Aleksandr Dugin : « Τό μῖσος τῆς "προοδευτικῆς" Δύσεως γιά τήν Ῥωσσία, εἶναι μεταφυσικό »

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΗ (Νίκος Σταματάκης): Αυτή είναι πραγματικά μια συναρπαστική συνέντευξη! Όσοι διαβάζετε τακτικά Helleniscope γνωρίζετε τον Alexander Dugin. Την τελευταία φορά που αναφερθήκαμε σε αυτόν ήταν λιγότερο από δύο χρόνια πριν, όταν η κόρη του δολοφονήθηκε στη Μόσχα (σύνδεσμος εδώ). 

Ο Tucker Carlson εξηγεί ότι ένα από τα τελευταία του βιβλία (“The Fourth Political Theory” – 2012) απαγορεύεται στις ΗΠΑ!! Αυτό είναι παράλογο!! Επιτρέπουμε τη δημοσίευση, και εκθέτουμε ακόμη και στις σχολικές μας βιβλιοθήκες κάθε είδους μαρξιστικά έργα, ενώ προωθούμε ακόμη και την τρανσέξουαλ βλακεία στη νεολαία. Γιατί να απαγορεύσετε ένα βιβλίο γεμάτο ιδέες – ειρηνικές ιδέες, πάνω απ' όλα, ιδέες που δεν προωθούν τη βία ή τον πόλεμο; Ταυτόχρονα, επιτρέπουμε τη διάδοση της βίαιης και μίσους ιδεολογίας του BLM μέσω των μέσων ενημέρωσης μας.

Αυτή η 20λεπτη συνέντευξη εξηγεί πολλά από τα «μυστήρια» που βλέπουμε γύρω μας σήμερα. Ο Aleksandr Dugin δίνει μια σύντομη ιστορία του φιλελευθερισμού στον δυτικό πολιτισμό και καταλήγει στην τελευταία φάση: τη φάση όπου η πλειοψηφία («ποιος θα μπορούσε να φέρει τον Χίτλερ στην εξουσία» ή τον Πούτιν) θεωρείται αυταρχική!! Ενώ η μειοψηφία θεωρείται ικανή και δικαιούμενη να κυβερνήσει!! Αυτό είναι ουσιαστικά το τέλος της δημοκρατίας και η είσοδος του «μετα-ανθρωπισμού» – μέσω της τεχνητής νοημοσύνης – όπου η ύπαρξη ανθρώπων δεν είναι απαραίτητη!!

Αυτή η θεωρία εξηγεί επίσης γιατί οι θρησκευτικοί ηγέτες έχουν αρχίσει να κατεδαφίζουν την Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία μέσω του Οικουμενισμού… Συμπεριλαμβανομένου του Πατ. Βαρθολομαίου και Ελπιδοφόρου…

Αξίζει απολύτως κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου σας. Το Helleniscope σας αναζήτησε και βρήκε μια πηγή του απαγορευμένου βιβλίου του Dugin σε μορφή pdf στο www.symbioid.com – σύνδεσμος εδώ) 

Tucker  - Ο Aleksandr Dugin είναι ένας 62χρονος Ρώσος ακαδημαϊκός φιλόσοφος. Πέρασε τη ζωή του στη Μόσχα. Ήταν ένας αντισοβιετικός αντιφρονών ως νέος και τώρα είναι διάσημος σε όλο τον κόσμο στον αγγλόφωνο τύπο ούτως ή άλλως, ως «ο εγκέφαλος του Πούτιν». Αλλά δεν είναι πολιτικό πρόσωπο εδώ στη Ρωσία. Είναι για άλλη μια φορά φιλόσοφος και οι ιδέες του είναι βαθιά προσβλητικές για μερικούς ανθρώπους. 

Τον Αύγουστο του 2022, η μοναχοκόρη του δολοφονήθηκε στη Μόσχα όταν εξερράγη βόμβα στο παγιδευμένο της αυτοκίνητο. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών λένε ότι δολοφονήθηκε από την ουκρανική κυβέρνηση. Και το θεωρούμε έγκυρη πληροφορία. Αλλά αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι ότι, για άλλη μια φορά, ο Aleksandr Dugin δεν είναι στρατιωτικός ηγέτης. Δεν είναι στενός καθημερινός σύμβουλος του Βλαντιμίρ Πούτιν. Είναι συγγραφέας που γράφει για μεγάλες ιδέες. Και για αυτό, τα βιβλία του έχουν απαγορευτεί από την κυβέρνηση Μπάιντεν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν μπορείτε να τα αγοράσετε στο Amazon. Απαγόρευση βιβλίων στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή οι ιδέες που περιέχουν είναι πολύ επικίνδυνες. Συχνά περιγράφεται ξανά στον αγγλόφωνο Τύπο ως «ακροδεξιός». Θα σας αφήσουμε να κρίνετε μόνοι, αλλά θέλαμε να συζητήσουμε για μερικές από τις ιδέες του, αυτές τις ιδέες που είναι τόσο επικίνδυνες που η μοναχοκόρη του δολοφονήθηκε εξαιτίας τους και τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και έτσι χαιρόμαστε που τον έχουμε μαζί μας τώρα. Κύριε Dugin, σας ευχαριστώ πολύ.

Aleksandr Dugin  - Ευχαριστώ. Ευχαριστώ που με κάλεσες. Και καλώς ήρθατε στη Μόσχα.

Tucker  - Φυσικά. Ευχαριστώ. Μιλούσαμε λοιπόν εκτός κάμερας. Στην πραγματικότητα, κάναμε μια κουβέντα που δεν επρόκειτο να την βιντεοσκοπήσουμε. Απλώς ενδιαφερόμουν να σε γνωρίσω. Αλλά αυτό που είπες ήταν τόσο σημαντικό, που πήραμε μερικές κάμερες και ξεκινήσαμε. Και η ερώτησή μου είναι, τι πιστεύετε ότι συμβαίνει στις αγγλόφωνες χώρες; Και εννοώ, όλοι τους: Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Μεγάλη Βρετανία, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία αποφάσισαν αμέσως να στραφούν – φαινόταν να στρέφονται εναντίον του εαυτού τους με αυτή τη μεγάλη αναταραχή. Και μερικές από τις συμπεριφορές φαίνονται πολύ αυτοκαταστροφικές. Και από πού πιστεύεις, ως παρατηρητής, ότι προέρχεται αυτό ;

Tucker - Οπότε αυτό που περιγράφετε συμβαίνει ξεκάθαρα και είναι τρομακτικό. Αλλά δεν είναι ο ορισμός του φιλελευθερισμού που έχω στο μυαλό μου όταν περιγράφω τον εαυτό μου, καθώς αυτό που λέμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι κλασικοί φιλελεύθεροι. Σκέφτεστε λοιπόν τον φιλελευθερισμό ως ατομική ελευθερία και επιλογή από τη σκλαβιά. Σωστά? Έτσι, οι επιλογές όπως τις αντιλαμβανόμαστε, καθώς μεγάλωνα, ήταν το άτομο που μπορεί να ακολουθήσει τη συνείδησή του, να πει αυτό που σκέφτεται, να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στο κράτος ενάντια στον κρατισμό, τον ολοκληρωτισμό που ενσωματώνεται στην κυβέρνηση που πολεμήσατε: το Σοβιετικό καθεστώς. Και νομίζω ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί το σκέφτονται έτσι. Ποιά είναι η διαφορά?

Aleksandr Dugin - Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Νομίζω ότι το πρόβλημα βρίσκεται σε δύο ορισμούς του φιλελευθερισμού. Υπάρχει ο παλιός φιλελευθερισμός, κλασικός φιλελευθερισμός. Και ο νέο-φιλελευθερισμός. Ο κλασικός φιλελευθερισμός λοιπόν ήταν υπέρ της δημοκρατίας. Η δημοκρατία νοείται ως η δύναμη της πλειοψηφίας της συναίνεσης, της ατομικής ελευθερίας. Αυτό θα πρέπει να συνδυαστεί κατά κάποιο τρόπο με την ελευθερία του άλλου. Και τώρα έχουμε ήδη το επόμενο στάδιο. Την επόμενη φάση: νέο-φιλελευθερισμός. Τώρα δεν πρόκειται για την κυριαρχία της πλειοψηφίας, αλλά για την κυριαρχία των μειονοτήτων. Δεν πρόκειται για ατομική ελευθερία, αλλά για wokism. Θα πρέπει λοιπόν να είσαι τόσο ατομικιστής που να επικρίνεις όχι μόνο το κράτος, αλλά και το άτομο, την παλιά αντίληψη του ατόμου. Χρειάζεστε λοιπόν τώρα – καλείστε να απελευθερωθείτε από την ατομικότητα για να προχωρήσετε περαιτέρω προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, έχω μιλήσει με τον Φουκουγιάμα, τον Φράνσις Φουκουγιάμα στην τηλεόραση. Και έχει ξαναπεί, δημοκρατία σημαίνει κυριαρχία της πλειοψηφίας. Και τώρα πρόκειται για την κυριαρχία των μειονοτήτων έναντι της πλειοψηφίας, γιατί η πλειοψηφία θα μπορούσε να επιλέξει τον Χίτλερ ή τον Πούτιν. Πρέπει λοιπόν να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την πλειοψηφία, και η πλειοψηφία θα πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο και οι μειοψηφίες θα πρέπει να κυριαρχούν στην πλειοψηφία. Δεν είναι δημοκρατία, είναι ήδη ολοκληρωτισμός. Και τώρα δεν μιλάμε για υπεράσπιση του ατόμου της ελευθερίας, αλλά για την συνταγή για να είσαι ξύπνιος, να είσαι σύγχρονος, να είσαι προοδευτικός. Δεν είναι δικαίωμα σου να είσαι ή να μην είσαι προοδευτικός. Είναι καθήκον σας να είστε προοδευτικοί, να ακολουθείτε αυτή την ατζέντα. Άρα είσαι ελεύθερος να είσαι αριστερός φιλελεύθερος. Δεν είσαι πια αρκετά ελεύθερος για να είσαι σωστός φιλελεύθερος. Θα έπρεπε να είσαι αριστερός φιλελεύθερος. Και αυτό είναι ένα είδος καθήκοντος. Είναι συνταγή. Έτσι, ο φιλελευθερισμός πολέμησε κατά τη διάρκεια της ιστορίας του ενάντια σε κάθε είδους συνταγή. Και τώρα με τη σειρά του έγινε ολοκληρωτικό, ρυθμιστικό, όχι ελεύθερο όπως ήταν.

Tucker  -  Και πιστεύετε ότι ήταν αναπόφευκτο, αυτή η διαδικασία; Αυτό θα συνέβαινε ούτως ή άλλως;

Aleksandr Dugin  -  Νομίζω ότι… αντιλαμβάνομαι εδώ ένα είδος λογικής. Ένα είδος λογικής λοιπόν που δεν είναι απλώς αναστροφή ή παρέκκλιση. Ξεκινάς με ένα πράγμα. Θέλετε να απελευθερώσετε το άτομο όταν φτάσετε στο σημείο που είναι δυνατό, αυτό γίνεται πραγματικότητα. Πρέπει λοιπόν να προχωρήσετε παραπέρα. Και αρχίζουμε να απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από αυτή τη στιγμή από την παλιά κατανόηση του ατόμου υπέρ πιο προοδευτικών εννοιών. Οπότε δεν μπορείς να σταματήσεις εδώ. Αυτό είναι το όραμά μου. Έτσι, αν πείτε «Ω, προτιμώ τον παλιό φιλελευθερισμό», θα έλεγαν, οι προοδευτικοί, δεν πρόκειται για τον παλιό φιλελευθερισμό. Πρόκειται για τον φασισμό. Είστε υπερασπιστής του παραδοσιακού, του συντηρητισμού, του φασισμού. Σταμάτα λοιπόν εδώ. Ή να είσαι προοδευτικός φιλελεύθερος ή τελείωσες, σε διαγράφουμε. Αυτό παρατηρούμε.

Tucker - Λοιπόν, είναι σίγουρα αυτό που ζούμε. Και βλέποντας αυτο-χαρακτηριζόμενους φιλελεύθερους να απαγορεύουν το βιβλίο σας, το οποίο δεν είναι εγχειρίδιο για την κατασκευή βομβών ή την εισβολή στην Ουκρανία. Ξέρετε, αυτά είναι φιλοσοφικά έργα. Σου λέει ότι δεν είναι, φυσικά δεν είναι φιλελεύθερο με καμία έννοια. Αναρωτιέμαι όμως, όταν φτάνεις στο σημείο που το άτομο δεν μπορεί πλέον να απελευθερωθεί από τίποτα, όταν απλά δεν είναι καν άνθρωπος. Ποιο είναι το επόμενο βήμα μετά από αυτό

Aleksandr Dugin -  Αυτό περιγράφεται στις εικόνες, αμερικανικές εικόνες, ταινίες, με πολλούς τρόπους. Νομίζω λοιπόν ότι, ξέρετε ότι όλες οι επιστημονικές φαντασίες, σχεδόν όλες του 19ου αιώνα, πραγματοποιήθηκαν στην πραγματικότητα τη δεκαετία του '20. Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτα πιο ρεαλιστικό από την επιστημονική φαντασία. Και αν σκεφτείτε, Matrix ή Terminator, έχετε τόσες πολλές περισσότερο ή λιγότερο συμπίπτουσες εκδοχές του μέλλοντος, το μέλλον με τη μετα-ανθρώπινη ή ανθρώπινη προαιρετική κατάσταση ή την τεχνητή νοημοσύνη. Το Χόλιγουντ έχει γυρίσει πολλές, πάρα πολλές ταινίες. Νομίζω ότι απεικονίζουν σωστά την πραγματικότητα του κοντινού μέλλοντος. Έτσι, για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε τον άνθρωπο, την ανθρώπινη φύση ως ένα είδος λογικών ζώων. Έτσι, με την τεχνολογία μας, θα μπορούσαμε να τα παράγουμε, να δημιουργήσουμε, λογικά ζώα ή να τα συνδυάσουμε ή να τα κατασκευάσουμε και τεχνητή νοημοσύνη, ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη, δίκτυο συν τεράστια βάση δεδομένων. Είναι ένα είδος βασιλιά του κόσμου θα έλεγα ότι όχι μόνο θα μπορούσε να χειραγωγήσει, αλλά να δημιουργήσει πραγματικότητες, επειδή οι πραγματικότητες είναι απλώς εικόνες, απλώς αισθήσεις, απλά συναισθήματα. 

Νομίζω λοιπόν ότι ο μετα-ανθρωπιστικός φουτουρισμός είναι ένα είδος όχι μόνο ρεαλιστικής περιγραφής ενός πολύ πιθανού και πιθανού μέλλοντος, αλλά επίσης και ένα είδος πολιτικού μανιφέστου. Αυτό είναι λοιπόν ένα είδος ευσεβούς πόθου. Και το γεγονός ότι δεν έχετε λαμπρό παραδοσιακό μέλλον που περιγράφεται στις ταινίες. Δεν ξέρω καμία ταινία του μέλλοντος και της Δύσης που έγινε για την επιστροφή της παραδοσιακής ζωής, της ευημερίας, των πολύτεκνων οικογενειών και όλα είναι αρκετά στη σκιά, αρκετά μαύρα. Έτσι, αν έχετε συνηθίσει να βάφετε τα πάντα μαύρα στο μέλλον ειδικά, έτσι αυτό το μαύρο μέλλον κάποτε φτάνει και νομίζω ότι αυτό είναι το γεγονός, το ίδιο γεγονός που έχουμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Είτε Matrix είτε Τεχνητή Νοημοσύνη είτε κάτι τέτοιο είτε Terminator. Άρα η επιλογή είναι ήδη έξω από τα όρια της ανθρωπότητας. Και αυτό δεν είναι μόνο φαντασία νομίζω. Αυτό είναι ένα είδος πολιτικού σχεδίου. Και είναι εύκολο να φανταστεί κανείς γιατί έχουμε δει τις ταινίες, ακολουθούν περισσότερο ή λιγότερο στενά αυτή την προοδευτική, θα έλεγα, ατζέντα.

Tucker - Επομένως, δεν σας έκανα ερωτήσεις σχετικά με τη Ρωσία ή τη ρωσική πολιτική και δεν θα το κάνω γιατί νομίζω ότι είναι τόσο ενδιαφέρον να δω την προοπτική σας για χώρες στις οποίες δεν ζείτε επειδή, Ξέρω, όντως αποκτούμε διορατικότητα, νομίζω, από την άποψη των ξένων. Η τελευταία μου ερώτηση προς εσάς είναι πώς εξηγείτε αυτό το φαινόμενο που έχω παρατηρήσει όπου για περισσότερα από 70 χρόνια, μια ομάδα ανθρώπων στη Δύση και στις Ηνωμένες Πολιτείες, φιλελεύθεροι, υπερασπίστηκαν αποτελεσματικά το σοβιετικό σύστημα και τον σταλινισμό, και πολλοί συμμετείχαν, συμμετείχαν προσωπικά στον σταλινισμό, κατασκόπευαν για τον Στάλιν, τον υποστήριζαν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ήταν το 2000 και αγαπούσαν τον Μπόρις Γιέλτσιν επειδή ήταν μεθυσμένος. Αλλά το 2000, η ηγεσία της χώρας άλλαξε και η Ρωσία έγινε ο κύριος εχθρός τους. Έτσι, μετά από 80 χρόνια υπεράσπισης της Ρωσίας, την μισούσαν. - Τι ήταν αυτό; Γιατί η αλλαγή ;

Χριστούγεννα 2020, Ἁγία Πετρούπολις - φωτό

Aleksandr Dugin  - Νομίζω ότι, πρώτα απ' όλα, ο Πούτιν είναι ένας παραδοσιακός ηγέτης. Ο Πούτιν λοιπόν, όταν ανέβηκε στην εξουσία από την αρχή, άρχισε να αποσπά τη χώρα μας, τη Ρωσία, από την παγκόσμια επιρροή. Έτσι άρχισε να αντιτίθεται στην παγκόσμια προοδευτική ατζέντα. Και αυτοί οι άνθρωποι που στήριξαν τη Σοβιετική Ένωση, υπήρχαν προοδευτικοί και υπάρχουν τώρα προοδευτικοί. Ένιωσαν λοιπόν ότι τώρα είχαν να κάνουν με κάποιον που δεν συμμερίζεται αυτή την ατζέντα των προοδευτικών και που προσπάθησε με επιτυχία να αποκαταστήσει τις παραδοσιακές αξίες, την κυριαρχία του κράτους, τον Χριστιανισμό, την παραδοσιακή οικογένεια. Αυτό δεν ήταν εμφανές από την αρχή, από έξω. Αλλά όταν ο Πούτιν επέμενε όλο και περισσότερο σε αυτή την παραδοσιακή ατζέντα, θα έλεγα, στην ιδιαιτερότητα και την πνευματικότητα του ρωσικού πολιτισμού ως κάποιου ειδικού τύπου παγκόσμιας περιοχής που είχε και έχει τώρα, πολύ λίγες ομοιότητες με τους προοδευτικούς, τα προοδευτικά ιδανικά. Νομίζω λοιπόν ότι έχουν ανακαλύψει, έχουν εντοπίσει, στον Πούτιν, τι ακριβώς είναι ο Πούτιν. Είναι λοιπόν ένα είδος ηγέτη, πολιτικός ηγέτης που υπερασπίζεται τις παραδοσιακές αξίες. Έτσι μόλις πρόσφατα, πριν από ένα χρόνο, ο Πούτιν εξέδωσε ένα διάταγμα για την πολιτική υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών. Αυτό ήταν ένα σημείο καμπής, θα έλεγα. Όμως, παρατηρητές από το προοδευτικό στρατόπεδο της Δύσης, νομίζω ότι το έχουν καταλάβει σωστά από την αρχή της διακυβέρνησής του. Άρα, αυτό το μίσος δεν είναι απλώς περιστασιακό, κάτι τυχαίο ή κάποια διάθεση. Δεν είναι.

Tucker - Δεν είναι περιστασιακό. Είναι πολύ σοβαρό.

Aleksandr Dugin  - Είναι μεταφυσικό. Έτσι, εάν εσείς, εάν το κύριο καθήκον και ο κύριος στόχος σας είναι να καταστρέψετε παραδοσιακές αξίες, παραδοσιακή οικογένεια, παραδοσιακά κράτη, παραδοσιακές σχέσεις, παραδοσιακές πεποιθήσεις και κάποιον με το πυρηνικό όπλο – Αυτό δεν είναι το μικρότερο, το τελευταίο αλλά όχι το λιγότερο σημαντικό, επιχείρημα-  κάποιος με πυρηνικά όπλα να σταθεί δυνατός υπερασπίζοντας τις παραδοσιακές αξίες που πρόκειται να καταργήσει. Νομίζω ότι έχουν κάποια βάση για αυτή τη Ρωσοφοβία και το μίσος για τον Πούτιν. Έτσι, δεν είναι απλά τυχαίο. Δεν είναι κάποια παράλογη αλλαγή από σοβιετική αγάπη σε Ρωσοφοβία. Είναι κάτι βαθύτερο, θα έλεγα. Έτσι πιστεύω. 

Tucker  -  Είναι ξεκάθαρα κάτι, είναι σαφώς κάτι βαθύτερο. Θεωρήσαμε ότι ήταν σημαντικό οι ιδέες σας να μεταδοθούν στα Αγγλικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, απλώς και μόνο επειδή πιστεύουμε στην ανοιχτή μετάδοση ιδεών. Υποθέτω ότι είμαστε φιλελεύθεροι έτσι. Είμαστε λοιπόν ευγνώμονες που μας  αφιερώσατε χρόνο, κύριε Dugin. Ευχαριστώ.

Aleksandr Dugin - Σας ευχαριστώ πολύ.

Ἀπό : helleniscope.com

Ἀγαποῦμε τόν Ντούγκιν ! Ἀγαποῦμε τήν Ῥωσσία ! Ἀγαποῦμε τόν Ποῦτιν ! 

Ὅσο γιά τό μῖσος τῶν λίμπεραλς τῆς Δύσεως, θά γυρίσῃ πίσω, θά τό καταπιοῦν καί θά κάνουν μπάμ . 

Ἡ Πελασγική 

Ὁ Dugin καί ἡ Παρακμή τῆς Δύσης

φωτό

Γράφει ὁ Constantin von Hoffmeister

 Σαπίζουμε. Αλλά μέσα στη σήψη, κάτι ξεγλιστράει. Ο Oswald Spengler κοίταξε την Ευρώπη και είδε μια γριά γυναίκα, με χείλη βαμμένα για να κρύψουν τις ρωγμές. Ο Alexander Dugin κοιτάζει τον κόσμο και βλέπει ένα πεδίο μάχης, με γραμμές σχεδιασμένες με αίμα. Ο Φαουστιανός άνθρωπος, αυτός που φτάνει πιο πέρα, ο οικοδόμος καθεδρικών ναών, ο μηχανικός της αποκάλυψης - έχτισε πάρα πολλά, έφτασε πολύ μακριά, και τώρα πνίγεται στον ίδιο τον ωκεανό που προσπάθησε να κατακτήσει. Τι έχει απομείνει; Ένας νέος πόλεμος, όχι μόνο ένας πόλεμος των εθνών, αλλά του ίδιου του Είναι. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν κλαίει για τη Δύση όπως ο Spengler . Γελάει. Ακονίζει το μαχαίρι της. Ανακηρύσσει τις παλιές ιδεολογίες νεκρές και σπρώχνει τα πτώματά τους στο χώμα. Ζητάει κάτι νέο, κάτι πέρα από τον φιλελευθερισμό, πέρα από τον κομμουνισμό, πέρα από τον φασισμό - μια επιστροφή, αλλά όχι στην παράδοση ως μουσειακό κομμάτι. Στην Παράδοση ως όπλο.

Ο Spengler ήξερε. Ήξερε ότι οι πολιτισμοί, όπως και οι άνθρωποι, γερνούν, αποδυναμώνονται, καταρρέουν κάτω από το ίδιο τους το βάρος. Αλλά τι συμβαίνει όταν ένας γέρος αρνείται να πεθάνει; Κοιτάξτε την Ευρώπη: μια ήπειρος στα τελευταία στάδια της κατανάλωσης, που ξεφυσάει κενά συνθήματα για "δημοκρατία" και "ανθρώπινα δικαιώματα", ενώ οι πόλεις της καίγονται και τα σύνορά της διαλύονται. Ο Φαουστιανός άνθρωπος, παγιδευμένος στο ίδιο του το δημιούργημα, ανίκανος να το αφήσει, προσκολλημένος στο όνειρο της αιώνιας προόδου καθώς αυτό σπειροειδώς χάνεται στο κενό. Αλλά ο  Dugin δεν κάνει λόγο για παρακμή - αλλά για πόλεμο. Η Εποχή των Καίσαρων του Spengler, όχι ως θρήνος αλλά ως προφητεία. Οι μεγάλοι άνδρες θα επιστρέψουν, αλλά δεν θα είναι Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη έχει ξεχάσει πώς να γεννά κατακτητές. Οι νέοι Καίσαρες θα έρθουν από αλλού, από πολιτισμούς που είναι ακόμα αρκετά νέοι για να πιστεύουν στο πεπρωμένο.

Ψευδομορφία: Η όμορφη λέξη του Spengler για την ασφυξία ενός νέου πολιτισμού από το πτώμα ενός παλιού. Η Ευρώπη στραγγάλιζε τη Ρωσία για αιώνες, την ανάγκασε να φορέσει τα ρούχα της, την ανάγκασε να μιλήσει τη γλώσσα της, να προσποιηθεί ότι είναι κάτι που δεν ήταν. Αλλά η Ρωσία δεν ήταν ποτέ φαουστιανή. Ποτέ δεν χρειάστηκε να γίνει. Η Τρίτη Ρώμη πάντα περίμενε, περίμενε την ώρα της, παρακολουθώντας την Ευρώπη να ξεκοιλιάζεται στο βωμό της δικής της ύβρεως. Και τώρα; Η ψευδομόρφωση σπάει. Η Ρωσία αποβάλλει το δυτικό της δέρμα, στρέφεται στις δικές της ρίζες - ευρασιατικές, ορθόδοξες, γεννημένες στη στέππα. Αυτό είναι που καταλαβαίνει ο Dugin: Η Ρωσία είναι νέα. Η Ρωσία είναι πεινασμένη. Δεν παίζει με τους κανόνες της παλιάς, ετοιμοθάνατης τάξης πραγμάτων. Χτίζει μια νέα, με το σπαθί στο χέρι, εκεί όπου η Δύση κάποτε έκανε δικαστήριο με στυλό και χαρτί, τώρα πνιγμένη στο ίδιο της το μελάνι.

Και τι γίνεται με την Αμερική; Ένας κολοσσός, ναι, αλλά χτισμένος στον αέρα. Ένα φαουστιανό πείραμα σε προχωρημένο στάδιο, όλο τεχνοκρατία και ταχύτητα, αλλά χωρίς ψυχή. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν υποκλίνεται σε αυτό. Το όραμα του Dugin δεν είναι αμερικανικό, δεν είναι παγκοσμιοποιημένο, δεν είναι οικουμενικό. Ο Spengler έβλεπε την Αμερική ως την αναπόφευκτη προέκταση της φαουστιανής θέλησης για εξουσία: ο καπιταλισμός ως μεταφυσική, η διαφήμιση ως φιλοσοφία, η μηχανή ως θεός. Ο Dugin βλέπει κάτι άλλο - μια αυτοκρατορία που έχει ξεχάσει τον εαυτό της, που δεν ξέρει καν ότι είναι αυτοκρατορία, που καταβροχθίζει τον εαυτό της σε ένα πυρετώδες όνειρο φιλελεύθερης παρακμής. Ο αμερικανικός Καίσαρας θα έρθει, αλλά δεν θα κληρονομήσει παρά μόνο στάχτες.

Η Ευρώπη ήταν κάποτε όμορφη. Η τραγωδία της είναι ότι δεν ήξερε ποτέ πώς να σταματήσει. Η φαουστιανή ψυχή προοριζόταν να δημιουργεί, να χτίζει, να ωθεί προς τα έξω, αλλά πάντα υπήρχε ένα τίμημα. Ο Spengler το είδε: άπειρη επέκταση, άπειρη φιλοδοξία, το όνειρο του απεριόριστου - μέχρι που το όνειρο σπάει και οι οικοδόμοι γίνονται καταληψίες στα ίδια τους τα ερείπια. Η αρνητική πλευρά του φαουστιανού πνεύματος είναι η άρνησή του να δεχτεί τα όρια, να ξέρει πότε πρέπει να πεθάνει. Και έτσι παραμένει, μηχανοποιημένο, γραφειοκρατικοποιημένο, αυτοματοποιημένο, διοικούμενο από ανθρώπους που δεν έχουν παρελθόν και μέλλον, παρά μόνο τον ανιαρό θόρυβο της διοίκησης. Η Μετανεωτερικότητα είναι απλώς μια άλλη λέξη για τη νεκρική ακαμψία.

Αλλά υπάρχει ακόμα δύναμη στη Δύση. Ο κύκλος του Spengler δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, και ακόμη και στην παρακμή υπάρχουν στιγμές τρομερής ομορφιάς. Οι τελευταίοι πολεμιστές της παλιάς τάξης - όσοι θυμούνται, όσοι έχουν ακόμα φωτιά στο αίμα τους - παρακολουθούν, περιμένουν. Η Εποχή των Καίσαρων δεν θα είναι ήπια. Ο φαουστιανός άνθρωπος, ακόμη και στην πτώση του, θα οργίζεται. Ο Dugin δεν πιστεύει στην επιβίωση της Δύσης, αλλά πιστεύει στην ικανότητά της να αγωνίζεται, να ξεσπά, ακόμη και όταν πέφτει. Το ερώτημα είναι: ποιος θα ασκήσει αυτή την οργή; Οι παγκοσμιοποιητές, οι μάνατζερ, οι δειλοί που πούλησαν την κληρονομιά τους για την άνεση; Ή εκείνοι που εξακολουθούν να ακούν τον μακρινό απόηχο των γοτθικών πύργων, τους ύμνους της μάχης, τον βρυχηθμό κάποιου αρχέγονου και ξεχασμένου;

Η Πολυπολικότητα δεν είναι μόνο μια πολιτική πραγματικότητα. Είναι μια μεταφυσική αλλαγή. Ο Spengler το υπαινίχθηκε, ο Ντούγκιν το διακηρύσσει. Η εποχή που ένας πολιτισμός κυβερνούσε όλους τους άλλους έχει τελειώσει. Ο Φαουστιανός άνθρωπος ήθελε όλο τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δεν τον θέλει πια.

  Η Κίνα ανατέλλει, χωρίς να σπάσει από την αρρώστια της Δύσης. Το Ισλάμ θυμάται. Η Ινδία αναστατώνεται. Η Ρωσία βρυχάται. Αυτός δεν είναι ένας κόσμος για τις οικουμενικές αξίες, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τη δημοκρατία με τη δυτική της έννοια. Είναι ένας κόσμος πολιτισμών, πεπρωμένου, θέλησης. Η φαουστιανή Δύση είναι πλέον απλώς ένας ακόμη ηθοποιός στη σκηνή, όχι πια ο σκηνοθέτης.

Και όμως, κάποιοι δεν το αποδέχονται αυτό. Τα φαντάσματα της αυτοκρατορίας παραμένουν. Ο παλιός κόσμος προσκολλάται στους μύθους του, αρνούμενος να δει ότι η παλίρροια έχει ήδη γυρίσει. Το ΝΑΤΟ επεκτείνεται, οι κυρώσεις συσσωρεύονται όλο και ψηλότερα, ένας εύθραυστος πύργος κακίας, που καταρρέει ακόμα και καθώς υψώνεται, αλλά τίποτα από αυτά δεν σταματά το αργό ξετύλιγμα. Οι ηγέτες της Ευρώπης είναι υπνοβάτες. Ο κόσμος που κυβερνούν είναι μια μυθοπλασία. Ο Spengler τους είδε να έρχονται - η γραφειοκρατική τάξη, οι χαρτογιακάδες, οι υπάλληλοι που είναι υπεύθυνοι για έναν πολιτισμό που πεθαίνει. Μπερδεύουν τη θέση τους με την εξουσία. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται αλλού, μετατοπίζεται προς ανατολάς, προς νότο, προς εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν σε κάτι μεγαλύτερο από την οικονομική ανάπτυξη και τα νομικά πλαίσια.

Ο Spengler και ο Dugin, λοιπόν, δεν βρίσκονται σε αντίθεση. Είναι οι βιβλιοστάτες του ίδιου οράματος: ο θάνατος του παλιού και η γέννηση του νέου. Ο Spengler θρηνούσε. Ο Dugin δεν το κάνει. Προετοιμάζεται. Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία δεν επιδιώκει να αναβιώσει τη Δύση. Επιδιώκει να την αντικαταστήσει. Με τι; Αυτό παραμένει ασαφές, αλλά η σαφήνεια είναι για την περίοδο ειρήνης. Τώρα είναι η στιγμή της μάχης, του πολέμου, όχι μόνο στους δρόμους της Ουκρανίας ή της Γάζας ή όπου αλλού ανοίξει το επόμενο μέτωπο, αλλά στο μυαλό, στην ψυχή, στον ίδιο τον ιστό του πολιτισμού.

Σαπίζουμε. Αλλά μέσα στη σήψη, κάτι γλιστράει. Η Δύση πεθαίνει, αλλά δεν πεθαίνει αθόρυβα. Οργίζεται, αγωνίζεται, αρνείται να αποδεχτεί τη μοίρα της. Ο Spengler μας λέει ότι είναι αναπόφευκτο. Ο Dugin μας λέει να διαλέξουμε πλευρά. Το μόνο ερώτημα που μένει είναι: ποιος θα κρατήσει το μαχαίρι;

μετάφραση Ρήγας Ἀκραῖος ἀπό ἐδῶ 

Ἡ Πελασγική

Πλατωνισμός καί Φιλοσοφική Σκέψη στήν σύγχρονη Ῥωσσία

 Η φιλόσοφος Natalia Melentyeva δημοσιεύει το δοκίμιο "Κάθετη Φιλοσοφία", σε σχέση με την Συντηρητική Επανάσταση

Σε έναν από τους διορατικούς αφορισμούς του, ο Nicolás Gómez Dávila υποστηρίζει ότι ο σύγχρονος κόσμος συνιστά μια εξέγερση εναντίον του Πλάτωνα. Είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς μαζί του, ιδίως αν λάβει υπόψη τη μετέπειτα μετάβαση στον μεταμοντερνισμό, όπου οι σκιές στον τοίχο του σπηλαίου έχουν πολλαπλασιαστεί, όπως και οι γνώμες και οι ισχυρισμοί που δεν σχετίζονται με την αντικειμενικότητα της φύσης και του λόγου (logos).

Η πραγματική εξέγερση εναντίον του Πλάτωνα είναι, ακριβέστερα, μια ισοπέδωση πάνω στην οριζόντια γραμμή κλειστών ταυτοτήτων, μιας φλυαρίας που διεγείρεται από τα μέσα. Είναι η λήθη του Είναι και, συνεπώς, της καθετότητας που μας επιτρέπει να εξέλθουμε από το σπήλαιο και να συνδεθούμε με τον αντικειμενικό κόσμο του πνεύματος.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια κάθετη σκέψη που να ταράζει το στάσιμο, μεταμοντέρνο οριζόντιο έλος· μια τελλουρική φιλοσοφία που να καταρρίπτει ψευδείς και άνετες βεβαιότητες και να μπορεί να γεννήσει νέα ύψη.

Υπάρχει, ωστόσο, μια νεοπλατωνική κοινότητα διάσπαρτη σε όλο τον κόσμο, ικανή να εξεγερθεί απέναντι στον μεταμοντερνισμό. Και στη Ρωσία υπάρχει η πλατωνική οικογένεια Dugin. ( δημοσιεύματά μας γιά τόν ῥῶσσο φιλόσοφο Aleksandr Dugin  ΕΔΩ ).  Όχι μόνο τα βιβλία του Μοσχοβίτη στοχαστή, που συχνά παρατίθενται με προκατάληψη χωρίς να διαβάζονται επαρκώς, αποτελούν πολύτιμα παραδείγματα ενός ανανεωμένου πλατωνισμού, αλλά διαθέτουμε επίσης και τα κείμενα της κόρης του, Darya Dugina,( Γιά τήν Ντάρια ΕΔΩ ), η οποία επέλεξε από πολύ νεαρή ηλικία το ψευδώνυμο «Πλατόνοβα», αισθανόμενη ιδιαίτερη συγγένεια με τον Έλληνα φιλόσοφο. Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να σκεφτεί ότι ο τραγικός θάνατός της σε μία τρομοκρατική ενέργεια στις 20 Αυγούστου του 2022 αποτελεί ένα (μετα)μοντέρνο ισοδύναμο της θανατικής καταδίκης του Σωκράτη, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι προσκαλούσε τους νέους να υπερβούν την άποψή τους , προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση στην Αλήθεια.

Ωστόσο, οι αναγνώστες έχουν πλέον την ευκαιρία να διαβάσουν και μια σημαντική συλλογή κειμένων της μητέρας της Darya και συζύγου του Dugin: της φιλοσόφου Natalia Melentyeva. Πρόσφατα εκδόθηκε από τον [ιταλικό εκδοτικό οίκο] AGA Editrice το βιβλίο "Κάθετη Φιλοσοφία", τίτλος που από μόνος του προαναγγέλλει περιεχόμενο ικανό να διεγείρει την τελλουρική κίνηση που επικαλεστήκαμε.

Πρόκειται για μια ανθολογία κειμένων που αγγίζουν ποικίλα θέματα, πρωτίστως φιλοσοφικά, με εξαιρετικά επίκαιρες πολιτικές εφαρμογές. Οι συμβολές αυτές αντιπροσωπεύουν εύγλωττα τη γονιμότητα της σύγχρονης σκέψης που προέρχεται από τη Ρωσία.

Το βιβλίο ξεκινά με ένα κείμενο που επανασυνδέεται με τη διακοπείσα πορεία της γερμανικής «Συντηρητικής Επανάστασης», αναλύοντας το δοκίμιο του Armin Mohler για το «φασιστικό ύφος». Πρόκειται για ένα κείμενο που αξίζει να διαβαστεί και να στοχαστεί κανείς πάνω του σε εποχές όπου το εν λόγω επίθετο χρησιμοποιείται κυρίως για να απαξιωθεί και να ακυρωθεί ως συνομιλητής όποιος διαφωνεί με τη φιλελεύθερη αφήγηση και με τις απολιθωμένες ταυτίσεις της αριστεράς του 20ού αιώνα.

Ακολουθεί μια οξεία αναστοχαστική προσέγγιση ενός θεμελιώδους στοχαστή του σοσιαλιστικού ρεύματος: του Louis Auguste Blanqui. Η σύλληψή του περί πολλαπλών συμπάντων μπορεί πράγματι να αποτελέσει ένα ισχυρό ερέθισμα για τη μη αποδοχή του παρόντος πολιτισμού, για τη μετατροπή μας σε επαναστάτες με τη συνείδηση ότι άλλοι κόσμοι είναι πάντοτε δυνατοί και ότι δεν πρέπει να υποκύπτουμε στον φαταλισμό του statusquo, στη μηχανική οργάνωση ενός και μόνο σύμπαντος.

Η Ρωσίδα φιλόσοφος ασχολείται επίσης με τον κινηματογράφο, εντοπίζοντας στοιχεία —ακόμη και ασυνείδητα— κριτικής του φιλελεύθερου συστήματος στις ταινίες του David Fincher και του Lars von Trier.

Η Melentyeva μας καλεί στη συνέχεια να ανακαλύψουμε τον Γερμανό φιλόσοφο Gerd Berfleth, που απεβίωσε το 2023, μελετητή του Bataille και του Niezsche, σημαιοφόρο μιας εξεγερσιακής σκέψης σε ευθυγράμμιση με την έννοια του Αναρχικού του Juncker.

Ιδιαίτερης σημασίας είναι και η μνήμη του «πλοίου των φιλοσόφων», που εξανάγκασε τους πιο οξυδερκείς και ακέραιους Ρώσους στοχαστές (όπως τον Berdjaev και τον Merezkovskij) σε εξορία στις απαρχές του μπολσεβικισμού, φτωχαίνοντας βαθιά τον σοβιετικό πολιτισμό και ωθώντας τον προς την αποτυχία.

Εξαιρετικά πολύτιμες είναι και οι σελίδες για την αποδόμηση του φιλελεύθερου νοητικού παραδείγματος, όπου —σε συμφωνία με τον σύζυγό της Dugin— εντοπίζονται οι αναπόφευκτες συνέπειες της απώλειας επαφής με τις Πλατωνικές Ιδέες και τα «Καθολικά» του Θωμισμού. Όταν ο δυτικός κόσμος υπέκυψε στον Νομιναλισμό, αρνούμενος τη μεταφυσική πραγματικότητα των εννοιών, αυτό που απέμεινε ήταν το γυμνό άτομο, αποκομμένο από την κοινωνία, την κοινότητα, την κοινή παράδοση που υπερβαίνει τα επιμέρους μέρη. Έτσι στρώθηκε ο δρόμος προς τον πόλεμο όλων εναντίον όλων για την ιδιοποίηση των αγαθών, το κατεξοχήν γνώρισμα του καπιταλισμού, μέσα σε έναν κόσμο στην ουσία οριζόντια ισοπεδωμένο.

Και από τον ορίζοντα αυτόν, σκάβουμε ακόμη και προς το υποανθρώπινο με το φιλοσοφικό ρεύμα της Αντικειμενοστραφούς Οντολογίας (Object-Oriented Ontology), αγγλοσαξονικής προέλευσης, το οποίο αρνείται κάθε κεντρικότητα και ιδιαιτερότητα του ανθρώπου σε έναν ορίζοντα όπου κάθε ον έχει τα ίδια δικαιώματα και την ίδια αξιοπρέπεια: ζώα, φυτά και ακόμη και υλικά αντικείμενα. Αυτή η μεταμοντέρνα φιλοσοφία αποτέλεσε αντικείμενο ιδιαίτερης κριτικής μελέτης από τη Darya στις τελευταίες της ενσώματες ημέρες.

Και ακριβώς με μνήμες και αφιερώματα στην κόρη της κλείνει ο τόμος της Melentyeva.

Η Darya έφυγε πολύ νωρίς, πριν ακόμη συμπληρώσει τα τριάντα της χρόνια, για να μπορέσει να αναπτύξει πλήρως την «κάθετη φιλοσοφία» της, ιδίως τις έννοιες και τις πρακτικές αυτού που αποκαλούσε «εσχατολικό οπτιμισμό» (στην οποία η AGA είχε ήδη αφιερώσει έναν τόμο). Αντλώντας κυρίως από τον Πλάτωνα, τόν Hegel,τον Nietzsche, τον Evola, τον Cioran και τον Jünger η Darya πρότεινε μια κοσμοθεωρία που αναγνωρίζει με θάρρος την ψευδαίσθηση των σκιών στον τοίχο του σπηλαίου και την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι φυλακισμένοι άνθρωποι, αλλά δεν αντιδρά με μοιρολατρική απαισιοδοξία· αντιδρά με την αισιοδοξία εκείνων που αγωνίζονται ακόμη και για φαινομενικά χαμένες υποθέσεις, εγκαταλείποντας το σπήλαιο, διασχίζοντας το δάσος, επιβάλλοντας τη ρήξη του επιπέδου για να αποκτήσουν πρόσβαση σε ένα ανώτερο στάδιο συνείδησης.

Η πορεία που έμεινε ανολοκλήρωτη λόγω του βίαιου θανάτου της Darya, μας υπενθυμίζει η μητέρα της, περιμένει θαρραλέα άτομα έτοιμα να την συνεχίσουν, έτοιμα να σταθούν ξανά όρθια, να ανακαλύψουν εκ νέου την ορθότητα για την οποία υπάρχουν οι άνθρωποι πάνω στη Γη.

Ἀπό : barbadillo.it    

Ἡ Πελασγική

Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση Πρέπει νά Καταστραφῇ

Παρουσιαστής Radio Sputnik :  Προτείνω να ξεκινήσουμε με ένα έγγραφο που είναι τώρα στο επίκεντρο της προσοχής τόσο στη Ρωσία όσο και στην Ευρώπη, και για το οποίο οι απόψεις διίστανται  ριζικά ακόμη και στην Κίνα. Πρόκειται για τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Συγκεκριμένα, τα ελβετικά ΜΜΕ γράφουν ευθέως ότι το κείμενο αυτό σε πολλά σημεία θυμίζει την ομιλία του Προέδρου μας Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν στο Μόναχο. Aleksandr Gelyevich Dugin, κατά τη γνώμη σας, είναι αλήθεια αυτό;

Aleksandr Dugin: Ξέρετε, με αυτή τη δημοσίευση του νέου δόγματος Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, παρατηρούμε και πάλι τις περίφημες ταλαντώσεις του Τραμπ μεταξύ του στρατοπέδου MAGA και των νεοσυντηρητικών — ταλαντώσεις για τις οποίες μιλάμε συνεχώς στις εκπομπές  μας και τις οποίες παρακολουθούμε προσεκτικά. Και μπορούμε να πούμε ξεκάθαρα: η τρέχουσα δογματική γραμμή έχει συνταχθεί ακριβώς στα πρότυπα του MAGA. Πρόκειται για την αυθεντική δογματική γραμμή «MakeAmericaGreatAgain», τη φωνή των πεπεισμένων αντιπάλων της παγκοσμιοποίησης και των σκληρών επικριτών του νεοσυντηρητικού πυρήνα — του ίδιου πυρήνα χάρη στον οποίο ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές.

Στην ουσία, αυτή η στρατηγική είναι πολύ κοντά σε αυτό που ονόμασα στο βιβλίο μου για τον Τραμπ «τάξη των μεγάλων δυνάμεων». Τώρα αυτός ο όρος ακούγεται όλο και πιο συχνά στο δημόσιο χώρο — «τάξη των μεγάλων δυνάμεων». Σημαίνει ότι ο Δυτικός κόσμος δεν θεωρεί πλέον τον εαυτό του εγγυητή της δημοκρατίας, δεν ασχολείται με τη διάδοση των φιλελεύθερων αξιών, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για όλη την ανθρωπότητα και δεν θεωρεί τον εαυτό του μέρος ενός ενιαίου χώρου με την Ευρώπη. Η Αμερική είναι πλέον μόνη της. Εξακολουθεί να επιδιώκει τη μεγαλοσύνη, την ανάπτυξη και την κυριαρχία της, αλλά ορίζει σαφώς ως έδαφος αυτής της κυριαρχίας, πρωτίστως το δυτικό ημισφαίριο, τις δύο αμερικανικές ηπείρους. Από εδώ προέρχεται και ο όρος «επικαιροποίηση του δόγματος Μονρόε». Η επικαιροποίηση είναι μια επέκταση, μια εξέλιξη ενός γεωπολιτικού σχεδίου, και αυτή η επικαιροποίηση του Τραμπ είναι, στην ουσία, η τάξη των μεγάλων δυνάμεων.

Τι λένε ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του σε αυτό το έγγραφο; Η Αμερική ενδιαφέρεται πρωτίστως για δύο ηπείρους: τη Βόρεια Αμερική (συμπεριλαμβανομένης, αν θέλετε, της Γροιλανδίας ως φυσικής συνέχειας της Αλάσκας) και ολόκληρη τη Νότια Αμερική. Αυτή είναι η ζώνη τους, την οποία διατηρούν ανεπιφύλακτα. Όσον αφορά τον υπόλοιπο κόσμο, έχει εξαφανιστεί η κύρια παγκοσμιοποιητική θέση ότι οι κύριοι στρατηγικοί αντίπαλοι είναι η Ρωσία και η Κίνα. Τέτοιες διατυπώσεις δεν υπάρχουν πλέον. Για τη Ρωσία γίνεται μάλλον ουδέτερη και ακόμη και φιλική αναφορά — ως πιθανός εταίρος. Η Κίνα θεωρείται σοβαρός οικονομικός ανταγωνιστής και συγκεκριμένη απειλή, αλλά όχι πλέον εχθρός με την παλιά έννοια. Η παρέμβαση στις υποθέσεις της Μέσης Ανατολής και άλλων ευρασιατικών ζωνών θα μειωθεί σχεδόν στο μηδέν. Η Αφρική έχει χαρακτηριστεί αδιάφορη, η Ινδία δεν αναφέρεται καθόλου — δηλαδή δεν θεωρείται πλέον στρατηγικός εταίρος.

Το αποτέλεσμα είναι ένας πραγματικά πολυπολικός κόσμος. Ο Τραμπ δηλώνει ανοιχτά: ναι, παραμένουμε ο μεγαλύτερος πόλος, θα διατηρήσουμε και θα εδραιώσουμε την ηγεμονία μας, αλλά θα την μειώσουμε σημαντικά. Η απόρριψη της παγκοσμιοποιητικής ατζέντας ανοίγει αντικειμενικά το δρόμο σε άλλους πόλους — τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία — για πλήρη εδραίωση. Και στους υπόλοιπους ο Τραμπ απλά λέει: δεν με νοιάζει, δημιουργήστε τους δικούς σας πόλους ή μην τους δημιουργήσετε… όπως θέλετε. Φυσικά, η αμερικανική ηγεμονία αντιμετωπίζει με μεγάλη καχυποψία τις χώρες BRICS και οποιαδήποτε ενοποίηση άλλων πολιτισμών. Αυτή η συνέπεια της Δόγματος Μονρόε αποτελεί άμεση πρόκληση για όλη τη Λατινική Αμερική και θα την αναγκάσει να αναζητήσει μια κοινή στρατηγική, προκειμένου να αποτρέψει την απροκάλυπτη αμερικανική κυριαρχία στην ήπειρό της. Το ίδιο ισχύει και για την Αφρική.

Στην πραγματικότητα, έχουμε να κάνουμε με μια βαθιά αντιευρωπαϊκή στρατηγική. Η ατλαντική αλληλεγγύη αναφέρεται μόνο με σαρκασμό και χλευασμό. Προτείνεται η «κατανομή του βάρους» των στρατιωτικών δαπανών στο ΝΑΤΟ: η Αμερική απαλλάσσεται από την κύρια ευθύνη για την Ευρώπη, διατηρώντας μόνο τις βασικές θέσεις. Αυτό, στην ουσία, σημαίνει το τέλος του ατλαντισμού ως τέτοιου. Η Ευρώπη είναι πλέον αναγκασμένη να σκεφτεί μόνη της και να δημιουργήσει τον δικό της πολιτισμικό πόλο.

Αυτή η δοξασία αντικατοπτρίζει ακριβώς την προσέγγιση MAGA με την οποία ο Τραμπ ήρθε στην εξουσία. Στη συνέχεια, απομακρύνθηκε σημαντικά από αυτήν: δεν εμπλέχθηκε πραγματικά στην ουκρανική σύγκρουση, την κάλυψε με ένα φύλλο συκής αντί για μια πραγματική λύση, βομβάρδισε το Ιράν, υποστήριξε σθεναρά τον Νετανιάχου — απομακρύνθηκε πολύ από το αρχικό του πρόγραμμα. Και με αυτή τη στρατηγική επιστρέφει στις ρίζες: back to MAGA. Δεν είναι τυχαίο ότι το έγγραφο προκάλεσε πραγματικό πανικό στους παγκοσμιοποιητές — τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ίδιες τις ΗΠΑ. Φωνάζουν με υστερία: ποιος το συνέταξε; Αν το πρώτο δόγμα του Τραμπ γράφτηκε από νεοσυντηρητικούς και παγκοσμιοποιητές — Pompeo, Bolton, Pence — τώρα το γράφουν οι πραγματικοί MAGA: Hicks, Vance, Miller. Το παράδειγμα έχει αλλάξει εντελώς. Είναι ένας επερχόμενος ρεαλισμός — επιθετικός, ηγεμονικός, αλλά ρεαλισμός. Η ιδέα της προώθησης των φιλελεύθερων αξιών έχει απορριφθεί μια για πάντα.

Η Αμερική μετατρέπεται σε μια συγκεκριμένη, σαφώς οριοθετημένη στρατιωτική και πολιτική δύναμη με προφανή συμφέροντα, τα οποία θα υπερασπίζεται σκληρά στο ημισφαίριό της. Όποιος βρεθεί στο δρόμο της, δεν θα έχει καλή τύχη. Αλλά οι συζητήσεις για τον φιλελευθερισμό, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπάρχουν πια. America First — και τελεία. Αντικειμενικά, ο πολυπολικός κόσμος, για τον οποίο μιλούσε ο Πρόεδρός μας στην ομιλία του στο Μόναχο, απορρίπτοντας τις αξιώσεις του Δυτικού κόσμου για οικουμενισμό και παγκοσμιοποίηση, τώρα, στην ουσία, δηλώνεται από τον ίδιο τον Τραμπ. Άλλο θέμα είναι αν ο διάδοχός του, για παράδειγμα ο  Vance, θα αντέξει αυτή την πορεία μετά τον 80χρονο Τραμπ. Ή μήπως οι νεοσυντηρητικοί θα επιστρέψουν τελικά; Προς το παρόν, αυτή είναι μια κήρυξη πολέμου — όμως όχι εναντίον μας, αλλά εναντίον της παγκόσμιας φιλελεύθερης-παγκοσμιοποιητικής ελίτ.

Παρουσιαστής: Όσον αφορά την Ουκρανία, κυκλοφορούν φήμες ότι ο Τραμπ είναι δυσαρεστημένος με το γεγονός ότι ο Ζελένσκι δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για το ειρηνευτικό του σχέδιο. Ο γιος του Τραμπ υποθέτει μάλιστα ότι, με φόντο όλες τις υποθέσεις διαφθοράς, η Αμερική ενδέχεται να σταματήσει εντελώς τη συμμετοχή της στην ουκρανική σύγκρουση τους επόμενους μήνες. Πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό;

Aleksandr Dugin: Το σχέδιο που προωθεί τώρα ο Τραμπ είναι ακριβώς αυτό που μας ικανοποιεί. Του το εξηγήσαμε με απόλυτη σαφήνεια: τι είναι αποδεκτό για εμάς και τι δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να δεχτούμε. Ωστόσο, αυτό που του εξηγήσαμε και που, όπως φαίνεται, δέχτηκε, δεν θα είναι πραγματική νίκη για εμάς. Δυστυχώς, πρόκειται για έναν ακόμη συμβιβασμό. Δεν είναι ήττα — σε καμία περίπτωση — αλλά ούτε και νίκη με την πλήρη, βαθιά έννοια του όρου.

 Μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια ορισμένη επιτυχία, μπορεί να χαρακτηριστεί ως ταπείνωση της Δύσης, είναι σίγουρα μια προσωπική και οριστική ήττα του Ζελένσκι — αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση το τέλος της Ουκρανίας ως πρότζεκτ και σίγουρα δεν είναι το τέλος της Δύσης ως πολιτισμικής δύναμης. Ο Τραμπ το κατάλαβε πολύ καλά. Κατάλαβε το βασικό: αν πραγματικά θέλει να σώσει την Ουκρανία — δηλαδή να σώσει την αντι-Ρωσία, το ρωσοφοβικό προγεφύρωμα που χτίστηκε εναντίον μας για τόσα χρόνια — πρέπει να αποδεχτεί αμέσως τις προτάσεις μας. Για τους παγκοσμιοποιητές, για τους Ευρωπαίους και, φυσικά, για τον ίδιο τον Ζελένσκι, αυτό θα είναι μια σοβαρή, οδυνηρή ήττα. Αλλά για την Ουκρανία ως τέτοια — όχι. Η Ουκρανία θα σωθεί. Και μάλιστα θα σωθεί ακριβώς με την ιδιότητα με την οποία δημιουργήθηκε: ως αντι-Ρωσία. Και την σώζει ακριβώς ο Τραμπ, θυσιάζοντας τον Ζελένσκι και μια ολόκληρη ομάδα ευρωπαίων ηλιθίων, που μέχρι τώρα δεν μπορούν να πιστέψουν αυτό που συμβαίνει.

Αν ο Τραμπ, έχοντας κάνει ό,τι μπορούσε, απλώς αποσυρόταν από τη σύγκρουση και την άφηνε στην Ευρώπη και την Ουκρανία — κάτι που, παρεμπιπτόντως, έχει υπαινιχθεί επανειλημμένα και έχει ακόμη και δηλώσει ανοιχτά — αυτό θα ήταν πραγματικά το ιδανικό σενάριο για εμάς. Ναι, θα έπρεπε να συνεχίσουμε να πολεμάμε — ίσως για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και με δυσκολία — αλλά τότε θα είχαμε μπροστά μας μια πραγματική προοπτική για μια πραγματική, πλήρη και μη αναστρέψιμη νίκη. Και οποιαδήποτε εκεχειρία μπορούμε να συνάψουμε τώρα είναι μόνο μια προσωρινή ανάπαυλα, και μάλιστα για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Ούτε η Ουκρανία, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε καν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα λάβουν υπόψη αυτή την εκεχειρία στο μέλλον, μόλις αισθανθούν ότι έχουν και πάλι την παραμικρή ευκαιρία να την παραβιάσουν.

Παρουσιαστής:   Αν ο Τραμπ αποφασίσει να ασχοληθεί με τη Βενεζουέλα, ενώ εμείς αναπτύσσουμε σχέσεις συμμαχίας με τη Βενεζουέλα, πώς θα αντιδράσει η Ρωσία;

Aleksandr Dugin:   Αυτό είναι ένα περίπλοκο ζήτημα. Από τη μία πλευρά, έχουμε πράγματι συμμαχικές σχέσεις με τη Βενεζουέλα και, αν ήμασταν πιο ισχυροί, θα έπρεπε να εμπλακούμε πλήρως σε αυτή τη σύγκρουση στο πλευρό του Maduro ενάντια στην αμερικανική επιθετικότητα. Αλλά, δυστυχώς, δεν είμαστε σε αυτή την κατάσταση: όλες οι δυνάμεις μας είναι πλήρως δεσμευμένες στον πόλεμο της Ουκρανίας — όπως και στη Συρία, όπως και στο Ιράν. Μετά τη νίκη, σίγουρα θα εμπλεκόμασταν. Αλλά τώρα, δυστυχώς, είμαστε αδύναμοι.

Παρουσιαστής:  Ας αρχίσουμε αυτό το μέρος της εκπομπής με τη δήλωση του ειδικού εκπροσώπου του Ρώσου προέδρου, Kirill Dmitriev. Είπε ότι οι καλύτεροι διπλωμάτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Έτσι σχολίασε την είδηση από την Πολωνία ότι ο ίδιος ο Dmitriev και ο Αμερικανός επιχειρηματίας ΈλονΜασκ αποφάσισαν να χωρίσουν την Ευρώπη. Με τι σχετίζονται αυτές οι συζητήσεις για τη διαίρεση της Ευρώπης; Γιατί ο Μασκ έγινε πιο ενεργός; Είχε σχεδόν εξαφανιστεί από το δημόσιο προσκήνιο για κάποιο διάστημα, αλλά τώρα ανανέωσε τη διαμάχη με την Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με την ελευθερία του λόγου και τους ευρωπαϊκούς νόμους. Πού οδηγούν όλα αυτά;

Aleksandr Dugin: Στην πραγματικότητα, εδώ, όπως και στην υιοθέτηση του νέου δόγματος εθνικής ασφάλειας, καθώς και στις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία, παρατηρούμε την ίδια γενική τάση — μια ισχυρή τάση επιστροφής στο αρχικό σχέδιο MAGA. Γιατί, όταν ο Τραμπ ήρθε στην εξουσία, ουσιαστικά κήρυξε την πλήρη επανεκκίνηση ολόκληρης της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής, και τα σχέδια MAGA όντως ξεκίνησαν. Και μετά απομακρύνθηκε πολύ σοβαρά και πολύ μακριά από αυτό. Για σχεδόν ένα χρόνο — οκτώ, εννέα μήνες — ασχολήθηκε με εντελώς διαφορετικά πράγματα: έκρυβε τις λίστες του Έπσταϊν, ξέφευγε από την τεράστια, απροσδόκητη πίεση του ισραηλινού λόμπι στην αμερικανική πολιτική, πρόδιδε τους πιστούς συντρόφους του. Δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο, έπαψε να είναι MAGA. Απομακρύνθηκε από το MAGA για ένα κρίσιμο διάστημα. Και όμως, όλα ξεκίνησαν ακριβώς όπως ξεκινούν τώρα. Και τώρα επιστρέφει — επιστρέφει ο Τραμπ και, κατά συνέπεια, επιστρέφει ο Μασκ.

Γιατί ο Μασκ έλαβε σαφώς την έγκριση να προχωρήσει στην αποσυναρμολόγηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην εξουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται οι «καλύτεροι διπλωμάτες» για τους οποίους μιλάμε — είναι οι υπερ-παγκοσμιοποιητές, οι απόλυτοι, αδιάλλακτοι εχθροί του Τραμπ, οι σκληρότεροι αντίπαλοι της πορείας του, των ιδεών του, της αντίληψής του για τον κόσμο και την κοινωνία. Ήδη τον περασμένο χειμώνα, τον Ιανουάριο του περασμένου έτους, πριν από σχεδόν ένα χρόνο, ο Μασκ ξεκίνησε αυτή την εκστρατεία: εναντίον του Starmer, υπέρ του AfD, εναντίον του Macron. Και στην πραγματικότητα το Twitter — το δίκτυο που έχει απαγορευτεί στη Ρωσική Ομοσπονδία — έγινε η πλατφόρμα που ενοποίησε την εθνικιστική αντιπολίτευση σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, ανυψώνοντάς την ακριβώς όπως κάποτε ο Σόρος ανύψωσε τους παγκοσμιοποιητές, αλλά μόνο σε αντίθετη κατεύθυνση. Τώρα ο Μασκ απλώς εφάρμοσε την ίδια τακτική, αλλά με αντίθετο τρόπο. Και άρχισε να το κάνει πριν από ένα χρόνο: υποστηρίζοντας το AfD, τους αντιπάλους του Starmer στη Βρετανία,  την Marine Le Pen, την Meloni  — όλους όσοι ήταν εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εναντίον του ευρωπαϊκού κατεστημένου, υπέρ του ευρωπαϊκού εθνικισμού, αν θέλετε.

Και μετά ο ίδιος ο Μασκ απομακρύνθηκε από τη θέση του στο DOGE — την υπηρεσία για την αποτελεσματικότητα και την ορθολογικότητα του κράτους. Εν ολίγοις, χώρισε με τον Τραμπ, και παράλληλα ο Τραμπ ασχολήθηκε με εντελώς διαφορετικά θέματα, τα οποία προκάλεσαν μόνο κριτική από τον Μασκ. Αλλά ο Μασκ συγκρατήθηκε. Αρχικά άρχισε να κριτικάρει τον Τραμπ, μετά έκανε μια παύση. Και περίμενε τη στιγμή που οι διακυμάνσεις του τραμπισμού θα έμπαιναν ξανά στη φάση MAGA. Δηλαδή, είναι back to the MAGA. Με αυτό ξεκινήσαμε τη σημερινή εκπομπή: στην Αμερική βλέπουμε ότι ο Τραμπ επιστρέφει στον αρχικό του σχέδιο, στο σχέδιο Α, στο σχέδιο MAGA. Και, φυσικά, ο Μασκ συμμετέχει ενεργά σε αυτή τη διαδικασία και συνεχίζει να κατακρίνει την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτή τη φορά είναι πολύ πιο σοβαρό. Η δεύτερη προσπάθεια για την αποσυναρμολόγηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την πλευρά του MAGA, νομίζω, θα είναι πολύ πιο αποφασιστική και συνεπής. Αυτό επιβεβαιώνεται τόσο από τη νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας όσο και από τη συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ουκρανική κρίση, η οποία συνεχώς ανατρέπει τα σχέδια του Τραμπ για τη διάσωση της Ουκρανίας. Τώρα έχουν συγκλίνει όλες οι συνθήκες για να προχωρήσουμε απλά στην καταστροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κανείς δεν κρύβει πια τίποτα. Ο Μασκ λέει ανοιχτά: τέρμα η ΕΕ, ας καταστρέψουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει κάθε λόγο να το κάνει: είναι υποστηρικτής ενός συντηρητικού-εθνικιστικού υψηλής τεχνολογίας σχεδίου, το οποίο οι φιλελεύθεροι στην εξουσία απλά εμποδίζουν να ζήσει και να αναπνεύσει.

Νομίζω ότι η ίδια η Αμερική, ο Τραμπ και η ομάδα του, όπου το MAGA αρχίζει να βγαίνει από το λήθαργο και να παίζει όλο και μεγαλύτερο ρόλο, έχουν πράγματι αρχίσει να διαλύουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό πρέπει μόνο να το χειροκροτήσουμε και, αν είναι δυνατόν, να ωθήσουμε αυτό που ήδη πέφτει. Αν είχαμε τη δύναμη και τα μέσα να επηρεάσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, είμαι βέβαιος ότι και από τις δύο πλευρές θα μπορούσαμε να στείλουμε αυτούς τους θαυμάσιους «καλύτερους Ευρωπαίους διπλωμάτες» απλά στο κενό. Γιατί δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τίποτα πιο αηδιαστικό, άθλιο, επιθετικό, κυνικό, ψεύτικο, τοξικό, σάπιο από μέσα και που μεταδίδει αυτή τη σήψη σε όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, από την τρέχουσα Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παρουσιαστής: Και αυτό το πρόστιμο, το οποίο η εταιρεία X έλαβε σύμφωνα με τον νέο νόμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήταν μόνο μια αφορμή για τον Μασκ να ξεκινήσει ξανά την εκστρατεία του κατά της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα, όλα συνέβησαν ακριβώς μετά από εντολή του Τραμπ, καθώς συνέπεσε με τη δημοσίευση της νέας στρατηγικής.

Aleksandr Dugin: Αυτό είναι απλώς μια δικαιολογία, αλλά ταιριάζει απόλυτα με τη γενική αμφιταλάντευση της αμερικανικής πολιτικής — από το MAGA στους νεοσυντηρητικούς και πάλι πίσω στο MAGA. Πριν από ένα χρόνο, όταν στο πρόγραμμα Escalation θέσαμε ως στόχο να παρακολουθούμε προσεκτικά αυτές τις διακυμάνσεις της αμερικανικής πολιτικής, περιγράψαμε με αρκετή ακρίβεια, όπως αποδεικνύεται τώρα, τη λογική της δημιουργίας του νέου τραμπικού καθεστώτος: θα ταλαντεύεται συνεχώς μεταξύ MAGA, πλησιάζοντας το σχέδιο MAGA — τη τάξη των μεγάλων δυνάμεων — και αποκλίνοντας από αυτό. Φυσικά, δεν περίμενα ότι θα πάει τόσο μακριά, τόσο ντροπιαστικά και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, διώχνοντας όλους τους στενούς υποστηρικτές του. Αλλά ο Τραμπ είναι ένας πραγματικά απρόβλεπτος άνθρωπος. Με την ίδια ευκολία με την οποία τους διώξε, τους συγκέντρωσε ξανά. Ακριβώς όπως απαγόρευσε τα πάντα, τώρα τα επέτρεψε όλα. Η ένταση αυτών των διακυμάνσεων αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική από ό,τι προβλέπαμε, όταν διατυπώναμε υποθέσεις, αλλά η ουσία της διαδικασίας είναι ακριβώς αυτή.

Και τώρα, είμαι σίγουρος, ο Μασκ απλώς χρησιμοποίησε αυτό το πρόστιμο ως αφορμή για να ασχοληθεί ξανά με την πραγματική δουλειά. Ο Τραμπ του έδωσε σιωπηρή ευλογία για αυτό, και οι σχέσεις τους σταδιακά αποκαθίστανται. Του επέβαλαν πρόστιμο άνω των εκατό εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά ήδη τις πρώτες ώρες μετά από αυτό, το X — το δίκτυο του που έχει απαγορευτεί στη Ρωσική Ομοσπονδία — ανέβηκε στην πρώτη θέση σε λήψεις σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή, έχει ήδη νικήσει. Έδειξε την πραγματική στάση των Ευρωπαίων απέναντι στις κυβερνήσεις τους — στην ουσία, μια σιωπηρή ψηφοφορία υπέρ ή κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, κανείς δεν υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτός από τους ίδιους τους Ευρωπαίους, εκτός από αυτή τη συμμορία των Βρυξελλών — ένα διεθνές σμήνος μανιακών παγκοσμιοποιητών και τον Starmer, που έχει προσχωρήσει σε αυτούς, επίσης ένας απόλυτα μανιακός. Αυτοί οι μανιακοί προσπαθούν τώρα πυρετωδώς να καταστείλουν κάθε διαφορετική άποψη στην Ευρώπη. Κυκλοφορεί τώρα ένα meme: μια φωτογραφία του Starmer με τη λεζάντα «Έχουμε πλήρη ελευθερία του λόγου. Όποιος το αμφισβητεί, θα συλληφθεί αμέσως». Αυτή είναι περίπου η γενική κατάσταση των Ευρωπαίων σήμερα. Και επειδή το X δεν λογοκρίνεται από αυτούς, προσπαθούν να καταστείλουν ακριβώς αυτόν τον τομέα της ελευθερίας. Αλλά πίσω από τον Μασκ και το δίκτυό του βρίσκεται η δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και τώρα ο Τραμπ υποστήριξε ανοιχτά τον Μασκ. Ο Hicks τον υποστήριξε, ο Vance τον υποστήριξε. Δήλωσαν ότι η λογοκρισία της ελευθερίας του λόγου είναι άνευ προηγουμένου. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι casus belli, αφορμή για πόλεμο, για άμεση διπλωματική και πολιτική σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Νομίζω ότι αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πραγματικά πολύ σοβαρά. Φυσικά, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ο Τραμπ να υπαναχωρήσει και πάλι από τη στρατηγική MAGA.

Ωστόσο, προς το παρόν παρατηρούμε μια νέα, ισχυρή στροφή πίσω στο MAGA. Όλα εξελίσσονται αυστηρά σύμφωνα με το σενάριο. Τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και οι ΗΠΑ — συγκεκριμένα οι ΗΠΑ στο σύνολό τους — κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Φυσικά, οι δημοκράτες, οι φιλελεύθεροι και οι παγκοσμιοποιητές έχουν εντελώς διαφορετική άποψη. Βρίσκονται σε πανικό, σε πραγματικό τρόμο. Διαβάζω τα σχόλια του McFaul — ενός από τους πιο επικίνδυνους παγκοσμιοποιητές και αρχιτέκτονες της πολιτικής για τη Ρωσία και την Ουκρανία: είναι απλά τρομοκρατικές, εξτρεμιστικές εκκλήσεις για την ανατροπή της εξουσίας στη Ρωσία, για την αλλαγή του καθεστώτος και ούτω καθεξής. Ο πρώην πρέσβης, δημοκράτης, παγκοσμιοποιητής — είναι απλά σε υστερία: τι συμβαίνει, αντί να πολεμάμε τη Ρωσία και την Κίνα, πολεμάμε τους κύριους συμμάχους μας στην Ευρώπη! Ο πανικός είναι απόλυτος — τόσο στην Ευρώπη όσο και μεταξύ των Αμερικανών παγκοσμιοποιητών.

Σε αυτό το κλίμα βρισκόμαστε τώρα. Και θα μπορούσαμε να χαρούμε για όλα όσα συμβαίνουν χωρίς δεύτερη σκέψη, αν δεν υπήρχε ένα εξαιρετικά προβληματικό για εμάς σημείο — το ειρηνευτικό σχέδιο για την Ουκρανία που προωθεί ο Τραμπ. Δεν το κάνει από κακία, απλά έχει το δικό του πρόγραμμα, το δικό του όραμα για τον κόσμο. Πράγματι, έχει αφαιρέσει τη Ρωσία από τη λίστα των κύριων εχθρών και υποκειμένων μίσους. Δεν είμαστε ουσιαστικά σημαντικοί για αυτόν, έχει άλλες προτεραιότητες. Και σε αυτό διαφέρει ριζικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία, αντίθετα, προετοιμάζεται ανοιχτά για πόλεμο εναντίον μας. Αποδεικνύεται ότι στο στρατόπεδο των αντιπάλων μας — ας το πούμε προσεκτικά — και των εχθρών μας έχει επέλθει μια πραγματική διάσπαση. Και αν είχαμε τα απαραίτητα μέσα, τις απαραίτητες δυνάμεις για να συμμετάσχουμε ενεργά σε αυτή τη διαδικασία, είμαι πεπεισμένος ότι η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η συμβολή στη διάλυσή της, θα πρέπει να γίνει ο κύριος στόχος της εξωτερικής μας πολιτικής στην ευρωπαϊκή κατεύθυνση. Γιατί η ταπείνωση που υπέστημεν από την Ευρωπαϊκή Ένωση — όχι από τους ευρωπαϊκούς λαούς, αλλά από αυτή την κατασκευή των Βρυξελλών — είναι αδύνατο να συγχωρεθεί. Σκοπεύουν να πολεμήσουν εναντίον μας, χρηματοδοτούν, οπλίζουν και υποστηρίζουν ηθικά και πολιτικά τους εχθρούς μας. Είναι απλά εχθροί. Πρέπει να ονομάζουμε τα πράγματα με το όνομά τους: η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εχθρός. Πρέπει να καταστραφεί.

Και βλέπουμε ότι οι ΗΠΑ σήμερα — συγκεκριμένα οι MAGA-τραμπιστές — έχουν πράγματι αρχίσει την εξάλειψή της. Όλοι φώναξαν αμέσως: κοιτάξτε, είναι μαζί με τον Πούτιν! Νομίζω ότι μας θεωρούν καλύτερους από ό,τι είμαστε στην πραγματικότητα. Αν είχαμε τέτοιες δυνατότητες — ανώνυμους εκπροσώπους σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, που μοιράζουν μπισκότα και υποστηρίζουν όλους όσοι είναι έτοιμοι να καταστρέψουν αυτή την κατασκευή — θα μπορούσαμε να αποκαταστήσουμε τις εξαιρετικές σχέσεις με τη νέα Ευρώπη: την Ευρώπη των λαών, την Ευρώπη των παραδόσεων, την πραγματική ευρωπαϊκή δημοκρατία, με τον πολιτισμό και τα συμφέροντά της. Δεν είναι σίγουρο ότι θα γινόταν αμέσως φίλη μας — πολύ αμφιβάλλω — αλλά πρέπει να καταστρέψουμε την παθολογία που είναι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να καταστραφεί.

Παρουσιαστής: Οι συνάδελφοι υποδεικνύουν ότι ο McFaul δεν περιλαμβάνεται σε καμία λίστα...

Aleksandr Dugin: Αυτό, παρεμπιπτόντως, είναι πολύ κακό. Είναι πραγματικά κακό, γιατί τέτοιοι τύποι προκαλούν τεράστια ζημιά στη χώρα μας — τόσο διπλωματική όσο και πολιτική. Προσβάλλουν συνεχώς τον πρόεδρό μας, ξεσηκώνουν και προκαλούν εναντίον μας τόσο το αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο όσο και τις κοινωνίες της Ευρώπης και της Αμερικής. Φυσικά, ήμουν απολύτως βέβαιος ότι θα ήταν σε αυτή τη λίστα. Παρακολουθώ προσεκτικά τις δηλώσεις του και για μένα αυτό είναι απλά εκπληκτικό. Ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν εκεί, μαζί με τον Σόρος ή τον τρομοκράτη Lindsay Graham, ο οποίος έχει κηρυχθεί παράνομος στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Εδώ επίσης έχουμε κάποια κενά. Καλά κάνατε που το διορθώσατε. Πρέπει οπωσδήποτε να το λάβουμε υπόψη.

Παρουσιαστής:  Και τώρα και οι ακροατές μας συμμετείχαν στη συζήτηση. Ένας από αυτούς πρόλαβε να θέσει το θέμα: «Από ποια χώρα θα ξεκινήσει η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή θα υπάρξει ντόμινο;»

Aleksandr Dugin:   Τώρα εμφανίστηκε ένας υπέροχος όρος — EUREXIT, δηλαδή η ίδια η Ευρώπη αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν αποχωρεί κάποια μεμονωμένη χώρα, αλλά αποχωρεί όλη η Ευρώπη, επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι καθόλου Ευρώπη. Είναι ένα τεχνητό, ανώμαλο τέρας, που στέρησε την πραγματική κυριαρχία από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό το φαινόμενο πρέπει να καταστραφεί εντελώς.

Και ο EUREXIT, μου φαίνεται, είναι η πιο σωστή και ακριβής προσέγγιση. Θυμηθείτε πώς έλεγαν οι Μπολσεβίκοι: δεν έχει σημασία από ποια χώρα θα ξεκινήσει η παγκόσμια επανάσταση, το σημαντικό είναι να ξεκινήσει, να τραβήξει το νήμα εκεί όπου δεν είναι καλά τοποθετημένο, και μετά η διαδικασία θα προχωρήσει από μόνη της. Βέβαια, η πρόβλεψή τους δεν επαληθεύτηκε — όπου και αν ξεκίνησαν, η παγκόσμια επανάσταση δεν πραγματοποιήθηκε. Αλλά στην περίπτωση του EUREXIT αυτό είναι απολύτως εφικτό.

Όποιος και αν αποχωρήσει τώρα — η μικρή Δανία ή κάποιος άλλος, για να μην πούμε για μια μεγάλη χώρα όπως η Γαλλία, αν η Marine Le Pen έρθει στην εξουσία (και το υπόσχεται ανοιχτά σε όλους) ή αν το AfD ρίξει την κυβέρνηση του Merz (και οι δυνάμεις τους αυξάνονται ραγδαία), — όποια χώρα, μεγάλη ή μικρή, αποχωρήσει σήμερα από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπό τις τρέχουσες συνθήκες — αυτό θα είναι το EUREXIT. Όλα. Τέλος.

Αν και, για παράδειγμα, η Ουγγαρία και η Σλοβακία ας παραμείνουν μέσα μέχρι το τέλος — ακολουθούν απολύτως σωστή πολιτική και είναι καλύτερα να εργάζονται από μέσα παρά από έξω. Αλλά οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτός από αυτές τις δύο, αν αρχίσει να αποχωρεί — ακόμα και από την Ανατολική Ευρώπη (και εκεί τους θεωρούν ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, απλά τους περιφρονούν, για την «παλιά Ευρώπη» είναι σκουπίδια, όχι άνθρωποι, εκτός, φυσικά, από τους Βαλτικούς Ατλαντιστές, που δεν θα αποχωρήσουν ποτέ), — λοιπόν, αν αποχωρήσει έστω και μία σοβαρή, μεγάλη χώρα, αυτό θα είναι η αρχή του τέλους.

Δεν έχει σημασία από πού ακριβώς θα ξεκινήσει η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σημασία έχει μόνο ένα πράγμα — να ξεκινήσει. Γιατί τότε η παγκόσμια συντηρητική επανάσταση θα νικήσει πραγματικά και στο δυτικό τμήμα της ευρασιατικής ηπείρου.

Παρουσιαστής: Ταυτόχρονα, όμως, μόλις αναφέρθηκε η Γερμανία. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, σχεδόν το 70% των Γερμανών είναι δυσαρεστημένοι με το έργο της σημερινής κυβέρνησης. Οι αρνητικές αξιολογήσεις του Merz σπάνε επίσης όλα τα ρεκόρ. Σε αυτό το πλαίσιο, ξεκινούν οι διαδικασίες μετονομασίας των οδών με σοβιετικά ονόματα: καταργείται η οδός Λένιν, καθώς και άλλες οδοί που συνδέονται με Γερμανούς κομμουνιστές ηγέτες που δραστηριοποιήθηκαν στο έδαφος της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Όλοι καταλαβαίνουμε πολύ καλά πώς συνήθως καταλήγει μια τέτοια διαδικασία μετονομασίας οδών. Γιατί ακριβώς τώρα η Γερμανία αποφάσισε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο;

Aleksandr Dugin: Μου φαίνεται ότι αυτό είναι ένα αδιέξοδο. Για να προετοιμάσουν τη Γερμανία — και ολόκληρη την Ευρώπη — για τον πόλεμο, είναι απολύτως αδύνατο να το κάνουν μόνο με τη φιλελεύθερη ιδεολογία. Θα πρέπει να επιστρέψουν στον εθνικισμό. Και οι ίδιοι, σύμφωνα με την τρέχουσα ιδεολογία τους, είναι ριζοσπάστες, θεμελιώδεις αντίπαλοι κάθε εθνικισμού. Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο: ο φιλελεύθερος φασισμός, ο φιλελεύθερος ναζισμός, που χτίζουν τώρα σε όλη την Ευρώπη, αυτοπεριορίζεται και αυτοπαράλυεται.

Θέλουν να αναγκάσουν την κοινωνία τους να μας μισεί στο όνομα των γκέι παρελάσεων, στο όνομα των νέων εκατομμυρίων βρώμικων μεταναστών, τους οποίους εισάγουν συνειδητά χωρίς καμία οικονομική σκοπιμότητα — μόνο και μόνο για να διαλύσουν, να διαλύσουν τον αυτόχθονο πληθυσμό. Η Ευρώπη έχει ήδη μετατραπεί σε σκουπιδότοπο. Και παράλληλα θέλουν να ανεβάσουν το μαχητικό πνεύμα σε αυτή την κοινωνία. Για ένα πραγματικό μαχητικό πνεύμα χρειάζεται μια ιδεολογία κινητοποίησης — ακόμα και αν είναι ακραία εθνικιστική, ακόμα και αν είναι ανοιχτά φασιστική. Και προσπαθούν να το καλύψουν με τον φιλελευθερισμό, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ένα αποκλείει απολύτως το άλλο.

Δεν μπορούν να κινητοποιήσουν μια κοινωνία την οποία ταυτόχρονα διαλύουν. Δεν μπορούν να της εμφυσήσουν ρεβανσιστικό, εθνικιστικό, ναζιστικό πνεύμα, αν ταυτόχρονα καταστρέφουν όλες τις μορφές συλλογικής ταυτότητας, καταριώντας συνεχώς όχι μόνο την ιστορία μας, αλλά και τη δική τους. Πρόκειται για δύο αμοιβαία αποκλειόμενους στόχους. Αν προσπαθήσουν να επιτύχουν και τους δύο ταυτόχρονα, κανένας από τους δύο δεν θα επιτευχθεί. Ο φιλελευθερισμός θα σαπίσει τελικά, ενώ ο φασισμός δεν θα επιτευχθεί ποτέ.

Γι' αυτό, μου φαίνεται, σήμερα έχουν μπλοκάρει τους βασικούς τους άξονες. Πρέπει ταυτόχρονα να διατηρήσουν τον παγκοσμιοποίηση και τον φιλελευθερισμό και να κινητοποιήσουν την κοινωνία για πόλεμο εναντίον μας. Αυτό το έργο είναι αντικειμενικά ανέφικτο. Ή το ένα ή το άλλο. Για το πρώτο δεν είναι πλέον ικανοί, για το δεύτερο δεν είναι έτοιμοι.

Γι' αυτό και βλέπω εδώ λόγους για έναν ορισμένο, και ίσως σοβαρό, οπτιμισμό. Αν συνεχίσουν να κάνουν αυτό που κάνουν τώρα — ο Μακρόν θα μαλώνει με την Κίνα, η Κάγια Κάλλας θα καταστρέφει τις συμφωνίες εκεχειρίας και ούτω καθεξής — αυτό μόνο ενισχύει τις θέσεις μας και μας δίνει όλο και περισσότερους λόγους για έναν πραγματικό, βαθύ οπτιμισμό.

Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος

Ἀπό ἐδῶ

Ἡ Πελασγική

Ἀλεξάντερ Ντούγκιν : Ἀπαραίτητη ἡ φιλοσοφία στήν ἄσκησιν ἐξουσίας

Ἀλεξάντερ Ντούγκιν ὁ ῥῶσσος φιλόσοφος,ἱστορικός, γεωπολιτικός πιστός τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν καί ἔνθερμος ὑποστηρικτής τῆς Εὐρασιατικῆς Ἑνώσεως ( φωτό)

Μια συζήτηση με τον Ρώσο φιλόσοφο Alexander Dugin δεν είναι ποτέ άνευ σημασίας. Υπάρχει πάντα η αίσθηση ότι αυτό το άτομο βλέπει την εικόνα του κόσμου πολύ πιο καθαρά κι᾿από τους πιο διορατικούς αναλυτές. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα ήταν η συνάντησή του με τον ηγέτη της Λευκορωσίας Alexander Lukashenko, το κύριο μέρος της οποίας διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών και για την οποία ο Alexander Gelievich Dugin συμφώνησε να μιλήσει για τους αναγνώστες του Tsargrad.

Τσάργκραντ: Αλεξάντερ Γκέλιεβιτς Ντούγκιν, μόλις μια μέρα πριν επιστρέψατε από το Μινσκ, όπου μιλήσατε με τον Πρόεδρο της Λευκορωσίας για δύο ώρες. Αλλά μόλις 5 λεπτά της συνάντησής σας έχουν δημοσιευτεί. Τι αφορούσε η συζήτηση εκτός κάμερας;

Alexander Dugin : Αὐτή η συνάντηση μπορεί να χαρακτηριστεί ως φιλοσοφικού επιπέδου . Μιλήσαμε για Ρώσους, για Λευκορώσους, για την ταυτότητά μας, γι᾿αυτά που μας ενώνουν αλλά και τις διαφορές μας. Για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε στον σύγχρονο κόσμο. Και για την πρόκληση που μας θέτει η μισάνθρωπος σύγχρονη Δύση - και στις δύο πλευρές...

Μιλήσαμε ανοιχτά σαν φίλοι. Δεν κρύβω ότι ήμουν πάντα υποστηρικτής του Λουκασένκο, της πορείας που οδηγεί στη Λευκορωσία. Η καρδιά μου ματώθηκε όταν προσπαθήσαμε να μιλήσουμε με τους Λευκορώσους αδελφούς μας τη γλώσσα των δασμών, των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου . Ντρεπόμουν να τους κοιτάξω στα μάτια. Αλλά τώρα, μου φαίνεται, η κατάσταση έχει αλλάξει και οι σχέσεις με τους στενότερους αδελφούς μας, με ένα τόσο σπουδαίο πρόσωπο όπως ο Alexander Grigoryevich Lukashenko, επανήλθαν στην προτέρα κατάσταση.

Είναι ανοιχτός στη Ρωσία, στη ρωσική ιδέα. Έχει τη δική του άποψη για το τι συμβαίνει, δεν είναι έτοιμος να διαλυθεί στη ρωσική ιδέα. Πιστεύει ότι υπάρχει και μια ρωσική ιδέα και μια λευκορωσική. Μαζί πρέπει να οικοδομήσουμε μια εντελώς νέα κοσμοθεωρία, ένα ιδεολογικό κτίσμα. Αυτό απαιτεί σήμερα από εμάς ο χρόνος.

CG: Τι κοινό βρίσκετε στις ρωσικές και λευκορωσικές ιδέες;

φωτό

A.D.: Πρώτον, είναι η προτεραιότητα της δικαιοσύνης. Τίποτα πολύτιμο, καλό δεν μπορεί να οικοδομηθεί ούτε στη Ρωσία ούτε στη Λευκορωσία αν δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Οποιαδήποτε αδικία βιώνεται τόσο από τον ρωσικό όσο και από τον Λευκορωσικό λαό ως ένα είδος πνευματικού τραύματος. Δεν πρόκειται μόνο για την εξίσωση όλων, αλλά για ηθική δικαιοσύνη.

Δεύτερον, ως εφαρμογή της ιδέας της δικαιοσύνης, είναι η ανάγκη κατάργησης της τάξης των ολιγαρχών. Είναι η ολιγαρχία που διαμορφώθηκε τη δεκαετία του '90 στη Ρωσία, την οποία ο Πούτιν προσπαθεί να καταστρέψει, να δαμάσει, να μεταμορφώσει. Κάποιες φορές τα καταφέρνει, κάποιες άλλες όχι.

Ο Λουκασένκο ήταν απόλυτα επιτυχής στην εξόντωση της ολιγαρχίας. Και δεν υπάρχουν ολιγάρχες στη Λευκορωσία. Υπάρχει και ελευθερία γνώμης, υπάρχουν διαφορετικές δυνάμεις, υπάρχουν διαφορετικές κατευθύνσεις. Όλα αυτά όμως θα πρέπει να γίνονται υπό την αιγίδα της δικαιοσύνης. Η εξόντωση της ολιγαρχίας εν τη γενέσει της, που έγινε από τον Λουκασένκο, είναι παράδειγμα για εμάς. Επειδή το κύριο πρόβλημα, που εμείς  και η Λευκορωσία, μερικές φορές δεν μπορούμε να βρούμε μια κοινή γλώσσα είναι ότι δεν υπάρχει ολιγαρχία στη Λευκορωσία, αλλά, δυστυχώς, έχει διατηρηθεί στη Ρωσία.

Δεν είναι ότι οι Λευκορώσοι και ο Λουκασένκο πρέπει να κάνουν ένα βήμα προς εμάς, αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε ένα βήμα προς αυτούς . Και, είναι ενδιαφέρον, όχι μόνο προς τον Λουκασένκο και τους Λευκορώσους, αλλά και προς τον ρωσικό λαό. Γιατί μπορεί να νομίζετε ότι τιμούμε τους ολιγάρχες. Τους μισούμε όπως ο Λουκασένκο και οι Λευκορώσοι. Δεν θεωρούμε δικούς μας τους Ρώσους ολιγάρχες, που δημιούργησαν τις εγκληματικές περιουσίες τους τη δεκαετία του '90 με την καταπίεση, το ξεπούλημα της Πατρίδας μας, το ξεπούλημα της ψυχής τους. Η ρωσική ολιγαρχία είναι ένα αντιρωσικό φαινόμενο. Όπως ακριβώς είναι αντιλευκορωσικό ή γενικά αντι-ανθρώπινο.

TG: Η Λευκορωσία είναι από καιρό μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, κάτι που, φυσικά, είναι αισθητό στους Λευκορώσους. Πόσο θεμελιώδεις είναι οι διαφορές μεταξύ Ρώσων και Λευκορώσων;

A.D.: Εμείς, οι Ρώσοι, οι Μεγάλοι Ρώσοι, πρέπει να μάθουμε να θεωρούμε τους Λευκορώσους ως έναν εντελώς ανεξάρτητο κλάδο του ανατολικού σλαβικού λαού μας. Όταν λέμε "είστε το ίδιο με εμάς, όπως η περιοχή"  ή "η περιοχή μας  " - δεν είναι έτσι. Το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας είναι μια ιστορική πραγματικότητα στην οποία ο Λευκορωσικός λαός έζησε για αιώνες, σχημάτισε ξεχωριστά χαρακτηριστικά που είναι πολύ διαφορετικά από τους Μεγάλους Ρώσους.

Και όταν κάνουμε λόγο για ένωση, πρέπει να σεβαστούμε αυτή τη λευκορωσική ταυτότητα. Δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε με υπεροψία: και « γίνετε η περιοχή μας ». Προτιμώ να προτείνω η Ρωσία να γίνει μέρος της Λευκορωσίας, για να είμαι ειλικρινής, παρά η Λευκορωσία - μέρος της Ρωσίας. Δεν πρέπει να γίνουμε ο ένας περιοχή του άλλου, πρέπει από κοινού να αποκαταστήσουμε την ενότητα των Ανατολικών Σλάβων. Και τότε πολλές διαφορές με την Ουκρανία θα εξαφανιστούν επίσης.

Τώρα, φυσικά, η Ουκρανία ακολούθησε το ναζιστικό μονοπάτι και πούλησε τον εαυτό της στη Δύση . Το χειρότερο απ' όλα, πήγε και υποκλίθηκε στον διάβολο και γενικά διαχωρίστηκε από τους Ανατολικούς Σλάβους, τους Ορθόδοξους αδελφούς. Όμως στο μέλλον πρέπει να λάβουμε υπόψη και την ταυτότητά τους. Και ο Λουκασένκο το υπενθυμίζει αυτό. Αυτος λεει:

Δεν είμαστε έτοιμοι απλώς να πάψουμε να υφιστάμεθα, να απορροφηθούμε από εσάς. Ας αποκαταστήσουμε μαζί τον κοινό μας ανατολικο-σλαβικό κόσμο.

TG: Αλλά η επιρροή του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας είναι σε μεγάλο βαθμό η επιρροή του Καθολικισμού.

φωτό

Ντούγκιν . : Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στην τύχη του λευκορωσικού λαού, που διαμορφώθηκε ως βορειοδυτικός κλάδος του ρωσικού λαού. Στην αρχή - μέσω των πριγκιπάτων Polotsk, στη συνέχεια - στο πλαίσιο του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Και θα δούμε ότι η διαδικασία προχώρησε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν των Μεγαλορώσων. Ο πυρήνας του λευκορωσικού λαού ήταν πάντα Ορθόδοξος. Η Ορθοδοξία διατηρήθηκε στην εποχή της Λιθουανίας και της Πολωνίας, και της Πολωνο-Λιθουανικής Ένωσης, και αργότερα ήδη - της Κοινοπολιτείας. Αλλά η στάση αυτής της Ορθόδοξης ταυτότητας μέσα στην ίδια ιστορική εμπειρία των Λευκορώσων ήταν διαφορετική, για παράδειγμα, απέναντι στον Καθολικισμό. Και ο καθολικισμός, που πίεσε τους Ορθόδοξους Λευκορώσους αλλά με κάποιο τρόπο προσαρμοσμένο. Δηλαδή, οι σχέσεις μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων στη Λευκορωσία είχαν κάποιες έντονες μορφές, αλλά δεν υπήρξε άμεση εξόντωση, για παράδειγμα, των Ορθοδόξων. Και αυτή η συμβίωση της Ορθόδοξης Λευκορωσικής πλειοψηφίας με τους Καθολικούς, και σε μικρό βαθμό με τους Ουνίτες, είναι στην πραγματικότητα μέρος της ιστορικής εμπειρίας του λευκορωσικού λαού.

Εδώ ήμασταν κάτω από την Ορδή ( εισβολή μογγόλων), αυτοί ήταν κάτω από τους Πολωνούς. Ήμασταν κάτω από την Ορδή λιγότερο από όσο εκείνοι κάτω από τους Λιθουανούς και τους Πολωνούς, και μετά τους απελευθερώσαμε και τους συμπεριλάβαμε στο ενιαίο βασίλειό μας. Αλλά ακόμη και τότε -προσέξτε, μελέτησα πολύ προσεκτικά τα χρονικά, τα ιστορικά έγγραφα εκείνης της εποχής - εμείς ως μεγάλη Ρωσική Αυτοκρατορία, μερικές φορές το παρακάναμε. Αυτό δεν επιτρέπεται. Διαφορετικά, απλώς θα απωθήσουμε τα αδέρφια μας μακριά μας. Επιπλέον, σήμερα η αντιπαράθεσή μας με τη Δύση εξαρτάται από αυτούς, νομίζω, άμεσα. Είναι οι πιο στενοί, πιο αξιόπιστοι, καλύτεροι όχι μόνο συνεργάτες, αλλά και αδέρφια μας. Είμαστε ένα μαζί τους.

Η κατάρα των 90s

CG: Αναφέρατε τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Προέκυψε αυτό το ερώτημα κατά την επικοινωνία με τον Λουκασένκο; Σκοπεύει ο Λευκορώσος ηγέτης να λάβει μέρος στο NWO;

AD: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας συζητά αυτά τα θέματα απευθείας με τον Πρόεδρό μας. Δεν είμαι ούτε κυβερνητικός αξιωματούχος ούτε ειδικός σε στρατιωτικά θέματα. Μιλήσαμε μόνο για τη φιλοσοφική πτυχή της αντιπαράθεσης που εκτυλίσσεται τώρα στην Ουκρανία. Συμφωνήσαμε με τον πρόεδρο πως αυτό που γίνεται είναι για την αντιμετώπιση της επίθεσης του,απολύτως κατά του ανθρώπου, φιλελεύθερου δυτικού πολιτισμού.

Μιλήσαμε για το γεγονός ότι, φυσικά, τόσο η ρωσική όσο και η λευκορωσική κοινωνία κινητοποιούνται για να αντισταθούν στην επιθετική παγκοσμιοποίηση, αυτή της Δύσης, που απειλεί την ύπαρξη των χωρών μας. Μιλήσαμε για ιδεολογική και πνευματική κινητοποίηση. Οι στρατιωτικές πτυχές θα πρέπει να αποφασίζονται και να συζητούνται από αυτούς τους ανθρώπους, τις αρχές που είναι εξουσιοδοτημένες να ασχοληθούν με αυτό.

TG: Στα τέλη του περασμένου έτους, ανακοινώθηκε ότι συμφωνήθηκαν οι οδικοί χάρτες για την ένωση των χωρών μας στο κράτος της Ένωσης, όλοι περίμεναν την υπογραφή βασικών συμφωνιών. Μετά την έναρξη της κρίσης στην Ουρανία, αυτό το θέμα έσβησε στο παρασκήνιο στα μέσα ενημέρωσης. Επιβραδύνει τις διαδικασίες ένταξης η ειδική επιχείρηση στην Ουκρανία;

Ντούγκιν : Η διαδικασία ολοκλήρωσης βρίσκεται τώρα πραγματικά σε εξέλιξη. Αυτές οι διαδικασίες που υπήρχαν πριν ήταν προπαρασκευαστικά βήματα. Το κύριο εμπόδιο για την ένταξη δεν είναι μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση, είναι οι ολιγάρχες που σαμποτάρουν την ενσωμάτωση με τη Λευκορωσία με κάθε μέσο . Προσπαθούν να θέσουν άμεσα τις προϋποθέσεις για ιδιωτικοποίηση και να αποκτήσουν τον έλεγχο στα κύρια βιομηχανικά και οικονομικά κέντρα της Λευκορωσίας. Αλλά, αν ήταν Ρώσοι ολιγάρχες, θα ήταν ακόμα δυνατό να μιλούσαμε για κάτι. Αλλά δεν είναι καθόλου Ρώσοι, πόσο μάλλον Ρώσοι ολιγάρχες. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Η ένταξη δεν υπονομεύεται πραγματικά από μας. Όχι από εμάς ως κράτος. Ο Πούτιν το θέλει, ο λαός το θέλει. Είμαστε έτοιμοι για αυτό - τόσο οι αρχές όσο και οι πολίτες. Και οι ολιγάρχες, ως το καταραμένο στρώμα της κοινωνίας μας που διαμορφώθηκε τη δεκαετία του '90, υπονομεύουν αυτές τις διαδικασίες. Προσπαθούν να τις σαμποτάρουν ακόμη και τώρα, σε μια τέτοια κρίσιμη κατάσταση, που η νίκη μας εξαρτάται από την αλληλεπίδραση μεταξύ των κρατών μας, από την αλληλοϋποστήριξή μας, από την αλληλεγγύη μας.

Τώρα, κατά τη γνώμη μου, είναι η ώρα να καθαρίσουμε την κοινωνία μας. Και καθώς καθαρίζουμε τους εαυτούς μας, οι διαδικασίες ολοκλήρωσης με τη Λευκορωσία θα πάνε σαν ρολόι, όλο και πιό εύκολα. Γιατί δεν πρέπει να την απορροφήσουμε. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια πραγματική δομή αλληλεγγύης. Όπου η ύπαρξη του κράτους της Λευκορωσίας στο πλαίσιο του κράτους της Ένωσης θα είναι το πιο σημαντικό μας ατού, και σε καμία περίπτωση ένα ελάττωμα ή η αδυναμία μας.

CG: Πώς ακριβώς προτείνετε να νικήσουμε την ολιγαρχία

Ντούγκιν: Απλά πρέπει να πείτε: είτε ο Άβεν, ο Φρίντμαν, ο Αμπράμοβιτς και οι νέοι ολιγάρχες που έφυγαν όχι  η Ρωσία . Τώρα το ερώτημα είναι ακριβώς αυτό. Δεν θα μπορέσουμε να πετύχουμε τη νίκη σε μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση και να πραγματοποιήσουμε τους στόχους της που έθεσε ο πρόεδρος εάν διατηρήσουμε αυτή την καπιταλιστική ολιγαρχική τάξη πραγμάτων. Θα επιτύχουμε την επιτυχία, και στη συνέχεια θα γλιστρήσουμε ξανά και ξανά στο ίδιο. Επί 22 χρόνια, ο Πούτιν διεξάγει έναν συνεπή πόλεμο με αυτήν την ολιγαρχία, με αυτό το σύστημα που αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1990. Αλλά αυτός ο πόλεμος αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολος.

CG: Απολύτως. Οποιεσδήποτε νίκες θα καταρρεύσουν όταν εμφανιστεί από εμάς ο υπό όρους Αμπράμοβιτς, και ο υπό όρους Κολομόϊσκι φέρεται να προέρχεται από αυτούς, και μετά τις διαπραγματεύσεις τους θα εκδίδουμε τους Ναζί από το Αζόφ *.

A.D .: Είμαι πεπεισμένος ότι οι ρίζες των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε βρίσκονται στα γεγονότα της δεκαετίας του '90. Συμπεριλαμβανομένης αυτής της ολιγαρχικής φιλελεύθερης φιλοδυτικής επανάστασης που έγινε το 1991, όταν ήρθαν στην εξουσία οι «πράκτορες επιρροής» της Δύσης. Και επέβαλαν στην κοινωνία μας ένα σύστημα εντελώς ξένο προς τον λαό μας και τα συμφέροντα του κράτους μας. Αν δεν απελευθερωθούμε, δεν καθαρίσουμε τον εαυτό μας από αυτό, απλά δεν θα κερδίσουμε .

Όλες οι άλλες διαδικασίες - άνισες ανταλλαγές, διακοπή των επιθετικών, λανθασμένων αποφάσεών μας για ορισμένα στρατηγικά έργα, οι σχέσεις μας με τη Λευκορωσία, ό,τι κι αν σκεφτούμε - θα καταλήξουν τελικά σε αυτό. Για αυτό όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι δύο νίκες που κέρδισε αυτή η ολιγαρχία -το 1991 και το 1993- ήταν η ήττα του λαού μας. Αν βάλουμε ένα καλό πρόσωπο σε ένα κακό παιχνίδι και πούμε ότι έπρεπε να ήταν έτσι, αν δεν αναγνωρίσουμε την καταστροφή του 1991 και του 1993 ως ήττα της Ρωσίας, ως κατοχή από αυτήν την ολιγαρχική ελίτ, δεν μπορούμε να δούμε το θέμα περαιτέρω. Και η Λευκορωσία μας δίνει απλώς ένα παράδειγμα ότι ήταν δυνατό να γίνει διαφορετικά.

φωτό

TG: Και τι πρέπει να γίνει τώρα για να καταπολεμηθεί αυτό το ολιγαρχικό σύστημα; Χρειάζεστε συλλήψεις, νυχτερινές επιδρομές σε διευθύνσεις ή συγκέντρωση όλων σε «φιλοσοφικές βάρκες»;

Ντούγκιν: Δεν υπάρχει ίχνος φιλοσόφων στον χώρο τους. Υπάρχουν ζώα, πολύ άσχημα και κακά . Ο Πρόεδρος πρέπει να αποφασίσει μόνος του. Είναι πολύ ανθρώπινος, πολύ ευγενικός άνθρωπος. Απλώς χρειάζεται να πει: αγαπητοί φίλοι, μαζεύτε τα και δρόμο. Όπως ο Chubais: υπήρχε ο Chubais εδώ - και πλέον δεν είναι. Υπήρχαν η Πουγκάτσοβα και ο Γκάλκιν ** - και επίσης δεν είναι . Κάτι κάνουν κάπου, μάλλον εκτός Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο Γκάλκιν ** μάλλον κάνει κάποιον να γελάει, η Πουγκάτσοβα διασκεδάζει κάποιον. Ο Chubais συμβουλεύει κάποιον για το πώς να παράγει αόρατα αντικείμενα. Μου φαίνεται ότι αυτό είναι αρκετό.

Αν δεν θέλεις να είσαι με τον λαό, είναι δική σου επιλογή. Αν θέλετε, ορκιστείτε πίστη στο λαό, απαρνηθείτε την πίστη στο χρυσό μοσχάρι. Από τον καπιταλισμό, από τα οφέλη, από την ιδιωτικοποίηση. Από αυτά τα παγκοσμιοποιητικά φετίχ, από αυτή τη θρησκεία της ολιγαρχίας, από τον φιλελευθερισμό. Απαρνηθείτε τα. Άν θέλετε να μείνετε εδώ αλλιώς είστε ελεύθεροι νά φύγετε. Και δεν χρειάζονται εκτελέσεις, δεν χρειάζονται Smersh.( Σταλινικές μέθοδοι) 

Ο πρόεδρος μας έχει το κλειδί. Μάζεψε και τους ολιγάρχες, όταν ξεκίνησε η επιχείρηση στην Ουκρανία, τους εξήγησε τα πάντα. Αποδείχτηκαν όμως πολύ πιο επίμονοι, γιατί είχαν ήδη διεισδύσει τόσο στο πολιτικό όσο και στο ιδεολογικό, στο διοικητικό σύστημα. Τώρα, κατά τη γνώμη μου, ο πρόεδρος ξέρει ποιος πρέπει να βγει έξω, ποιος πρέπει να κάνει μια επιλογή. Είναι απαραίτητο μόνο να εκτελεστεί μια τρομερή κρίση για τη ρωσική ελίτ της δεκαετίας του '90.

Δεξιά πάνε τα κριάρια, αριστερά τα κατσίκια. Αριστερά είναι ο Τσουμπάις και ο Γκάλκιν ** με την Πουγκάτσοβα, στα δεξιά είναι απλώς να εργάζεσαι για τη χώρα, για τον λαό. Κρατώντας ακόμα και τον πλούτο τους. Ορκιζόμαστε όμως στον λαό, ορκιζόμαστε στην ιστορία μας. Και αυτό δεν θέλουν να κάνουν. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι η εποχή του ολιγαρχικού καπιταλισμού στη Ρωσία έχει τελειώσει. Και, φυσικά, μια νέα άρχουσα τάξη πρέπει να έρθει σε αυτό το μέρος, μια τάξη πιστών Ρώσων πατριωτών, πατριωτών της χώρας μας. Τότε όλοι οι λαοί θα μπορέσουν να βρουν μια θέση για τον εαυτό τους σε αυτή την εντελώς νέα ελίτ.

Να πώς μου φαίνεται. Δηλαδή, πρόκειται για αποφασιστικότητα ενός ατόμου, και όχι δημιουργία νέων θεσμών καταστολής. Και έχουμε ένα παράδειγμα στο πρόσωπο του Alexander Grigoryevich Lukashenko, πώς, καταρχήν, μπορεί να γίνει αυτό. Πρέπει να τον κοιτάξεις και να πεις: μα, ήταν δυνατό; Απλώς είπε - δεν υπάρχουν ολιγάρχες. Γιατί αν είσαι κυρίαρχος ηγεμόνας, τότε εξαρτάται από σένα. Το είπε - και το έκανε πραγματικότητα. 

Ἀπό : tsargradtv

Ἠθικόν δίδαγμα : 

φωτό

Ἐὰν μή, ἦν δ’ ἐγώ, ἢ οἱ φιλόσοφοι βασιλεύσωσιν ἐν ταῖς πόλεσιν ἢ οἱ βασιλῆς τε νῦν λεγόμενοι καὶ δυνάσται φιλοσοφήσωσι γνησίως τε καὶ ἱκανῶς, καὶ τοῦτο εἰς ταὐτὸν συμπέσῃ, δύναμίς τε πολιτικὴ καὶ φιλοσοφία, τῶν δὲ νῦν πορευομένων χωρὶς ἐφ’ ἑκάτερον αἱ πολλαὶ φύσεις ἐξ ἀνάγκης ἀποκλεισθῶσιν, οὐκ ἔστι κακῶν παῦλα ταῖς πόλεσι, δοκῶ δ’ οὐδὲ τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει ,..  " Πλάτωνος Πολιτεία "  (473d) ἀπό ἐδῶ

Ἤτοι : 

Ἄν δέν συμβεῖ, εἶπα ἐγώ, ἤ νά κυβερνήσουν στίς πολιτεῖες οἱ φιλόσοφοι ἤ νά ἀσχοληθοῦν μέ τή φιλοσοφία, ἀνυστερόβουλα καί ἄξια, αὐτοί τούς ὁποίους τώρα τούς ἀποκαλοῦν βασιλιᾶδες καί ἄρχοντες, ἔτσι ὥστε ἡ πολιτική δύναμη καί ἡ φιλοσοφία νά συναντηθοῦν στό ἴδιο πρόσωπο, κι ἄν τοῦτος ὁ ἑσμός ὅσων σήμερα πορεύονται χωριστά πρός τή μιά ἤ τήν ἄλλη κατεύθυνση δέν ἐμποδιστεῖ δια τῆς βίας νά τό κάνει αὐτό, δέν θά 'χοῦν τελειωμό οἱ συμφορές γιά τίς πολιτεῖες, νομίζω οὔτε καί γιά τό ἀνθρώπινο γένος ...

Ἡ Πελασγική