Κατηγορήστε τόν Churchill γιά τόν Β΄Π.Π. Ὄχι τόν Χίτλερ

Όλη η ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βασίζεται στην κατανόησή μας για το ποιος ξεκίνησε τον πόλεμο και ποιος είναι τελικά υπεύθυνος για τον πόλεμο. Και αυτή η τιμή ανήκει στην Αγγλία, όχι στη Γερμανία. 

...ο άνθρωπος που πίεζε σκληρά για πόλεμο με τη Γερμανία ήταν ο Winston Churchill.

...ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του πολέμου (Churchill) ήταν, στην πραγματικότητα, ένας ανίκανος, μέθυσος κλόουν που έσυρε τη χώρα του στην καταστροφή προκειμένου να εμπλακεί σε μια σύγκρουση την οποία αργότερα παραδέχτηκε ότι ήταν «περιττή».

Τοῦ Mike Whitney

  Ο Winston Churchill, παρά όλους τους θριάμβους και τις επιτυχίες του, ήταν πιθανώς ο άνθρωπος που ευθύνεται περισσότερο για την πρώιμη και ραγδαία κατάρρευση της βρετανικής αυτοκρατορίας ... Αυτό που κατέρρευσε τη βρετανική αυτοκρατορία τόσο γρήγορα και τρομερά ήταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. 

Κατά τη γνώμη μου, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ακριβώς αυτό που ο Churchill αποκάλεσε «Ο Περιττός Πόλεμος». Και το μοιραίο λάθος ήταν η απόφαση, πανικόβλητη, της βρετανικής κυβέρνησης μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας τον Μάρτιο του 1939, να δώσει μια ανεπιθύμητη εγγύηση πολέμου σε μια ομάδα Πολωνών συνταγματαρχών που είχαν μια ρομαντική άποψη για τις δικές τους πολεμικές ικανότητες, οι οποίοι συμμετείχαν στη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, και η Βρετανία τους έδωσε αυτή την εγγύηση για να τους υποστηρίξει σε έναν σκοπό - τον έλεγχο του Danzig - όπου πίστευαν ότι οι Γερμανοί είχαν θεμελιωδώς δίκιο. Και αυτή η εγγύηση πολέμου που σκλήραινε τη σπονδυλική στήλη της Πολωνίας, έδωσε στους Πολωνούς την πυγμή να αντισταθούν στον Χίτλερ, ο οποίος τώρα δεν είχε άλλη διέξοδο από το να καταλάβει το Danzig. Ο Χίτλερ επιτέθηκε στην Πολωνία, η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, και αυτός ο εξαετής πόλεμος κατέρρευσε τη βρετανική αυτοκρατορία. Και ο άνθρωπος που πίεζε σκληρά για πόλεμο με τη Γερμανία ήταν ο Winston Churchill. Συνέντευξη του Pat Buchanan , YouTube (στό 0 :29 δευτερόλεπτο)

«Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πολλές από τις θεμελιώδεις ιδέες που κυριαρχούν στον σημερινό κόσμο μας βασίστηκαν σε μια συγκεκριμένη κατανόηση της ιστορίας εκείνης της εποχής του πολέμου, και αν φαίνεται να υπάρχει βάσιμος λόγος να πιστεύουμε ότι αυτή η αφήγηση είναι ουσιαστικά ψευδής, ίσως θα έπρεπε να αρχίσουμε να αμφισβητούμε το πλαίσιο των πεποιθήσεων που στηρίζονται σε αυτήν». Ron Unz, Εκδότης του The Unz Review

Εδώ και καιρό πιστεύω ότι η υπερβολικά απλοποιημένη, «γελοιογραφική» απεικόνιση του Αδόλφου Χίτλερ ως «ενσάρκωση όλου του κακού» έχει διαστρεβλώσει την κατανόησή μας για τα γεγονότα που οδήγησαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Χίτλερ μπορεί να ήταν δεσποτικός και παράξενος, αλλά οι στρατηγικοί του στόχοι δεν φαίνεται να ευθυγραμμίζονται με αυτά που μας λένε οι δυτικοί αναλυτές και ιστορικοί. Η εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία δεν ήταν το πρώτο βήμα σε μια ευρύτερη εκστρατεία με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία, ούτε σχεδίαζε να κατακτήσει ολόκληρη τη δυτική Ευρώπη. Οι στόχοι του ήταν πολύ πιο μετριοπαθείς και λογικοί. Απλώς ήθελε να ανακτήσει την περιοχή που είχε κατασχεθεί από τη Γερμανία βάσει των όρων της παγκοσμίως κατακριτέας Συνθήκης των Βερσαλλιών. Η Συνθήκη -η οποία αυθαίρετα χώρισε τη Γερμανία, έκλεψε τα υλικά της περιουσιακά στοιχεία, μείωσε το μέγεθος του στρατού της και επέβαλε τόσο μεγάλες αποζημιώσεις που το έθνος θα παρέμενε μια μόνιμη αποικία δυτικών τραπεζιτών και χρηματιστών- άφησε επίσης 8 εκατομμύρια Γερμανούς υπηκόους εγκλωβισμένους σε χώρες εκτός των κυρίαρχων συνόρων τους. Η Πολωνία ήταν μία από αυτές τις χώρες και ο Χίτλερ σκόπευε να «το διορθώσει». Δείτε πώς το συνόψισε ο Ron Unz:

Η τελική απαίτηση του Χίτλερ, να επιστραφεί το 95% του γερμανικού Danzig στη Γερμανία, ακριβώς όπως επιθυμούσαν οι κάτοικοί του, ήταν απολύτως λογική και μόνο ένα τρομερό διπλωματικό λάθος των Βρετανών οδήγησε τους Πολωνούς να απορρίψουν το αίτημα, προκαλώντας έτσι τον πόλεμο . Ο ευρέως διαδεδομένος μεταγενέστερος ισχυρισμός ότι ο Χίτλερ επιδίωκε να κατακτήσει τον κόσμο ήταν εντελώς παράλογος και ο Γερμανός ηγέτης είχε στην πραγματικότητα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποφύγει τον πόλεμο με τη Βρετανία ή τη Γαλλία...

(Ο Χίτλερ) ήλπιζε να επιλύσει επιτέλους τη διαμάχη για τα πολωνικά σύνορα, προσφέροντας παραχωρήσεις πολύ πιο γενναιόδωρες από ό,τι είχαν σκεφτεί ποτέ οι δημοκρατικά εκλεγμένοι προκάτοχοί του στη Βαϊμάρη. Αλλά η δικτατορία της Πολωνίας πέρασε μήνες απορρίπτοντας τις προσπάθειές του για διαπραγματεύσεις και άρχισε επίσης βάναυση κακομεταχείριση της γερμανικής μειονότητας, αναγκάζοντας τελικά τον Χίτλερ να κηρύξει τον πόλεμο . Γιατί όλα όσα γνωρίζετε για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι λάθος , Συνέντευξη με τον Ron Unz

Έτσι, η κυρίαρχη αφήγηση που όλοι μάθαμε στο δημοτικό σχολείο είναι (όπως λέει ο Unz) «ουσιαστικά ψευδής», η οποία αμφισβητεί το «πλαίσιο των πεποιθήσεων που έχουν στηθεί πάνω σε αυτήν», ιδιαίτερα ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ο «καλός πόλεμος», μια μανιχαϊστική πάλη μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού. Αλλά δεν ήταν μια πάλη μεταξύ καλού και κακού, επειδή, όπως επισημαίνει ο Unz, οι ισχυρισμοί του Χίτλερ ήταν «λογικοί» και θεμιτοί . Οι Βερσαλλίες ήταν μια καταστροφή από την αρχή και ο Χίτλερ έθεσε ως στόχο να ανακαλέσει τις απαιτήσεις της, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε Γερμανός πατριώτης. Φανταστείτε αν οι ΗΠΑ πήγαιναν σε πόλεμο με το Μεξικό και οι ξένοι πολιτικοί αποφάσιζαν ότι οι ΗΠΑ έπρεπε να παραδώσουν το Τέξας, την Αριζόνα και την Καλιφόρνια ως μέρος μιας τελικής διευθέτησης. Η δημόσια κατακραυγή θα ήταν τόσο άγρια ​​που τελικά θα εμφανιζόταν ένας πολιτικός (όπως ο Χίτλερ) που θα υποσχόταν να ανακαταλάβει τα κλεμμένα εδάφη με κάθε τρόπο. Ο ίδιος κανόνας ισχύει και για τον Χίτλερ. Απλώς έκανε αυτό για το οποίο εκλέχθηκε.

Η ιδέα ότι η Πολωνία ήταν απλώς το πρώτο σκαλοπάτι σε μια ευρύτερη εκστρατεία για παγκόσμια κυριαρχία είναι γελοία. Δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία που να το υποστηρίζουν αυτό. Ο Χίτλερ ήθελε να ανοικοδομήσει τη Γερμανία μετά τις Βερσαλλίες και να θέσει όσο το δυνατόν περισσότερους από τους 8 εκατομμύρια Γερμανούς υπηκόους που βρέθηκαν εκτός χώρας, υπό γερμανική κυριαρχία. Δεν επρόκειτο για παγκόσμια κατάληψη εξουσίας, ήταν ένας σταθερός αλλά υπεύθυνος τρόπος για να επιτευχθεί ένα δίκαιο αποτέλεσμα, κάτι που είναι εμφανές από τον τρόπο με τον οποίο επιδίωξε τον στόχο του, μέσω διαπραγματεύσεων. Για άλλη μια φορά, οι περισσότεροι μορφωμένοι άνθρωποι στη Δύση φαίνεται να πιστεύουν ότι ο Χίτλερ υπερίσχυσε της Τσεχοσλοβακίας και στη συνέχεια εισέβαλε στην Πολωνία την επόμενη μέρα. Λάθος. Ο Χίτλερ ακολούθησε μια διπλωματική οδό για σχεδόν ένα χρόνο. Οι διαπραγματεύσεις με την Πολωνία διήρκεσαν περίπου 10 μήνες, από τα τέλη Οκτωβρίου 1938 μέχρι την εισβολή την 1η Σεπτεμβρίου 1939. Με άλλα λόγια, ο Χίτλερ έδειξε μεγάλη αυτοσυγκράτηση και υπομονή. Γιατί λοιπόν ένας παρορμητικός, τυραννικός θερμοκέφαλος να αναζητήσει μια διπλωματική λύση όταν θα μπορούσε απλώς να αναπτύξει τη Βέρμαχτ και να συντρίψει τους αναιμικούς Πολωνούς κάτω από τις ερπύστριες των αρμάτων μάχης του χωρίς να ανοίξει ρουθούνι ;

Ίσως επειδή τελικά δεν ήταν ένας παρορμητικός, τυραννικός θερμοκέφαλος. Ίσως αυτή είναι απλώς η ίδια υπερβολική αφήγηση που έχει χρωματίσει την κατανόησή μας για τον Χίτλερ από την αρχή.

Βίντεο– Ο ιστορικός Darryl Cooper για τον Churchill — «Ο Churchill είναι ο κύριος κακός στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. ...Ο Churchill είναι τρομοκράτης... Ο Χίτλερ δεν πολέμησε την Αγγλία».

ἀπό ἐδῶ ὅπου καί τό ἀπόσπασμα τοῦ βίντεο

ἀπό ἐδῶ

Εδώ είναι που γίνεται ενδιαφέρον, επειδή η Πολωνία δεν είναι κάποιο μικρό στιγμιότυπο στα ραντάρ. Όλη η ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βασίζεται στην κατανόησή μας για το ποιος ξεκίνησε τον πόλεμο και ποιος είναι τελικά υπεύθυνος για τον πόλεμο. Και αυτή η τιμή ανήκει στην Αγγλία, όχι στη Γερμανία. Δεν ήταν η Γερμανία που κήρυξε τον πόλεμο στην Αγγλία. Ήταν η Αγγλία που κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, δύο ημέρες αφότου η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία.

Αλλά αν η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία, τότε η Γερμανία θα πρέπει να είναι υπεύθυνη για την έναρξη του πολέμου.

Όχι, επειδή, όπως επισημαίνει ο Buchanan στην εναρκτήρια δήλωση, η Πολωνία θεωρούσε την «αυθαίρετη εγγύηση πολέμου» του Chamberlain ως ασφαλιστήριο συμβόλαιο έναντι μιας γερμανικής εισβολής. Όπως λέει ο συγγραφέας, « αυτή η εγγύηση πολέμου που σκλήραινε τη σπονδυλική στήλη της Πολωνίας, έδωσε στους Πολωνούς την πυγμή να αντισταθούν στον Χίτλερ». Με άλλα λόγια, οι Πολωνοί ηγέτες εξαπατήθηκαν και πίστεψαν ότι μπορούσαν να υποτιμήσουν τον Χίτλερ επειδή οι Βρετανοί «έβαζαν πλάτη». Δεν χρειάστηκε να διαπραγματευτούν ή να είναι λογικοί επειδή ο Μεγάλος Αδελφός θα τους διέσωζε. Φυσικά, ο Μεγάλος Αδελφός δεν μπορούσε να τους διασώσει επειδή η Αγγλία δεν είχε μάχιμα στρατεύματα, ούτε στρατιωτικές βάσεις, ούτε αεροδρόμια και ούτε ναυτικές βάσεις κοντά στην Πολωνία. Έτσι, δεν υπήρχε τρόπος να σώσουν την Πολωνία σε περίπτωση επίθεσης του Χίτλερ. Ακόμα κι έτσι, αγνόησαν όλα αυτά, αγνόησαν τις απαιτήσεις του Χίτλερ και ανάγκασαν τον Χίτλερ να εισβάλει. Η Πολωνία έπεσε σε δύο εβδομάδες και ο Chamberlain δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι του για να βοηθήσει . (Τόσο πολύ για τις βρετανικές εγγυήσεις) Στην πραγματικότητα, είναι χειρότερα από αυτό, επειδή ο Χίτλερ είχε πραγματοποιήσει συμμαχία με τον Στάλιν για να μοιράσουν την Πολωνία μεταξύ τους (το Σύμφωνο Molotov-Ribbentrop) νομίζοντας ότι η συμμαχία θα απέτρεπε τον Chamberlain από το να κηρύξει πόλεμο. Αλλά ο Chamberlain δεν πτοήθηκε. Παρέμεινε σταθερός και κήρυξε τον πόλεμο ούτως ή άλλως προσφέροντας την Πολωνία ως θυσιαστικό αρνί για να σύρει όλη την ηπειρωτική Ευρώπη σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Γερμανία.

Ο Buchanan περιγράφει την πολεμική εγγύηση του Chamberlain προς την Πολωνία ως το «μεγαλύτερο λάθος στην βρετανική ιστορία», χειρότερο από τη Συμφωνία του Μονάχου. Παρείχε μια «λευκή επιταγή» στην πολωνική κυβέρνηση, η οποία στη συνέχεια αρνήθηκε να διαπραγματευτεί για το Danzig (μια πόλη με συντριπτική πλειοψηφία γερμανική) και τον Πολωνικό Διάδρομο, ζητήματα που πολλοί Βρετανοί ηγέτες πίστευαν ότι έπρεπε να είχαν επιλυθεί υπέρ της Γερμανίας. Η εγγύηση μετέτρεψε μια περιορισμένη γερμανοπολωνική συνοριακή διαμάχη σε έναν γενικό ευρωπαϊκό πόλεμο που έφερε τη Γερμανία αντιμέτωπη με τις Συμμαχικές Δυνάμεις στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Το τελικό αποτέλεσμα της σύγκρουσης θα ήταν η καταστροφή της Πολωνίας, η πτώση της Γαλλίας, ο αιφνιδιαστικός πόλεμος και δεκάδες εκατομμύρια θάνατοι, αποτελέσματα που θα μπορούσαν απολύτως να είχαν αποτραπεί.

Έτσι, η εγγύηση πολέμου του Chamberlain ήταν η άμεση αιτία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όχι η εισβολή του Χίτλερ. Η εγγύηση όχι μόνο διασφάλιζε την καταστροφή της Πολωνίας, αλλά και ότι ένα μεγάλο μέρος των χωρών της ανατολικής Ευρώπης θα έπεφτε υπό τη σιδερένια λαβή της Σοβιετικής Ρωσίας μετά το τέλος του πολέμου. Προφανώς, καμία από τις ιδιοφυΐες στο υπουργικό συμβούλιο του Chamberlain δεν ήταν σε θέση να προβλέψει αυτό το θλιβερό αποτέλεσμα.

Ο ιστορικός David Irving αποκαλύπτει την μυστική προσφορά ειρήνης του Χίτλερ στον Churchill τον Ιούνιο του 1940 (ενώ ο Churchill βομβάρδιζε το Βερολίνο)

«Θα αποσύρω όλες τις γερμανικές δυνάμεις από παντού στην Ευρώπη εκτός από τις επαρχίες που ήταν πάντα γερμανικές και οι οποίες είχαν αφαιρεθεί από τη Γερμανία στο τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου... Τρέφω τον μεγαλύτερο θαυμασμό για τη Βρετανία και τη βρετανική αυτοκρατορία και θέλω η αυτοκρατορία να επιβιώσει στο διηνεκές και να μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Εάν η βρετανική αυτοκρατορία οποιαδήποτε στιγμή απειληθεί από κάποια εξωτερική δύναμη,... Σας εγγυώμαι ότι θα παρέχω στους Βρετανούς όποιες δυνάμεις ζητήσουν για να διώξουν αυτούς τους επιτιθέμενους από την αυτοκρατορία.»

ἀπό ἐδῶ ὅπου καί τό ἀπόσπασμα τοῦ βίντεο

Και οι συνέπειες για την Αγγλία ήταν εξίσου θλιβερές, κυρίως λόγω της ένθερμης δέσμευσης του Churchill σε μια σύγκρουση στην οποία η Βρετανία δεν έπρεπε ποτέ να συμμετάσχει. Αυτό είναι μέρος της ιστορίας που δεν θα βρείτε ποτέ στις δυτικές ιστορίες όπου ο «bulldog» Churchill λιονταροποιείται ( ἡρωοποιείται ) τακτικά ως σύμβολο ηθικής αντοχής και αληθινού θάρρους. Αυτό που χάνεται σε αυτούς τους λαμπρούς επαινετικούς ύμνους είναι ότι η «αγιάτρευτη κακή κρίση» του ανήθικου πρωθυπουργού επιτάχυνε το τέλος της Αυτοκρατορίας και την απότομη παρακμή του ρόλου της Βρετανίας στην παγκόσμια τάξη. Στον Churchill δόθηκε ένα ευημερούν και με κύρος κράτος για να επιβλέπει, και το άφησε ένα διαλυμένο, χρεοκοπημένο χάος που απαιτούσε τις ελεημοσύνες από τους ξένους πιστωτές.

Λάβετε υπόψη ότι η Αγγλία ήταν το μεγαλύτερο πιστωτικό κράτος στον κόσμο όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, αλλά κατέληξε να είναι ο μεγαλύτερος οφειλέτης στον κόσμο μέχρι το τέλος του πολέμου. Ρίξτε μια ματιά:

Grok– Πριν από την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν ακόμα ένα από τα κορυφαία πιστωτικά έθνη στον κόσμο (συχνά περιγράφεται ως το μεγαλύτερο ή μεταξύ των μεγαλύτερων όσον αφορά τις συσσωρευμένες επενδύσεις στο εξωτερικό και τα καθαρά εξωτερικά περιουσιακά στοιχεία). Οι βρετανικές συμμετοχές σε ξένους τίτλους, άμεσες επενδύσεις και σχετικές ροές εισοδήματος παρέμειναν πολύ μεγάλες. Μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945, η θέση της Βρετανίας είχε αντιστραφεί: 

Μεγάλοι όγκοι περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό είχαν πωληθεί ή ρευστοποιηθεί για να καλυφθούν οι απαραίτητες πολεμικές προμήθειες. Η Βρετανία είχε συσσωρεύσει τεράστιες εξωτερικές υποχρεώσεις, ιδίως τα «υπόλοιπα σε λίρες» που οφείλονταν σε χώρες της Κοινοπολιτείας, την Ινδία, την Αίγυπτο και άλλες, καθώς και υποχρεώσεις που συνδέονταν με την αμερικανική βοήθεια. Τα καθαρά έσοδα από επενδύσεις στο εξωτερικό μειώθηκαν απότομα... Οι σύγχρονες επίσημες εκτιμήσεις ανέφεραν ότι η Βρετανία είχε «παύσει να είναι μια χώρα-πιστωτής μεγάλης κλίμακας» και αντιμετώπιζε μια σοβαρά εξασθενημένη εξωτερική οικονομική θέση, κατατασσόμενη μεταξύ των σημαντικότερων οφειλετών του κόσμου σε σχέση με την προπολεμική της θέση .

Μέχρι το 1945, η εξωτερική οικονομική θέση της Βρετανίας είχε αντιστραφεί δραματικά: αντιμετώπιζε μεγάλες καθαρές υποχρεώσεις, μειωμένο εισόδημα από επενδύσεις και εξάρτηση από την αμερικανική οικονομική υποστήριξη... Αυτή η μετατόπιση από παγκόσμιο πιστωτή σε σημαντικό οφειλέτη ήταν άμεση συνέπεια του τεράστιου κόστους των πολέμων και της ανάγκης χρηματοδότησής τους με την ανάληψη περιουσιακών στοιχείων και τη συσσώρευση υποχρεώσεων. Grok

Έτσι, ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του πολέμου (Churchill) ήταν, στην πραγματικότητα, ένας ανίκανος, μέθυσος κλόουν που έσυρε τη χώρα του στην καταστροφή προκειμένου να εμπλακεί σε μια σύγκρουση την οποία αργότερα παραδέχτηκε ότι ήταν «περιττή». Σοκαριστικό ! 

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική