ΕΛΛΑΣ ΑΙΩΝΙΟΝ, ΑΘΑΝΑΤΟΝ,ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ

Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2025

Εἶναι ἀντισημιτικό νά λέμε πώς ὑπάρχει πόλεμος κατά τῶν Χριστουγέννων ;

(Σημείωση συντάκτη: Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στις 26 Δεκεμβρίου 2019.)

Τοῦ Kevin MacDonald

Ο Dan Rosenberg, γράφοντας στην εφημερίδα Canadian Jewish News , ισχυρίζεται ότι είναι «αντισημιτικό» να λέγεται ότι υπάρχει πόλεμος κατά των Χριστουγέννων. Λέει επίσης ότι «όροι όπως «δικηγόροι (και τραπεζίτες) της Νέας Υόρκης» και «κουλτούρα του Χόλιγουντ» αναφέρονται στους Εβραίους. Όταν οι άνθρωποι μιλούν για τους «κοσμικούς» και τους «διεθνιστές» που βρίσκονται πίσω από συνωμοσίες όπως ο Πόλεμος κατά των Χριστουγέννων, αναφέρονται επίσης στους Εβραίους». Και υποθέτω ότι οποιεσδήποτε αναφορές σε παγκοσμιοποιητές, στην επιρροή του George Soros ή στο Ισραηλινό Λόμπι είναι εξίσου απαγορευμένες. Στην πραγματικότητα, για άτομα σαν τον Rosenberg (και σχεδόν κάθε Εβραίο με υψηλή θέση στα μέσα ενημέρωσης), οποιαδήποτε αναφορά ότι οι Εβραίοι είναι ελίτ ή έχουν οποιαδήποτε επιρροή (ή τουλάχιστον όχι οποιαδήποτε επιρροή που δεν είναι εντελώς καλοήθης και καλή για όλους) είναι τρομακτική και εντελώς παράλογη.

Ακτιβιστές όπως ο Rosenberg δεν περιορίζονται από το να πρέπει να ασχολούνται με πραγματικά δεδομένα και γεγονότα. Είναι απλό. Μπορούν να ισχυριστούν ό,τι θέλουν, επειδή κάθε ισχυρισμός ότι οι Εβραίοι έχουν οποιαδήποτε σχέση με την αλλαγή του χριστιανικού πολιτισμού της Αμερικής χαρακτηρίζεται αυτόματα ως κακός.

Τι στοιχεία, λοιπόν, παρουσιάζει ο Rosenberg

Η ιδέα του Πολέμου κατά των Χριστουγέννων ξεκίνησε με έναν από τους ιδρυτές του αμερικανικού αντισημιτισμού: τον κατασκευαστή αυτοκινήτων Henry Ford. Τη δεκαετία του 1920, δημοσίευε ένα εβδομαδιαίο περιοδικό με τίτλο «Ο Διεθνής Εβραίος». Συχνά περιείχε απροκάλυπτα φανατικούς ισχυρισμούς όπως: «Τα περασμένα Χριστούγεννα, οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονταν να βρουν χριστουγεννιάτικες κάρτες που να υποδείκνυαν με οποιονδήποτε τρόπο ότι τα Χριστούγεννα τιμούσαν τη γέννηση κάποιου... Οι άνθρωποι μερικές φορές ρωτούν γιατί τρία εκατομμύρια Εβραίοι μπορούν να ελέγχουν τις υποθέσεις 100 εκατομμυρίων Αμερικανών. Με τον ίδιο τρόπο που 10 Εβραίοι μαθητές μπορούν να καταργήσουν την αναφορά των Χριστουγέννων και του Πάσχα από σχολεία που έχουν 3.000 Χριστιανούς μαθητές».

Στη σύγχρονη εποχή, το Fox News μεταδίδει αποσπάσματα όπως η λίστα «Άτακτοι ή Καλοί» του Bill O'Reilly του 2016, η οποία επαινούσε τις επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν τη φράση «Καλά Χριστούγεννα» και καταδίκαζε άλλες που λένε «Καλές Γιορτές».

Αυτό είναι όλο. Φυσικά, αγνοεί το ακαδημαϊκό βιβλίο του Eli Plaut, A Kosher Christmas , το οποίο ισχυρίζεται με υπερηφάνεια, σύμφωνα με τα λόγια ενός κριτικού:

Οι Εβραίοι αποτελούν την πρωτοπορία μιας προσπάθειας «να μεταμορφώσουν τα Χριστούγεννα σε μια εορταστική περίοδο που ανήκει σε όλους τους Αμερικανούς», χωρίς θρησκευτική αποκλειστικότητα. Οι σημαντικότεροι εβραϊκοί μηχανισμοί εκκοσμίκευσης είναι η κωμωδία και η παρωδία, καθώς το γέλιο υπονομεύει το θρησκευτικό δέος. Πάρτε, για παράδειγμα, την Hanukkah Harry από το «Saturday Night Live», η οποία υποκαθιστά ηρωικά έναν κατάκοιτο Άγιο Βασίλη παραδίδοντας δώρα από ένα κάρο που σέρνουν γαϊδούρια ονόματι Moishe, Hershel,και Shlomo. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Hanukkah Harry έχει αναδειχθεί ως μια πραγματική εναλλακτική λύση για τον Άγιο Βασίλη για πολλούς Αμερικανούς Εβραίους. Ο Gunther Plaut βλέπει τέτοια πράγματα όχι ως προσπάθειες αφομοίωσης αλλά ως μια σκόπιμη ανατροπή των χριστουγεννιάτικων παραδόσεων. «Μέσω αυτών των παρωδιών», γράφει, «οι Εβραίοι θα μπορούσαν να φανταστούν ότι δεν θα έπρεπε να γοητευτούν από τη γοητεία των πανταχού παρόντων χριστουγεννιάτικων συμβόλων». Και δεν είναι μόνο οι Εβραίοι: για τους Αμερικανούς γενικά, η εβραϊκή παρωδία βοηθά να διασφαλιστεί ότι τα Χριστούγεννα «δεν θα ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη» και ότι οι εορτασμοί άλλων παραδόσεων «θα έχουν ίσο σεβασμό και ευκαιρίες».

Όπως σημειώνω στο σχόλιό μου , «φαίνεται να υπάρχουν δύο μηνύματα εδώ. Το ένα είναι το μήνυμα της ανατροπής που χρησιμοποιεί χλευασμό, μεταξύ άλλων μεθόδων. Το άλλο είναι ότι οι Εβραίοι θεωρούνται ως άτομα που με υψηλόφρονα τρόπο μετατρέπουν τα Χριστούγεννα «σε εορταστική περίοδο που ανήκει σε όλους τους Αμερικανούς». Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι τα Χριστούγεννα δεν «λαμβάνονται υπόψη στα σοβαρά» και η χριστιανική θρησκευτική πτυχή που είναι κεντρική στην παραδοσιακή γιορτή υποβαθμίζεται».

Είναι, λοιπόν, «κατάφωρα μισαλλόδοξο» να διατυπώνονται ισχυρισμοί όπως ότι οι Εβραίοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απομάκρυνση του Χριστιανισμού από τη δημόσια σφαίρα; Φυσικά και όχι. Στο Κεφάλαιο 7 του βιβλίου « Η κουλτούρα της κριτικής» σημείωσα: «Μια πτυχή του εβραϊκού ενδιαφέροντος για τον πολιτιστικό πλουραλισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ότι οι Εβραίοι έχουν ένα αντιληπτό ενδιαφέρον οι Ηνωμένες Πολιτείες να μην είναι μια ομοιογενής χριστιανική κουλτούρα. Όπως σημειώνει ο Ivers (1995, 2),

«Οι εβραϊκές οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων έχουν διαδραματίσει ιστορικό ρόλο στην μεταπολεμική ανάπτυξη του αμερικανικού δικαίου και της πολιτικής εκκλησίας-κράτους». Σε αυτή την περίπτωση, η κύρια εβραϊκή προσπάθεια ξεκίνησε μόνο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και οι Εβραίοι αντιτάχθηκαν στις συνδέσεις μεταξύ του κράτους και της προτεσταντικής θρησκείας πολύ νωρίτερα. ... Η εβραϊκή προσπάθεια σε αυτή την περίπτωση ήταν καλά χρηματοδοτούμενη και βρισκόταν στο επίκεντρο καλά οργανωμένων, ιδιαίτερα αφοσιωμένων εβραϊκών οργανώσεων δημόσιας διοίκησης, συμπεριλαμβανομένης της Επιτροπής AJ, του AJCongress και της ADL. Περιλάμβανε έντονη νομική εμπειρογνωμοσύνη τόσο στην πραγματική δικαστική διαμάχη όσο και στην επιρροή της νομικής γνώμης μέσω άρθρων σε νομικά περιοδικά και άλλα φόρουμ διανοητικής συζήτησης, συμπεριλαμβανομένων των δημοφιλών μέσων ενημέρωσης. Περιλάμβανε επίσης μια εξαιρετικά χαρισματική και αποτελεσματική ηγεσία, ιδιαίτερα τον Leo Pfeffer του AJCongress.

Αλλά, επειδή ο Rosenberg επικεντρώνεται στον Henry Ford, ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτό που είχε να πει το βιβλίο του Φορντ « Ο Διεθνής Εβραίος» ( TIJ ) (δείτε την κριτική μου ). Αυτό συνέβη γύρω στο 1920, πολύ πριν από την εποχή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η εβραϊκή επιρροή κορυφώθηκε. Το «Ο Διεθνής Εβραίος» είχε πολλά να πει για τις εβραϊκές προσπάθειες να εξαλείψουν την ιδέα ότι η Αμερική πρέπει να είναι μια χριστιανική κουλτούρα. Ο Rosenberg γράφει ότι οποιαδήποτε αναφορά στην «κουλτούρα του Χόλιγουντ» είναι μια απαράδεκτη αναφορά στους Εβραίους. Οι συγγραφείς του Φορντ το γνώριζαν πολύ καλά:

Το TIJ σημειώνει ότι η υποστήριξη της λογοκρισίας ερμηνεύεται ως αντισημιτισμός: «Αναγνώστη, πρόσεχε! Αν έστω και απεχθάνεσαι τη βρωμιά του πλήθους των ταινιών, θα υποκύψεις στην κρίση του αντισημιτισμού» (12/2/1921).

Αλλά, αφού παρατήρησε ότι «το 90% της παραγωγής βρίσκεται στα χέρια μερικών μεγάλων εταιρειών, το 85% των οποίων «βρίσκεται στα χέρια Εβραίων» (12/2/1921), υπήρξε αρκετή δυσαρέσκεια για τις ταινίες που στην πραγματικότητα έγιναν προσπάθειες ελέγχου του Χόλιγουντ λίγο αργότερα:

Η TIJ επισημαίνει με προσοχή ότι οι ανησυχίες της σχετικά με τα ηθικά μηνύματα στις ταινίες δεν είναι ιδιοσυγκρασιακές, αλλά μέρος ενός ευρύτερου πολιτισμικού αγώνα μεταξύ της κινηματογραφικής βιομηχανίας και μεγάλων τμημάτων του αμερικανικού κοινού: «Σε σχεδόν κάθε πολιτεία εκκρεμούν νομοσχέδια για τη λογοκρισία των ταινιών, με τα παλιά «ρευστά» και τυχερά στοιχεία εναντίον τους, και το αφυπνισμένο μέρος του αξιοπρεπούς πληθυσμού υπέρ τους· πάντα, οι εβραϊκές εταιρείες παραγωγής να αποτελούν τη σιωπηλή πίεση πίσω από την αντιπολίτευση» (2/12/1921). Πράγματι, οι Παραγωγοί και Διανομείς Κινηματογράφου Αμερικής, με επικεφαλής τον Will H. Hays, δημιουργήθηκαν το 1922 σε απάντηση σε κινήματα σε πάνω από τριάντα νομοθετικά σώματα πολιτειών για τη θέσπιση αυστηρών νόμων λογοκρισίας, και η Διοίκηση Κώδικα Παραγωγής, με επικεφαλής τον Joseph I. Breen, ξεκίνησε σε απάντηση σε μια εκστρατεία της Καθολικής Λεγεώνας της Ευπρέπειας (Gabler 1988). Οι επιφυλάξεις της TIJ σχετικά με το ηθικό περιεχόμενο των ταινιών ήταν πράγματι ευρέως διαδεδομένες στο αμερικανικό κοινό.

Η αποτελεσματικότητα αυτών των οργανισμών στην επιρροή του περιεχομένου της κουλτούρας του Χόλιγουντ διήρκεσε μέχρι την αντιπολιτισμική επανάσταση της δεκαετίας του 1960, έναν κοινωνικό μετασχηματισμό, που όπως υποστηρίζεται στο Κεφάλαιο 3 του βιβλίου «Η Κουλτούρα της Κριτικής» , ήταν το προϊόν μιας νέας ελίτ, κυριαρχούμενης από τους Εβραίους, η οποία παραμένει κυρίαρχη σήμερα. Επιπλέον, «οι ισχυρισμοί της TIJ συμφωνούν με πρόσφατες μελέτες που δείχνουν ότι οι Εβραίοι παραμένουν στον έλεγχο της κινηματογραφικής βιομηχανίας και ότι οι ταινίες συχνά απεικονίζουν τους Χριστιανούς και τον Χριστιανισμό αρνητικά και τους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό θετικά (π.χ., Medved, 1992/1993· MacDonald, 2002a).» Για πρόσφατα παραδείγματα, βλ. την ενημερωμένη σειρά «Πόλεμος στα Χριστούγεννα» του Edmund Connelly .

Όπως σημειώνεται επίσης στο παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο The Culture of Critique , το TIJ γνώριζε επίσης καλά την εβραϊκή επιρροή στην απομάκρυνση του Χριστιανισμού από το δημόσιο χώρο:

Εκτός από τις πολιτισμικές επιρροές που περιγράφονται παραπάνω, η TIJ αφιερώνει μεγάλη προσοχή στις εβραϊκές πολιτικές εκστρατείες κατά των δημόσιων εκφράσεων του Χριστιανισμού και για την επίσημη αναγνώριση της εβραϊκής θρησκείας (π.χ., την αναγνώριση εβραϊκών αργιών). «Η Φιλανθρωπική Έκθεση του Σεντ Λούις το 1908 σχεδίαζε να παραμείνει ανοιχτή το βράδυ της Παρασκευής· μια μεγάλη κατακραυγή· μήπως οι υπεύθυνοι αυτής της έκθεσης ήθελαν να προσβάλουν τους Εβραίους· δεν γνώριζαν ότι το εβραϊκό Σάββατο άρχιζε την Παρασκευή το βράδυ;» (6/04/1921). Το TIJ παρουσιάζει μια ιστορία του εβραϊκού ακτιβισμού κατά των δημόσιων εκφράσεων του Χριστιανισμού με βάση τα αρχεία του Kehillah [βλ. την αφήγηση του TIJ για το Kehillah] , ξεκινώντας με μια προσπάθεια το 1899-1900 να αφαιρεθεί η λέξη «Χριστιανός» από τον Χάρτη Δικαιωμάτων της Βιρτζίνια και κορυφώνοντας το 1919-1920: «Εκείνη τη χρονιά, το Kehillah ήταν τόσο επιτυχημένο στην εκστρατεία του στη Νέα Υόρκη που ήταν δυνατό για έναν Εβραίο διαφημιστή στη Νέα Υόρκη να πει ότι ήθελε εβραϊκή βοήθεια, αλλά δεν ήταν δυνατό για έναν μη Εβραίο διαφημιστή να δηλώσει την μη εβραϊκή προτίμησή του. Αυτό αποτελεί μια παρατήρηση τόσο της εβραϊκής λογικής όσο και της εβραϊκής ισχύος» (12/3/1920). «Η παρέμβαση των Εβραίων στη θρησκεία των άλλων και η αποφασιστικότητα των Εβραίων να εξαλείψουν από τη δημόσια ζωή κάθε σημάδι του κυρίαρχου χριστιανικού χαρακτήρα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η μόνη ενεργή μορφή θρησκευτικής μισαλλοδοξίας στη χώρα σήμερα» (21/3/1920).

Πράγματι, το επίκεντρο του εβραϊκού ακτιβισμού ήταν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ένας χριστιανικός πολιτισμός αλλά μια «ασχημάτιστη μάζα δυναμικού»:

Βασιζόμενο σε δηλώσεις εβραϊκών οργανώσεων και διανοουμένων, η TIJ τονίζει το σημαντικό σημείο ότι οι Εβραίοι προωθούν «ένα από τα επικίνδυνα δόγματα που κηρύττονται σήμερα» ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι κάτι συγκεκριμένο προς το παρόν, αλλά ότι δεν έχουν ακόμη δημιουργηθεί και εξακολουθούν να είναι θήραμα οποιασδήποτε δύναμης μπορεί να τις καταλάβει και να τις διαμορφώσει κατά βούληση. Είναι μια αγαπημένη εβραϊκή άποψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια μεγάλη, άμορφη μάζα δυναμικού, χωρίς ιδιαίτερο χαρακτήρα που δεν έχει ακόμη λάβει την οριστική της μορφή... Δεν δημιουργούμε Αμερικανούς. Επιτρέπουμε στους ξένους να εκπαιδεύονται στη θεωρία ότι η Αμερική είναι ελεύθερη για όλους, το βραβείο οποιασδήποτε φανταστικής εξωτερικής πολιτικής θεωρίας μπορεί να την καταλάβει» (3/05/1921). Αυτό το σχόλιο για τις εβραϊκές συμπεριφορές ταιριάζει καλά με πολλά στοιχεία ότι οι Εβραίοι έχουν αντιταχθεί σταθερά στην ιδέα ότι οι ΗΠΑ έχουν εθνοτικές χροιές ή ότι είναι ένας ευρωπαϊκός ή χριστιανικός πολιτισμός (βλ. MacDonald, 1998/2002, Κεφ. 7). ...

Αυτό που εντυπωσιάζει τον αναγνώστη του TIJ είναι η απεικόνιση της εβραϊκής έντασης και επιθετικότητας στην διεκδίκηση των συμφερόντων τους. Οι Εβραίοι ήταν μοναδικοί ως Αμερικανική ομάδα μεταναστών στην εχθρότητά τους απέναντι στην αμερικανική χριστιανική κουλτούρα και στις ενεργητικές τους προσπάθειες να αλλάξουν αυτήν την κουλτούρα (βλ. επίσης MacDonald 1998b, 2002b). Από την οπτική γωνία του TIJ , οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εισαγάγει περίπου 3.500.000 μετανάστες, κυρίως ομιλούντες Γίντις, έντονα Εβραίους, τα προηγούμενα 40 χρόνια. Σε αυτό το πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, οι Εβραίοι είχαν τεράστια επίδραση στην αμερικανική κοινωνία.

Ουσιαστικά, το TIJ είχε δίκιο σε όλους τους σημαντικούς ισχυρισμούς του. Καταλήγω στο συμπέρασμα:

Η κυρίαρχη ακαδημαϊκή κοινότητα υποστηρίζει τους ακόλουθους ισχυρισμούς του TIJ σχετικά με την εβραϊκή επιρροή στις ΗΠΑ από τις αρχές της δεκαετίας του 1920:
Οι Εβραίοι είχαν σημειώσει μεγάλη οικονομική επιτυχία, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να κυριαρχούν σε ορισμένες σημαντικές βιομηχανίες των ΗΠΑ.
Εβραϊκές οργανώσεις είχαν ξεκινήσει εξαιρετικά επιτυχημένες εκστρατείες για την αφαίρεση αναφορών στον Χριστιανισμό από την δημόσια κουλτούρα των ΗΠΑ και για τη νομιμοποίηση του Ιουδαϊσμού ως θρησκείας ισότιμη με τον Προτεσταντισμό και τον Καθολικισμό.
Οι εβραϊκές οργανώσεις είχαν καταφέρει να επιβάλουν τα εθνοτικά τους συμφέροντα σε ορισμένους βασικούς τομείς της εσωτερικής πολιτικής. Όπως σημείωσε η TIJ , οι Εβραίοι ήταν η κύρια δύναμη πίσω από τη διατήρηση της πολιτικής της απεριόριστης μετανάστευσης. Μέχρι το 1920, η πολιτική απεριόριστης μετανάστευσης είχε συνεχιστεί σχεδόν 20 χρόνια αφότου η κοινή γνώμη των ΗΠΑ είχε στραφεί εναντίον της (βλ. MacDonald 1998b, Κεφ. 7). Οι Εβραίοι είχαν επίσης δείξει την ικανότητα να έχουν μεγάλη επιρροή στην εκτελεστική εξουσία της κυβέρνησης των ΗΠΑ, όπως υποδεικνύεται από την επιρροή τους στην κυβέρνηση Wilson.
Οι Εβραίοι είχαν επίσης καταφέρει να επιβάλουν τα εθνοτικά τους συμφέροντα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, παρά τα ευρέως διαδεδομένα αισθήματα μεταξύ του πολιτικού κατεστημένου ότι οι πολιτικές που υποστήριζε η εβραϊκή κοινότητα συχνά δεν ήταν προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα κύρια παραδείγματα που επισημάνθηκαν από την TIJ ήταν η κατάργηση της ρωσικής εμπορικής συμφωνίας το 1911 και η πολιτική μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο προς την Ανατολική Ευρώπη, όπου οι εβραϊκές συμπεριφορές υπαγορεύονταν εξ ολοκλήρου από τις αντιλήψεις τους για τα συμφέροντα των ξένων Εβραίων και όχι από τα οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Οι Εβραίοι πέτυχαν τους στόχους τους σε αυτά τα ζητήματα, παρά τις απόψεις της κυβέρνησης Taft σχετικά με τη Ρωσική Εμπορική Συμφωνία και τις απόψεις ενός ευρέος φάσματος στρατιωτικών και διπλωματικών προσωπικοτήτων ότι οι ΗΠΑ θα έπρεπε να υποστηρίξουν την Πολωνία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως προπύργιο κατά του Μπολσεβικισμού και ότι τα εβραϊκά παράπονα κατά της Πολωνίας ήταν υπερβολικά (βλ. Bendersky 2000).
Οι Εβραίοι ήταν μια σημαντική δύναμη πίσω από την επιτυχία του Μπολσεβικισμού και την απίστευτα αιματηρή βασιλεία του τρόμου στη Σοβιετική Ένωση και στις αποτυχημένες κομμουνιστικές επαναστάσεις στην Ουγγαρία από τον Κουν και στη Γερμανία από τον Άισνερ.
Οι Εβραίοι ήταν το κύριο συστατικό και μακράν το πιο ενεργητικό συστατικό της ριζοσπαστικής αριστεράς στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενός κινήματος που υποστήριζε έναν μαζικό πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό μετασχηματισμό των ΗΠΑ.
Οι Εβραίοι είχαν αποκτήσει σημαντική επιρροή στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης μέσω ενός ουσιαστικά μονοπωλίου στις επιχειρήσεις παραγωγής ταινιών, της κυριαρχίας στις θεατρικές και μουσικές επιχειρήσεις, της επιρροής τους στη δημοσιογραφία, της ιδιοκτησίας ορισμένων εφημερίδων και της ικανότητάς τους να ασκούν οικονομική πίεση στις εφημερίδες λόγω της σημασίας τους ως διαφημιστές. Με τη σειρά τους, η ικανότητα των Εβραίων να πιέζουν τις μη εβραϊκές εφημερίδες εξαρτιόταν από την εβραϊκή ιδιοκτησία πολυκαταστημάτων στις μεγάλες πόλεις. Οι Εβραίοι χρησιμοποίησαν αυτήν την επιρροή των μέσων ενημέρωσης για να προωθήσουν την εσωτερική και εξωτερική πολιτική τους ατζέντα, να απεικονίσουν τους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό θετικά, ενώ να απεικονίσουν τον Χριστιανισμό αρνητικά, και να προωθήσουν μια σεξουαλική ηθική που έρχεται σε αντίθεση με την παραδοσιακή κουλτούρα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Με τη σειρά τους, αυτές οι συνέπειες προέκυψαν από κρίσιμα χαρακτηριστικά του Ιουδαϊσμού ως ομαδικής εξελικτικής στρατηγικής.

Αλλά για έναν ακτιβιστή όπως ο Rosenberg, το μόνο που χρειάζεται είναι να φωνάξει «φανατικός», «αντισημίτης» και η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, αγνοώντας την ιστορία του εβραϊκού ακτιβισμού, συναινεί. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, επειδή η ιστορία του εβραϊκού ακτιβισμού και επιρροής δεν μπορεί καν να συζητηθεί σε ευγενικούς κύκλους, πόσο μάλλον να διαδοθεί στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ή στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Ή γνωρίζουν πολύ καλά τον εβραϊκό ρόλο στον μετασχηματισμό του πολιτισμού των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά γνωρίζουν επίσης την εβραϊκή δύναμη να καταστρέφει τις ζωές τους.

Εν ολίγοις, η παρούσα κατάσταση αποτελεί εξαιρετικό δείκτη της εβραϊκής ισχύος στη σύγχρονη Αμερική. Και ναι, ο Χριστιανισμός παραμένει στο στόχαστρό τους.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2025

Ἡ Εὐχή κάθε Ευρωπαίου γιά τά Χριστούγεννα

Δέ νομίζω πώς ἔχει αντίρρηση κανείς γιά τό ὅτι ἡ πιό σωστή εὐχή, γιά κάθε Εὐρωπαίο, θά πρέπῃ νά εἶναι αὐτή.

τό βίντεο ἀπό ΕΔΩ

Ἐγώ τό εὐχήθηκα ἤδη, ἀλλά γιά τό νέο χρόνο, διότι τήν χριστουγεννιάτικη εὐχή τήν ἔχω κάνει ἤδη.

Πᾶμε λοιπόν,ὅλοι μαζύ, γιά νά ἔχουμε περισσότερες ἐλπίδες νά πραγματοποιηθῇ.

ΕΙΘΕ !

Σχετικά :

Ὁρίστε ἕνα πραγματικά ὄμορφο βίντεο, πού ζεσταίνει τήν καρδιά στό κρῦο :

ἀπό ΕΔΩ

Ἡ Πελασγική

Οἱ καλικάντζαροι εἶναι ἐδῶ...

φωτό

Οἱ καλικάντζαροι ἤ Λυκοκαντζαραίοι, σκαρικατζέρια, καρκατζέλια, πλανήταροι (Κύπρος), Κάηδες (Σύμη), καλλισπούδηδες, χρυσαφεντάδοι (Πόντος), κωλοβελόνηδες, παρωρίτες ή παραωρίτες (πριν από το λάλημα του πετεινού), παγανά, λέγεται πώς ἦταν πλάσματα τῆς λαϊκῆς φαντασίας καί παρομοιάζονται μέ δαιμονικά ὄντα πού παρουσιάζονται τήν παραμονή τῶν Χριστουγέννων καί φεύγουν κυνηγημένοι ἀπό τόν Ἁγιασμο τῶν Θεοφανίων.

Καί ποιός ὁ σκοπός τους ; Μά νά δαιμονίσουν τούς ἀνθρώπους κατά τήν ἑορταστική περίοδο τῶν Χριστουγέννων. Τρουπώνουν μές τά σπίτια καί μαγαρίζουν τά πάντα. Τά βρωμερά αὐτά ὄντα ὅλο τόν χρόνο, λέει ἡ λαϊκή παράδοσις, δουλεύουν ὑπόγεια γιά τήν καταστροφή τῆς γῆς καί τῆς Ἀνθρωπότητος, πριονίζοντας τό δένδρο πού κρατᾶ τήν γῆ. Ὅμως λίγο πρίν ὁλοκληρώσουν τό καταστροφικό τους ἔργο ἔρχονται τά Χριστούγεννα. Καί παίρνουν τόν δρόμο γιά τήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς ὥστε νά ξεκινήσουν ἕνα ἄλλο ἔργο, τήν ταλαιπωρία τῶν ἀνθρώπων καταστρέφοντας καί μαγαρίζοντας ὅ,τι ἔχει σχέσιν μέ τίς ἑορτές τῆς Χριστιανοσύνης. Ἀπό γλυκά, φαγητά μέχρι στολισμούς καί δῶρα τῶν ἑορτῶν.

Τά σιχάματα αὐτά εἶναι τόσο ἐλεεινά διότι ὅ,τι κάνουν τό κάνουν μόνον γιά νά βρωμίσουν, μαγαρίσουν καί καταστρέψουν. Καί μόνον γι᾿αὐτό ἔρχονται στήν ἐπιφάνεια ἀπό τά τρίσβαθα ὑπόγεια λαγούμια πού ζοῦν. Ὁ σκοπός τους ἕνας : νά χαλάσουν ὅ,τι σχετίζεται μέ τόν ἑορτασμό γιά τήν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ αἰτία τοῦ μίσους τους. Καί τό δένδρο πού πριονίζουν τά δαιμονικά εἶναι σέ μεταφορά ὁ στῦλος τῆς ζωῆς. Ὁ Χριστός μέ τήν Γέννησίν Του συμβολίζει τήν προστασία καί τήν θεϊκή δύναμιν πού κρατᾶ τήν ζωή-ἄνθρωπο γι᾿αὐτό τά δαιμόνια κάνουν ὅποια καταστροφή καί ζημιά μποροῦν γιά νά ἀφανίσουν τόν Ἄνθρωπο.

φωτό

Μεταφορικά, ὡς ἔκφρασις τοῦ Κακοῦ, αὐτά τά δαιμόνια, οἱ καλικάντζαροι ἐπί γῆς, πού δέν φεύγουν ποτέ, ξέρετε ποιοί εἶναι. Ποιοί ἐπιδιώκουν τόν ἀφανισμό τῆς Ἀνθρωπότητος καί σπέρνουν κάθε κακό. Μήν τά ξαναλέμε, γιά τήν ῥίζα τοῦ κακοῦ ὁ λόγος, πού ὅμως δέν βρίσκονται ἐπάνω στήν γῆ γιά 12 ἡμέρες, ἀλλά γιά 12 μῆνες, γιά ὅλο τόν χρόνο καί γιά κάθε νέο πού ἔρχεται. Μέ ἄλλα λόγια, μᾶς ταλαιπωροῦν αἰωνίως.

Γιά τό πῶς ἀπέτρεπαν,τά σιχάματα, μᾶς λέει ἡ λαϊκή ἀφήγησις τρόπους πολλούς. Ἀνάμεσα σ᾿αὐτούς πρῶτος καί κυρίαρχος ὁ Σταυρός. Μετά ὁ Ἁγιασμός ἐπίσης ἡ ἐπίδειξις χοιρινοῦ ὀστοῦ ( προσέξτε τήν σημασία τοῦ χοιρινοῦ...) καί ἄλλοι σχετικοί μέ τήν φωτιά.

Κι᾿ἐπεί δή βρισκόμαστε μόλις στήν 3η ἡμέρα τῆς παρουσίας τους, προσέχετε. Φυλᾶξτε ἀσφαλῆ τά γλυκά σας καί τά τρόφιμα ἀπό τά μαγαρίσματά τους. Νά ἔχετε ἕνα σταυρουδάκι πάντα πάνω στήν ἐξώπορτα τοῦ σπιτιοῦ σας καί ἄν γίνεται νά θυμιατίζετε συχνά. Ὅλα ἔχουν τήν σημασία τους...

Πᾶμε γιά διήγημα...

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

φωτό

ΔΙΗΓΗΜΑ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ ΥΠΟ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑ

— Ἔλα ’συχάστε, διαβολάκια!·

— Γιαννάκη Γιαννακάκη—κομμάτι κρεατάκι!…

Εἰς μεγάλην στενοχωρίαν εὑρίσκετο ὁ Γιαννάκης, ὁ υἱὸς τοῦ κὺρ Νικόλα, τοῦ μυλωθροῦ. Ὅπου καὶ ἂν ἔστρεφε τὸ βλέμμα, ὅπου καὶ ἂν ἔτεινε τὴν χεῖρα, δὲν συνήντα παρὰ Καλικαντζάρους· μὲ τὸ βραχὺ ὡς καρύου ἀνάστημά των, τοὺς τραγίνους πόδας, τὴν μακρὰν γενειάδα, τὸν ὀξὺν πηχυαῖον σκοῦφον καὶ τοὺς μικκύλους ὡς κόκκον καρδάμου ὀφθαλμοὺς, πυρώδεις ἕνεκεν τῶν ὀρεκτικῶν διαθέσεων ὑπὸ τῶν ὁποίων εἶχον καταληφθῆ πρὸ τοῦ ψηνομένου κρέατος τοῦ Γιαννάκη. Καὶ ἔτρεχον ἐδῶ κ’ ἐκεῖ, πέριξ καὶ τὸν περιεκύκλουν ἐν θορύβῳ, ὡς τὴν χωρικὴν αἱ ὄρνιθες κατὰ τὴν ὥραν τῆς τροφῆς καὶ ἐφώναζον ὅλοι ὁμοῦ, κινοῦντες πρὸς αὐτὸν τὰς χεῖρας.

— Γιαννάκη Γιαννακάκη — κομμάτι κρεατάκι!…

— Ἔλα· ’συχάστε, διαβολάκια· ἔλεγεν ὁ Γιαννάκης, θωπευτικῶς.

΄( φωτό ἀριστερά )

Καὶ ἔρριπτε πρὸς αὐτοὺς, ἐξάγων τῆς σούβλας, τεμάχιον τοῦ ψηνομένου κρέατος. Οἱ Καλικάντζαροι ἐπέπιπτον ἐπ’ αὐτοῦ, ὡς πεινασμένοι σκύλοι καὶ τὸ κρέας ἐγίνετο εὐθὺς ἀνάρπαστον καὶ ἐπανελάμβανον οἱ ἀδικηθέντες τὰς φωνάς των, τὰς δυσήχους πάντοτε καὶ ἀνυποφόρους. Ὅμως τὰ τεμάχια τοῦ κρέατος ἓν πρὸς ἓν ὠλιγόστευον ἐνῷ ὁ Γιαννάκης ἐπείνα πάρα πολύ. Ὁ πατήρ του, ἀρρωστήσας, εἶχε φύγει ἀπὸ πρωΐας τοῦ μύλου καὶ ἔμεινεν αὐτὸς νὰ ἐπαρκέσῃ εἰς τὰ τόσα ἀλέσματα τῶν χωρικῶν. Κάθε ὥραν φόρτωμα καὶ ἐκφόρτωμα τοῦ σίτου ἀπὸ τοῦ ζῴου εἰς τὴν σκάφην τοῦ μύλου καὶ ἀπ’ ἐκεῖ πάλιν τὸ ἄλευρον θερμὸν θερμὸν εἰς τὸν σάκκον· δὲν τῷ ἔμεινε στιγμὴ ἀναπαύσεως. Εἶχεν νυκτώσῃ ὅτε ἀπέπεμψε τὸν τελευταῖον πελάτην καὶ ἤδη ἤναψε πυρὰν εἰς μίαν γωνίαν καὶ ἔψηνε τὸ κρέας του ἵνα φάγῃ. Ἔξαφνα ὅμως, ἐνῷ ὑπέθετεν ὅτι ἐτελείωσαν αἱ ἁμαρτίαι του, παρουσιάζοντο αὐτοὶ καὶ τὸν ἠνώχλουν καὶ ἤθελον παιχνίδια. Ἀλήθεια, μεγάλην ὄρεξιν θὰ εἶχον!.. Ἀλλὰ μήπως ἐκοπίασαν καὶ νὰ μὴν ἔχουν!.. Κάθηνται ὅλην τὴν ἡμέραν ἐξηπλωμένοι εἰς τὰ σπήλαιά των, τρώγοντες ἀμερίμνως τὰς σαύρας καὶ τοὺς ὄφεις, τοὺς ὁποίους συλλαμβάνουν καὶ ἐξέρχονται τὴν νύκτα νὰ πειράζουν τοὺς ἀνθρώπους. Καλὸ κι’ αὐτό!… Καὶ ὁ Γιαννάκης δὲν ἤξευρε τίνα τρόπον νὰ εὕρῃ νὰ τοὺς πείσῃ νὰ τὸν ἀφήσουν νὰ φάγῃ.

— Νὰ σᾶς ’πῶ, ρὲ παιδιά· εἶπεν αἴφνης πρὸς αὐτοὺς μειλιχίως.

— Νά μᾶς ’πῆ ὁ ἄγουρος — ὁ κολοκυθομάγουλος!.. νὰ μᾶς ’πῇ ὁ ἄγουρος — ὁ κολοκυθομάγουλος!… ἐπανέλαβον οἱ Καλικάντζαροι ἐν χορῷ.

Καὶ συνήχθησαν ὅλοι πρὸς αὐτὸν, ἀναρριχώμενοι ἐπὶ τῶν γονάτων του, ἐπὶ τῶν ὤμων, ἐπὶ τῆς κεφαλῆς· ἄλλοι ἐκρεμάσθησαν ἀπὸ τοὺς μύστακας καὶ τὸ βραχὺ γένειον καὶ τὰ ὦτα, ὥστε τὸν ἐκάλυψαν διὰ μίαν στιγμὴν ὅλον, ὡς ἀνεκτικὸν γατάκι οἱ ποντικοί. Καὶ παπᾶς θὰ γένῃς Κῶστα; — ἔτσι τὤηφερ’ ἡ κατάρα· ἐσκέπτετο ὁ Γιαννάκης. Καθὼς εὑρέθη μόνος, καταμόναχος εἰς τὸν μύλον του, ὅλα ἔπρεπε νὰ τὰ ὑποφέρῃ· τίποτε δὲν ἠδύνατο νὰ κάμῃ. Ἔπειτα ἐγνώριζεν ἐκ παραδόσεως ὅτι οἱ Καλικάντζαροι τὰ Δωδεκάημερα, παραιτοῦντες τὸ δένδρον τὸ ὁποῖον πριονίζουν εἰς τὰ ἔγκατα τῆς γῆς, ἐννοοῦν νὰ ἔλθουν εἰς τὸν κόσμον καὶ νὰ πειράζουν, φοβερὰ νὰ πειράζουν. Ἀλλ’ ὅ,τι ἔκαμαν ἔκαμαν· τὰ δωδεκάημερα ἔληγον αὔριον τὴν αὐγήν, θὰ ἠγίαζον τὰ νερὰ καὶ οἱ Καλικάντζαροι θὰ ἔφευγον νὰ κρυβῶσιν, ὡς οἱ Ἑβραῖοι κατὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἰδέαν παρηγορεῖτο ὁ νέος μυλωθρὸς δι’ ὅσα ὑπέφερεν ἀπόψε. Ἠπίως καὶ μὲ γλυκὺ χαμόγελο εἰς τὰ χείλη, ἀπεδίωκεν ἀπ’ ἐπάνω του τοὺς Καλικαντζάρους, μὴ θέλων νὰ δείξῃ καθόλου τὴν δυσαρέσκειάν του, ἐκ φόβου μὴ πάθῃ χειρότερα.

φωτό

— Μὰ ’συχάστε λοιπὸν νὰ σᾶς πῶ! ἐψιθύριζε.

— Ἔλα λέγε…

— Καθῆστε πρῶτα χάμου…

Ἠκούσθη εὐθὺς ἓν φάπ! δυνατὸν φάπ!, ὡς νὰ διερράγη αἴφνης εἰς τὴν γῆν κἀμμία κύστις πλήρης ἀέρος καὶ ὅλοι οἱ Καλικάντζαροι εὑρέθησαν καθισμένοι πέριξ, ὅμοιοι πρὸς μικρὰ καρβουνάκια, κεχυμένα χαμαί. Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἀνέμενον περίεργοι τοὺς λόγους τοῦ Γιαννάκη, οὗτος σιωπηλὸς, μὲ ἦθος σοβαρὸν, ἀπέσυρε τὴν σούβλαν ἀπὸ τῆς πυρᾶς καὶ ἐξάγων ἕν ἕν τεμάχιον, ἔτρωγε βεβιασμένως, ὡσεὶ βουλιμιῶν.

— Ἔλα, θὰ μᾶς πῆς! εἶπον πολλοὶ Καλικάντζαροι, ἀνυπομονοῦντες.

— Μπρὲ θὰ μᾶς πῆς! προσέθηκε κἄπως θυμωδῶς καὶ ὁ Μπάμπακας.

Ὁ Μπάμπακας ἦτο γερόντιον μὲ γενειάδα λευκὴν καὶ μακρὰν, ὅσον δύο ὀργυιὲς καὶ ἀπὸ κάθε τρίχα της ἐκρέματο καὶ ἕνας μικρὸς Καλικάντζαρος, ὅπως εἰς τοὺς κλῶνας οἱ καρποὶ τοῦ φοίνικος. Εἰς τὴν χεῖρα ἐκράτει μακρὰν λεπτὴν ῥάβδον διὰ τῆς ὁποίας ἐπεβάλλετο εἰς τοὺς ἄλλους καὶ προεῖχεν ὁλοκλήρου τοῦ ὁμίλου. Τὸ γερόντιον ἤδη πλῆρες θυμοῦ διὰ τὴν σιωπὴν τοῦ Γιαννάκη, ἔνευσε πρὸς τοὺς Καλικαντζάρους, ὡς στρατηγὸς, διατάσσων τὴν διαρπαγὴν κυριευθείσης πόλεως. Εὐθὺς οὗτοι ὥρμησαν ἐπὶ τῆς σούβλας καὶ ἐσκόρπισαν κατὰ γῆς, λακπατοῦντες τὰ τεμάχια τοῦ κρέατος.

— Τρίτσι, τρίτς!… τρίτσι, τρίτς!… ἐγρύλλισαν ὅλοι, εἰρωνικῶς προσβλέποντες τὸν Γιαννάκην.

Ὁ μυλωθρὸς εἶχε φάγει ὀλίγον καὶ ἂν δὲν εἶχε χορτασθῇ τελείως τοὐλάχιστον κἄτι συνεκράτησε τὴν πεῖνάν του. Ὥστε δὲν τὸν ἔμελλε καὶ τόσον διὰ τὸ κρέας. Θυμωθεὶς ὅμως πολὺ διὰ τὴν εἰρωνείαν μεθ’ ἧς τῷ ὡμίλουν, ἔλαβεν ἀνημμένον δαυλὸν καὶ ἔρριψεν αὐτὸν ἐν μέσῳ τοῦ ὁμίλου τῶν Καλικαντζάρων.

— Τρίτσι, τρίτς!… τρίτσι, τρίς!…

Καὶ ἐσκορπίσθησαν ὅλοι μακρὰν ἐδῶ κ’ ἐκεῖ, ὡς ποίμνη προβάτων ὅταν πέσῃ μεταξὺ αὐτῶν λύκος. Διότι οἱ Καλικάντζαροι φοβοῦνται τὸ πῦρ ὅσον ὁ διάβολος τὰ ἱερὰ λόγια. Πρόσφατον παράδειγμα εἶχον οὗτοι τὴν γραῖαν ἥτις κατώρθωσε νὰ κλείσῃ πολλοὺς τούτων εἰς μικρὸν βυτίον καὶ νὰ τοὺς καύσῃ ἐκεῖ ὁλοζώντανους, ἐκδικουμένη τὴν ὕβριν ἦν ἔκαμον πρὸς τὴν θυγατέρα της.

Ὁ Γιαννάκης ἐν τούτοις ἐσυλλογίζετο ἤδη πῶς ν’ ἀπαλλαγῇ αὐτῶν ἐντελῶς. Ἡ νὺξ εἶχεν ἀρκετὰ προχωρήσῃ· αὔριον ἐξημέρωνε παραμονὴ τῶν Φώτων καὶ ἔπρεπεν αὐτὸς ἤδη νὰ ἦνε εἰς τὴν οἰκίαν του, νὰ φέρῃ τὸ ἄλευρον ἵνα ζυμώσουν τὰ ψωμιά. Ἀλλὰ πῶς ν’ ἀποφύγῃ τοὺς Καλικαντζάρους, οἱ ὁποῖοι ἐκόλλησαν ὡσὰν τσιμπούρια ἐπ’ αὐτοῦ καὶ δὲν ἐνόουν νὰ τὸν παραιτήσουν καθόλου μέχρι τῆς αὐγῆς;…

— Παιδιὰ, χορεύουμε! ἐφώναξεν αἴφνης εὐθύμως, ἐγειρόμενος.

— Ναὶ, χορεύουμε· ἀπήντησαν ὅλοι μὲ προθυμίαν.

φωτό

Καὶ ἤρχισαν νὰ κινῶσι τοὺς ἀραχνοειδεῖς πόδας των, ἄλλοι ν’ ἀνατείνωσι τὰς χεῖρας καὶ νὰ ἐκφέρωσι βραγχώδεις φωνὰς, ἄλλοι νὰ συρίζωσι καὶ ἕνας μικρὸς ἥρπασε ῥάκος πανίου ὅπερ εὗρε χαμαὶ καὶ τὸ ἀνεκίνει διὰ μανδῆλι δῆθεν.

— Μὰ ὄχι μέσα· εἶπεν ὁ Γιαννάκης· ἔξω, ’ς τὸ φεγγαράκι νὰ βγοῦμε....

— Ναὶ, ἔξω· ἐπεκρότησαν ὅλοι.

Ἡ νὺξ εἶχεν ἀρκετὰ προχωρήσει. Οἱ ἀστερισμοὶ τῆς αὐγῆς, ὁ εἷς μετὰ τὸν ἄλλον, προέβαλλον εἰς τὸν ὁρίζοντα φεγγοβόλοι· ὁ ἀὴρ, ὅστις ἀνεκίνει θορυβωδῶς τὰ δένδρα, εἶχε καθαρίσει παντὸς νέφους τὸν οὐρανὸν, ὁ ὁποῖος καταγάλανος κατηυγάζετο ὑπὸ τοῦ φωτὸς τῆς σελήνης πέραν οἱ βουνοὶ διεκρίνοντο ὡς μελανοὶ ἐξ ἄνθρακος ὄγκοι, περικλείοντες πανταχόθεν τὴν πεδιάδα· τὰ φυλλώματα τῶν δένδρων ἔστιλβον κατάμεστα τῆς νυκτερινῆς δρόσου.

Οἱ Καλικάντζαροι, ἔχοντες εἰς τὴν μέσην τὸν Γιαννάκην, ἐχόρευον ἤδη εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ μύλου. Αἱ βραγχναὶ φωναί των ἀντήχουν εἰς τὴν σιγὴν τῆς νυκτὸς καὶ ἐμίγνυντο μὲ τὸ κἄπου κἄπου ἀκουόμενον λάλημα τοῦ κόκκυγος.

— Μωρέ παιδιὰ τ’ ἄλογο φρυμάζει· εἶπεν ὁ Γιαννάκης· γιὰ νὰ ἰδῶ μιὰ στιγμὴ κ’ ἔφθασα.

Καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν μύλον. Οἱ Καλικάντζαροι ἐν τῇ ἀκατασχέτῳ εὐθυμίᾳ ἣν εἶχον πρὸς τὸν χορὸν δὲν ἐπρόσεξαν καθόλου εἰς τὴν φυγήν του. Ὁ εἷς μετὰ τὸν ἄλλον ἤρχοντο ἐμπρὸς καὶ ἐχόρευον ἐν δαιμονιώδει δίνῃ ὅλοι καὶ ἐτραγώδουν ἀπαύστως κ’ ἐκ περιτροπῆς!

— Χορεύ’ ἡ λάσπη κ’ ἡ σβουνιὰ

κ’ ἡ γιδοκακαρέντζα....

Χορεύει τὸ παληόσκουτο

μὲ τὴν παληανδρομίδα!…

— Μωρ’ ὁ μυλωνᾶς; εἶπέ τις αἴφνης.

— Ναὶ, ὁ μυλωνᾶς! ἐπανέλαβον ὅλοι.

Καὶ ἔσπευσαν εἰς τὸν μύλον, ἀνερευνῶντες παντοῦ, ἐδῶ κ’ ἐκεῖ· ἀλλ’ ὁ Γιαννάκης δὲν ἐφαίνετο πουθενά.

— Ἔφυγε· εἶπον, προσβλέποντες ὁ εἷς τὸν ἄλλον ἐκστατικοί.

Τῷ ὄντι ὁ Γιαννάκης μόλις εἰσῆλθεν εἰς τὸν μύλον, ἐφόρτωσεν ἐπὶ τοῦ ἵππου δύο σάκκους ἀλεύρου, ἔπεσε καὶ αὐτὸς εἰς τὸ μέσον, περιβληθεὶς ἕτερον σάκκον καὶ μαστίσας τὸν ἵππον ἔφυγε διὰ τῆς ὀπισθίας θύρας.

— Τί νὰ κάμουμε; ἠρώτησαν τόρα μεταξύ των.

— Νὰ τὸν φτάσουμε.

Καὶ ἐχύθησαν ὅλοι, ὡς ἀνεμοστρόβιλος, πρὸς τὰ ἐμπρὸς, καταπατοῦντες τοῦ δρόμου τὸν βόρβορον ἐν συμμιγεῖ θορύβῳ καὶ ἀλαλητῷ, ὡς ἀγέλη θωῶν ὠρυομένων. Μετ’ ὀλίγον ἐπρόφθασαν τὸν ἵππον τοῦ Γιαννάκη, διευθυνομένον πρὸς τὸ χωρίον, ἀφανὲς ἀκόμη ἐκ τῆς ἀποστάσεως καὶ τοῦ σκότους. Ἐκύκλωσαν εὐθὺς τὸν ἵππον ὅλοι καὶ παρετήρησαν ἐδῶ ἐκεῖ διὰ τὸν Γιαννάκην.

— Νὰ τὧνα πλευρὸ, νὰ καὶ τἄλλο, νὰ καὶ τ’ ἀπανογῶμι, μὰ ὁ μυλωνᾶς ποὖνε; ἔλεγον μεταξύ των, δυσανασχετοῦντες.

— Πίσω θά ’μεινε· εἶπεν ὁ Μπάμπακας φρυάττων.

Καὶ ἔτρεξαν ὅλοι ὀπίσω, μετὰ βοῆς πάντοτε, ὡς σμῆνος μελισσῶν, φυγὸν τῆς κυψέλης. Ἠρεύνησαν ὅλον τὸν δρόμον, εἰς τὰς τάφρους καὶ τοὺς βάτους, παντοῦ, ἔφθασαν μέχρι τοῦ μύλου ἀλλὰ πουθενὰ δὲν εὗρον τὸν μυλωθρόν. Ἐπέστρεψαν οὕτω δυσηρεστημένοι παρὰ τὸν ἵππον ὅστις ἐξηκολούθει πάντοτε ἡσύχως τὸν δρόμον του καὶ ἐπανέλαβεν τὰς ἐπ’ αὐτοῦ ἐρεύνας.

— Νὰ τὧνα πλευρὸ, νὰ καὶ τἄλλο, νὰ καὶ τ’ ἀπανογῶμι, μὰ ὁ μυλωνᾶς ποὖνε;

— Μωρὲ, μπροστὰ θὰ πάη! ἐφώνησε πάλιν ὁ Μπάμπακας.

Καὶ ἤδη ἐτράπησαν πρὸς τὰ ἐμπρός. Ὁ Γιαννάκης ἐν τῷ σάκκῳ, ἂν καὶ φοβούμενος μὴ τὸν ἀνακαλύψωσιν, ἐγέλα μὲ τὴν ἀδημονίαν αὐτὴν τῶν Καλικαντζάρων καὶ ἀνακύπτων ὀλίγον τὴν κεφαλὴν, παρετήρει πρὸς τὰς ἐμπρὸς μή που ἀνακαλύψῃ τὸ χωρίον του. Αἴφνης αἱ λάμψεις τοῦ γλυκοχαράγματος ἔδειξαν αὐτὸ μακρὰν, ἀριστερά, εἰς τὸ τέρμα τοῦ δρόμου, μὲ τὰς πυκνὰς συκομωρέας του καὶ τὰ χαμηλὰ σπητάκια του, ὡς μίαν κηλίδα ἐν τῇ λευκαζούσῃ πεδιάδι.

— Ξύλα κούτσουρα, δαυλιὰ καϋμένα!… ἐφώναξεν εὐθὺς μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῶν πνευμόνων του.

φωτό

Οἱ Καλικάντζαροι ἔστρεψαν καὶ διέκρινον καὶ οὗτοι τὸ χωρίον. Κρύος τρόμος κατέλαβεν εὐθὺς ὅλους καὶ ἔμειναν ὅπου εὑρέθη ἕκαστος, ὡσεὶ καρφωμένοι. Αἴφνης ἠκούσθησαν ἀπὸ τοῦ χωρίου καὶ οἱ πετεινοὶ κράζοντες τὸ ἑωθινὸν, ἐμπνεύσαντες ἄλλον φόβον εἰς τοὺς Καλικαντζάρους.

— Πάμετε· εἶπε μετὰ πικρίας ὁ Μπάμπακας· δὲν εἶνε πιὰ δουλειὰ γιὰ τὸν κόσμο, οἱ ἄνθρωποι μᾶς ’πέρασαν.

Καὶ ὑψώσας τὴν ῥάβδον του προηγεῖτο φεύγων ἐνῷ οἱ λοιποὶ τὸν ἠκολούθησαν ὄπισθεν, ὠρυόμενοι ἐν χορῷ:

— Φεύγετε νὰ φεύγουμε.

γιατ’ ἔφτασ’ ὁ ζουρλόπαπας

μὲ τὴν ἁγιαστήρα του

καὶ μὲ τὴν πλαστήρα του.

Μᾶς ἔβρεξε, μᾶς ἅγιασε

καὶ μᾶς ἐζεμάτισε!…

ἀπό ἐδῶ

Καὶ ἀπεμακρύνοντο ὅλοι πρὸς τὴν δύσιν, ὡς μαῦραι σκιαὶ τῆς νυκτὸς, φεύγουσαι τὸ φῶς τῆς ἡμέρας.

Ἀνδρέας Καρκαβίτσας

Ἀπό : ἐδῶ

Εἴθε νά γλυτώσουμε ἀπό τό Κακό !

Ἡ Πελασγική

Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2025

Ἀπόψε Ἅγια εἶναι ἡ Νύχτα ! Καλά Χριστούγεννα !

Αὐτή τήν Ἅγια Νύχτα πού γίνονται θαύματα, σᾶς εὔχομαι ὁλόθερμα, νά γίνῃ καί τό δικό σας θαῦμα πραγματικότητα. Ὅ,τι ἡ ψυχή σας κρύβει ὡς ἀπραγματοποίητο ὄνειρο !

Καλά Χριστούγεννα καί Χρόνια Πολλά, σ᾿ὅλους καί ὅλες, ἀγαπητοί μου !

Ἡ Πελασγική

Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025

« Ἡ Πεντάμορφη καί τό Τέρας » : Στρατηγική Ἐθνικῆς Ἀσφάλειας τῶν ΗΠΑ

Τοῦ Pepe Escobar

Ένα τσουνάμι από πρωτοσέλιδα σε όλη την ταραγμένη Δύση επικεντρώθηκε σε μια φαινομενική προσπάθεια ομαλοποίησης μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας. Αλλά αυτό απέχει πολύ από το κύριο επίκεντρο αυτής της δημιουργίας της «Πεντάμορφης και του Τέρατος».

Καταρχάς, ποιος Κένταυρος σχεδίασε το θηρίο NSS ( Στρατηγική Ἐθνικῆς Ἀσφάλειας ) ; Μήπως είναι ο Τραμπ; Απίθανο. Δεν θα μπορούσε να είναι ο κλόουν Γραμματέας του Forever Wars. Δεν θα μπορούσε να είναι ο Μάρκο Ρούμπιο - που μετά βίας μπορεί να δείξει οτιδήποτε εκτός από τη Βενεζουέλα και την Κούβα σε έναν χάρτη. Λοιπόν, ποιος το έκανε;

Η φωτιά στην κοιλιά του Θηρίου της NSS βρίσκεται στη στρατηγική εταιρική σχέση Ρωσίας-Κίνας: να προσπαθήσουν να την υπονομεύσουν με κάθε δυνατό μέσο. Ο Τραμπ, ενστικτωδώς, και οι κλασικές αμερικανικές άρχουσες τάξεις με το παλιό χρήμα μπορεί τελικά να κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι μάταιο να επενδύσουν σε έναν μετωπικό πόλεμο εναντίον των δίδυμων, στρατηγικά ευθυγραμμισμένων ανταγωνιστών Ρωσίας-Κίνας . Έτσι, επιστρέφουμε, για άλλη μια φορά, στο Διαίρει και Βασίλευε. Και για όλους τους άλλους, στο Λεηλασία.

Η NSS προφανώς προσφέρει στη Μόσχα μια σειρά από γεωοικονομικά και γεωπολιτικά καρότα, ενώ παράλληλα ενσωματώνει σχολαστικά τα μαστίγια σε υβριδικές μορφές - επιρρεπής είτε στο να προκαλέσει κατακερματισμό της ρωσικής ελίτ προσελκύοντάς την πίσω στην αμερικανική αγορά και τις αμερικανικές «αξίες», είτε στο να βυθίσει τη Ρωσική Ομοσπονδία σε εθνοτικές «εντάσεις», συντονισμένες μέσω κυβερνοπολέμου.

Δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι η Ομάδα Τραμπ 2.0 θα είναι αρκετά εξελιγμένη για να το πετύχει. Με λίγα λόγια, σε γλώσσα χωρίς διπλωματία, αυτό θα ισοδυναμούσε με ταυτόχρονη «απομόνωση» της Μόσχας από την αρχή, ενώ παράλληλα θα «περιοριζόταν» η Κίνα. Η Μόσχα και το Πεκίνο δεν θα τσιμπήσουν.

Αυτό που είναι σαφές μέχρι στιγμής είναι ότι με τη νέα NSS, το ήθος του Αιώνιου Πολέμου παραμένει. Αλλά τώρα με την αλλαγή της ονομασίας τους: οι πόλεμοι θα είναι ως επί το πλείστον υβριδικοί, έμμεσοι και χαμηλού κόστους.

Καλώς ορίσατε στη Διαχειριζόμενη Πολυπολικότητα

Ακόμα και αν απογυμνώσουμε την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (NSS) σε ρόλο άλλης αφήγησης - η Αυτοκρατορία του Χάους είναι ένας άριστος παραγωγός αφηγήσεων - φαίνεται να σημειώνονται σημαντικές ρητορικές αλλαγές. Το πρώην «απαραίτητο έθνος» δεν χαρακτηρίζεται πλέον ως Παγκόσμιος Ρόμποκοπ που επιβάλλει την ηγεμονία του, αλλά ως Περιφερειακός Ρόμποκοπ, σε επιλεγμένα γεωγραφικά πλάτη (κυρίως στο Δυτικό Ημισφαίριο). Η Ευρώπη και η Δυτική Ασία έχουν υποβαθμιστεί σε δεύτερης μοίρας προτεραιότητες.

Για να επιδεινωθεί η (πραγματιστική;) μετατόπιση της ρεαλιστικής πολιτικής, αυτή είναι τώρα, τουλάχιστον στην πράξη, μια Μη Ιδεολογική Αυτοκρατορία. Οι «αυτοκρατορίες» είναι καλές, αρκεί να παίζουν το αυτοκρατορικό παιχνίδι. Τώρα είναι τα τσιουάουα της ΕΕ που στιγματίζονται ως «αντιδημοκρατικά». Ο Τραμπ 2.0 θα υποστηρίξει μια πληθώρα «πατριωτικών» ευρωπαϊκών κομμάτων: που όπως ήταν αναμενόμενο πυροδότησαν διαδοχικές καρδιακές προσβολές σε όλη την υποτελή σφαίρα των Βρυξελλών.

Το NSS χαρακτηρίζει επίσης τη δική του εκδοχή του πολυπολικού κόσμου. Ονομάστε το Διαχειριζόμενη Πολυπολικότητα - όπως στην περίπτωση της Ιαπωνίας που «διαχειρίζεται» την Ανατολική Ασία και των Ισραηλινο-Αραβικών υποτελών που «διαχειρίζονται» τη Δυτική Ασία μέσω των Συμφωνιών του Αβραάμ, με την «αντιτρομοκρατία» να επιβάλλεται από τις γλοιώδεις πετρελαιομοναρχίες του Κόλπου. Και στις δύο περιπτώσεις, θα έχουμε την Αυτοκρατορία του Χάους να ηγείται από τα παρασκήνια.

Το ΝΑΤΟ έχει ριχτεί, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, στην επικράτεια του Συμποσίου των Ζητιάνων. Η Αυτοκρατορία μονοπωλεί τα πάντα: όπλα, κατανομή χρηματοδότησης, πυρηνικές εγγυήσεις. Εναπόκειται στην υποτελή συλλογή να προσαρμοστεί σε κάθε αυτοκρατορική απαίτηση, ειδικά στο 5% των πενιχρών προϋπολογισμών της για αγορές όπλων.

Δεν θα υπάρξει άλλη επέκταση του ΝΑΤΟ: άλλωστε, οι πραγματικές προτεραιότητες είναι το Δυτικό Ημισφαίριο και ο «Ινδο-Ειρηνικός», αυτή η ανύπαρκτη διατύπωση εφαρμόζεται στην πραγματική περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.

Ο συνδυασμός ΝΑΤΟ/ΕΕ από εδώ και στο εξής χαρακτηρίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως ενόχληση - σαν κουνούπια σε πεντάστερο θέρετρο. Ακόμα και με το Άρθρο 5 και την πυρηνική ομπρέλα να ισχύουν ακόμα. Ωστόσο, εξαρτάται από τα ευρωτσιουάουα να πληρώνουν, και να πληρώνουν και να πληρώνουν. Διαφορετικά, η Αυτοκρατορία θα σας τιμωρήσει.

Ο Παγκόσμιος Νότος/Παγκόσμια Πλειοψηφία μόλις που μπορεί να συγκρατήσει τις προσδοκίες του πότε θα έρθει – και θα έρθει – η μέρα που η Ρωσία θα σφραγίσει την οριστική στρατηγική ήττα της συλλογικής Δύσης στο μαύρο χώμα της Νοβορωσίας.

Κατά μία έννοια, η NSS ήδη προσβλέπει σε εκείνη την ημέρα, με τη νέα αφήγηση να καθιστά σαφές ότι η Αυτοκρατορία έχει ήδη προχωρήσει.

Περιορίζοντας την Κίνα ξανά από την αρχή

Η Λατινική Αμερική, όπως και το Δυτικό Ημισφαίριο, θα δεχθεί τη μέγιστη πίεση σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (NSS) - η οποία επαναβεβαιώνει ρητά ένα «συνεπακόλουθο Τραμπ» στο Δόγμα Μονρόε. Η Αυτοκρατορία θέλει πίσω την αυλή της - ολόκληρο το σύμπλεγμα, ώστε να μπορεί να λεηλατηθεί σωστά.

Όλα αυτά αφορούν τους φυσικούς πόρους: ισχύει για τη Βενεζουέλα και την Κολομβία, αλλά επίσης, δυσοίωνα, για τη Βραζιλία και το Μεξικό. «Οι μη ημισφαιρικοί αντίπαλοι» - όπως η Κίνα - θα «αντιμετωπιστούν». Υβριδικός πόλεμος στην πραγματικότητα - ξανά από την αρχή.

Η αφήγηση της NSS κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να καλύψει την εμμονή με την Κίνα. Η μάσκα πέφτει όταν αναφέρεται στην Πρώτη Νησιωτική Αλυσίδα:

«Θα οικοδομήσουμε έναν στρατό ικανό να αρνηθεί την επιθετικότητα οπουδήποτε στην Πρώτη Νησιωτική Αλυσίδα. Αλλά ο αμερικανικός στρατός δεν μπορεί, και δεν θα έπρεπε να είναι υποχρεωμένος, να το κάνει αυτό μόνος του. Οι σύμμαχοί μας πρέπει να αναλάβουν δράση και να δαπανήσουν - και το πιο σημαντικό να κάνουν - πολύ περισσότερα για τη συλλογική άμυνα».

Ερμηνεία : η «Πρώτη Αλυσίδα Νήσων» - από τα νησιά Κουρίλες στη Ρωσία, μέσω της Οκινάουα και της Ταϊβάν, διασχίζοντας τις Φιλιππίνες και μέχρι το Βόρνεο - θα είναι η Κορυφή της Στρατιωτικοποίησης στην Ασία-Ειρηνικό. Η Εθνική Αλυσίδα Νήσων (NSS) όντας μια αφήγηση, παρουσιάζει αυτή τη στρατηγική περικύκλωσης του Ψυχρού Πολέμου ως ασπίδα προστασίας. Το Πεκίνο δεν θα ξεγελαστεί: για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, αυτή είναι η υπερβολική συγκράτηση της Κίνας στην Ασία-Ειρηνικό.

Είναι εντυπωσιασμένο το Πεκίνο; Όχι ακριβώς. Ειδικά όταν το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας για πρώτη φορά έχει εκτοξευθεί πάνω από το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, ακόμη και αν ληφθεί υπόψη η πτώση των εξαγωγών προς τις ΗΠΑ λόγω της έντονης αντίδρασης του Τραμπ στην επιβολή δασμών. Κάντε εμπόριο, όχι περιορισμό.

Επιστροφή στο Τσιουαουαστάν. Όλος ο πλανήτης γνωρίζει πλέον ότι ο συνδυασμός ΕΕ/ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για πόλεμο με τη Ρωσία πριν από το 2030. Θα μπορούσε ακόμη και να είναι του χρόνου. Και εξετάζουν επίσης μια προληπτική επίθεση εναντίον της πρώτης πυρηνικής και υπερηχητικής δύναμης στον κόσμο.

Μακριά από την κωμική ανακούφιση που είναι ενσωματωμένη στην ευρωπαϊκή πολιτική αυτοκτονία σε αργή κίνηση, στην πραγματική ζωή τόσο οι ΗΠΑ όσο και η υποτελής Ιαπωνία αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην ευρωπαϊκή εμμονή στην κλοπή ρωσικών κεφαλαίων.

Η κατάρρευση της ΕΕ – ένα τεχνητό κατασκεύασμα εξαρχής – είναι τόσο αναπόφευκτη όσο ο θάνατος και οι φόροι: στον σκοτεινό ορίζοντα διαφαίνεται ένα τοξικό σύννεφο εξόδων τύπου Brexit· μια ακυβέρνητη ευρωζώνη· διαδοχικές φυγές κεφαλαίων· αυξανόμενες αποδόσεις ομολόγων· μη βιώσιμο δημόσιο χρέος· κατάρρευση της ενιαίας αγοράς· θεσμική παράλυση· και πλήρης, ανεπανόρθωτη, οριστική απώλεια της νομιμότητας που δεν είχαν ποτέ εξαρχής.

Ένα βιβλίο που μόλις εκδόθηκε στην Ιταλία από μια νεαρή οικονομολόγο, την Gabrielle Guzzi, τα λέει όλα στον τίτλο: Eurosuicidio . Ο Spengler παρατήρησε ότι κάθε πολιτισμός αργά ή γρήγορα πεθαίνει. Αυτό το τρέχον ευρωπαϊκό εγχείρημα μπορεί να είναι το κύκνειο άσμα - πολιτικό, στρατιωτικό, πνευματικό - μιας γεωγραφικής περιοχής, μιας χερσονήσου της Ευρασίας, που παίζει τον τελικό της ρόλο στην Ιστορία, αφού δεν έμαθε τίποτα από δύο προηγούμενες απόπειρες αυτοκτονίας: τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Νοιάζεται η Αυτοκρατορία; Καθόλου. Η Πεντάμορφη πεθαίνει καθώς το Τέρας φεύγει.

Ἀπό : sputnikglobe.com

Ἔτσι !

Ἡ Πελασγική

Γιατί οἱ ΗΠΑ χρειάζονται τήν Γροιλανδία ; Εἶναι οἱ Ῥῶσσοι καί οἱ Κινέζοι, ἡ αἰτία, λέει ὁ Τράμπ

Η εμμονή του Τραμπ με τη Γροιλανδία. Στέλνει ένα επικίνδυνο μήνυμα σε εντελώς λάθος ανθρώπους. Ο Πούτιν και ο Σι ακούνε ΕΔΩ

Οι ΗΠΑ χρειάζονται τη Γροιλανδία για την «εθνική τους ασφάλεια», δήλωσε ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, αφού διόρισε ειδικό απεσταλμένο στο νησί της Αρκτικής, το οποίο βρίσκεται υπό δανική κυριαρχία.

Από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο, ο Τραμπ αναβίωσε το μακροχρόνιο ενδιαφέρον του για την απόκτηση της Γροιλανδίας από τη Δανία, επισημαίνοντας τη στρατηγική της θέση και τους ορυκτούς πόρους της. Δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο προσάρτησης του νησιού.

«Χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία για εθνική ασφάλεια», δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα. «Κοιτάξτε πάνω και κάτω από την ακτή, έχετε ρωσικά και κινεζικά πλοία παντού. Την χρειαζόμαστε για εθνική ασφάλεια. Πρέπει να την έχουμε», πρόσθεσε.

Τα σχόλια του Τραμπ ακολούθησαν τον διορισμό του κυβερνήτη της Λουιζιάνα Jeff Landry ως ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ στη Γροιλανδία, λέγοντας ότι επέλεξε τον Landry επειδή «είναι άνθρωπος που κάνει συμφωνίες».

Ανακοινώνοντας τον διορισμό, ο Τραμπ επαίνεσε τον Landry για την κατανόηση «του πόσο απαραίτητη είναι η Γροιλανδία για την εθνική μας ασφάλεια».

Ο Landry έγραψε αργότερα στο X ότι ήταν «τιμή του να υπηρετήσει» σε εθελοντικό ρόλο «για να γίνει η Γροιλανδία μέρος των ΗΠΑ», λέγοντας ότι αυτό δεν θα επηρέαζε τα καθήκοντά του ως κυβερνήτης.

Η Δανία, η οποία έχει αντιδράσει στην προσπάθεια του Τραμπ να καταλάβει το νησί, κάλεσε τον Αμερικανό πρέσβη μετά τον διορισμό του Landry.

«Από το πουθενά, υπάρχει τώρα ένας ειδικός προεδρικός εκπρόσωπος των ΗΠΑ, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει αναλάβει την ανάληψη της Γροιλανδίας», δήλωσε ο Δανός υπουργός Εξωτερικών Lars Lokke Rasmussen στο κανάλι TV 2, χαρακτηρίζοντας την εξέλιξη «εντελώς απαράδεκτη».

φωτό

Η Γροιλανδία, μια αυτοδιοικούμενη δανική περιοχή με περίπου 57.000 κατοίκους, διαχειρίζεται τις περισσότερες εσωτερικές υποθέσεις από το 1979, ενώ η άμυνα και η εξωτερική πολιτική παραμένουν υπό τον έλεγχο της Κοπεγχάγης.

Οι ΗΠΑ διατηρούν στρατιωτική παρουσία στο νησί από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο αντιπρόεδρος J.D. Vance επισκέφθηκε μια βάση των Διαστημικών Δυνάμεων των ΗΠΑ στη βορειοδυτική ακτή της Γροιλανδίας τον Μάρτιο, λέγοντας ότι η Ουάσινγκτον είναι απίθανο να χρησιμοποιήσει βία για να καταλάβει την περιοχή, αλλά παρέμεινε ανοιχτή στην άσκηση αυτοδιάθεσης από τους Γροιλανδούς και στην απόσχισή τους από τη Δανία.

ἀπό : swentr.site

Πώ, πώ, πώ ! ποιός σχολιάζει ἕνα τέτοιο θέμα ; Πόσο ἐπικίνδυνο φαίνεται ; Πολύ περισσότερο ἀπό ὅσο μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε.

Σκεφτεῖτε : Ῥωσσία καί Κῖνα τά τελευταῖα χρόνια εἶναι τόσο κοντά ὅσο ποτέ ἄλλωτε. Λέει, ὁ Τράμπ :

«Κοιτάξτε πάνω και κάτω από την ακτή, έχετε ρωσικά και κινεζικά πλοία παντού. Την χρειαζόμαστε για εθνική ασφάλεια. Πρέπει να την έχουμε»

Ὤπ ! Πιό εὐθύς δέν μποροῦσε νά ἦταν ! Ναί, τό μυαλό μας πηγαίνει σέ μία μόνον ὑπόθεσιν : Ἕνα πολεμικό σφύριγμα, ἤ ὅχι ; Νά ὑποθέσω, ἔτσι, πώς οἱ "συνταγές " γιά εἰρἠνη στό θέμα τῆς Οὐκρανίας θά ναυαγήσουν ; Νά ὑποθέσω πώς ἡ ἀνάπτυξη νατοϊκῶν στρατευμάτων ὅλο καί πιό κοντά στά σύνορα τῆς Ῥωσσίας ( κι᾿ἐδῶ) ἔχει τήν σημασία ἑνός ἐπικειμένου πολέμου ; Καί τέλος νά ὑποθέσω πώς οἱ συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως ἐκφραζόμενοι "φόβοι" ἀπό τίς διεφθαρμένες Βρυξέλλες, ὅτι ἡ Ῥωσσία θά ἐπιτεθεῖ καί σ᾿ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης θά ἀποτελέσουν πάτημα γιά τό χειρότερο σενάριο ; ( Θυμηθεῖτε τί εἶπε πρίν λίγες ἡμέρες ὁ Ποῦτιν ).Ἤ ἀκόμη ὁ ἐξοπλισμός ἐκ μέρους τῶν ΗΠΑ πρός τήν Ταϊβάν ἔχει καί αὐτό τόν δικό του ῥόλο μέ μηνύματα πρός τήν Κῖνα ;

Ὤχ, δέν θέλω νά τά σκέπτομαι αὐτά. Ὄχι, ἰδίως τώρα αὐτές τίς Ἅγιες ἡμέρες, τώρα πού εἴμαστε ὅλο καί πιό κοντά στήν αὐγή τοῦ νέου χρόνου,δέν θέλω νά σκέφτομαι ὅτι μπορεῖ νά μποῦμε σέ μία τέτοια περιπέτεια, παγκοσμίως πλέον. Ἀπάπαπα... Ποτέ !

Ἡ Πελασγική

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025

Χαιρετώντας τόν Chris Rea

φωτό

Σήμερα πέθανε ὁ πολύ ἀξιόλογος μουσικός καί τραγουδιστής Chris Rea, μέ τήν πολύ ἰδιαίτερη φωνή. Στεναχωρήθηκα διότι ἦταν ἀπό τούς ἐλαχίστους πού πραγματικά εἶχε προσφέρει στόν χῶρο τῆς Μουσικῆς Τέχνης. Εὐτυχῶς, τά ὑπέροχα μουσικά ἔργα του θά μείνουν παρακαταθήκη...

Τόν τελευταῖο καιρό φιλοξενούσαμε συχνά τραγούδια του καί πραγματικά τά ἀπολαμβάναμε.

Καλό ταξείδι ἀγαπητέ Chris. Τώρα θά εἶσαι ὄντως κοντά στά ἀστέρια νά συναντήσῃς ὅποιους ἀγάπησες καί εἶχαν φύγει νωρίς. Πῶς τό ἔλεγες ;

Somewhere Between the Stars