Τοῦ José Goulão
Η λεγόμενη συλλογική Δύση έχει εισέλθει σε μια υπαρξιακή καμπή που θα μπορούσε να παρασύρει τον κόσμο στο χάος και σε μια τραγωδία ασύλληπτων διαστάσεων, επειδή το μόνο αντίδοτο που γνωρίζει είναι ο πόλεμος - η μέθοδος μιας μόνιμης αποικιακής νοοτροπίας και η απόλυτη έκφρασή της: ο ιμπεριαλισμός.
Η Δύση, μας λένε οι δυτικοί εἰδικευμένοι ἐπαγγελματίες , είναι «ο πολιτισμός μας». Μια έννοια που βασίζεται σε αυτοπειστικές έννοιες φυλετικής ανωτερότητας, ενός υποτιθέμενου δικαιώματος να ορίζουμε μοναδικές πολιτισμικές και ανθρώπινες αρχές - «τις αξίες μας» - και να διεκδικούμε την κυριότητα του παγκόσμιου πλούτου μέσω ενός είδους θεϊκού δικαιώματος. Και όταν είναι απαραίτητο, βασίζεται και στη θρησκευτική υπεροχή: το σταυροφορικό πνεύμα. Ο πόλεμος κατά του Ιράν και οι φρικαλεότητες στην Παλαιστίνη είναι αρκετά παραδείγματα
Ωστόσο, η συλλογική Δύση κατακερματίζεται.
Με απλούς όρους, το ρήγμα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, πυροδοτούμενο από τον σεισμό Τραμπ: ένας αυτοκράτορας με κάτι από Νέρωνα, που τοποθετούσε τον ψυχοπαθητικό ναρκισσισμό του πάνω από οτιδήποτε άλλο, ειδικά από την ανθρώπινη ζωή.
Ο Τραμπ, ωστόσο, δεν είναι ένα φαινόμενο που προέκυψε από το πουθενά, σαν η ιστορία απλώς να δυσλειτουργούσε. Είναι το προϊόν της παρακμής και της δυσλειτουργίας στην οποία έχει περιέλθει η μηχανή του χρήματος - η δύναμη που κινεί τη συλλογική Δύση και εγγυάται όλες τις υποτιθέμενες ανωτερότητές της. Ο καπιταλισμός έχει εισέλθει στην αποφασιστική φάση της υπαρξιακής του κρίσης.
Έχοντας φτάσει στο στάδιο της νεοφιλελεύθερης αναρχίας και διαπιστώνοντας ότι ακόμη και αυτό δεν μπορεί πλέον να υποστηρίξει την προσποίηση της εκπροσώπησης της δημοκρατίας, της ελευθερίας, του ανθρωπισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το σύστημα οδεύει τώρα προς μια ακόμη πιο ακραία μορφή απελπισίας: τον ολοκληρωτισμό.
Εκεί βρισκόμαστε, αν και ο ολοκληρωτισμός εμφανίζεται με διαφορετικές μορφές - από την απρόσεκτη αδρότητα του Τραμπ μέχρι τις πιο περίτεχνα συσκευασμένες εκδοχές, που εξακολουθούν να καλύπτονται από τα ξεθωριασμένα στολίδια της δημοκρατίας, που εκπροσωπούνται από προσωπικότητες όπως ο Merz,ο Starmer, ο Zelensky, ο Modi, ο Macron και άλλοι.
Η συλλογική Δύση έχει διασπαστεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, αλλά η αποσύνθεση δεν σταματά εκεί. Εντός της ίδιας της Ευρώπης, η Ευρωπαϊκή Ένωση καταρρέει σε μια αγωνία εγκατάλειψης, καθώς ο Τραμπ φαίνεται σοβαρός στο να αποσύρει την στρατιωτική κηδεμονία από την οποία εξαρτιόταν εδώ και καιρό.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, σε μια συμβίωση που ενσαρκώνει λειτουργικά τον ιμπεριαλιστικό-σιωνισμό με στρατιωτικούς όρους, επικεντρώνονται στη Μέση Ανατολή σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσουν στρατηγικούς και φυσικούς πόρους, ενισχύοντας παράλληλα τον αστυνομικό ρόλο του σιωνιστικού κράτους.
Ο Τραμπ ουσιαστικά εγκατέλειψε την Ευρωπαϊκή Ένωση —σε μια στιγμή που το ίδιο το ΝΑΤΟ μόλις που γνωρίζει ποια κατεύθυνση παίρνει— με το καθήκον να αντιμετωπίσει τη Ρωσία και, προς το παρόν, να διατηρήσει την ολοένα και πιο αυταρχική τάξη πραγμάτων του Zelensky μέχρι την τελευταία της πνοή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί τουλάχιστον να παρηγορηθεί από το γεγονός ότι η Ρωσία δεν αποτελεί πραγματική στρατιωτική απειλή. Αλλά αν συνεχίσει να επιμένει στο αντίθετο, οι συνέπειες μπορεί να γίνουν επικίνδυνα απρόβλεπτες.
Η συλλογική Δύση έχει κατακερματιστεί, όμως σε κάθε έναν από τους θύλακες της η μόνη στρατηγική επιβίωσης που αναγνωρίζει είναι ο πόλεμος. Αυτό είναι που μας οδηγεί προς το χάος και, ίσως, την καταστροφή.
Αυτός είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του καπιταλισμού, που βάλλει άγρια προς κάθε κατεύθυνση, ενώ χρησιμοποιεί τον ολοκληρωτισμό ως όργανό του. Ωστόσο, ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί μέχρι οι λαοί του κόσμου να αφυπνιστούν και να προσπαθήσουν να αποτρέψουν την απελπισία της καπιταλιστικής αναρχίας από το να οδηγήσει τον πλανήτη στην εξόντωση της ζωής όπως την ξέρουμε.
Ἀπό : strategic-culture.su
Ὅταν γίνεται λόγος γιά ἀφύπνισιν ἀντιλαμβάνεστε πώς ἡ ἀναφορά ἀφορᾷ τήν ῤίζα τοῦ Κακοῦ. Διότι τί ἄλλο μπορεῖ νά ἐκπροσωπῇ πιό ἀπόλυτα τήν καταστροφή τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ πέραν αὐτῆς ; Ἄλλως τε τό ἔχουν ὁμολογήσει εὐθέως :
«Θα κάνουμε την Δύση τόσο διεφθαρμένη που θα βρωμάει»...
Πολιτιστικός Μαρξισμός : Ἡ καρδιά τοῦ ἠθικοῦ ξεπεσμοῦ μας
Κατά τά ἄλλα ἀσχολούμαστε μέ τό κάθε ὄν ( εἴτε λέγεται Ἀκύλας εἴτε λέγεται Σκ@τύλας...) ! Ἄν τε γιατί εἶμαι πολύ ...φτιαγμένη !!!
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου