Τα Ευαγγέλια του Λουκά και του Ματθαίου καταγράφουν μια ισχυρή αναφορά του Ιησού: «Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους. Γιατί ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει, ή στον έναν θα αφοσιωθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και τον Μαμμωνά».
Στην αρχαία παράδοση, ο Μαμμωνάς ήταν ένας δαίμονας που αντιπροσώπευε την προσκόλληση στα υλικά πράγματα, στην απληστία και ιδιαίτερα στο χρήμα. Η νίκη του Μαμμωνά σήμερα είναι συντριπτική. Δεν αφορά μόνο τη δύναμη του χρήματος, την κεντρικότητά του στην ανθρώπινη ζωή, αλλά κάθε μορφή υλισμού και εξάρτησης, που προωθείται και στη συνέχεια επιβάλλεται ως εξουσία. Η εποχή μας μας έχει δώσει έναν όρο που προσδιορίζει τη δύναμη του Μαμμωνά: την πλουτοκρατία. Δηλαδή, την κυριαρχία του χρήματος, με τη μορφή της ηγεμονίας της οικονομικής σκέψης, του εργαλειακού υπολογισμού, της αδιαφορίας για οποιαδήποτε αξία που δεν μπορεί να μετατραπεί, που αντιπροσωπεύεται σε χρήμα.
Ήταν ο Γερμανός Georg Simmel, στην αυγή του 20ού αιώνα, που συστηματοποίησε και ιστορικοποίησε την προοδευτική μετατόπιση στη σκέψη που οδήγησε στην υπεροχή του χρήματος στη σύγχρονη ζωή (Φιλοσοφία του Χρήματος, 1900). Μια επανάσταση που σημαδεύτηκε από την κυριαρχία της ποσότητας (René Guénon), στην οποία όλα όσα δεν μπορούν να υπολογιστούν και να αναπαρασταθούν από την τιμή, το μοναδικό μέτρο της αξίας, ηττώνται. Το αποτέλεσμα ήταν η καθολική ορθολογικοποίηση, την οποία ο Simmel ονόμασε εργαλειοποίηση, και η υπεροχή μιας νέας οντότητας, της πλουτοκρατίας, της μορφής απόλυτης εξουσίας που ασκείται από την πλουσιότερη μειοψηφία. Μια ολιγαρχία - η εξουσία των λίγων - που επιδιώκει τον έλεγχο, το μονοπώλιο και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των πραγμάτων που έχει στη διάθεσή της για να αυξήσει περαιτέρω τον πλούτο και να τον θέσει στην υπηρεσία ενός σχεδίου καθολικής κυριαρχίας. Ο Μαμμωνάς σήμερα είναι η θέληση για εξουσία που βασίζεται στο χρήμα από μια χούφτα ατὀμων που κατέχουν τα πάντα και, ελέγχοντας όλα τα μέσα, καθορίζουν όλους τους σκοπούς.
Η λέξη πλουτοκρατία δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, ειδικά επειδή ο Benito Mussolini τη χρησιμοποιούσε για να αναφερθεί σε φιλελεύθερα κράτη (Γαλλία, Αγγλία, ΗΠΑ). Η δαιμονοποίηση όσων την έλεγαν έχει μεγαλύτερη σημασία από την αλήθεια των όσων ειπώθηκαν. Ζούμε σε ένα πλουτοκρατικό καθεστώς που επιτεύχθηκε μέσω της ιδιωτικοποίησης του κόσμου, της αυταρχικής ηγεμονίας - ο Julius Evola την ονόμασε «δαίμονα» - της μοναδικής οικονομικής διάστασης που βασίζεται στο να έχεις, η οποία έχει κατατροπώσει το είναι, εκδιώκοντάς το από τον ορίζοντα των γενεών. Ο όρος πλουτοκρατία έγινε δημοφιλής από δύο πολύ διαφορετικές προσωπικότητες στις αρχές του 20ού αιώνα: τον Ιταλό κοινωνιολόγο Vilfredo Pareto και τον Γάλλο πολιτικό αγκιτάτορα και επαναστάτη συνδικαλιστή Georges Sorel. Πιο πρόσφατα, ένας πολιτικός και οξυδερκής παρατηρητής της πραγματικής εξουσίας, ο Giulio Tremonti, μίλησε για μια «διεθνή δημοκρατία του χρήματος», λανθασμένα κατά τη γνώμη μας. Η πλουτοκρατία δεν είναι καθόλου δημοκρατία - η κλίση της είναι η ιδιωτική κυριαρχία - και δεν είναι διεθνής, αλλά μάλλον χωρίς κράτος, ο απόλυτος εχθρός κάθε κρατικής και εθνικής διάστασης, καθώς και κάθε ορίου.
Η πραγματική πλουτοκρατία έχει σαρώσει κάθε ψευδαίσθηση ελευθερίας — το όραμά της για τον κόσμο και τις κοινωνικοοικονομικές σχέσεις είναι το μόνο επιτρεπτό, ακόμη και παρουσιάζεται ως φυσικό γεγονός — και έχει υποτάξει ακόμη και τις μορφές και τις διαδικασίες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, της οποίας οι αιρετοί αξιωματούχοι είναι απλές μαριονέτες στα χέρια τους. Στα πλουτοκρατικά καθεστώτα, ανεξάρτητα από τη μορφή διακυβέρνησης, δεν κυβερνά ο λαός ή ένα τμήμα του, αλλά η μικρή μειοψηφία που κατέχει την οικονομική και χρηματοπιστωτική εξουσία. Η δημοκρατία είναι απλώς ένα θέατρο για να διατηρηθεί η ψευδής πεποίθηση του λαού ότι έχει τη δύναμη της επιλογής. Όποιος πληρώνει τους μουσικούς, δίνει τη μουσική: η λεγόμενη δημοκρατική πολιτική είναι ένας ναρκωμένος διαγωνισμός στον οποίο ο νικητής είναι αυτός που μπορεί να επενδύσει τα περισσότερα χρήματα ή να αποκτήσει ορατότητα στο σύστημα επικοινωνίας, προπαγάνδας και διαφήμισης των πλουτοκρατών. Ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης είναι το μεγάφωνο που διαδίδει τις ιδέες τους και, πάνω απ 'όλα, τα συμφέροντά τους, διαμορφώνοντας τις μαζικές προτιμήσεις και αποστροφές. Αυτό που ονομάζεται πνεύμα της εποχής είναι σε μεγάλο βαθμό η βούληση της κυρίαρχης πλουτοκρατίας, της οποίας το αριστούργημα είναι η απρόσωπη, καθαρή και απόλυτη εξουσία χωρίς εξουσία που αντιπροσωπεύεται από το χρήμα. Οι σκοτεινές πλευρές είναι η μηδενιστική εκκοσμίκευση, στην οποία καμία αξία δεν αποδίδεται πλέον στην υπερβατική ή τελεολογική διάσταση, στην πρωτοκαθεδρία των αφεντικών του χρήματος, στην υπονόμευση της λαϊκής κυριαρχίας και της ίδιας της δημοκρατίας, η οποία, επιπλέον, μοιράζεται με την πλουτοκρατία τη λατρεία της ποσότητας, της συναίνεσης αφενός και του πλούτου αφετέρου.
Συγκεκριμένα, το παρόν είναι η εποχή της μεγαλύτερης συγκέντρωσης εισοδήματος που υπήρξε ποτέ. Μια πρόσφατη έκθεση της Oxfam International σημειώνει ότι ο συνολικός πλούτος των οκτώ πλουσιότερων δισεκατομμυριούχων υπερβαίνει αυτόν του φτωχότερου μισού του παγκόσμιου πληθυσμού, πάνω από τρεισήμισι δισεκατομμύρια ανθρώπους. Δεν σας αρέσει η λέξη πλουτοκρατία λόγω παράξενης σημασιολογικής προκατάληψης; Ας την ονομάσουμε ιδιωτική πατρογονική εξουσία, αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Η πλουτοκρατική κυριαρχία εδραιώνεται από το μοντέλο των παγκόσμιων κεντρικών τραπεζών που βασίζεται στην έκδοση χρήματος «fiat» (που δημιουργείται από το τίποτα με ένα απλό κλικ στους διακομιστές των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων), ελέγχεται από ιδιώτες και χρηματοδοτείται από κρατικό και ιδιωτικό χρέος. Το τρέχον μονοπωλιακό μοντέλο είναι προϊόν αιώνων χειραγώγησης, εξαναγκασμού και εξαπάτησης, που ξεκίνησε στα τέλη του 17ου αιώνα στην Αγγλία και αναπτύχθηκε τον επόμενο αιώνα, κυρίως από τον ιδρυτή της οικογένειας Rothschild, Mayer Amschel.
Σύμφωνα με ανεξάρτητους υπολογισμούς, η δυναστεία των Rothschild, στους διάφορους κλάδους της, ελέγχει τη μεγαλύτερη περιουσία που έχει γίνει ποτέ γνωστή. Με εκτιμώμενη καθαρή αξία άνω των δύο τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ο Οίκος της Κόκκινης Ασπίδας κατέχει πέντε φορές τον συνολικό πλούτο των οκτώ πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου, έναν πλούτο μεγαλύτερο από αυτόν των τριών τετάρτων του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού. Μπορούμε να φανταστούμε ότι ένας τέτοιος πλούτος δεν καθορίζει την πολιτική, πολιτικούς και πολιτιστική εξουσία με την ευρύτερη έννοια, δεν υποδαυλίζει πολέμους και γεωπολιτικές εντάσεις και δεν καθοδηγεί την ανθρωπότητα στο σύνολό της; Μπορούμε πραγματικά να συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε λέξεις χωρίς νόημα όπως λαϊκή κυριαρχία, ελευθερία ή δημοκρατία;
Η επιμονή της ιδέας της ισότητας, που εκφράζεται ως ομογενοποίηση και αδιακρισία, είναι γελοία σε ένα πλουτοκρατικό καθεστώς, παρά το εντελώς αντίθετο στην πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, ο ατομικισμός και ο υλισμός, χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χρηματικού συστήματος, συνδυάζονται εύκολα με την επιφανειακή ισότητα. Είμαστε όλοι άτομα που μένουν ακυβέρνητοι, όλοι εξίσου ίσοι, ενωμένοι από την πνευματική δυστυχία και την αυξανόμενη υλική φτώχεια. Όλοι εκτός από την κυρίαρχη ομάδα των πλουτοκρατών, οι οποίοι σήμερα, μέσω των τεχνολογιών της πληροφορίας και των ψηφιακών τεχνολογιών, είναι σε θέση όχι μόνο να κατευθύνουν τη ζωή, τις ιδέες και τις συνήθειές μας, αλλά στην πραγματικότητα να τις καθορίζουν μέσω της επιτήρησης, της δημιουργίας προφίλ και της συσσώρευσης δεδομένων για τον καθένα μας. Στον 21ο αιώνα, οι γίγαντες της τεχνοεπιστήμης έχουν ενταχθεί στην πλουτοκρατική ελίτ, παρέχοντας το απόλυτο όπλο της ανθρωπολογικής κυριαρχίας μέσω του μετασχηματισμού των παραγωγικών και υπαρξιακών διαδικασιών, που χαρακτηρίζονται από τη σύντηξη φυσικών, ψηφιακών και βιολογικών τεχνολογιών.
Η κυριαρχία του χρήματος έχει έναν δημιουργό, το χρήμα, ένα καθολικό ισοδύναμο (και εξίσου καθολικό κίνητρο) που μας επιτρέπει να ποσοτικοποιήσουμε κάθε αγαθό - υλικό και τώρα ακόμη και άυλο - με έναν αριθμό που αντιπροσωπεύει την αγοραία του αξία, την τιμή του. Το χρήμα έχει αντικαταστήσει τον άνθρωπο του σοφιστή Πρωταγόρα ως μέτρο όλων των πραγμάτων. Επομένως, βρίσκεται στην αρχή της κυριαρχίας της ποσότητας, δηλαδή της ύλης. Οι πλουτοκράτες κέρδισαν επίσης επειδή ήταν οι μόνοι που κατανόησαν την αληθινή εννοιολογική φύση, όχι μόνο την υλική φύση, του χρήματος. Ένα μέτρο αξίας, αλλά και την αξία της μέτρησης, όπως απέδειξε ο Ιταλός νομικός και οικονομολόγος Giacinto Auriti. Η αξία, στην πραγματικότητα, δεν είναι ούτε εγγενής ούτε βασίζεται στην πίστωση, αλλά επαγόμενη και συμβατική: προκύπτει από την κοινωνική αποδοχή και αντιπροσωπεύει την αγοραστική δύναμη που ενσωματώνεται στο σύμβολο. Όπως ακριβώς η μεζούρα, που μετρά το μήκος, κατέχει την ποιότητα του μήκους, έτσι και το χρήμα, που μετρά την αξία, κατέχει αναγκαστικά την ποιότητα της αξίας.
Δηλαδή, ισχύει ως αποδεκτή σύμβαση, μεταμορφωμένη σε νομικό γεγονός. Το σύμβολο, η σύμβαση της προέλευσης και της αρχικής ιδιοκτησίας του χρήματος, που αυτοαποδίδεται από τους χρηματοδότες, το κόσμημα της πλουτοκρατίας, αποκτά αξία απλώς και μόνο επειδή συμφωνούμε (ή μάλλον, είμαστε αναγκασμένοι!) να την έχουμε. Φυσικά, η πλουτοκρατία έχει κάθε συμφέρον να αποκρύψει αυτήν την πτυχή, η οποία αποτελεί μέρος ενός γενικού σχεδίου στο οποίο η φιλελεύθερη ιδεολογία παίζει βασικό ρόλο. Ο Milton Friedman, ένας από τους οικονομικούς γκουρού της, επανέλαβε με ικανοποίηση ότι ο φιλελευθερισμός έχει την ικανότητα να αποπολιτικοποιεί την ύπαρξη, καθώς οι περισσότερες από τις διαδικασίες του -όλες συνδεδεμένες με την οικονομική διάσταση- είναι αυτόματες, απομακρυσμένες από το δικαστήριο της συναίνεσης και της διαφωνίας. Υπάρχουν, επιβιώνουν, διαμορφώνουν τη ζωή. Αυτό είναι αρκετό: αυτό θέλει η Αγορά, μια υποστατική αφαίρεση που στην πραγματικότητα είναι το πεδίο δράσης της ίδιας της πλουτοκρατίας, δεσμευμένη να αποβάλει από το πεδίο όλους όσους απειλούν το ολιγοπώλιο.
Η πλουτοκρατία δεν γνωρίζει όρια, είπαμε, και ακόμη λιγότερο ηθικά κριτήρια. Μόνο η εργαλειακή συλλογιστική σε συνδυασμό με τη λογική του κέρδους, οι μόνες αναγνωρισμένες ορθολογικές αρχές, μετράνε. Ο ισχυρισμός των πρώτων θεωρητικών της κύριας αγοράς ήταν ήδη πλουτοκρατικός, στο αρχικό της στάδιο. Για τον Adam Smith, δεν αποκτούμε τροφή από την καλοσύνη του χασάπη, του ζυθοποιού ή του αρτοποιού, αλλά από την ανησυχία τους για τα δικά τους συμφέροντα: την ανεστραμμένη αξιωματική που αρνείται την αλληλεγγύη, την προσφορά, το κοινό καλό, τελικά την αγάπη. Η πόρτα είναι ανοιχτή στη μη ηθική, η οποία υπόκειται επίσης στο ιδιοτέλεια. Λίγες δεκαετίες πριν από τον Smith, ο Mandeville υποστήριξε ότι τα ιδιωτικά ελαττώματα, αν δημιουργούν μια αγορά, δηλαδή κέρδος, είναι δημόσιες αρετές. Η δικαιολόγηση για τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του εγκλήματος.
Μόλις ένα τέτοιο όραμα για τη ζωή γίνει ευρέως διαδεδομένο, καμία ηθική δεν έχει νόημα: εξ ου και η υποτιθέμενη αξιολογική ουδετερότητα του φιλελευθερισμού - του νόμιμου πατέρα της πλουτοκρατίας - που στην πραγματικότητα είναι μεταμφιεσμένη ανηθικότητα, η οποία δικαιολογεί επίσης τη μεθοδική καταστροφή κάθε ταυτότητας, είτε κοινοτικής, εθνικής, πνευματικής είτε ηθικής.
Η επίθεση στη δημόσια σφαίρα - πρώτα και κύρια στην έννοια του Κράτους - είναι μια πλουτοκρατική σταθερά. Τίποτα και κανείς δεν πρέπει να στέκεται ανάμεσα στη δύναμη της κυριαρχίας και τον τελικό της στόχο, ο οποίος δεν είναι, όπως πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν, ο πλουτισμός, ένα απλό μέσο για την επίτευξη του αληθινού στόχου, της κυριαρχίας επί της ανθρωπότητας και της δημιουργίας. Η δημοκρατία, ή η αυτοκρατορία, η απόλυτη εξουσία. Το χρήμα, σήμερα σε συνδυασμό με την τεχνολογία και τη νευροεπιστήμη που έχει προωθήσει και κατέχει, είναι απλώς ένα μέσο. (συνεχίζεται)
Ἀπό : ereticamente.net
Ἀνάλογα μὲ τὸ βαθμὸ ποὺ τὸ ἐμπόριο ἀνέλαβε τὸν ὁριστικὸ ἔλεγχο τοῦ Κράτους, τὸ χρῆμα γινόταν ὅλο καὶ περισσότερο ἕνας Θεὸς στὸν ὁποῖο ὅλοι ἔπρεπε νὰ ὑπηρετοῦν καὶ νὰ προσκυνοῦν. Οἱ Οὐράνιοι Θεοὶ γίνονταν ὅλο καὶ πιὸ παλιομοδίτικοι καὶ ἐγκαταλείφθηκαν στήν ἄκρη γιὰ νὰ δημιουργηθῇ χῶρος γιὰ τὴ λατρεία του Μαμμωνά. Καὶ ἔτσι ξεκίνησε μιὰ περίοδος ἀπόλυτης ἐκφύλισης, ἡ ὁποία ἔγινε ἰδιαίτερα ὀλέθρια ἐπειδὴ ξεκίνησε σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ τὸ ἔθνος εἶχε περισσότερο ἀπὸ ποτὲ ἀνάγκη ἀπὸ μιὰ ἐξυψωμένη ἰδέα, γιατί μιὰ κρίσιμη ὥρα ἀπειλοῦσε.
Ἀδόλφος Χίτλερ , " Ὁ Ἀγών μου ", (1925) Τόμος 1, Κεφάλαιο 10
_1841_(27263554)_(cropped).jpg)
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου