Διδάγματα ἀπό τόν ἀγῶνα τῆς Σιδηρᾶς Φρουρᾶς

 

Η μελέτη του αγώνα της Σιδηράς Φρουράς στη Ρουμανία δίνει τη δυνατότητα να βγάλουμε συμπεράσματα σχετικά με τις ικανότητες που πρέπει να έχει κάποιος για να εμπλακεί στον πολιτικό αγώνα. Ο οποίος είναι σκληρός για αυτούς που πραγματικά αντιμάχονται το καθεστώς και θέλουν να το γκρεμίσουν.

Ο πολιτικός αγώνας έχει να κάνει πάνω από όλα από το ανθρώπινο δυναμικό που συμμετέχει στον αγώνα. Τα υλικά μέσα βοηθούν, αλλά ο ανθρώπινος παράγοντας είναι αυτός που θα καθορίσει το αποτέλεσμα.

Στην φωτογραφία εικονίζεται ο Κοντρεάνου μαζί με την ομάδα του Văcărești, δηλαδή τους συναγωνιστές με τους οποίους βρέθηκε στις φυλακές του Văcărești, μετά από επαναλαμβανόμενες συλλήψεις τους από το εβραιομασονικό καθεστώς, κατά τη διάρκεια του εθνικιστικού τους αγώνα στα πανεπισήμια.

 

 

 Αυτή η ομάδα αποτέλεσε τη μαγιά της μετέπειτα Σιδηράς Φρουράς, ή Λεγεώνας του Μιχαήλ Αρχαγγέλου όπως ήταν το κανονικό όνομα της οργάνωσης. Αν κοιτάξετε προσεκτικά τους εικονιζόμενους, θα δέιτε ότι οι φαινότυποι βρίσκονται κυρίως στο φάσμα μεταξύ Μεσογειακού και Διναρικού. Οι αγωνιστές αυτοί συγκρούστηκαν πολλάκις με την αστυνομία, την χωροφυλακή και τον στρατό, εφόσον δεν υπήρχαν παρακρατικοί αριστεροί τότε στη Ρουμανία για να τους βάλει το καθεστώς μπροστά. Αντιμετώπισαν συλλήψεις, βασανιστήρια, εξευτελισμούς, χωρίς ποτέ να υποκύψουν, διατηρώντας την εθνικιστική πίστη τους στο ακέραιο.

Ανθρωπολογικές μελέτες δείχνουν ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού της Ρουμανίας είναι Αλπικοί, ενώ υπάρχουν και αρκετοί Βαλτικοί. Γιατί όμως δεν βλέπουμε κάποιους μεταξύ των συγκεκριμενων αγωνιστών; Όσοι γνωρίζουν περί της φυλετικής ψυχολογίας, δεν είναι δύσκολο να απαντήσουν. Οι Μεσογειακοί και οι Διναρικοί αποτελούν δραστήριους και μαχητικούς φυλετικούς τύπους, με αποτέλεσμα να έχουν υψηλότερες πιθανότητες να αποτελέσουν την αγωνιστική πρωτοπορία σε περιοχές όπου υπάρχουν σε ικανοποιητικές συγκεντρώσεις. Προφανώς δύναται να δημιουργηθεί ένα αγωνιστικό σώμα και με άλλους φυλετικούς τύπους, όμως όσο περισσότερο δραστήριους εκ φύσεως φυλετικούς τύπους διαθέτει ένα αγωνιστικό σώμα, τόσο πιο ισχυρό γίνεται. Δεν είναι τυχαίος ο δυναμισμός της Σιδηράς Φρουράς.

Το συμπέρασμα είναι ότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες ικανότητες εκ φύσεως για να αναλάβουν σκληρό πολιτικό αγώνα. Κορυφαίο ρόλο παίζει η φυλή, η οποία δίνει κάποιες προδιαθέσεις στον ψυχισμό. Αν καλλιεργηθούν και ταυτοχρόνως υπάρξει ιδεολογική κατάρτιση ή ακόμα και κάποιος μεταφυσικός/μη-ορθολογικός παράγοντας, τότε λαμβάνουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Το κάλεσμα για αγώνα δεν πρέπει να απευθύνεται σε όλους, αλλά μόνο σε αυτούς που είναι ικανοί να τον αναλάβουν.

 

Ένα άλλο ζήτημα είναι αυτό της ηγεσίας. Ο Κορνήλιος Κοντρεάνου υπήρξε χαρισματικός άνδρας, με ηγετικές και οργανωτικές ικανότητες. Ταυτόχρονα η φυσιογνωμία του ήταν ιδιαίτερα ευγενής. Όλα αυτά προφανώς συνδέονται με τον φυλετικό του τύπο. 

 

Στα πολιτικά κινήματα δημιουργείται συχνά το εξής φαινόμενο. Όσο μεγαλώνει ένα κίνημα, στις τάξεις του κινήματος τείνουν να εισέρχονται σταδιακά και άτομα με υψηλές ηγετικές ικανότητες.

 

  Αν ο επικεφαλής του κινήματος δεν έχει εκ φύσεως ιδιαίτερες ηγετικές ικανότητες, βλέπει ότι οι καλύτεροι αρχίζουν να τον υποσκελίζουν, με αποτέλεσμα να τίθεται εν αμφιβόλω η θέση του. Σε τέτοιες περιπτώσεις, υπάρχει περίπτωση ο επικεφαλής να παραμερίζει ή να διώχνει τους καλύτερους από αυτόν, για να εξασφαλίσει την θέση του. Όμως με αυτόν τον τρόπο διαιωνίζεται η μετριότητα, εφόσον οι καλύτεροι αποθαρρύνονται. Αυτό οδηγεί το κίνημα να τελματώνει.

Αν ωστόσο ο επικεφαλής έχει πραγματικά ηγετικές ικανότητες, όπως ο Κοντρεάνου, τότε αρχίζει να πλαισιώνεται από ικανότατους αγωνιστές, καθότι μπορεί να τους διαχειριστεί. Αυτό οδηγεί σε μια διαρκή ισχυροποίηση του κινήματος, το οποίο με σωστή τακτική δείχνει τον δρόμο προς την εξουσία. Δεν είναι τυχαίο ότι το κίνημα του Κοντρεάνου είχε τέτοια επιτυχία. Οφείλεται κατά μεγάλο βαθμό στην ηγεσία, η οποία παρέμεινε ισχυρή και μετά τη δολοφονία του Κοντρεάνου.

Ο ίδιος ο Κοντρεάνου στο βιβλίο του αναλύει τα χαρακτηριστικά του ηγέτη: "Χρειάζεται ένας άριστος, ένας άνδρας που να έχει έμφυτες ικανότητες, έναν γνώστη όχι μόνο των βασικών αρχών διοίκησης ενός οργανισμού, αλλά να γνωρίζει πώς να ανπτύσσεται και να μάχεται". 

 

Μεταξύ των χαρακτηριστικών που αναφέρει, είναι "μια εσωτερική δύναμη έλξης", δηλαδή να έχει προσωπικότητα που να αποτελεί κέντρο έλξης για τους αγωνιστές. 

 

Αυτά τα χαρακτηριστικά που περιγράφει ο Κοντρεάνου είναι έμφυτα. Σημαντικοί διανοούμενοι της εποχής συντάχθηκαν με την Σιδηρά Φρουρά και θυμήθηκαν "ξαφνικά" να γίνουν εθνικιστές. Ο βαθύτερος λόγος βέβαια είναι η αύρα που απέπνεε ο δυναμισμός και η φυσιογνωμία του κινήματος του Κοντρεάνου. Αν ήταν κάποιος άλλος στην ηγεσία, δύσκολα κάποιος πνευματικός άνθρωπος να συνασπίζονταν με τη Σιδηρά Φρουρά με τον ανελέητο πόλεμο που δέχονταν.

Συμπερασματικά, αν ο επικεφαλής ενός κινήματος δεν έχει ικανότητες, τότε αρχίζει να συγκεντρώνει γύρω του μετριότητες, που καθηλώνουν το κίνημα. Αν όμως το κίνημα έχει έναν επικεφαλής με εκ φύσεως ηγετικές ικανότητες, τότε γύρω του αρχίζει να συσσωρεύει αγωνιστές αντίστοιχων ικανοτήτων, με αποτέλεσμα το κίνημα διαρκώς να ισχυροποιείται.

 

fyletika

 

Διαβᾶστε σχετικά :

• Ρουμανία 1923: Η σύλληψη, η φυλάκιση και η δίκη του Εθνικιστή Codreanu και των άλλων «αναρχικών συνομωτών»

• Ἡ Δημοκρατία ἐναντίον τοῦ Ἔθνους ( ὅταν στήν Ἱστορία ἄλλάζουν μόνον τά ...ὀνόματα)

 

Ἡ Δημοκρατία ἐναντίον τοῦ Ἔθνους ( ὅταν στήν Ἱστορία ἄλλάζουν μόνον τά ...ὀνόματα)

Τοῦ Corneliu Zelea Codreanu (1899 - 1939)

Επειτα από τις εκλογές αυτές μπήκα στο Κοινοβούλιο- ήμουν μόνος μέσα σε ένα εχθρικό κόσμο, δίχως την πείρα αυτής της κοινοβουλευτικής ζωής, δίχως το χάρισμα της δημαγωγίας που συμπεριλαμβάνει πολλές άδειες, αλλά και μεστές από έμφαση φράσεις, δίχως τις προετοιμασμένες μπροστά στον καθρέπτη κινήσεις, δίχως μιά ισχυρή δόση αναιδείας, προτερήματα που ανοίγουν τον δρόμο και σε κάνουν να ξεχωρίζεις αλλά που ο Θεός δεν θέλησε να μου δώσει, πιθανότατα για να με απαλλάξη από οποιονδήποτε πειρασμό που θα μ’ έσμπρωχνε να τα χρησιμοποιήσω για να τραβήξω μπροστά.

 

Όλο αυτό τον καιρό που βρισκόμουν στο κοινοβούλιο δεν παρεβίασα ποτέ τους νόμους της καλής ανατροφής, ούτε μου έλειψε ο σεβασμός για τους γηραιοτέρους, έστω και αν αυτοί ήσαν οι μεγαλύτεροι αντίπαλοί μου.

Δεν ειρωνεύτηκα, δεν πήρα μέρος σε συνομωσίες, δεν κοροΐδεψα, ούτε προσέβαλα κανένα: κατά συνέπεια δεν κατόρθωσα ποτέ να εξελιχθώ σ’ ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής αυτής.

Αργά ένα άπόγευμα, όταν η συνεδρίαση βρισκόταν προς το τέλος της και τα έδρανα ήσαν σχεδόν άδεια, μου επετράπη να μιλήσω. Προσεπάθησα να αποδείξω ότι η χώρα μας είχε ύποστεί εβραϊκή εισβολή και ότι όπου αυτή παρουσιαζόταν με μεγαλύτερη ένταση επικρατούσε η πλέον τρομακτική ανθρώπινη δυστυχία....ότι η έναρξη της εβραϊκής πολιορκίας στην χώρα μας συνέπιπτε με την αρχή του θανάτου των Ρουμάνων, ότι στο μέγεθος που θα ηύξανε ο αριθμός τους εμείς θα αφανιζόμασταν. Τέλος κατήγγειλα ότι οι διευθύνοντες το Ρουμανικό έθνος, οι άνθρωποι αυτοί του αιώνος της Δημοκρατίας και των κομμάτων, στον αγώνα αυτό είχαν προδώσει το γένος τους τιθέμενοι στην υπηρεσία της μεγάλης Εθνικής ή Διεθνιστικής Εβραϊκής Οικονομίας.

 

 

Απέδειξα ότι στους καταλόγους της Τραπέζης Marmorosch Blank, αυτής της εβραϊκής σπηλιάς της συνομωσίας και της διαφθοράς είχε καταγραφεί ένα μεγάλο μέρος πολιτικών ανδρών, ανδρών στους οποίους η τράπεζα είχε «δανείσει» χρήματα (σχ. ΚΟ: Η Τράπεζα Μarmorosch Bank ιδρύθηκε το 1848 από τον Εβραίο Iakob Marmoroch και υπήρξε η τράπεζα με την μεγαλύτερη επιρροή στη Ρουμανία. Το 1948 πέρασε στο κράτος).

 

Ο κ. BRANDSCH υφυπουργός των εξωτερικών : 111.000 λέϋ.

Η Αγροτική Τράπεζα του DA VILLA : 4.677.000 λέϋ

Ο κ. IONIAN : 407.000 λέϋ

Ο κ. MADGEARU : 401.000 λέϋ

Ο κ. FILIPPRSCU : 1.265.000 λέϋ

Ο κ. RADUCANU : 3.450.000 λέϋ

Η  Τράπεζα RADUCANU : 10.000.000 λέϋ

Ο κ. PANGAL : 3.800.000 λέϋ

Ο κ. TITULESCU : 19.000.000 λέϋ

Όλοι αυτοί ήσαν επιφανείς άνδρες της πολιτικής ζωής. Πέραν από αυτούς ήσαν και άλλοι, πολλοί άλλοι, αλλά δεν μπόρεσα να αποκτήσω τον κατάλογο.

—Κάποιος από αυτούς με διέκοψε:

—«Είναι χρήματα δανεικά. Θα πληρωθούν.»

—Απάντησα:

 

—«Θα πληρωθούν ή δεν θα πληρωθούν αυτό δεν το γνωρίζω. Αλλά εγώ ένα πράγμα σας λέω: όταν συνάπτονται δάνεια με παρόμοιους οικονομικούς κύκλους υπάρχει η υποχρέωση να εξυπηρετούνται οι κύκλοι αυτοί όταν οι δανειζόμενοι ευρίσκονται στην αντιπολίτευση, με λίγα λόγια να μην τους ενοχλεί κανείς ακόμη και όταν θεωρείται αναγκαίο κάτι τέτοιο».

 

Στην συνέχεια ανέγνωσα έναν κατάλογο με τον οποίον απεδείκνυα δίχως δυνατότητα διαψεύσεως ότι από τον πόλεμο μέχρι σήμερα το Ρουμανικό κράτος, κάτω από την διακυβέρνηση της Δημοκρατίας, «το τελειότατο και τιμιότατο σχήμα διακυβερνήσεως του λαού» είδε να «κάνουν φτερά» 50.000.000.000 Λέϋ.

Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας βασιζόμενη στην αρχή του συνεχούς «ελέγχου» του λαού είχε δει το μεγάλο ελεγκτή να κατακλέβεται μέσα σε μια περίοδο 15 χρόνων με το μυθικό ποσόν των 50 δισεκατομμυρίων Λέΰ.

 

Στην συνέχεια έκανα κριτική στην Δημοκρατία και τέλος διατύπωσα 7 αιτήματα:

 

1. Η καθιέρωση της θανατικής ποινής για τους υπευθύνους της απατηλής διαχειρήσεως του δημοσίου χρήματος.

 

Εδώ με διέκοψε ο κ. Ispir, καθηγητής τής θεολογίας.

« - Κύριε Κοντρεάνου λέτε ότι είστε Χριστιανός και υπερασπιστής της Χριστιανικής ιδέας! Σας θυμίζω ότι οποίος υποστηρίζει παρόμοια αρχή είναι αντιχριστιανός.

Απάντησα

«- Κύριε καθηγητά, όταν πρόκειται για την εκλογή ανάμεσα στον θάνατο της χώρας μας και σ’ εκείνον του κλέφτη, εγώ προτιμώ τον θάνατο του κλέφτη. Πιστεύω ότι είμαι καλύτερος χριστιανός αν δεν επιτρέψω στον κλέφτη να οδηγήσει την χώρα μου στον θάνατο». 

  2. Ο έλεγχος και η κατάσχεση της περιουσίας όλων εκείνων που είχαν κατακλέψει την  χώρα.

 

3. Η ποινική ευθύνη για όλους τους πολιτικούς άνδρες για τους οποίους υπήρχαν αποδείξεις ότι είχαν ενεργήσει εναντίον των συμφερόντων της χώρας, τόσο με την υποστήριξη σκοτεινών υποθέσεων όσο και με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

 

4. Η απαγόρευση στο μέλλον της συμμετοχής σε διοικητικά συμβούλια διαφόρων τραπεζών ή επιχειρήσεων όλων των πολιτικών ανδρών.

 

5. Την απομάκρυνση από τις τράπεζες των αδίστακτων παρασίτων που ήλθαν στην γη μας για να καρπωθούν τον πλούτο του εδάφους ή την εργασία των χεριών μας.

 

6. Η διακήρυξη του ρουμανικού εδάφους σαν αναπαλλοτρίωτη και ανεξάλειπτη ιδιοκτησία της Ρουμανικής φυλής..

 

7. Η υποχρέωση για εργασία όλων των κομματαρχών και η εγκαθίδρυση μιας μοναδικής διοικήσεως στην οποία θα όφειλε να υποταχθεί καθολικά κάθε τι Ρουμανικό.

 

Αυτές ήσαν οι πρώτες απόπειρες να προτείνω δημοσίως μερικά πολιτικά μέτρα πού θεωρούσα επείγοντα.

 

Δεν αποτελούσαν καρπό μιας παρατεινόμενης περίσκεψης, μιας βαθύτατης ιδεολογικής αναζητήσεως, αλλά το αποτέλεσμα των αμέσων φροντίδων πάνω σ’ ότι είχε σήμερα επειγόντως ανάγκη το Ρουμανικό Γένος.

ΚΟ: Ο Corneliu Zelea Codreanu (Κορνήλιος Ζέλεα Κοντρεάνου) υπήρξε το κυρίαρχο πρόσωπο του Ρουμανικού Εθνικισμού, ιδρυτής της «Λεγεώνας του Αρχάγγελου Μιχαήλ» ή «Σιδηράς Φρουράς» (‘Garda de Fier’). 

Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1899 και δολοφονήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1938. 

Ο Codreanu ήταν ένας αφοσιωμένος μαχητής για το ρουμανικό έθνος, καθώς και ένας αφοσιωμένος Χριστιανός. Η Λεγεώνα ανέπτυξε μια επαναστατική θεωρία επικεντρωμένη γύρω από την χριστιανική πνευματικότητα, την αγάπη για το έθνος, τη θυσία, την ιεραρχία και την προσωπική ευθύνη για την εξάλειψη της πολιτικής διαφθοράς και του καθαρισμού του έθνους. 

Ο Ρουμάνος θρησκειολόγος, λογοτέχνης και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, Mircea Eliade, είχε πει: «Εάν, όπως λέγεται, ο εθνικοσοσιαλισμός βασίζεται πάνω στο έθνος και ο φασισμός πάνω στο κράτος, τότε το κίνημα των Λεγεωνάριων έχει το δικαίωμα να αξιώνει να είναι ο μοναδικός χριστιανικός μυστικισμός που μπορεί να καθοδηγήσει τις ανθρώπινες κοινωνίες. Μία χριστιανική επανάσταση, μία πνευματική επανάσταση, ασκητική και ανδρεία που δεν έχει ιδωθεί ποτέ πριν στην ευρωπαϊκή ιστορία».

 Ο Codreanu έλεγε χαρακτηριστικά «αυτή η χώρα πεθαίνει λόγω έλλειψης Ανδρών, όχι προγραμμάτων». Ο Κοντρεάνου έγραψε για τα πολιτικά κόμματα της εποχής του: 

«Δεν υπήρχε καμία θεμελιώδης διαφορά μεταξύ τους. Πέραν των τυπικών διαφωνιών τους, που οφείλονταν στα προσωπικά συμφέροντα των εκάστοτε προσωπικοτήτων, ήταν όλα όμοιες υπάρξεις με διαφορετικό περιτύλιγμα. Δε μπορούσες να πεις καν πως εξέφραζαν διαφορετικές απόψεις. Το μόνο πραγματικό τους κίνητρο, ήταν το πάθος για προσωπικό κέρδος».

 

 Αυτό που έκανε το κίνημά των Λεγεωνάριων διαφορετικό από τα άλλα εθνικιστικά κινήματα ήταν η προσήλωση στην Ορθοδοξία την οποία συνδύαζε με τις εθνικιστικές του αντιλήψεις. 

Η οργάνωση του απαρτιζόνταν στην πλειονότητά της από εργάτες, νέους ενθουσιώδεις φοιτητές και συντηρητικούς αντικομμουνιστές. 

Παρά τις συνεχόμενες βαρύτατες διώξεις η Λεγεώνα αύξανε συνεχώς σε δημοτικότητα. 

Ο ιστορικός Eugene Weber είχε γράψει ότι «κανένα από τα άλλα εθνικιστικά κινήματα δεν ήταν τόσο λαϊκό». 

 

Τον Δεκέμβριο του 1937 η Λεγεώνα κατεβαίνει στις εκλογές με το όνομα «Όλα για την Πατρίδα» (Totul Pentru Ţară) και γίνεται η τρίτη δύναμη της χώρας. Ο βασιλιάς Κάρολος Β' όμως, που ερωμένη του ήταν μία Εβραία ονόματι Μάγδα Λουμπέσκου (Magda Lupescu, πρώην Grunsberg) μισούσε τον Κοντρεάνου. Τον Φεβρουάριο του 1938 ο βασιλιάς κλείνει την βουλή καταργεί το Σύνταγμα, απαγορεύει τα πολιτικά κόμματα και υποχρεώνει όλους να ανήκουν σε ένα κόμμα που το ονομάζει «Μέτωπο Εθνικής Ανανέωσης». 

Λίγο αργότερα ο υπουργός δικαιοσύνης Καλινέσκου συλλαμβάνει τον Κοντρεάνου και στο δικαστήριο που ακολούθησε, καταδικάζεται σε 10 χρόνια φυλακή. 

Στις 29 Νοεμβρίου του 1938, μέσα στη νύχτα, ο Κοντρεάνου και 13 άλλοι Λεγεωνάριοι, μεταφέρονται από τη φυλακή σε ένα δάσος, όπου με τα χέρια δεμένα, στραγγαλίζονται και εν συνεχεία πυροβολούνται στο κεφάλι. Οι δολοφόνοι ρίχνουν στα πτώματά τους οξύ και τοποθετούν από πάνω τους επτά τόνους μπετόν. Η επίσημη εκδοχή που δίνεται για το θάνατό τους, ήταν πως σκοτώθηκαν κατά την απόπειρά τους να δραπετεύσουν.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Το κείμενο είναι από το βιβλίο «Ο Ρουμανικός Εθνικισμός» του Γιάννη Σορώτου, εκδόσεις Πρωτοβουλία,1988 - Άρθρα στα ελληνικά στο διαδίκτυο για τον Κοντρεάνου εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Περί Σιδηράς Φρουράς και τον ρόλο της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εδώ.

Διαβᾶστε ἐπίσης :  Γιά πρώτη φορά στά ἑλληνικά τό βιβλίο «Γιά τούς Λεγεωνάριους μου» τοῦ Κορνήλιου Κοντρεάνου

Μοσκοβισί;

Ilie Β. Moscovici

Διαβάζοντας το πρόσφατα εκδοθέν στην ελληνική γλώσσα βιβλίο «Για τους Λεγεωνάριους μου» του Κορνήλιου Κοντρεάνου (Corneliu Zelea Codreanu), στάθηκα στην σελίδα 38, όπου (ο Κοντρεάνου) λέει: 

"Οι ηγέτες των Ρουμάνων κομουνιστών εργατών δεν ήταν ούτε Ρουμάνοι, ούτε εργάτες.

Στο Ιάσιο: Δρ. Ghelerter, Εβραίος. Gheler, Εβραίος. Spiegler, Εβραίος. Schreiber, Εβραίος. κλπ 

Στο Βουκουρέστι : Ilie Moscovici, Εβραίος. Pauker, Εβραίος (εννοεί: Ana Pauker. Εβραία - φώτο) κλπ 

 Αν η επανάσταση είχε πετύχει ο πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας που θα είχε διώξει τον μεγάλο Βασιλιά Φερδινάνδο θα ήταν ο Moscovici".

Μοσκοβισί; 

O Ilie Β. Moscovici (γνωστός ως Tovilie - φώτο στην αρχή) γεννήθηκε το 1885 και πέθανε το 1943, δημοσιογράφος, ήταν ένας από τους επιφανείς ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (PSDR) της Ρουμανίας.

Στους συγγενείς του Moscovici περιλαμβάνονται ο κοινωνικός επιστήμονας από τη Γαλλία Serge Moscovici (φωτο) και ο γιος του, ο πολιτικός Pierre Moscovici.

Ο Pierre Moscovici (Πιερ Μοσκοβισί), γεννημένος το 1957, είναι ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τις Οικονομικές και Χρηματοδοτικές Υποθέσεις, την Φορολογία και τα Τελωνεία. Διορίστηκε  από τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker.

Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας την περίοδο 2012-2014 και ως Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων μεταξύ των ετών 1997 και 2002.

Ο Μοσκοβισί υπήρξε μέλος του τροτσκιστικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1984 προσχώρησε στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS).

Τον Μάρτιο του 2013, ο ηγέτης της γαλλικής αριστεράς Jean-Luc Mélenchon, επικρίθηκε για ένα σχόλιο που έκανε για τον τότε υπουργό Μοσκοβισί, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι "η σκέψη του είναι διεθνής οικονομική, και όχι γαλλική". Θεωρώντας ότι υπονοεί την εβραϊκή καταγωγή του υπουργού, η φράση επικρίθηκε ως «αντισημιτική».

Ο εβραϊκής καταγωγής δημοσιογράφος Jean-Pierre Elkabbach, κατηγόρησε τον Mélenchon για "ενθάρρυνση απόψεων σχετικά με τον παγκόσμιο Εβραϊσμό". Ο Mélenchon αρνήθηκε τις κατηγορίες.

Στο παρακάτω βίντεο ο Moscovici λέει: «Γιατί είμαι Εβραίος, Σιωνιστής και σοσιαλιστής»

Πληροφορίες αναφέρουν (εδώ, εδώ κι εδώ) ότι ο Μοκσοβισί είναι μασόνος. Ανήκει στην στοά της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας (GODF). Στην GODF έχει μιλήσει και ο Ολάντ.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ἐξομολογητικά...

 

"Αυτή η χώρα πεθαίνει λόγω έλλειψης Ανδρών, όχι προγραμμάτων". - Corneliu Zelea Codreanu

Την Κυριακή το πρωί έπεσα στον πειρασμό. Ντράπηκα για τον εαυτό μου. Καταδέχτηκα να αγοράσω μια από τις πολλές συστημικές φυλλάδες που απλώνονται πολυτελείς με πηχυαίους τίτλους και με «σούπερ προσφορές» στα περίπτερα και στα πρακτορεία της χώρας. Βλέπετε, έχω αποφασίσει από καιρό να μην τους χαρίζω όχι μόνο τον οβολό μου (τουτέστιν το ευρώ μου), αλλά ούτε και το βλέμμα μου. Ήταν δελεαστική όμως, η προσφορά. Η «Μάχη των Θερμοπυλών» έλεγε. Στο ιλουστρασιόν έλος που ονομάζουν «ενημέρωση» έλαμπε κάτι που δεν έπρεπε να είναι εκεί. Ο ήρωας. Οι ήρωες. Οι Έλληνες ήρωες. Οι «τρελοί» Έλληνες ήρωες μιας άλλης εποχής. Αυτής που μισούν.

Κάτι με έχει πιάσει τούτον τον καιρό. Ψάχνω ήρωες. Ήρωες μιας άλλης εποχής. Πρόσωπα υπαρκτά, όχι μυθικά. Ήρωες γήινους, όχι super heroes αμερικανικής κοπιάς. Ήρωες με σάρκα και οστά. Ήρωες που γεννήθηκαν και πέθαναν, συνήθως στο πεδίο της μάχης. Άλλες φορές σε ένα κελί δολοφονημένοι. Και πολύ συχνά ξεχασμένοι. Θέλω να διαβάσω για αυτούς. Να μάθω πως σκέφτονταν, πως δρούσαν. Είναι κατά κάποιο τρόπο ένα «αντίδοτο» για τις πολλές θανατηφόρες «ιώσεις» που κουβαλάει αυτή η εποχή. Η εποχή της μιζέριας, του ατομισμού, του υλισμού, του συμβιβασμού, της διαφθοράς και της ψευτιάς. Κυρίως αυτής.

Είναι στιγμές τελευταία, που δεν έχω όρεξη να κάτσω να γράψω και να παρουσιάσω κάτι στον ΚΟ. Νιώθω, πώς να το πω, μια εσωτερική εξάντληση. Τι να παρουσιάσω; Τι να πω; Ποιο είναι το νέο; Όλα μοιάζουν ίδια, πανομοιότυπα, επαναλαμβανόμενα και πλήρως προβλεπόμενα. Τι θα προσθέσει άλλη μία «είδηση - σοκ»; Αφού ο κόσμος μοιάζει να τα έχει αποδεχτεί ΟΛΑ. Να τα έχει καταπιεί όλα. Και να χωράει κι άλλα ο άτιμος. Ένα ζαλισμένο κοπάδι που του έχουν μάθει τι να λέει, τι να μην λέει, τι να αισθάνεται, τι να μην αισθάνεται, με τι να «θυμώνει» και με τι να μη θυμώνει. Υποκείμενα ενός πειράματος που δείχνει ότι πέτυχε. 

Πάρτε παράδειγμα αυτό που έγινε στην Γαλλία. Ήμουν σίγουρος ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε. Και άργησε κιόλας. Δεν χρειάζεται να είσαι «προφήτης». Δείτε ξανά προσεκτικά την ταινία «Τα Παιδιά των Ανθρώπων» και κυρίως την αρχή της και θα καταλάβετε. Αυτό το μέλλον ήθελαν. Αυτό το μέλλον ήρθε.

 

Κι όμως. Δεν πέρασε ούτε μήνας από την «σοκαριστική είδηση» και μοιάζει σαν να μην έγινε τίποτα. Η «ζωή» επανήλθε στους παλιούς γνώριμους ρυθμούς. Τα πρωτοσέλιδα δεν ασχολούνται με την ισλαμική τρομοκρατία. Ούτε με τους «ακραίους» μουσουλμάνους που βρίσκονται σε κάθε γωνιά της Ευρώπης. Και μάλιστα ως «ενσωματωμένοι» Ευρωπαίοι πολίτες. Ούτε αναρωτιούνται αν το πρόβλημα βρίσκεται τελικά, μέσα στην καρδιά της ίδιας της ισλαμικής θρησκείας. Δεν κάνουν συζητήσεις, αναλύσεις, προειδοποιήσεις. Το έχουν ρίξει στην αγαπολογία και στο τρία πουλάκι κάθονταν. Μια φυλλάδα από τις προαναφερόμενες, είχε άρθρο που παρουσίαζε τους «καλούς», «ειρηνικούς» και «χαμογελαστούς» μουσουλμάνους της Αθήνας και εξέδωσε μέχρι και βιβλίο για την «ισλαμοφοβία»!

Όλα αυτά στο βωμό της πολιτικής ορθότητας, για να χτυπηθούν λέει, τα «στερεότυπα» και να μην ενισχυθεί η «μισαλλοδοξία» και η «ρητορική μίσους». Και όλα αυτά όταν το αίμα των θυμάτων του Παρισιού δεν έχει στεγνώσει. Όταν οι αφιονισμένοι στρατιώτες του «προφήτη» (οι οποίοι αποδεδειγμένα είναι τίγκα στο μίσος και στην μισαλλοδοξία) υπόσχονται να ρεύσει κι άλλο αίμα «απίστων» στις αυλές της «ανεκτικής» Δύσης. Όσο για τον εκτός Δύσης κόσμο, (Ασία, Αφρική) έχουμε χάσει τον λογαριασμό (του αίματος). Και ποιος νοιάζεται άλλωστε;      

 

Είναι όμως, η ίδια φυλλάδα και οι λοιποί κλώνοι της ελεγχόμενης «ενημέρωσης» που πριν κάποιο καιρό, και για μήνες (!) ούρλιαζαν με τεράστιους τίτλους για «αυγά φιδιών», για «τάγματα εφόδου», για «αποθήκες όπλων» και χίλια δυο τρομολαγνικά «ρεπορτάζ» με τα οποία τάιζαν (και συνεχίζουν να ταΐζουν) το πόπολο προκειμένου να κάθεται «ήσυχο». Και να αφήνει και ήσυχο το κλεπτοκρατικό μεταπολιτευτικό σύστημα.

Ο «εχθρός» τότε είχε συγκεκριμένο όνομα και πρόσωπο. Όσοι εκδήλων την στήριξή τους στον «εχθρό» ήταν πίθηκοι, δεν ήταν άνθρωποι. Εκεί τα «στερεότυπα» έπρεπε να παραμείνουν στην θέση τους. Και να ενισχυθούν. Η ρητορική μίσους και η μισαλλοδοξία δεν ήταν πλέον αποκρουστικές πρακτικές, αλλά έγιναν χρήσιμα όπλα στα χέρια των αγαπολόγων «ανεκτικών». Αυτός ο «εχθρός» βλέπετε, δεν είχε καλούς ειρηνικούς και χαμογελαστούς ακόλουθους. Όχι. Είχε μόνο κάτι τέρατα που διψούσαν για αίμα. Που δεν μιλούσαν, αλλά «προκαλούσαν». Που δεν είχαν λόγο να εκφέρουν, αλλά μόνο «παραλήρημα». Που έπρεπε να «τσακιστούν». Διότι βγήκαν να μας χαλάσουν την «ηρεμία» μας. Και το κυριότερο, απειλούσαν την «δημοκρατία» μας. «Νοικοκυραίοι» και «δημοκράτες» ξεσηκωθείτε! Εξουσιαστές και κομισάριοι αναλάβατε δράση! «Αντιεξουσιαστές» και μεγαλοκαναλάρχες συνδράμετε!   

Ας γυρίσουμε στην Ευρώπη.

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε κώμα. Ή ακόμα χειρότερα, έχει παραδώσει πνεύμα. Εξαίρεση ίσως, κάποιες χώρες του πρώην «ανατολικού μπλοκ». Έχει και ο καιρός γυρίσματα. Στην ουσία, αυτό που λέμε «Δύση» αυτοκτονεί. Αν δεν έχει ήδη αυτοκτονήσει. Οι ειδήσεις που παρουσιάζονται στον ΚΟ μοιάζουν με φωτογραφίες ενός πτώματος κατακρεουργημένου και σε αποσύνθεση. Αποκρουστικό θέαμα που δύσκολα το αντέχεις.

Και η καθ’ ημάς πραγματικότητα; 

Παρατηρώ με απορία και με λύπη, ότι ορισμένοι έχουν μεγάλη ιδέα για τον ΣΗΜΕΡΙΝΟ ελληνικό λαό. Μοιάζουν να ζουν σε άλλες εποχές. Ή να εκπέμπουν σε άλλο μήκος κύματος. Δεν τους αντιλαμβάνομαι. Πιθανόν να είμαι εγώ αυτός που φταίει και που εκπέμπει σε άλλο μήκος κύματος. Εμείς, λένε, δεν ανήκουμε στην «Δύση». Εμείς είμαστε Έλληνες, δεν είμαστε γαλλάκια. Ούτε φυσικά, αμερικανάκια. Χαζοβιόληδες που τα τρώνε όλα. Εδώ δεν περνάνε αυτά. Εμείς δεν τα σηκώνουμε αυτά. Θα ξεσηκωθούμε, θα κάνουμε, θα δείξουμε και λοιπά.

Που αγαπητοί, διαφέρει ο σύγχρονος Έλληνας από τα «γαλλάκια» και τα «αμερικανάκια», που τόσο πολύ υποτιμάμε;       

 

Όταν ξεκίνησε ο ΚΟ πριν από 8 χρόνια, έννοιες όπως «πολιτική ορθότητα» ήταν σχεδόν άγνωστες. Παρακολουθούσαμε μέσα από τα εκατοντάδες άρθρα την φιλο-ομοφυλοφιλική προπαγάνδα, την οργουελική νομοθεσία, την ισλαμοποίηση, την χριστιανοφοβία και άλλα φρούτα της νέας τάξης, να καλπάζουν και λέγαμε «κοίτα ρε φίλε, πως έχουν ξεφύγει αυτοί».

Και τώρα είναι εδώ.

Πολυπολιτισμικότητα εκεί; Πολυπολιτισμικότητα κι εδώ. Γκετοποίηση εκεί; Γκετοποίηση κι εδώ. Ισλαμοποίηση εκεί; Ισλαμοποίηση κι εδώ. Τζαμιά εκεί; Τζαμιά και εδώ. «Αλληλέγγυοι» εκεί; «Αλληλέγγυοι» κι εδώ. «Αντιρατσιστές» εκεί; «Αντιρατσιστές» κι εδώ. «Gay pride» εκεί; «Gay pride» κι εδώ. «Αντιρατσιστικοί νόμοι» εκεί; «Αντιρατσιστικοί νόμοι» κι εδώ. «Πολιτική ορθότητα» εκεί; «Πολιτική ορθότητα» κι εδώ. Ελεγχόμενη ενημέρωση εκεί; Ελεγχόμενη ενημέρωση κι εδώ. «Μεγάλος Αδελφός» εκεί; «Μεγάλος Αδελφός» κι εδώ. «Κοινωνική μηχανική» εκεί; «Κοινωνική μηχανική» κι εδώ. Η λίστα είναι ατελείωτη. Που είναι λοιπόν η διαφορά;

Τι κατήντησε να βλέπει ο σημερινός Έλληνας...

Και σε εμάς μάλιστα, που «δεν είμαστε Δύση», τα πράγματα είναι τρισχειρότερα. Γιατί εμείς έχουμε plus: Γείτονες που ενισχύουν τον εθνικισμό – αλυτρωτισμό τους και θέλουν να μας καταβροχθίσουν + κοσοβοποίηση Θράκης + στίφη από όλες τις φυλές τις γης που θέλουν να περάσουν στα εδάφη μας + εκατομμύρια λαθρομετανάστες που ήδη είναι εδώ + «ελληνοποιημένους» αλλογενείς - εχθρικούς προς την Ελλάδα + τουρκοσήριαλ + προπαγάνδα στα σχολεία + εθνομηδενισμό + Τασία + παραχάραξη ιστορίας + φτωχοποίηση + υπογεννητικότητα + πρωτιά (!) στις εκτρώσεις + + + + +  

Και; Η επανάσταση μπορεί να περιμένει. Ή αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα, όπως ήταν ο τίτλος μιας παλιάς ταινίας.

Τζαμιά, κατάληψη πόλεων από «παράτυπους», παραχάραξη ιστορίας, κουρελοποίηση Συντάγματος, σύμφωνα συμβίωσης για ομοφυλόφιλους, κατάργηση κυριακάτικης αργίας, ψηφιακή υποδούλωση, τραπεζικός μεγάλος αδελφός, κάρτες πολίτη και τόσα άλλα πέρασαν ή θα περάσουν χωρίς μαζική δυναμική αντίδραση του λαού. Πέρα από κάποιες μεμονωμένες φωνές (για την κυριακάτικη αργία φωνάζουν πιο πολύ οι… οπαδοί των ποδοσφαιρικών ομάδων) και κάποιες ξώφαλστες μπαλωθιές, ο Δράμαλης περνάει ατουφέκιστος*.

«.... Πότε η Ελλάς παρεδόθη αμαχητί;», αναρωτιέται ο Γεώργιος Βλάχος, ιδρυτής της «Καθημερινής», σε άρθρο του στις 29 Οκτωβρίου 1940, μία ημέρα μετά το «ΟΧΙ».

 

Και συνεχίζει : «Πότε ενικήθη πριν ποτίση το χώμα της με την τελευταίαν ρανίδα του αίματός της;… Κράτος μικρόν με ιστορίαν μεγίστην, μήτηρ θηλάσασα την υφήλιον, φάρος λαμπροτάτου φωτός, η Ελλάς, καταυγάσασα τους αιώνας, έδωσεν εις όλην την ανθρωπότητα όχι μόνον την ζωήν, το φως, τον πολιτισμόν, τα γράμματα και τας τέχνας, αλλά και το παράδειγμα της αυτοθυσίας και του ηρωισμού, την Σαλαμίνα, τας Θερμοπύλας, το Ζάλογγον, το Σούλι, το Μεσολόγγι.....»

Άρθρα ανάλογου περιεχομένου που τότε απηχούσαν τις απόψεις και τα συναισθήματα της πλειοψηφίας του λαού μας, και ενίσχυαν την φιλοπατρία και την εθνική υπερηφάνεια, σήμερα θα αντιμετωπίζονταν το λιγότερο με χλευασμό και το περισσότερο με καταδίκη ως «εθνικιστικά», «διχαστικά» και «ρατσιστικά» παραληρήματα σε μια Ελλάδα της «διαφορετικότητας» και της «ανεκτικότητας». Μια Ελλάδα των Μπουτάρηδων, των Ρεπούσηδων και των Φίληδων. Μια Ελλάδα γαλουχημένη στην νοσηρή υπο-κουλτούρα που συστηματικά έχτισαν επαγγελματίες (γραβατωμένοι ή αγραβάτωτοι) πολιτικάντηδες, καλοπληρωμένοι μεγαλο-ρυπαρογράφοι και πανομοιότυπες χαζο-τηλεπερσόνες. 

Πόσο «Δύση» είμαστε ή δεν είμαστε, ας το αναλογιστεί τελικά, κανείς μόνος του. Όσον για μένα, δεν μπορώ να δραπετεύω πια από την πραγματικότητα με «πύρινα» διαδικτυακά άρθρα, ανούσιες υποσχέσεις, εβδομαδιαίες προφητείες και χιλιαστικές ουτοπίες. Αυτό που βλέπω καθημερινά με θλίβει.

 

Ας επανέλθω. Αναζητώ ήρωες. Δεν περιμένω «Μεσσίες». (Θα έρθει η ώρα που τα σκοτεινά ιερατεία της νέας τάξης θα τον παρουσιάσουν και τον «Μεσσία» τους). Ούτε ψάχνω για «τέλειους». Τέλειος άνθρωπος ή τέλεια κοινότητα ανθρώπων δεν υπάρχει.

Υπάρχουν όμως κάποιοι που μπήκαν μπροστά. Που προτίμησαν να μην «κάτσουν ήσυχοι». Που δεν κοίταξαν να συμβιβαστούν. Που είδαν το «θηρίο» και δεν σκιάστηκαν. Που είδαν τον γίγαντα και άρπαξαν την σφεντόνα.

Υπάρχουν οι δικοί μας ήρωες, που πάντα μιλάνε στην ψυχή μας, αρκεί να τους αφήσουμε και να τους ακούσουμε. Και πρέπει να τους κάνουμε να μιλήσουν και στην ψυχή των παιδιών μας.

Όμως μέσα σε αυτά τα 8 χρόνια, περιδιαβαίνοντας ιστοσελίδες και διαβάζοντας βιβλία, βρήκα και κάποιους άλλους, που ειλικρινά, δεν τους γνώριζα.

 

Ένας από αυτούς είναι ο σπουδαίος Ρουμάνος εθνικιστής Κορνήλιος Κοντρεάνου. Και ένας άλλος ο Ισπανός Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Φυσικά, υπάρχουν κι άλλοι. Αλλά αυτοί οι δύο με έχουν κερδίσει. Και οι δυο τους ήταν νέοι. Και οι δυο τους ήταν δικηγόροι (!) Και οι δύο –κατά συγκυρία – δολοφονήθηκαν Νοέμβριο! Στις 30 Νοεμβρίου 1938 ο Κοντρεάνου. Στις 20 Νοεμβρίου του 1936 ο ντε Ριβέρα. Και οι δυο τους κατηγορήθηκαν ως «συνωμότες εναντίον της δημοκρατίας». Και οι δυο τους ήταν θερμοί Χριστιανοί. Ο πρώτος Ορθόδοξος, ο δεύτερος Καθολικός. Γιατί χωρίς ΠΙΣΤΗ τέτοια μονοπάτια δύσκολα τα παίρνεις. Και εννοώ πίστη στον Θεό. Όχι στο μηδέν, στο τίποτα ή στο αφηρημένο. Και φυσικά αγάπη, θερμή και έμπρακτη για την Πατρίδα και το Γένος.

«Από τις διασκεδάσεις και την ανεμελιά των παιδιών του, ποτέ δεν κέρδισε τίποτα το Γένος, ενώ από τα βάσανά του πάντα δημιουργήθηκε κάτι καλύτερο», είπε κάποτε ο Κοντρεάνου στον ιερέα που τον επισκέφτηκε στην φυλακή.

Και ήταν αυτά τα 8 χρόνια, μέσα στα οποία αυξήθηκε ο θαυμασμός μου και μια ακατανόητη αγάπη για τους Νότιους, την ιστορία τους, τον ευγενικό σκοπό τους και τον ηρωικό και νόμιμο αγώνα τους για Ανεξαρτησία.  

 

Ο ατρόμητος στρατηγός τους Stonewall Jackson, πιστός χριστιανός κι αυτός, έλεγε: "Το καθήκον είναι δικό μας. Οι συνέπειες είναι του Θεού".

Και σε αυτό το κάλεσμα του καθήκοντος συμμετέχουν και άλλου είδους ήρωες. Οι πολεμιστές του πνεύματος και οι μπουρλοτιέρηδες της ψυχής. Που κι αυτοί έχουν σιγήσει επικίνδυνα.

«Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε…. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια», έγραφε ο στρατηγός Μακρυγιάννης.

* Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν Έλληνες που είτε μεμονωμένα, είτε δρώντας συλλογικά πολεμάνε με το «θηρίο». Από κάθε μετερίζι και χωρίς να συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους. Αυτό όμως, συμβαίνει και στην «Δύση». Το ότι η φωνή τους όμως δεν ξεσηκώνει ένα μεγαλύτερο τμήμα του λαού μας, και μάλιστα υπό τις σημερινές φρικτές συνθήκες, είναι ανησυχητικό.   

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ