Η μαρξιστική σχολή της Φρανκφούρτης και τα “αντιρατσιστικά” νομοσχέδια

Οι «αντιρατσιστικοί» νόμοι έχουν τις ρίζες τους στην κομμουνιστικής έμπνευσης σχολή της Φρανκφούρτης, που ιδρύθηκε το 1920 στην ομώνυμη πόλη. Ιδρυτές ήταν άνθρωποι κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, με στόχο να εφαρμόσουν τον κομμουνισμό στην Δύση, ήσυχα και με την σταδιακή υπονόμευση του λαϊκού πολιτισμού. Το κίνημα αυτό είναι γνωστό ως «Πολιτιστικός Μαρξισμός». Ένα από τα κορυφαία και πιο γνωστά ονόματα του είναι ο Ηerbert Marcuse.

H άποψη του ήταν ότι η επικρατούσα δυτική κοινωνική τάξη είναι «καταπιεστική» και κάνει «διακρίσεις» εναντίων των μειονοτήτων, αφού υπερτερεί. Αυτό το ονόμασε «κατασταλτική ή καταπιεστική ανοχή», κάτι που το θεωρούσε απαράδεκτο και αντί αυτού πρότεινε αυτό που ονόμασε «κομματική ανοχή των μικρών κομμάτων – ομάδων», δηλαδή την ανοχή μόνον των απόψεων αυτών των «καταπιεσμένων μειονοτήτων» της κοινωνίας. 
 Ο Herbert Marcuse θεωρούσε ότι οι μειονότητες αυτές μοιράζονται μαζί του το κομματικό του μίσος για κάθε τι το μη κομμουνιστικό (στην ουσία φιμώνουν τις απόψεις της πλειοψηφίας). Στο σημείο αυτό υπάρχει μία τεράστια υποκρισία των αριστερών, όταν επικαλούνται την ελευθερία του λόγου, ενώ ταυτόχρονα καταβάλλουν προσπάθεια καταστολής των «μη αριστερών ιδεών». Δηλαδή υπερασπίζονται τις μειονότητες όταν συμμερίζονται τις δικές τους απόψεις και κάθε άλλη μειονότητα που αντιτίθεται σε αυτές πολεμιέται, εκφοβίζεται και βαφτίζεται «συντηρητική» (γι’ αυτό υπάρχει το σλόγκαν «της αριστεράς και της προόδου»).

Ο Marcuse ήλθε στις ΗΠΑ από τον επικεφαλής της Σχολής της Φρανκφούρτης την δεκαετία του1930, Edward R. Murrow, και εργάσθηκε στην OSS (Office of Strategic Services), το State Department και στα Πανεπιστήμια Κολούμπια, Χάρβαρτ και Brandeis. Έχει ονομασθεί «Πατέρας της Νέας Αριστεράς» και ενέπνευσε πολλούς νέους αριστερούς ριζοσπάστες που ανήλθαν σε θέσεις τακτικών καθηγητών κολεγίων όλης της Αμερικής, όπου μπορούσε κανείς μεταγενέστερα να διακρίνει τους «κώδικες ομιλίας» της Σχολής της Φρανκφούρτης στα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια.  
Η σχολή της Φρανκφούρτης ήταν αφιερωμένη στην καταστροφή της Δύσης, όπως δηλώνει ένας ακόμα από τους ιδρυτές της, ο Willi Münzenberg, με στόχους μεταξύ των άλλων «να οργανώσει τους διανοούμενους της δύσης» και να τους χρησιμοποιήσει για να καταλύσουν τον δυτικό κόσμο, και αφού έχουν καταστραφεί όλες οι αξίες, θα μπορούσαν να επιβάλουν την δικτατορία του προλεταριάτου.

Σύμφωνα με άρθρο του Timothy Matthews στο περιοδικό «Catholic Insight» οι στρατηγικές για την επίτευξη του στόχου ήταν:

1) Δημιουργία αδικημάτων «ρατσισμού» (ή διαφορετικά «εγκλήματα μίσους»)

2) Συνεχής αλλαγή για να δημιουργηθεί σύγχυση.

3) Διδασκαλία του σεξ και της ομοφυλοφιλίας στα παιδιά

4) Υπονόμευση των σχολείων και της εξουσίας του εκπαιδευτικού

5) Τεράστια μετανάστευση σε όλες τις δυτικές κοινωνίες για να καταστραφεί η ταυτότητα τους.

6) Προώθηση της υπερβολικής κατανάλωσης οινοπνεύματος

7) Άδειασμα των εκκλησιών.

8) Αναξιόπιστο νομικό σύστημα με προκατάληψη εις βάρος των θυμάτων της εγκληματικότητας.

9) Εξάρτηση από τα επιδόματα του κράτους

10) Έλεγχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και μέσω αυτών αποχαύνωση του πλήθους

11) Ενθάρρυνση της διάλυσης της οικογένειας

Ας δούμε λοιπόν την κατάληξη μιας κοινωνίας δηλητηριασμένης από τον «Πολιτιστικό Μαρξισμό».  

Αν το αδύναμο μυαλό δεν σκέπτεται, το αδύναμο σώμα δεν πολεμά να ζήσει. Η νεολαία περνά από μία εκπαίδευση που βρίσκεται στα χέρια στρατευμένων «διανοουμένων», στην προπαγανδιστική μετάγγιση των απόψεων του Herbert Marcuse. Διανοούμενοι εντός εισαγωγικών είναι οι μαρξιστές ψευτοδιανοούμενοι!  Διότι ένας αληθινός διανοούμενος, σημαίνει άτομο που διανοείται - ήτοι σκέπτεται, και συνεπώς θα αντιδρούσε στην καταστροφή της νεολαίας, γιατί μέσα στην νεολαία αυτήν θα ζήσουν και τα δικά του παιδιά. Οπότε, βλέποντας το και με ατομικισμό, δεν μπορεί να τα βάλει να ζήσουν μέσα σε γυάλα.

Το θέμα της πολτοποίησης των πληθυσμών δημιουργεί γκέτο και αναταραχές. Όταν μία ακίδα καρφωθεί στο πόδι κάποιου, τα λευκά αιμοσφαίρια δημιουργούν πυώδη κατάσταση λόγω της εισβολής του ξένου σώματος και την αποβάλλουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τα μικρόβια που εισχωρούν σε έναν οργανισμό, τα αντισώματα και τα λευκά αιμοσφαίρια τα πολεμούν, διότι αν επικρατήσουν τα μικρόβια ο οργανισμός θα καταστραφεί. Η ίδια η φυσική αναφέρεται στην καταστροφή ολοκλήρου του σύμπαντος από την «Εντροπία» - Ισοθερμική κατάσταση χάους με αδυναμία παραγωγής έργου. Η μη παραγωγή έργου έχει σαν αποτέλεσμα την καταστροφή του ανθρώπινου γένους, ακόμα και από έλλειψη τροφής.

Τα ύπουλα επιχειρήματα του «Πολιτιστικού Μαρξισμού» είναι σαθρά. Διότι δεν υπάρχει δυνατότητα να ισοπεδώσει κανείς την διαφορετικότητα ακόμα και στα άτομα μιας ομογενούς κοινωνίας και να δημιουργήσει κάποιος, κατά βούληση, την ελιτίστικη ομάδα που να κυβερνά, με υποτελείς τους άλλους. Μπορεί οι γόνοι μιας ελίτ να μην έχουν τις αντίστοιχες ικανότητες.

Με την παρώθηση στον αλκοολισμό, την αμάθεια, την οικογενειακή κατάλυση, την ενημερωτική αποχαύνωση, την εξάλειψη του θρησκευτικού αισθήματος, την ομοφυλοφιλία, ουσιαστικά επιτυγχάνει κανείς μία κοινωνία «ζόμπι», χειρότερη και από το λούμπεν προλεταριάτο «που είναι ανίκανα να παράξουν». Το πλήθος των επαγγελματιών επαναστατών - κοινώς μπολσεβίκων- δεν επαρκεί για να κατευθύνει το άβουλο πλήθος για να δημιουργήσει την δικτατορία του προλεταριάτου που θέλει όχλο και στην οποία αποσκοπεί η ανωτέρω σχολή. Φυσικά, σύμφωνα με αυτά που έχουν ακολουθήσει έως σήμερα, έχουν κατασκευάσει ένα αδρανές πλήθος, που τους είναι μοιραίως αναξιοποίητο. Και το τελευταίο τους λάθος, όταν καταφέρουν να φτιάξουν την δικτατορία τους, είναι ότι θα χρειασθούν παραγωγή για να συντηρούν την Άρχουσα Κάστα. Και από τον χυλό που θα έχουν κατασκευάσει τίθεται το ερώτημα: το παραγωγικό ανθρώπινο δυναμικό που θα το βρουν;

Ι. Ιωαννίδης – Τ.Ο. Θεσσαλονίκης 
ἀπό : Χρυσή Αὐγή

Ἡ ἐπίθεσις στό Φῦλο καί στήν Οἰκογένεια: Ἡ κληρονομιά τῆς Σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης

«Η σεξουαλική ηθική - όπως η την ορίζει κοινωνία - μου φαίνεται άξια μεγάλης  περιφρόνησης. Συνηγορώ υπέρ μιας ασύγκριτα πιο ελεύθερης σεξουαλικής ζωής». Sigmund Freud, 1908.

«Θα υπάρξουν και άλλες μορφές εκτός του κλασικού σε εμάς γάμου... Θα βιώσουμε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικά αποδεκτών μορφών σεξουαλικής ζωής». Volkmar Sigusch, 2015.

Ο Volkmar Sigusch (1940-) στους περισσότερους δεν είναι πολύ γνωστό όνομα, αλλά και για όσους ανησυχούν για την επίθεση ενάντια στις παραδοσιακές αντιλήψεις για τα φύλα και τη σεξουαλικότητα, θα έπρεπε να είναι. Ίσως έχετε συναντήσει τον όρο “cisgender”, μια λέξη που δημιούργησε ο Sigusch, και που κερδίζει γρήγορα έδαφος στην ‘καθημερινή’ γλώσσα. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτή την λέξη, αυτή ήρθε να αντικαταστήσει την λέξη «φυσιολογικό» ("νορμάλ") άτομο - που θεωρείται πλέον «τρανοσφοβική» (!) - και ακόμη περισσότερο, τον όρο «ετεροφυλόφιλος». Κατά τα «προοδευτικά» μυαλά, “cisgender” είναι ένα άτομο «που νοιώθει πως είναι το φύλο που γεννήθηκε». Θεωρείστε δηλαδή, ‘cisgender’ εάν το πιστοποιητικό γέννησής σας λέει ότι είστε άνδρας και εσείς θεωρείτε τον εαυτό σας άντρα!

Ο στόχος εκείνων που επινοούν και «ρίχνουν» μετά στην καθημερινή ομιλία τέτοιες περίεργες και μπερδεμένες λέξεις, είναι ο στιγματισμός κάθε φυσιολογικού και υγιούς και η περαιτέρω αλλοίωση της ταυτότητας του ανθρώπου, προβάλλοντας στις επόμενες γενιές τον ισχυρισμό, και πείθοντας όλους μας τελικά, ότι δεν υπάρχει «νορμάλ», παρά μόνο διαφορετικές θέσεις μέσα σε ένα όλο και πιο πολύχρωμο φάσμα.

Με το να υπομονεύεται η έννοια άντρας και γυναίκα, υπονομεύεται η έννοια της οικογένειας. Και όταν υπονομεύεται η έννοια της οικογένειας η οποία προσδιορίζεται από μια συγκεκριμένη ομάδα, η ομάδα αυτή ωθείται όλο και πιο κοντά στην έννοια της γενοκτονίας μέσω της (σύμφωνα με το λεξικό των Ηνωμένων Εθνών) «σκόπιμης πρόκλησης των συνθηκών ζωής που υπολογίζεται ότι θα επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της ομάδας αυτής» και μέσω της «επιβολής μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή των γεννήσεων».

 

Ο πονηρός νεολογισμός “cisgender”, που με ανησυχητική συχνότητα χρησιμοποιείται από τους "σεξολόγους", βοηθά στο να υποβαθμιστεί ο γάμος μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας και η ανατροφή των παιδιών μέσα σε αυτή την ένωση, και να γίνει (ο γάμος) απλά μια "επιλογή" σε ένα ‘πλούσιο’ κατάλογο πιθανών σεξουαλικοτήτων, έμφυλων ταυτοτήτων και οικογενειακών δομών. Σε αυτόν τον θαυμαστό νέο κόσμο δεν υπάρχει τίποτα το «κανονικό» ή το «ιδανικό», αφού όλα τα «μοντέλα» παρουσιάζονται ως έγκυρα και ίσα. Πρόκειται περί της προώθησης ενός «σχετικισμού» στα φύλα, ενός σχετικισμoύ ο οποίος στην ουσία προσβάλει την ίδια την Δημιουργία!

Η ετεροφυλοφιλία είναι «ο φυσικός κύκλος ζωής» ανθρώπων και ζώων, ενώ η ομοφυλοφιλία είναι απλώς «ένας τρόπος για μερικούς ανθρώπους με εξωτικές γεύσεις για την επίτευξη του οργασμού», όπως λέει ο F. Roger Devlin (αρθρογράφος στο ‘The Occidental Quarterly’ και στο ‘VDARE’). Κάθε επιχείρημα που προσπαθεί να εξισώσει κάθε είδους σχέση με ατελείωτες αναφορές στο θέμα της «αγάπης», ωθεί την συζήτηση μακριά από αυτή την αδιάψευστη βιολογική πραγματικότητα.

Κατά τον ίδιο τρόπο που είδαμε το πόσο πολύ προωθήθηκε η λεγόμενη «ισότητα στον γάμο» (δηλ. «γάμο» ομοφυλόφιλων), βλέπουμε επίσης την αγωνιώδη προσπάθεια να «εξυμνηθούν» εκείνα τα άτομα που πάσχουν από την ατυχή αυταπάτη ότι μπορεί να γεννήθηκαν «σε λάθος σώμα».

χωρίς λόγια

Όσοι μπορούν να δουν «την όλη εικόνα» του νεοταξικού επαναπρογραμματισμού της κοινωνίας, αντιλαμβάνονται ότι με τον ίδιο τρόπο που ο "transgenderism" επιχειρείται να προβληθεί ως κάτι απόλυτα «νορμάλ» και υγιής, ο πολιτιστικός σχετικισμός, που αναπτύσσεται ταχύτητα μέσα στη Δύση, πασχίζει να δημιουργήσει μια τεχνητή ισοτιμία μεταξύ του ευρωπαϊκού πολιτισμού και γενικότερα των μεγάλων επιτευγμάτων της Λευκής φυλής και των πενιχρών επιτευγμάτων λιγότερο προηγμένων φυλών και πολιτισμών, δημιουργώντας μια τεχνητή ισοτιμία «όλων των πολιτισμών», ακόμα και των πιο βάρβαρων και διεστραμμένων. Και στις δύο περιπτώσεις, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κάποιου είδους «ισότητα», αλλά η σταδιακή υποβάθμιση του υγιούς και ανώτερου και η αύξηση του άρρωστου και του παρανοϊκού.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί, ότι ενώ ένα βασικό δόγμα της θρησκείας του «προοδευτισμού» είναι ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι «ίσοι» (ταυτόχρονα με την καλλιέργεια συναισθημάτων ενοχής στους γηγενείς πληθυσμούς για την ιστορία τους και τον πολιτισμό τους, ώστε να επιτευχθεί η «πολυπολιτισμικότητα»), την ίδια ώρα οι ίδιοι οι κομισάριοι της «διαφορετικότητας» κάνουν μαθήματα στους κατά κύματα εισερχόμενους τριτοκοσμικούς μετανάστες, λαθρομετανάστες και «πρόσφυγες», περί των «αρχών» της Ευρώπης και της «δημοκρατίας», λέγοντάς τους ότι «δεν είναι καλό», να βιάζουν γυναίκες (!), να κάνουν κλειτοριδεκτομή στα κορίτσια τους, να προβαίνουν σε «εγκλήματα τιμής» και άλλα που είναι βασικά στοιχεία του δικού τους πολιτισμού.

 

Στην φωτογραφία αριστερά βλέπετε μια έγκυο γυναίκα που πάσχει από την αυταπάτη ότι είναι «άντρας». Αυτή είναι η «οικογένεια» του μέλλοντος, που ζητά να επιτευχθεί μέσω της «ισότητας», αν όχι της υπεροχής έναντι, της υγιούς οικογενειακής μονάδας (φωτογραφία δεξιά), που είναι το κλειδί για την ύπαρξή μας.

Volkmar Sigusch 

Αλλά ποιος ακριβώς εισάγει αυτούς τους όρους και τις ιδέες και ως εκ τούτου μηχανεύεται την ριζική αλλαγή στις δυτικές κοινωνίες; Για την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση, θα πρέπει να επιστρέψουμε στον Volkmar Sigusch. Ο Sigusch, που ήταν Γερμανός, αυτο-περιγράφεται ως "σεξολόγος," γιατρός και κοινωνιολόγος. Ως ιδρυτής και συνεκδότης του “Zeitschrift für Sexualforschung” (Εφημερίδα Σεξουαλικής Έρευνας) και Διευθυντής του “Institut für Sexualwissenschaft” (Ινστιτούτο για τις Σεξουαλικές Επιστήμες) του Πανεπιστημίου Γκαίτε στη Φρανκφούρτη από το 1973 μέχρι το 2006, ο Sigusch χαρακτηρίζεται από το Der Spiegel ως "ένας από τους κύριους στοχαστές πίσω από την σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του 1960". Ο λόγος που αυτός ο νέος που ήθελε να γίνει ιατρός, εξελίχθηκε σε φανατικό του ‘πολιτιστικού πολέμου’ είναι αρκετά εύκολο να τον φανταστεί κανείς. Μετά την φυγή του από την Ανατολική Γερμανία, ο Sigusch σπούδασε ιατρική, ψυχολογία και φιλοσοφία στη Φρανκφούρτη. Ο Sigusch σπούδασε φιλοσοφία υπό τον Μαξ Χορκχάιμερ και τον Τέοντορ Αντόρνο (κι οι δύο εβραϊκής καταγωγής), οι οποίοι είχαν τότε επιστρέψει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και επανίδρυσαν το περιβόητο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών της Φρανκφούρτης (Frankfurt Institute for Social Research). Με λίγα λόγια, ο Sigusch, πρωτοπόρος στην συνεχώς εξελισσόμενη σεξουαλική επανάσταση, υπήρξε ένας προστατευόμενος της περιβόητης Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurter Schule) που ιδρύθηκε από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, στην Φρανκφούρτη, το 1920. [Για να εξυπηρετήσει το σκοπό της "αναίρεσης" της παραδοσιακής δυτικής κοινωνίας, που θεωρείτο «καταπιεστική», η Σχολή της Φρανκφούρτης ανέπτυξε ένα ισχυρό εργαλείο που ονομάζεται "Κριτική Θεωρία." Την θεωρία του να επικρίνεις κάθε παραδοσιακό θεσμό, αρχής γενομένης από την οικογένεια. Βλέπε εκτενέστερα: εδώ κι εδώ].

Η Σχολή της Φρανκφούρτης

Ο καθηγητής Kevin MacDonald στο βιβλίο του “Culture of Critique” («Κουλτούρα της Κριτικής»), που ασχολείται με τον διαχρονικό ρόλο Εβραίων διανοούμενων της Δύσης στην προώθηση θεωριών και τάσεων που αποβλέπουν στον κατακερματισμό της δυτικής κοινωνίας, εξηγεί ότι η Σχολή της Φρανκφούρτης στιγμάτισε υγιείς έννοιες, όπως ο εθνικισμός και οι στενές συγγενικές σχέσεις ως ένδειξη «ψυχιατρικής διαταραχής». Εν συνεχεία, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα, Εβραίοι διανοούμενοι άρχισαν να αποθεώνουν τους «απόβλητους» και τους «μη συμβατικούς» της δυτικής κοινωνίας. Έτσι, θα μπορούσαν να πετύχουν την διάσπαση της ομοιογένειας της κοινωνίας και να διεξάγουν μια μυστική εκστρατεία για την αποδοχή του «πλουραλισμού».

 

Όπως σημειώνει ο MacDonald, η Σχολή της Φρανκφούρτης πρόσφερε μια σημαντική συνταγή στον άρρωστο δυτικό κόσμο: «ένα ριζοσπαστικό ατομικισμό και την αποδοχή του πλουραλισμού. Οι άνθρωποι έχουν ένα εγγενές δικαίωμα να είναι διαφορετικοί από τους άλλους και να γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους ως διαφορετικοί. Στην ουσία, με το να διαφοροποιηθείς από τους άλλους ανεβαίνεις στο υψηλότερο επίπεδο της ανθρωπότητας». Κατόπιν αυτών, μια κοινωνία που έχει υποκύψει στην ιδεολογία της Σχολής της Φρανκφούρτης, είναι επόμενο να βρίσκει ατελείωτους όρους για ατελείωτες Ταυτότητες, Φύλα, επιλογές τρόπου ζωής, κλίκες και υποκουλτούρες.

Ένα ηχηρό παράδειγμα αυτού του εφιάλτη που έχει γίνει πραγματικότητα είναι ο όρος “otherkin” (διάβασε εδώ). Σύμφωνα με το Google, otherkin είναι άνθρωποι που ταυτίζονται ως μερικώς ή πλήρως μη-ανθρώπινοι. Μερικοί λένε ότι είναι, κατά το πνεύμα, αν όχι στο σώμα, μη ανθρώπινοι. Σε μία κανονική, υγιή κοινωνία αυτή η ανοησία θα έπρεπε να θεωρηθεί ως παιδαριώδης ή παράφρων, και σίγουρα κανείς δεν θα ενέδιδε σε τέτοιες γελοιότητες. Αλλά σήμερα, στον απόηχο της νίκης της Σχολής της Φρανκφούρτης, η κοινότητα otherkin είναι άλλη μία «κοινότητα» από τις πολλές αυτής της διαλυμένης κοινωνίας.

Είναι επίσης αναμενόμενο, σε μια κοινωνία που έχει πλήρως υποκύψει στην ιδεολογία της Σχολής της Φρανκφούρτης, να βλέπουμε να αποθεώνονται ως «παραδείγματα υψηλότερου επιπέδου ανθρωπότητας», άτομα όπως ο Bruce Jenner, ο οποίος επιλέχθηκε ως «Γυναίκα της Χρονιάς» από το περιοδικό Glamour. Αυτού του είδους η «εξέλιξη» της κοινωνίας δικαίως πρέπει να θεωρείται ως ο θρίαμβος της Σχολής της Φρανκφούρτης.

Welcome to the Twilght Zone

Η ιστορία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας τα τελευταία χρόνια, είναι η ιστορία της μεθοδευμένης αποσύνθεσης μίας κάποτε υγιούς κοινωνίας.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / άρθρο εμπνευσμένο από εδώ

Τό Γνωστικό Νέφος : Ἀπό τόν Λούθηρο στόν Χέγκελ καί τήν Σχολή τῆς Φρανκφούρτης

Άρθρο του Piero Vassallo

Μετάφραση & σχόλια: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο 15Ος ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 

Κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, οι γνωστικές αιρέσεις κυκλοφορούσαν στις περιοχές της Ευρώπης και ειδικά στη σκληρή και ατίθαση Γερμανία, της οποίας ο λαός ήταν δομικά ανοιχτός στην επίδραση αρχαίων δεισιδαιμονιών. Μέσα στον αρχαϊκό άνεμο που φυσούσε σε εκείνες τις περιοχές, ταρασσόταν ο Μαρτίνος Λούθηρος, ένας Αυγουστίνιος μοναχός, στην απελπισμένη αναζήτηση για μία άφεση από την ανίκητη αμαρτία που τον έπληττε. Έχοντας εμμονή ενάντια στο δόγμα της Ελεύθερης Βουλήσεως (αυτεξούσιο) και παρασυρόμενος από την επιθυμία να δείξει ότι η ρίζα της αμαρτίας του ήταν ένα ψέμα (δηλ. ότι δεν υπάρχει το αυτεξούσιο), ο Λούθηρος επινόησε την έννοια (με τον τρόπο της καθησυχαστική και συγχωρητική) του ‘servo arbitrio’ (της ‘δούλης βουλήσεως’, δηλ. ότι δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση). Ένα πεπρωμένο που προέρχεται από έναν σκοτεινό και αντιφατικό θεό, καθ’ όλα όμοιο με το χαοτικό πλήρωμα των αρχαίων γνωστικών. Σε αυτή την ψεύτικη θεότητα, ο Λούθηρος της έβαλε στο στόμα ακόμη και την παράλογη ρήση: “ego sum dominus, qui creo bonum et malum” (“Εγώ είμαι ο Κύριος, ο οποίος δημιουργεί το καλό και το κακό”). 

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΛΟΥΘΗΡΙΑΝΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ.

Η παλαιο-γνωστική σκέψη, κρυμμένη μέσα στις διδασκαλίες της Λουθηριανής αίρεσης, έγινε σαφής στο γερμανικό ιδεαλισμό, όπως βεβαιώνει τόσο η μαρτυρία του πιο σπουδαίου μαθητή του Χέγκελ, του Karl Rosenkranz, όσο και οι επιστολές μεταξύ του Χέγκελ και του Σέλλινγκ, στις οποίες ανακαλύφθηκαν δηλώσεις ενθουσιώδους εκτίμησης για την διδασκαλία του γνωστικού Μαρκίωνα.

Ο Χέγκελ μεταμόρφωσε τη θεολογία του ανήσυχου μοναχού σε ένα φιλοσοφικό σύστημα που τείνει στην ψευδαίσθηση, στην οποία θεοποιεί τον άνθρωπο αποδίδοντας του εκείνη την ενότητα του Είναι και σκέψης που λαμβάνει χώρα μόνο στο Θεό. Μία πρόσφατη μελέτη της Alma von Stockhausen, καθηγήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, προτείνει μία νέα και αναλυτική εξέταση της εξέλιξης, στο μνημειώδες έργο του Χέγκελ, του γνωστικού θέματος που κρύβεται στη θεολογία του Λούθηρου. Ο Χέγκελ, πράγματι, θέλησε να δείξει ότι το κακό πρέπει να νοείται μόνον ως το ‘λεγόμενο κακό’, δηλαδή ως αρχή κίνησης και δημιουργίας. Ως εκ τούτου, το κακό μετασχηματίζεται στην φιγούρα του ‘μη είναι’, που με τη σειρά του νοείται ως η αναπόφευκτη ανατροπή της θεότητας στο κόσμο. Σχεδόν επιβεβαιώνοντας την εξάρτηση της Χεγκελιανής διαλεκτικής από το γνωστικισμό, η Γερμανίδα φιλόσοφος αναφέρει ένα αινιγματικό κείμενο του Χέγκελ: “Για το Είναι και το μη Είναι πρέπει να ειπωθεί ότι σε κανένα μέρος του ουρανού ή της γης υπάρχει κάτι που δεν περιέχει αφ’ εαυτού τόσο το Είναι όσο και το μη Είναι, όπως στην περίπτωση του ίδιου του Θεού.” Εξ ου και η μυστικιστική θέση για την ‘αντίφαση’, η οποία στον Χέγκελ αντιστρέφεται στο σχήμα της αιτίας κάθε κίνησης και ζωτικότητας: “Μόνο εάν κάτι φέρει μέσα του μία αντίφαση, κινείται, έχει ώθηση και δραστηριότητα”.

Η ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΕΓΚΕΛΙΑΝΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ 

Ακόμη και στο προαναφερθέν ακροβατικό απόσπασμα είναι διάφανη η ομοιότητα του χεγκελιανού θέματος πάνω στην αντίφαση με το γνωστικό μύθο, που αποδίδει την αιτία του σχίσματος του ‘πληρώματος’ και την επακόλουθη πτώση του στον κόσμο, στη διαμάχη που προκλήθηκε από μία εξεγερμένη οντότητα, τη Σοφία. Στο γνωστικό ορίζοντα δεν υπάρχει θέση για τις ιδέες της δημιουργίας και της λύτρωσης, ούτε για την διάκριση μεταξύ του υπέρτατου όντος και της δημιουργημένης οντότητας. Ο Χέγκελ, πράγματι, αλλοιώνει την έννοια της δημιουργίας χαμηλώνοντας την σε ανθρώπινη μεταμόρφωση της υπερβατικής θεότητας: “η ανθρώπινη γνώση του θεού είναι η γνώση που ο θεός έχει για τον ίδιο” . Το πνεύμα του κόσμου “υπομένει το θάνατο και σε αυτόν διατηρείται… Ο θεός κερδίζει την αλήθεια του υπό την προϋπόθεση να ξαναβρεί τον εαυτό του στην απόλυτη καταστροφή” .

ΧΕΓΚΕΛ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Ένας οξυδερκής ερμηνευτής του Χέγκελ, ο Alexandre Kojève, υποστήριξε δικαιολογημένα ότι η διαλεκτική ή ανθρωπολογική φιλοσοφία του Χέγκελ, είναι, σε τελευταία ανάλυση, μία φιλοσοφία του θανάτου (ή του αθεϊσμού, που είναι το ίδιο). Η απόλυτη γνώση ή σοφία του Χέγκελ και η συνειδητή αποδοχή του θανάτου ως πλήρη και οριστική εκμηδένιση, είναι το ένα και το αυτό. Μαθητής του Γιάσπερ και έντονα επηρεασμένος από την σκέψη του Χάιντεγκερ, ο εβραϊκής καταγωγής Alexandre Kojève (1902-1968)  ‘ένας πονηρός στην αυλή του Χέγκελ’, συγκαταλέγεται μεταξύ των φιλοσόφων που ‘ολοκληρώνουν’ τη μοντερνικότητα στον απόλυτο μηδενισμό. Στη σχολή του σχηματίστηκαν ορισμένοι από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της μεταμοντέρνας στροφής: ο Jacques Lacan, ο Pierre Klossowski, ο Jean Paul Sartre, ο Georges Bataille και ο André Breton.

O Kojève σημειώνει: “Η Χεγκελιανή Αρνητικότητα δεν είναι άλλο από το Τίποτα, που μπορεί να εκδηλωθεί ως θάνατος” . Και ο Χέγκελ το λέει καθαρά περισσότερες φορές. Για παράδειγμα στα μαθήματα του 1805-1806, όπου γράφει: “το αποτέλεσμά του: - θάνατος, η καθαρή Αρνητικότητα, τα άμεσο μη-Είναι.”.

ΤΟ ΧΕΓΚΕΛΙΑΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ: Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΣΥΝΕΧΗ ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ.

Ο Alexandr Kojève έδειξε ότι στο σύστημα του Χέγκελ η ιστορία μειώνεται στη συνεχή και παράλογη επανάληψη του πολέμου του Θεού ενάντια στο εγγενές κακό του. Η μεθοδική μελέτη του χεγκελιανού έργου από την von Stockhausen αποκαλύπτει επίσης την ιδεαλιστική κατεύθυνση στη μείωση του ανθρώπου σε θεότητα πεταμένη στον κόσμο. Ολόκληρη η δημιουργία, με αγγέλους και ανθρώπους, ορίζεται από τον Χέγκελ ως η πρώτη φάση του κοσμικού γίγνεσθαι του Θεού στο εσωτερικό της αναγκαίας διαδικασίας του να θέτει τον εαυτό του σε αντίθεση με τον εαυτό του ή σε αυτό-αντικειμενοποίηση. Ο Χέγκελ υποστηρίζει ακριβώς ότι “η ανθρώπινη γνώση του Θεού είναι η γνώση που ο Θεός έχει για τον εαυτό του.”. 

ΤΟ ΧΑΜΗΛΩΜΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Κατά συνέπεια, η ιδέα της δημιουργίας μειώνεται σε μία ιδέα μίας μοιραίας και δραματικής πτώσης: “Το αυτο-άδειασμα του θεού μέσα στο χρόνο δεν είναι μία έκφραση της αυτοεπικοινωνιακής αγάπης του για τον άνθρωπο, αντίθετα είναι η αυτο-ικανοποίηση της ώθησης ενώ γίνεται ο εαυτός του.”. Ένα πέπλο από πλούσιες και περίπλοκες λέξεις δεν αρκεί για να κρύψει το δονούμενο μηδενισμό πάνω στην κορυφή της μοντέρνας σκέψης. Είναι λοιπόν πιθανόν ότι από την χεγκελιανή φιγούρα της θεϊκής πτώσης στον κόσμο, ο Μαρτίν Χάιντεγκερ νόμιμα συνήγαγε την έννοια του ‘ανθρώπου ποιμένα του τίποτα’. Βέβαιο είναι ότι η έρευνα των πηγών του μηδενισμού της Σχολής της Φρανκφούρτης και του θανατόφιλου ήθους σε ναρκωτική πορεία μεταξύ κλινικών αμβλώσεων, νευρολογικών κλινικών, κλινικών ευθανασίας, καθιστά το Γερμανικό Ιδεαλισμό ως την αυθεντική φιλοσοφική κορυφή της μοντερνικότητας.

Η ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΗΣ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΕΓΚΕΛΙΑΝΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ.

Όπως, πράγματι, είχε επισημάνει ο Jurgen Habermas (Σχολή Φρανκφούρτης): “η άρνηση της Ιδεαλιστικής Γερμανικής φιλοσοφίας να δώσει Μορφή στις ουτοπιστικές της ιδέες ήταν αρκετά όμοια με τους καββαλιστές που τόνιζαν περισσότερο τις λέξεις παρά τις εικόνες”. Άλλωστε, η σκιά του καββαλιστικού γνωστικισμού συνόδευε τις ερμηνευτικές διαδικασίες της σχολής αυτής. Ο Χέγκελ και ο Μαρκούζε συγκλίνουν στην εξέγερση ενάντια στην κοινή λογική και ενάντια στην ηθική, ο Χέγκελ αποκαλεί τον Αριστοτέλη ‘ξεπερασμένο φιλόσοφο’ και ο Μαρκούζε τον δαιμονοποιεί ως εφευρέτη και προγεννήτορα του φασισμού.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι κάθε έργο που προορίζεται να παράγει ένα πραγματικό όφελος για την ανθρώπινη ύπαρξη εξαρτάται από την αποφασιστική άρνηση να προχωρήσουμε πάνω στο μοντέρνο δρόμο. Η ιδέα ενός συμβιβασμού, μιας συμφιλίωσης με το μοντέρνο παραλήρημα από τον Χέγκελ στο Λούθηρο μέχρι τον Kojève και τους Ιουδαίους της Φρανκφούρτης, δεν μπορεί να έχει άλλο σκοπό παρά την ταπείνωση της σκέψης και την ασφυξία της ζωής.

Σχόλια:

Α) Μιλώντας για την μεταμοντερνικότητα αναφέρθηκε το όνομα του Georges Bataille. Ένα απόσπασμα από την βιογραφία του αρκεί νομίζω για να μας δείξει τις συνιστώσες του μεταμοντέρνου: “Οι εμμονές του ήταν οι ανθρωποθυσίες, η μαγεία, η σουρεαλιστική πορνογραφία…”

Β) Ο Gershom Scholem (1897– 1982 ), πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών του Ισραήλ είχε δηλώσει: “I used to define the three groups around, respectively, the Warburg library, Max Horkheimer's Institute for Social Research,(δηλ. η σχολή της Φρανκφούρτης) and the metaphysical magicians around Oskar Goldberg , as the three most remarkable "Jewish sects" that German Jewry had produced. (Not all of them liked to hear this.)” [Gershom Scholem, From Berlin to Jerusalem: Memories of My Youth, 1980 ]

 Συνήθιζα να ορίζω τις τρεις ομάδες γύρω από, αντιστοίχως, τη βιβλιοθήκη του Warburg, το Max Horkheimer's Institute for Social Research,(δηλ. η σχολή της Φρανκφούρτης) και τους μεταφυσικούς μάγους γύρω από τον Oskar Goldberg , ως τις τρεις πιο αξιόλογες «εβραϊκές σέκτες» που ο γερμανικός εβραϊσμός είχε δημιουργήσει.( Δέν άρεσε σ᾿όλους ν᾿ακούν κάτι τέτοιο...) 

Ἀπό : Θεόδοτος 

Διότι ὅπως καταλαβαίνετε ὅ,τι ζοῦμε τά τελευταῖα χρόνια ὡς ἀντιστορφή τοῦ Πολιτισμοῦ μας,δέν εἶναι καθόλου τυχαίον. Δέν ἔγινε καθόλου ἀπότομα,δέν συντελεῖται κάτω ἀπό τίς συνθῆκες τῆς τελευταίας 50ετίας. Εἶναι ἕν ...ἔργο,μία προσπάθεια συνεχής καί ἀδιάλειπτος πού ἔχει ῥίζες πολύ βαθιά καί μπορεῖ ν᾿ἀκουστῇ σέ κάποιους βαρετό ἀλλά εἶναι ἡ πραγματικότης : τούς συνήθεις ὑπόπτους...

Ἀπό τούς "σοφούς ῥαββίνους" αἰχμαλώτους τῆς Βαβυλώνος,στούς Ἐσσαίους καί μετά Γνωστικούς τῆς Ἀλεξάνδρειας καί διαφωτιστές τῆς Εὑρωπαϊκῆς Ἠπείρου καμμία ἀπολύτως διαφορά. Οἱ ἀλχημιστές καί θρησκόληπτοι ἰουδαῖοι συναντἠθηκαν στούς Φρανκιστές καί Σαμπατιανούς γιά νά φτάσουν νά ταυτιστοῦν στόν "διαφωτιστικό ἄνεμο" τῆς ἀναγεννημένης Εὐρώπης πάντα στό ἴδιο μοτίβο καί μ᾿ἕναν σκοπό-στόχο : τήν ἐπικράτησιν τῆς ἑβραϊκῆς φυλῆς σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο καί σέ κάθε τι πού μπορεῖ νά χαρακτηρίζεται ὡς ἀνθρώπινο ἔργο,κοινωνικῆς ἔκφρασης ἑνός Πολιτισμοῦ. Τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ αὐτοῦ πού σήμερα καταστρέφεται μέ ὅ,τι εἶχε μαζύ του ὡς Ἱστορία τοῦ Ἀνθρώπου ! 

Τό ἐρώτημα πάντα ἕνα καί τό ἴδιο : θά τά καταφέρουν  ;  ................

Ἡ Πελασγική 

Ἡ ἀπόκρυφη προέλευσις τῆς Νέας Ἀριστερᾶς (New Left)

Το περιοδικό της Νέας Αριστεράς στις ΗΠΑ (1967)

Άρθρο του Θεόδωρου Λάσκαρη από το blog Θεόδοτος:

Με τον όρο Νέα Αριστερά χαρακτηρίστηκαν διάφορα ριζοσπαστικά αριστερόστροφα κινήματα που αναπτύχθηκαν στην Αμερική και την Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1960, και είχαν, ως φαινομενική θεωρητική βάση, μία κριτική ερμηνεία του Μαρξισμού και της πάλης των τάξεων, δηλαδή αυτού που αποκαλούσαν παλαιο-κομμουνισμό, καθώς και την απόρριψη του αστικού και μαρξιστικού ορθολογισμού. Έδειξαν επίσης μία ιδιαίτερη προτίμηση στις παραβατικές κοινότητες και το Λούμπεν προλεταριάτο. Είναι γενικά αποδεκτό ότι ουσιαστικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση της πολιτικοκοινωνικής φιλοσοφίας της Νέας Αριστεράς έπαιξε η Σχολή της Φραγκφούρτης και ιδιαίτερα ο Μαρκούζε*. Ταυτόχρονα, αυτό το κίνημα  χρησιμοποιήθηκε  και από την CIA για να μειώσει την δύναμη των φιλοσοβιετικών κομμάτων. (Να μην ξεχνάμε ότι ο Μαρκούζε εργάστηκε στην CIA.)

 * ΦΩΤΟ: Χέρμπερτ Μαρκούζε (HerbertMarcuse), (19 Ιουλίου 1898 – 29 Ιουλίου 1979) γεννημένος στο Βερολίνο Εβραίος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος και μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης.

Από τον πυρήνα της Νέας Αριστεράς ξεπήδησαν λοιπόν όλα εκείνα τα κινήματα που με τον ένα ή άλλο τρόπο διαμόρφωσαν το πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό πνεύμα της Ευρώπης μετά το 1960: Ο Μάιος του ‘68, τα κόμματα των Πρασίνων, καθώς και οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις της λεγόμενης «ριζοσπαστικής αριστεράς». Αφού λοιπόν η Νέα Αριστερά πατροναρίστηκε από την Σχολή της Φραγκφούρτης σημαίνει ότι αποτέλεσε το μακρύ χέρι αυτής της Σχολής, για τον ιουδαϊκό-γνωστικό χαρακτήρα της οποίας, έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενα άρθρα. Επειδή όμως ορισμένοι αναλυτές επιμένουν ακόμη  να ερμηνεύουν την Νέα Αριστερά και τη Σχολή της Φραγκφούρτης με απλούς πολιτικούς και κοινωνιολογικούς όρους, αποκρύπτοντας έτσι την πραγματική φύση αυτών των κινημάτων, αποφασίσαμε ότι θα ήταν χρήσιμο να δούμε πως χαρακτηρίζεται η προαναφερθείσα Σχολή, από κάποιους που, λόγω καταγωγής και θέσης, γνωρίζουν τα πράγματα πολύ καλά:

«Η Σχολή της Φρανκφούρτης ήταν μία από τις πιο αξιοσημείωτες Ιουδαϊκές σέκτες της  Γερμανίας». Gershom Scholem, From Berlin  to Jerusalem. (Ο G. Scholem διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστήμων του Ισραήλ.)

          

«Από την σημερινή προοπτική, το έργο των στοχαστών της Σχολής της Φρανκφούρτης μπορεί να θεωρηθεί η τελευταία μεγάλη σύγχρονη προσπάθεια για να προσφερθεί υπερβατικότητα, νόημα και θρησκευτικότητα, μάλλον παρά "χειραφέτηση" και "αλήθεια". Στην πρώτη φάση του έργου τους, μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Theodor W. Adorno και ο Max Horkheimer διασύνδεσαν τους στόχους της κριτικής θεωρίας με το μαρξιστικό επαναστατικό έργο. Η εξέλιξη της σκέψης τους, τους οδήγησε να επικρίνουν τον ορθόδοξο μαρξισμό και τελείωσε με  μία πλήρη ρήξη με αυτή την παράδοση, καθώς ανέπτυξαν μία αναζήτηση για μία θρησκευτικότητα ενός μοναδικού είδους, που συνδέονταν με την Γνωστική παράδοση και προέρχονταν, σε έναν ορισμένο βαθμό, από τον Ιουδαϊσμό. Αυτή η θρησκευτικότητα προσφέρει μία αναδιατυπωμένη αρνητική θεολογία, εντός του πλαισίου αυτού που εγώ αποκαλώ "Διασπορική φιλοσοφία"....» (ILAN GUR-ZE'EV, Faculty of Education, University of  Haifa: Adorno and Horkheimer: Diasporic philosophy, Negative Theology, and counter-education.)

  

Το γνωστικό "κόκκινο βιβλίο" του C.Jung

Μετά από όλα αυτά, υπάρχει ακόμη κάποιος που να αμφισβητεί την πραγματική φύση των γεγονότων της δεκαετίας του '60 και τη μυστική προέλευση του φαινομένου της Νέας Αριστεράς; Πότε επιτέλους οι διάφοροι διανοούμενοι της αριστεράς, θα πάψουν να ασχολούνται με μπουρδολογίες και θα αναγνωρίσουν ότι η επανάσταση του '60 ήταν μία αιρετική θρησκευτική επανάσταση και ότι, η μετανεωτερικότητα σηματοδοτήθηκε από την πολύχρωμη, πολυδιάστατη και έντεχνα καμουφλαρισμένη επανεμφάνιση του ιουδαϊκού γνωστικού-παραβατικού πνεύματος;

Είναι τραγικό το γεγονός, ότι σε άλλες χώρες οι ερευνητές γνωρίζουν αυτά τα θέματα. Για παράδειγμα στην Γαλλία, ήδη το 1988 η εφημερίδα Le Monde έγραφε: «Ο Μάιος του 1968» δεν ήταν παρά μορφή μεσσιανικής κλήσης –  απόηχος του ιουδαϊκού μεσσιανισμού. Αυτή είναι η άποψη που αναπτύχθηκε από όσους συμμετείχαν στο συνέδριο που διοργάνωσε το περιοδικό Passage, την Πέμπτη, 7 Ιουλίου, στο Παρίσι, με θέμα: «Μάιος 1968: Μια ιουδαϊκή επανάσταση;», στην Ελλάδα οι πανεπιστημιακοί και λοιποί διανοητές, ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ.

 Πηγή         

Διάβασε ακόμη :  Η Αριστερά και η κουλτούρα της Νέας Τάξης

Ἔ ναί,προφανῶς καί ἐμεῖς σᾶς γνωρίζουμε,πλέον ὅλους ...

Αὐτόν τόν τύπο (τόν Κυριάκο),τόν ἔχουν ἐπιλέξῃ γιά νά ὁλοκληρώσῃ τό πακέτο τῆς ΝΤΠ στήν Ἑλλάδα.Τόν ἔχουν ἑτοιμάσῃ πολύ προσεκτικῶς,τοῦ ἔχουν δώσῃ ὅλα τά ἐφόδια καί τόν ἔχουν καταστήσῃ μία ἀπόλυτον μαριονέτα ! Τόν ἔχουν δέ ἔτσι κατασκευάσει,ὥστε ὁ κόσμος ἔχει ἤδη πιστέψει πώς εἶναι αὐτό ἀκριβῶς πού ζητᾷ ἡ χώρα του.Αὐτός ἀκριβῶς ἀπό κάθε ἄποψιν! 
Καλός οἰκογενειάρχης,λίγο χριστιανός καί λίγο ὄχι,ἀνεκτικός στήν ὅποια διαφορετικότητα,συγκρατημένος καί ἀνοικτός πρός συζήτησιν μέ τίς ἀπαιτήσεις τῶν γειτόνων χωρῶν,στήν καλλίτερη ἡλικία,μορφωμένος,χειριστής ἄριστος τῆς ἀγγλικῆς (δέν ῥεζιλεύεται στό ἐξωτερικό...),πονόψυχος μέ τούς «μετανάστες»,δεκτικός μέ τούς λαϊκούς ἀνθρώπους...Τί ἄλλο φαντάζεστε πώς ζητᾷ ὁ μέσος ἕλλην πολίτης;

Ἀπόδειξις τοῦ «κατορθώματος» αὐτοῦ,τῆς ΝΤΠ,ἡ ἀπάθεια μέ τήν ὁποία ἐδέχθησαν τήν «ἀποκάλυψιν» τοῦ προϊσταμένου τοῦ οἰκονομικοῦ γραφείου τοῦ Κούλη,Ἀλέξη Πατέλη,πώς : «προφανῶς ὁ κ. Μητσοτάκης ἔχει γνωρίσει τόν σύζυγό μου».

Καί μήπως αὐτό σᾶς θυμίζει κάτι σέ Ἀμερική τοῦ ...δημοκρατικοῦ Ὀμπάμα; Τότε,πού ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων (ἔχει πολύ συμβολική σημασία ἡ ἡμέρα,θά δεῖτε παρακάτω) δύο στρατιωτικοί,ὁμοφυλόφιλοι,μέ τίς εὐλογίες τοῦ Μπάρακ καί τῆς (ἤ τοῦ ; !) Μισέλ Ὀμπάμα,ἔγιναν οἱ πρωταγωνιστές τῆς : πρώτης gay πρότασης γάμου μέσα στο Λευκό Οίκο

Γι᾿αὐτό σᾶς λέω,ὁ Κούλης εἶναι καθαρότατο κατασκεύασμα τῆς ΝΤΠ. Ἑτοιμαζόταν ἀπό νωρίς,ἀπό πολύ νωρίς γιά τόν ῥόλον του : 

« Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν μια σημαντική πολιτική προσωπικότητα...Είχε αναμφίβολα προτερήματα: είχε καλή επαφή με τον κόσμο και ήξερε να τον κατευθύνει.Ο Χ. Φλωράκης είναι ένας ανοικτός και διαλλακτικός άνθρωπος, χωρίς παρωπίδες. Ο Λ. Κύρκος είναι φιλικός, αξιόλογος πολιτικός και ρήτορας...
...Φυσικά ο Μα­ρξ εί­ναι από τα κορυφαία μυαλά. Άλλωστε στο Χάρβαρντ διδάχθηκα συστηματικά μαρξισμό.Ο μαρξισμός ως ιδεολογική πρόταση είναι αρκετά ελκυστική για κάποιον νέο ».
Η πρώτη συνέντευξη του Κυριάκου

Εδώ και χρόνια οι χριστιανοί ανά τον κόσμο παραπονούνται για την «διαφθορά της κοινωνίας». Σε όλο το φάσμα του χριστιανικού κόσμου - σε Δύση και Ανατολή – υποδεικνύονται ορισμένα κοινά δείγματα αυτής της διαφθοράς και αυτά είναι: η αύξηση των διαζυγίων, (αν και οι mainstream προτεστάντες εδώ σιωπούν), η κουλτούρα του πανσεξουαλισμού, η σεξουαλικοποίηση των εφήβων, οι αμβλώσεις, (τα απόνερα της λεγόμενης «σεξουαλικής επανάστασης» της δεκαετίας του ‘60), η εξάπλωση των ναρκωτικών, ο «πόλεμος κατά της οικογένειας», κυρίως με την νομιμοποίηση του «γάμου» των ομοφυλόφιλων, την θεωρία της «ρευστότητας» του φύλου και την προώθηση της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας ακόμα και στις μικρές ηλικίες και μέσα από τα σχολεία, η προώθηση του αθεϊσμού, η κατασυκοφάντηση και γελοιοποίηση του χριστιανισμού και την ίδια ώρα ο εξωραϊσμός του Ισλάμ (!), η αποχριστανοποίηση της πάλαι πότε χριστιανικής Δύσης και άλλα παρεμφερή (π.χ. ο «πόλεμος κατά των Χριστουγέννων», η απροθυμία για απογόνους, η απενοχοποίηση της αυτοκτονίας κλπ).Πολιτιστικός Μαρξισμός : Ἡ καρδιά τοῦ ἠθικοῦ ξεπεσμοῦ μας

Οἱ στόχοι τῶν γαλουχημένων στόν πολιτιστικό μαρξισμό (Σχολή Φρανκφούρτης),οἱ ὁποῖοι καί ἀποτελοῦν πρόγραμμα τῆς ΝΤΠ,εἶναι :

1) Δημιουργία αδικημάτων «ρατσισμού» (ή διαφορετικά «εγκλήματα μίσους»)

2) Συνεχής αλλαγή για να δημιουργηθεί σύγχυση.

3) Διδασκαλία του σεξ και της ομοφυλοφιλίας στα παιδιά

4) Υπονόμευση των σχολείων και της εξουσίας του εκπαιδευτικού

5) Τεράστια μετανάστευση σε όλες τις δυτικές κοινωνίες για να καταστραφεί η ταυτότητα τους.

6) Προώθηση της υπερβολικής κατανάλωσης οινοπνεύματος

7) Άδειασμα των εκκλησιών.

8) Αναξιόπιστο νομικό σύστημα με προκατάληψη εις βάρος των θυμάτων της εγκληματικότητας.

9) Εξάρτηση από τα επιδόματα του κράτους

10) Έλεγχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και μέσω αυτών αποχαύνωση του πλήθους

11) Ενθάρρυνση της διάλυσης της οικογένειας

Ἡ Σχολή τῆς Φρανκφούρτης : ΜΙΑ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ  (Σύμπτωσις πού ὅλοι ἦσαν ἑβραῖοι; ) 

Ἡ ἐπίθεσις στό Φῦλο καί στήν Οἰκογένεια: Ἡ κληρονομιά τῆς Σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης

Πιστεύετε πώς ἔστω καί ἕνας,ἀπό τούς ἀνωτέρῳ στόχους,δέν ἔχει ἐπιτευχθῇ;Ὄχι,δέν νομίζω πώς ὑπάρχει κανείς τόσο ἀφελής πού νά νομίζει πώς ζεῖ σέ ἄλλο τόπο καί ἄλλον χρόνο !
Τό ἀποτέλεσμα ; Ὁ κόσμος ὅπως τόν γνωρίζαμε τελείωσε,τώρα πλέον πᾶμε γιά πολύ ἄγριες καταστάσεις,γιά ὅσους θά μείνουν ζωντανοί...Ποιοί θά κάνουν πάρτυ,δέν εἶναι καί τόσο δύσκολο νά τό μαντέψουμε.Ἄλλως τε ὅταν πρὄκειται γιά ...περιούσια μυαλά τό πρᾶγμα μιλᾶ μόνο του...!

Ὅμως πάντα,στά ὅποια σχέδια,ὅσο καλοστημένα καί νά εἶναι,ὑπάρχει ὁ ἀστάθμητος παράγων.Στήν περίπτωσιν τήν δική μας,ποντάρω ὡς ἀστάθμητο παράγοντα,τόν ἴδιο τόν Ἕλληνα καί τήν ἰδιοσυγκρασία του.Τήν ἰδιαιτερότητά του.Τό περίεργο ἀγύριστο κεφάλι του.Τά «κολλήματά» του,νά τά πῶ; Καί ξέρετε κάτι,ὅσο πιό καλά γνωρίζει κάποιους τόσο πιό πολύ ψάχνεται γιά νά βρῇ τά ...κουσούρια τους.Καί ὅσο πιό ἀποκαλυπτικοί καί θρασεῖς γίνονται κάποιοι τόσο περισσότερο πεισμώνει γιά νά τούς ἀποδομήσῃ. Καί εὐτυχῶς δῆλα δή,πού γίνονται τόσο θρασεῖς διότι ἔτσι προφανῶς καί ἐμεῖς τούς γνωρίζουμε,πλέον,ὅλους καί ἀπό τήν καλή καί ἀπό τήν ἀνάποδη. Ὅλους...

Ἡ Πελασγική

Πολιτιστικός Μαρξισμός : Ἡ καρδιά τοῦ ἠθικοῦ ξεπεσμοῦ μας

 Εδώ και χρόνια οι χριστιανοί ανά τον κόσμο παραπονούνται για την «διαφθορά της κοινωνίας». Σε όλο το φάσμα του χριστιανικού κόσμου - σε Δύση και Ανατολή – υποδεικνύονται ορισμένα κοινά δείγματα αυτής της διαφθοράς και αυτά είναι: η αύξηση των διαζυγίων, (αν και οι mainstream προτεστάντες εδώ σιωπούν), η κουλτούρα του πανσεξουαλισμού, η σεξουαλικοποίηση των εφήβων, οι αμβλώσεις, (τα απόνερα της λεγόμενης «σεξουαλικής επανάστασης» της δεκαετίας του ‘60), η εξάπλωση των ναρκωτικών, ο «πόλεμος κατά της οικογένειας», κυρίως με την νομιμοποίηση του «γάμου» των ομοφυλόφιλων, την θεωρία της «ρευστότητας» του φύλου και την προώθηση της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας ακόμα και στις μικρές ηλικίες και μέσα από τα σχολεία, η προώθηση του αθεϊσμού, η κατασυκοφάντηση και γελοιοποίηση του χριστιανισμού και την ίδια ώρα ο εξωραϊσμός του Ισλάμ (!), η αποχριστανοποίηση της πάλαι πότε χριστιανικής Δύσης και άλλα παρεμφερή (π.χ. ο «πόλεμος κατά των Χριστουγέννων», η απροθυμία για απογόνους, η απενοχοποίηση της αυτοκτονίας κλπ).

Άλλοι φωνάζουν, άλλοι γράφουν, και μερικοί βγαίνουν στους δρόμους. 
     

Πέρα από γενικές καταγγελίες και απόδοση ευθυνών στις «άθεες κυβερνήσεις», στους «κακούς πολιτικούς» ή και στον «Σατανά», ουδείς δείχνει να κατονομάζει την ιδεολογική μήτρα όλων αυτών. Τον μεγάλο ποταμό από τον οποίον προέρχονται όλοι οι παραπόταμοι. Και αυτός ονομάζεται Πολιτιστικός Μαρξισμός (Cultural Marxism).

Ένας λόγος που δεν κατονομάζεται είναι η κουλτούρα του «να μην φέρουμε την πολιτική μέσα στην εκκλησία» (sic). Και ένας άλλος – ίσως ο πιο σημαντικός – είναι ότι ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει εγκατασταθεί ήδη μέσα σε πολλές εκκλησίες!  Οπότε δεν λογίζεται καν εχθρός...

Και όμως ο Πολιτιστικός Μαρξισμός είναι η αιτία της ηθικής αποσύνθεσης της κοινωνίας.

Ο πολιτιστικός μαρξισμός βγήκε από τα σπλάχνα της Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurt School ή Frankfurter Schule στα γερμανικά), η οποία ιδρύθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, το 1920.

Ο σκοπός ήταν και είναι η καταστροφή των τριών πυλώνων της δυτικής κοινωνίας, της θρησκείας, του πολιτισμού και της οικογένειας.

Ο Willi Munzenberg, ένας εκ των ιδρυτών της Σχολής της Φρανκφούρτης, το είχε δηλώσει κατηγορηματικά : «Θα κάνουμε την Δύση τόσο διεφθαρμένη που θα βρωμάει.. Μόνο τότε, αφού έχουν καταστραφεί όλες οι αξίες της και έχει γίνει η ζωή της αδύνατη, μπορούμε να επιβάλουμε τη δικτατορία του προλεταριάτου». [διάβασε όλο το αποκαλυπτικό άρθρο εδώ, καθώς κι εδώ]

Όταν η αμερικανίδα καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ Jennifer Roback Morse (Τζέννιφερ Μόρς), μια πραγματική πρωτοπόρα στην υπεράσπιση του γάμου, έγραφε πριν 20 χρόνια για τα θύματα της λεγόμενης «Σεξουαλικής Επανάστασης», έμπαινε στην καρδιά του θέματος.

Τις επιπτώσεις της σεξουαλικής επανάστασης τις βλέπουμε παντού γύρω μας, έλεγε η Morse. Στην κουλτούρα του «hook up» σεξ (σεξ χωρίς καμία δέσμευση, ούτε καν συναίσθημα), στα υψηλά ποσοστά εγκυμοσύνης μεταξύ των ανύπαντρων γυναικών, στον "γάμο" των ομοφυλόφιλων κλπ.

Βλέπουμε μια ατζέντα που προσπαθεί να αποσυνδέσει το σεξ, τα μωρά και τον γάμο. Και ποιες ομάδες προωθούν αυτήν την σεξουαλική επανάσταση;

Ένα μίγμα ανθρώπων και ομάδων (από ριζοσπαστικές φεμινίστριες μέχρι οπαδούς του «ελέγχου του πληθυσμού» και hipsters που το παίζουν «μοντέρνοι»). Όλες αυτές οι ομάδες έχουν ένα κοινό: Ελέγχονται από την ελίτ, από ανθρώπους που θέλουν να «επαναδημιουργήσουν» τον κόσμο σύμφωνα με την δική τους «εικόνα».

Έτσι, η άποψη της Morse για τον λεγόμενο «γάμο» των ομοφυλόφιλων είναι ότι αυτός δεν ξεκίνησε με τους γκέι, αλλά με τη σεξουαλική επανάσταση πίσω στη δεκαετία του 1960, η οποία προετοίμασε το έδαφος. Και έχει δίκιο.

Στο βιβλίο του “The Devil’s Pleasure Palace” (Το Παλάτι των Απολαύσεων του Διαβόλου), ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Michael Walsh εξηγεί ότι υπάρχει κάτι ακόμη πιο θεμελιώδες στην καρδιά αυτού του ζητήματος, και η σεξουαλική επανάσταση είναι μόνο ένα μέρος του. Στην καρδιά του ζητήματος είναι ο Πολιτιστικός Μαρξισμός, η Κριτική Θεωρία και το Ινστιτούτο που τα γέννησε, το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, κοινώς γνωστό ως η Σχολή της Φρανκφούρτης.

Τους ξέρετε αυτούς καλύτερα από ό, τι νομίζετε. Στην πραγματικότητα, οι ιδέες τους έχουν εισχωρήσει, όχι μόνο μέσα στο σύνολο της κοινωνίας, αλλά και μέσα στον δικό σας τρόπο σκέψης, είτε το γνωρίζετε είτε όχι.

Δείτε πρώτα τον ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ (Wilhelm Reich), τον άνθρωπο που, το 1936, επινόησε τον όρο "σεξουαλική επανάσταση" σε ένα βιβλίο με το ίδιο όνομα (Die Sexualität im Kulturkampf). Ο Ράιχ, γεννημένος στην Αυστρία από Εβραίους γονείς, ήταν ένας πρώτης τάξης εκκεντρικός τύπος. Τελικά, ακόμα και οι φροϋδικοί συνάδελφοί του τον απέφευγαν σαν την πανούκλα. Όλα τα βιβλία του έπρεπε να δημοσιευτούν ιδιωτικά. Πολύ απλά, ο Ράιχ ήταν ένας μανιακός του σεξ και πολύ πιθανόν ένας παράφρων. Έκανε μασάζ στους γυμνούς ασθενείς του και στη στην Καθολική Βιέννη της δεκαετίας του 1920, υποστήριζε τα αντισυλληπτικά, την άμβλωση και το διαζύγιο.

Ο κομμουνιστής Ράιχ ήθελε να συμβιβάσει την ψυχανάλυση με τον Μαρξισμό και πίστευε ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχαινε λόγω της «καταπιεσμένης σεξουαλικότητας του προλεταριάτου».

Ο Ράιχ ήταν πιστό μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης και τελικά έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εφηύρε μια «μηχανή οργασμού» που αργότερα ονομάστηκε κοροϊδευτικά ως «orgasmitron» από τον άλλο μανιακό του Γούντι Άλεν, στην ταινία του «Ο Υπναράς» (Sleeper), το 1973. Αργότερα πέθανε στη φυλακή αφού εξαπάτησε ανθρώπους να αγοράσουν την γελοία μηχανή του. Η αμερικάνικη Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων έκαψε πολλούς τόνους από τα βιβλία του.

Σύμφωνα με τον Michael Walsh, ο Reich ήταν ένα από τα πιο σημαίνοντα μέλη της Σχολής της Φρανκφούρτης. Πόσο επιρροή ασκούσε; Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών ταραχών του 1968 στο Παρίσι και το Βερολίνο, οι φοιτητές πέταξαν αντίτυπα του βιβλίου του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» στους αστυνομικούς. Έγραψαν το όνομά του στους τοίχους. Αλλά, περισσότερο από αυτό, η Σεξουαλική Επανάσταση που αυτός επαγγέλονταν είναι τώρα το κοινό νόμισμα, η lingua franca της εποχής μας.

Οι Πολιτιστικοί Μαρξιστές της Σχολής της Φρανκφούρτης πίστευαν ότι ο οικονομικός μαρξισμός θα αποτύχει λόγω της αντίστασης της εργατικής τάξης. Πίστευαν ότι ο μαρξισμός θα μπορούσε κάποτε να επιτευχθεί μόνο με την υπονόμευση των θεσμών, όλων των θεσμών. Άρχισαν αυτό που ονομάζεται η μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα. Ποιος θα το φανταζόταν ακόμα και πριν από μερικά χρόνια ότι οι αμερικάνοι Πρόσκοποι θα δέχονταν γκέι; Η Σχολή της Φρανκφούρτης το φανταζόταν.

Η Κριτική Θεωρία είναι κεντρικής σημασίας για το σχέδιό τους. Είναι σχεδόν σίγουρο, είτε το γνωρίζατε είτε όχι, αυτό σας μετέδωσαν στο πανεπιστήμιο και πιθανώς ακόμη και στο σχολείο. Η Κριτική Θεωρία επιδιώκει τον κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω της χειραφέτησης της ανθρωπότητας από όλες τις μορφές «δουλείας». Οι «δουλέμποροι» τυχαίνει να είναι η Εκκλησία, η οικογένεια, και η ελεύθερη αγορά.

Όταν ακούς κάποιον να υβρίζει την ιστορία, η αιτία είναι η Κριτική Θεωρία. Οι αδιάκοπες επιθέσεις στις σταυροφορίες είναι η Κριτική Θεωρία. Η πατριαρχική οικογένεια, η "κουλτούρα του βιασμού", η πολυπολιτισμικότητα, η πολιτική ορθότητα, οι κώδικες ομιλίας, όλα είναι Κριτική Θεωρία. Η ιδέα είναι να σας κάνουν να αμφισβητήσετε τα πάντα, και μέσα από την αμφισβήτηση, να πέσουν οι θεσμοί.

Μπορείτε να ακούσετε την Κριτική Θεωρία ακόμα και από το στόμα του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ. Όταν σαρκάζει τους Αμερικάνους χριστιανούς, δεν το κάνει από μια υποτιθέμενη αγάπη για το Ισλάμ, αλλά από την εκπαίδευσή του στην Κριτική Θεωρία και τον Πολιτιστικό Μαρξισμό, που έμαθε από την πίκρα του δικού του πατέρα, από τον Κομμουνιστή μέντορά του Frank Marshall Davis, από τους καθηγητές του, και από τον Saul Alinsky. Ο Ομπάμα είναι πραγματικά το πιο ριζοσπαστικό άτομο που βρέθηκε ποτέ στον Λευκό Οίκο.

Μπορεί να μην έχετε ακούσει για τους Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τον Antonio Gramsci και ίσως γνωρίζετε για τους Herbert Marcuse και Eric Fromm. Ήταν ασεβή άτομα που μισούσαν τον δυτικό πολιτισμό. Οι περισσότεροι έφεραν το δηλητήριό τους στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ή λίγο αργότερα.

Είναι εκπληκτικό να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το εμφανώς μαρξιστικό ίδρυμα που ιδρύθηκε για να υπονομεύσει τον Δυτικό Πολιτισμό στην πραγματικότητα προσκλήθηκε να μεταφέρει την λειτουργία του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1935. Από εκείνο το ύψωμα τα άτομα αυτά άρχισαν να τη ενσταλάζουν σιγά-σιγά  το δηλητήριο στην αμερικανική κουλτούρα και από εκεί ήταν εύκολο να μεταφερθεί σε όλον τον κόσμο.

Ο Michael Walsh λέει μια εξαιρετικά ευανάγνωστη ιστορία για αυτά τα άτομα, αν και δεν ξεκινάει από τον εικοστό αιώνα, και δεν επικεντρώνεται στην κοινωνιολογία, την ψυχολογία, ή τις άλλες soft επιστήμες, αλλά μάλλον στην τέχνη και ειδικά στην όπερα. Δείχνει πώς προετοιμάστηκε το έδαφος για τους Πολιτιστικούς Μαρξιστές από τους καλλιτεχνικούς μηδενιστές του δέκατου ένατου αιώνα.

Ο Walsh ήταν για πολλά χρόνια κριτικός κλασικής μουσικής για το περιοδικό Time και πριν από αυτό στο San Francisco Examiner. Έχει γράψει θεατρικά έργα μυθιστορήματα, βιογραφίες, και σενάρια που έχουν γίνει ταινίες. Άρχισε να γράφει για την πολιτική το 2007 στο National Review με το όνομα David Kahane, (όνομα εμπνευσμένο από την ταινία «Ο Παίκτης» του 1992 με τον Τιμ Ρόμπινς) και με αυτό το όνομα δημοσίευσε την διαφωνία του με τον Saul Alinsky με τον τίτλο “Rules for Radical Conservatives” (Κανόνες για Ριζοσπαστικούς Συντηρητικούς).

Ο Walsh είναι ένας πιστός καθολικός ο οποίος είναι φλογερά αντίθετος στις αμβλώσεις και αντίθετος στο «γάμο» των ομοφυλόφιλων, δύο θέματα τα οποία αναλύει στο “The Devil’s Pleasure Palace”. Δίνει θρησκευτική χροιά στο βιβλίο του, υποστηρίζοντας ότι ο αγώνας μας ενάντια στον Πολιτιστικό Μαρξισμό είναι μια μάχη εναντίον του ίδιου του Σατανά.

Ο Walsh κατανοεί ότι μπορεί να έχουμε νικήσει μια αυτοκρατορία, αλλά σίγουρα δεν έχουμε νικήσει μια ιδέα. Ο μαρξισμός είναι ζωντανός και υγιής και έχει εισχωρήσει σχεδόν παντού. Στο σχολείο των παιδιών μας, στις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου, ακόμη και στους αθλητικούς συλλόγους. Είναι στον αέρα που αναπνέουμε.

Ο Walsh δεν είναι απαισιόδοξος, όμως. Πιστεύει ο Πολιτιστικός Μαρξισμός έχει ξοφλήσει, αλλά, ακριβώς καθώς τα νύχια σε ένα πτώμα (!), μπορεί να εξακολουθεί να αυξάνεται, και ότι αυτοί οι άνθρωποι και η σατανική τους θεωρία θα συνεχίσει να κάνει ζημιά και βλάβη στις ψυχές, και είναι στο χέρι μας πρώτα να αναγνωρίσουμε ότι αυτός αποτελεί πραγματικά την καρδιά του θέματος, και στη συνέχεια να τον σταματήσουμε.

Στην πάνω ΦΩΤΟ: Μαξ Χορκχάιμερ (αριστερά) δίνει το χέρι στον Theodor Adorno, ενώ στο παρασκήνιο, ο Γερμανός μαρξιστής θεωρητικός Jürgen Habermas φτιάχννει τα μαλλιά του στη Χαϊδελβέργη το 1964.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ