάσματα, εννοούν, τονίζοντας την κοινωνική πτυχή, ότι ο μόνος λόγος που πιστεύουμε ότι υπάρχουν είναι ότι έχουμε συμφωνήσει ότι υπάρχουν. Αλλά για να το αποδείξουν αυτό, θα πρέπει και πάλι να δείξουν ότι η πεποίθησή μας ότι υπάρχουν είναι εσφαλμένη.[ἐδῶ]
Σε ένα τρίτο σενάριο, οι κοινωνικοί δομιστές αποδέχονται ότι υπάρχουν κοινωνικά κατασκευάσματα, αλλά τονίζουν ότι τα έχουμε κατασκευάσει και ότι έχουμε κατασκευάσει μπορούμε να το αποδομήσουμε ή να σταματήσουμε να το κατασκευάζουμε. Μια φεμινίστρια μπορεί να το εφαρμόσει αυτό στις διαφορές μεταξύ των φύλων. Ναι, μπορεί να πει, τα φύλα διαφέρουν, αλλά εμείς οικοδομούμε τις διαφορές μεγαλώνοντας διαφορετικά αγόρια και κορίτσια, επομένως για να απαλλαγούμε από τις διαφορές χρειάζεται μόνο να αλλάξουμε τις πρακτικές ανατροφής των παιδιών μας. Αλλά αυτό έχει δοκιμαστεί και δεν λειτούργησε. Σε κάθε περίπτωση, κάθε γονιός γνωρίζει ότι τα αγόρια και τα κορίτσια διαφέρουν από τη φύση τους. Οι ενήλικες δεν χρειάζονται για να κατασκευάσουν κοινωνικά τις διαφορές.
Το μόνο πράγμα που οι κοινωνικοί δομιστές δεν περιγράφουν ως κοινωνικά κατασκευάσματα είναι εκείνα που είναι πραγματικά κοινωνικά κατασκευάσματα, όπως το χρήμα.[ John Searle, The Construction of Social Reality,1995] Το μόνο που μεταμορφώνει ένα κομμάτι χαρτί σ᾿ ένα χαρτονόμισμα των δέκα δολαρίων και σημαίνει ότι μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να αγοράσουμε πράγματα είναι το γεγονός ότι έχουμε συμφωνήσει ότι είναι ένα χαρτονόμισμα δέκα δολαρίων, το οποίο συμφωνήσαμε σημαίνει ότι μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για αγοράζουν πράγματα με αυτό. Οι κοινωνικοί δομιστές δεν ενδιαφέρονται για αυτού του είδους τα παραδείγματα επειδή δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για τις κοινωνικές κατασκευές. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι ένας περίπλοκος όρος που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να πείσουν τον εαυτό τους ότι πράγματα που δεν τους αρέσουν, όπως οι διαφορές φύλου, είτε δεν υπάρχουν είτε μπορούν να απαλλαγούν από αυτά.
Τι θα μπορούσε να είναι πιο επιζήμιο από μια διανοητική μόδα που παρακινεί μια κοινωνία να επιδοθεί σε τέτοια αυτοπείθηση; Θα προχωρήσει στη βάση μιας λανθασμένης κατανόησης της πραγματικότητας και θα σπαταλήσει την ενέργειά του προσπαθώντας να απαλλαγεί από πράγματα, πιθανότατα έχοντας ξεχάσει γιατί πιστεύει ότι πρέπει να απαλλαγούμε από αυτά, που δεν θα εξαφανιστούν ποτέ.
Η κύρια πηγή του κοινωνικού κονστρουκτιβισμού ήταν ένα βιβλίο με τίτλο The Social Construction of Reality (1966) των Peter Berger και Thomas Luckmann, οι οποίοι και οι δύο ήταν Εβραίοι.
Ο μεταμοντερνισμός είναι μια ανόητη συλλογή ιδεών που έχουν σχεδιαστεί για να απευθύνονται στη θέληση για εξουσία και να βοηθούν τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αποδίδεται κυρίως στον Michel Foucault, συγγραφέα του The Order of Things (1966), αλλά το ίδιο οφείλεται στον Jacques Derrida, ο οποίος έγραψε το Writing and Difference και το On Grammatology (και τα δύο το 1967). Ο Φουκώ δεν ήταν Εβραίος. Ο Ντεριντά ήταν.
Η βασική ιδέα του Ντεριντά είναι ότι βρισκόμαστε σε μια φυλακή γλώσσας από την οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. Η γλώσσα δεν μας αφήνει να αντιληφθούμε την πραγματικότητα, αλλά μας εμποδίζει να έρθουμε σε επαφή μαζί της, επομένως μια άποψη δεν αντιπροσωπεύει τον κόσμο, αλλά μπορεί να ονομαστεί μόνο μια «αφήγηση», η οποία δεν μπορεί να εκτιμηθεί ως αληθινή ή ψευδής. Αν πιστεύουμε ότι μια άποψη είναι αληθινή, ξεγελιόμαστε από μια ομάδα όπως οι Λευκοί ή οι άντρες, που έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν τις απόψεις τους στους άλλους. Αυτό εννοούσε μια φεμινίστρια όταν περιέγραψε την αντικειμενικότητα ως ανδρική υποκειμενικότητα.[Adrienne Rich (1979) was quoted by Dale Spender, who was quoted by Roger Scruton in “Ideologically Speaking” in Leonard Michaels and Christopher Ricks (eds.), 1990, The State of the Language, Berkeley: University of California Press] Μια άποψη που ένας άντρας περιγράφει ως αντικειμενική, που σημαίνει ότι ισχύει για όλους, εκφράζει μόνο τις προκαταλήψεις του και επιδιώκει να προωθήσει τα τμηματικά του συμφέροντα, πιθανώς σε βάρος των γυναικών.
Για να αντιμετωπίσουν τέτοιες δυσάρεστες ομάδες, οι μεταμοντερνιστές αποφάσισαν ότι ήταν απαραίτητο να καταστήσουν «προνομιούχες» τις αφηγήσεις των γυναικών και των μη Λευκών. Είναι λοιπόν ο μεταμοντερνισμός που πρέπει να ευχαριστήσουμε για την ιδέα που υιοθέτησε η βρετανική αστυνομία ήδη από το 1983 ότι αν ένας μαύρος «αντιλαμβάνεται» ότι έχει δεχτεί ρατσιστική επίθεση από έναν Λευκό, τότε αυτό έχει συμβεί. Οποιοσδήποτε ορισμός του «εγκλήματος μίσους» που χρησιμοποιείται σήμερα είναι αυτού του τύπου. Το κίνημα #MeToo ήταν εξίσου μεταμοντέρνο. Για να αποκαλυφθεί μια περίπτωση άντρα που κακομεταχειριζόταν μια γυναίκα, το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια γυναίκα να πει ότι την κακομεταχειρίστηκαν. Έτσι οι μη Λευκοί και οι γυναίκες «ενισχύθηκαν».
Όταν αισθάνεται την ανάγκη, ο μεταμοντερνισμός ξεχνά ότι η γλώσσα αποτελεί ένα αδιαπέραστο φράγμα ανάμεσα σε εμάς και την πραγματικότητα και λέει ότι μπορεί να την «κατασκευάσει». Γινόμαστε μάγοι, κάνοντας τα πράγματα αληθινά με απλό ισχυρισμό. Αυτή η πλευρά της φιλοσοφίας απεικονίστηκε από έναν κοινωνικό ψυχολόγο που έγραψε μια εργασία με τίτλο «Αυτοεκπληρούμενα στερεότυπα», η οποία εξηγούσε πώς επιμένουν στερεότυπα όπως των Ιταλών ως παθιασμένων.
Δεν αρνήθηκε ότι τα στερεότυπα ήταν αληθινά. Οι Ιταλοί είναι πραγματικά παθιασμένοι, υποστήριξε, αλλά μόνο επειδή έτσι περιγράφονται. Προφανώς ξεκίνησαν να μην είναι πιο παθιασμένοι από άλλους, και μετά για κάποιο λόγο οι άνθρωποι τους αποκαλούσαν παθιασμένους, κάτι που τους έκανε παθιασμένους. Η αφήγηση κατασκεύασε την πραγματικότητα. το στερεότυπο εκπληρώθηκε. Παρεμπιπτόντως, αυτός ο συγγραφέας ήταν Εβραίος και το άρθρο του εμφανίστηκε σε μια συλλογή που επιμελήθηκε μια Εβραία. ( Mark Snyder, 1988, “Self-fulfilling stereotypes”, in Paula Rothenberg (ed.), Racism and Sexism: An Integrated Study, New York: St. Martin’s Press )
Από τέτοιους ακαδημαϊκούς, μέσω των διανοουμένων που διέδωσαν τις ιδέες τους, ο μεταμοντερνισμός ήρθε στο ευρύ κοινό, ξανά τη δεκαετία του 1990, την πρώτη δεκαετία της πολιτικής ορθότητας.
Είναι πλέον τόσο οικείο που δύσκολα σηκώνει κανείς το φρύδι ( αποδοκιμάζεται) όταν ένας άντρας γράφει: «Είμαι γυναίκα γιατί λέω ότι είμαι. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο». Αλλά οι μεταμοντερνιστές είναι αθόρυβα επιλεκτικοί σχετικά με μέρη της πραγματικότητας που πιστεύουν ότι τα λόγια τους μπορούν να κυριαρχήσουν. Όταν αυτός ο άνθρωπος διαπιστώσει ότι του έχει τελειώσει το γάλα, δεν θα πει: «Έχω γάλα γιατί λέω ότι έχω. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο». Θα βγει και θα αγοράσει ένα μπουκάλι, όπως οποιοσδήποτε άλλος.
Ο μεταμοντερνισμός δίνει στους οπαδούς του μια ευχάριστη αίσθηση δύναμης. Αντιμετωπίζοντας ένα βιβλίο ιστορίας που λέει πράγματα που δεν τους αρέσουν, μπορούν να το απορρίψουν ισχυριζόμενοι ότι απλώς προβάλλει τις προκαταλήψεις του συγγραφέα. Μπορούν να γελάσουν με τους ισχυρισμούς του για αντικειμενικότητα, λέγοντας ότι η αντικειμενικότητα είναι ανέφικτη. Στη συνέχεια, όταν βάλουν οι ίδιοι το στυλό στο χαρτί, μπορούν να προβάλουν τις δικές τους προκαταλήψεις με βάση το περιεχόμενο που λαχταρά η ψυχή τους, γιατί τι μπορεί να κάνει μια αφήγηση εκτός από τις προκαταλήψεις του συγγραφέα; Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν να είναι αντικειμενικοί, γιατί ποιος μπορεί να είναι αντικειμενικός;
Ένα βιβλίο δεν χρειάζεται ποιότητα για να έχει επιρροή. αυτό που χρειάζεται είναι να προωθηθεί. Ο εκδότης το προωθεί σε δημοσιογράφους, οι οποίοι το προωθούν στο κοινό θαυμάζοντας κριτικές ή παραγγέλνουν κριτικές θαυμασμού από ακαδημαϊκούς. Το βιβλίο γεμίζει κάθε βιτρίνα βιβλιοπωλείου και αρχίζει να εμφανίζεται στις λίστες ανάγνωσης του κολεγίου. Όποιος θέλει να είναι ενημερωμένος φροντίζει να το έχει διαβάσει. Για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά, το βιβλίο χρειάζεται μόνο να επιλεγεί ως αλλαγή του κόσμου από κάποιον που βρίσκεται σε θέση κλειδί σε ένα δίκτυο καταλλήλων ανθρώπων, όπως, στην περίπτωση ενός βιβλίου που γράφτηκε από έναν Εβραίο, έναν Εβραίο που άλλοι Εβραίοι θα υπακούσουν.
Υπάρχει όμως τέτοιο δίκτυο;
Υπάρχουν Εβραίοι στις εκδόσεις, στη διαφήμιση, στα μέσα ενημέρωσης και στον ακαδημαϊκό χώρο; Η απάντηση είναι σα νά λέει κάποιος : οι αρκούδες ταιριάζουν στο δάσος; ( πού σημαίνει : ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ !!! )
Ένα άλλο σημαντικό εβραϊκό βιβλίο ήταν το The Autoritarian Personality (1950), ένα κομμάτι ψευδοεπιστήμης που υποτίθεται ότι έδειχνε ότι ο τυπικός λευκός Αμερικανός άνδρας ήταν ένας αρχάριος φασίστας. Βασίστηκε σε συνεντεύξεις για τις οποίες είναι δελεαστικό να πιστεύουμε ότι ερμηνεύτηκαν με βάση ένα προκαθορισμένο συμπέρασμα, βαθμολογώντας θέματα στην «κλίμακα F», όπου ένας παραδοσιακός σύζυγος και πατέρας θα βαθμολογούνταν ψηλά. Εβραίοι άνδρες δεν συμπεριλήφθηκαν στο δείγμα. Το βιβλίο χρησιμοποιήθηκε από μια γενιά κοινωνικών επιστημόνων για να αποκαλύψει μια βαθιά αρρώστια στην αμερικανική κοινωνία, την οποία ο φιλελευθερισμός και η ανεκτικότητα θα μπορούσαν να θεραπεύσουν. Εκδόθηκε από την Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή με κύριο συγγραφέα τον Theodor Adorno, ήταν το πρώτο σημαντικό προϊόν της Σχολής της Φρανκφούρτης.
Το Ινστιτούτο είχε ιδρυθεί τη δεκαετία του 1920 από τον Felix Weil, ο οποίος ήταν Εβραίος, όπως και ο Theodor Adorno και τα άλλα κύρια μέλη της σχολής, δηλαδή ο Max Horkheimer, ο Erich Fromm και ο Herbert Marcuse. Οι συνεργάτες της, όπως ο Georg Lukacs, ο Walter Benjamin και ο Wilhelm Reich ήταν επίσης Εβραίοι.
Ο Φρομ και ο Μαρκούζε έγραψαν βιβλία που επηρέασαν τη νεολαία της δεκαετίας του 1960. Ο Marcuse έγινε ο «νονός» των ριζοσπαστών της πανεπιστημιούπολης εκείνης της δεκαετίας, με κυριότερους τους Art Goldberg, Jackie Goldberg, Abbie Hoffman, Michael Rossman, Jerry Rubin, Mario Savio, Jack Weinberg, Steve Weissman και, στη Γαλλία, τον Daniel Cohn-Bendit.( Πελασγ. : Μάης τοῦ ᾿68: Μία ἰουδαϊκή έπανάσταση-Ἡ Ὁμολογία ) , οι οποίοι ήταν όλοι Εβραίοι εκτός από τον Μάριο Σάβιο. Αυτοί οι ακτιβιστές εφάρμοσαν την σιωπηρή ατζέντα της Εξουσιαστικής Προσωπικότητας από την αντίπαλη αρχή, καταφέρνοντας να γράψουν το τέλος της, συχνά γνωστό ως το τέλος του σεβασμού, ιδιαίτερα του σεβασμού προς τους Λευκούς. Οι οπαδοί τους συνέχισαν να εκπροσωπούνται καλά μεταξύ εκείνων που διευθύνουν τα ιδρύματά μας τα τελευταία 25 χρόνια. (Πελασγ. οἱ σχετικές μέ τήν Σχολή Φρανκφουρτης δημοσιεύσεις μας, ἐδῶ)
Αν υπάρχει μια ιδέα που άρχισε να εφαρμόζεται στους Λευκούς μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν αυτή της ουσιαστικής φυλετικής ισότητας, η ιδέα ότι οι φυλές, όσο διαφορετικές και αν φαίνονται, είναι βασικά οι ίδιες. Αυτό σήμαινε ότι τυχόν διαφορές στις περιστάσεις τους πρέπει να οφείλονται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η κακομεταχείριση των Μαύρων από τους Λευκούς, επομένως καθώς διαδόθηκε η ιδέα, το ίδιο έγινε και με την έννοια της ενοχής των Λευκών. Για δεκαετίες τώρα η ιδέα της ουσιαστικής φυλετικής ισότητας, αν και είναι δύσκολο να συμβιβαστεί με προφανή γεγονότα, δεν αμφισβητείται.
Έχοντας ξεκινήσει με τον Φραντς Μπόας , έγινε δημοφιλής μετά τον πόλεμο από τη μαθήτριά του Ashley Montagu, η οποία ήταν Εβραία, και στη συνέχεια κυρίως από τους Stephen Jay Gould, Leon Kamin, Richard Lewontin και Steven Rose, οι οποίοι ήταν όλοι Εβραίοι.
Σήμερα ακούμε συνήθως εκκλήσεις για τους Λευκούς να εξοντωθούν ή να αυτοκτονήσουν. Οι τίτλοι του αμερικανικού Τύπου μεταξύ 2015 και 2017 περιλαμβάνουν: «Τιτιβίσματα του καθηγητή ότι οι λευκοί πρέπει να αυτοκτονήσουν μαζικά», «Το μόνο που θέλω για τα Χριστούγεννα είναι η λευκή γενοκτονία» και «Ο καθηγητής του USC καλεί για ολοκαύτωμα εναντίον όλων των λευκών».
Αυτές οι εκκλήσεις μπορούν να εντοπιστούν σε δύο πηγές. Το 1967 η Susan Sontag περιέγραψε περίφημα τη Λευκή φυλή ως τον καρκίνο της ανθρώπινης ιστορίας.[ “What’s Happening to America? ]
«Τό κλειδί γιά νά σωθῇ ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι νἀ καταργηθῇ ἡ λευκή φυλή», μᾶς λέει ὁ Νόελ Ἰγνάτιεφ,πού ὡς ἑβραῖος φαίνεται νά μήν εἶναι ...λευκός !!! (
φωτό)
Οι λευκοί απείλησαν «την ίδια την ύπαρξη της ίδιας της ζωής», έγραψε. Τι κάνει κανείς με έναν απειλητικό για τη ζωή καρκίνο; Στη συνέχεια, το 1992 ο Noel Ignatiev από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ίδρυσε το περιοδικό Race Traitor με σύνθημα «Η προδοσία στη λευκότητα είναι πίστη στην ανθρωπότητα». Ο τρόπος για να σωθεί η ανθρωπότητα ήταν να «καταργηθεί η λευκότητα». Όπως γνωρίζουμε, αυτό είναι το μεγάλο καταργητικό κίνημα του σήμερα. Η Susan Sontag και ο Noel Ignatiev ήταν και οι δύο Εβραίοι.
Αυτό που αυτοαποκαλείται «κριτική φυλετική θεωρία», από την οποία πηγάζουν τώρα τα αιτήματα για τον αφανισμό των Λευκών από προσώπου γης, προέρχεται από την «κριτική θεωρία», τη βασική μέθοδο του πολιτισμικού μαρξισμού, που αργότερα ονομάστηκε πολιτική ορθότητα, που τώρα ονομάζεται αφύπνιση, που ξεκίνησε με τη Σχολή της Φρανκφούρτης.
Επιβαρυμένοι από περιττά αισθήματα ενοχής, με τα αιτήματα για την εξαφάνισή τους να ηχούν στα αυτιά τους και μετά από δεκαετίες έκθεσης στον σχετικισμό, τον κοινωνικό κονστρουκτιβισμό και τον μεταμοντερνισμό, δεν είναι περίεργο που πολλοί Λευκοί άνθρωποι δυσκολεύονται τώρα να σκεφτούν σωστά.
Χωρίς την επιρροή των Εβραίων, αυτό μάλλον δεν θα ήταν έτσι. Θα ήμασταν ακόμα τόσο πνευματικά ικανοί όσο κάποτε.
Ο
.webp)
