Εβραϊκός Ελευθεροτεκτονισμός: Δύο Πραγματείες των Éduard Drumont & Nicholae Paulescuμε εισαγωγή του Alexander Jacob
Περιεχόμενα
Εισαγωγή — Alexander Jacob
I. "The Freemasons" ( Εβραϊκή Γαλλία , Βιβλίο VI, Κεφάλαιο 1) - Édouard Drumont
II. «Ελευθεροτεκτονισμός», από το Νοσοκομείο, το Κοράνι, το Ταλμούδ, το Καχάλ και ο Ελευθεροτεκτονισμός , Ch. V – Nicolae Paulescu
Εισαγωγή
Ο Ελευθεροτεκτονισμός και οι στόχοι του έχουν αποτελέσει αντικείμενο αναρίθμητων μελετών που επιδιώκουν να διερευνήσουν ή να αποκαλύψουν αυτόν τον μυστικοπαθή και ισχυρό οργανισμό. Το πάρα πολύ σπουδαίο έργο του Ιησουίτη ιερέα Abbé Augustin Barruel "Mémoires pour servir à l'histoire du Jacobinisme" (1798), για παράδειγμα, προσπάθησε να αποκαλύψει τον αντιχριστιανικό χαρακτήρα του Τεκτονισμού περιγράφοντας λεπτομερώς τον συνωμοτικό ρόλο που έπαιξαν οι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού και οι Ελεύθεροι Διαφωτιστές. στη γένεση και τη διεξαγωγή της Γαλλικής Επανάστασης. Οι στόχοι της Επανάστασης, σύμφωνα με τον Barruel, ήταν κατά κύριο λόγο αντιχριστιανικοί, αντιμοναρχικοί και αναρχικοί. Ο Barruel δεν εστίασε στους Εβραίους σε αυτό το έργο, αν και η περιέργειά του ενεργοποιήθηκε όταν έλαβε μια επιστολή το 1806 από κάποιον Giovanni-Battista Simonini που ισχυρίστηκε ότι είχε διεισδύσει στην εβραϊκή κοινότητα του Πιεμόντε και έμαθε από αυτούς για την εβραϊκή καταγωγή των Ελευθεροτέκτονων και των Illuminati.[1]
Τα δύο αποσπάσματα που παρουσιάζονται σε αυτή την έκδοση ρίχνουν περισσότερο φως στην εβραϊκή προέλευση και τις φιλοδοξίες της Τεκτονικής οργάνωσης. Το πιο σημαντικό, και οι δύο συγγραφείς δίνουν έμφαση στην αξιοσημείωτη αντίθεση μεταξύ του εβραϊκού χαρακτήρα του μασονικού ήθους και των κοινωνικών δογμάτων της Καθολικής Εκκλησίας, τα οποία επιδιώκει να αντικαταστήσει ως τον κύριο κινητήριο μοχλό της πολιτικής στη Δύση. Ενώ η Καθολική Εκκλησία έχει ομολογημένη δέσμευση στη χριστιανική φιλανθρωπία και την κοινωνική αρμονία, ο Τεκτονισμός χαρακτηρίζεται από περιφρόνηση της φτώχειας και μοναδική επιθυμία να εδραιώσει την υπεροχή του Ισραήλ στον κόσμο.
Édouard Drumont: «Οι Ελευθεροτέκτονες»Από τους δύο συγγραφείς που παρουσιάζονται εδώ, ο Édouard Drumont (1844–1917) ήταν πράγματι ένας από τους πρώτους που επέμεινε ότι ολόκληρη η μασονική επιχείρηση ήταν εβραϊκής καταγωγής, παρόλο που στήριξε την πεποίθησή του σε μασονικά κείμενα που ήταν διαθέσιμα στη Γαλλία από τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνας.[2]
Ο Drumont ήταν ένας Γάλλος δημοσιογράφος που έγραψε πολλά έργα για τους Εβραίους, συμπεριλαμβανομένου του La France juive: Essai d'histoire contemporain , 2 τόμοι (1886)φωτό ἀριστερά, Testament d'un antisémite (1891), Les Juifs et l'affaire Dreyfus (1899), La Tyrannie maçonnique (1899), Les Juifs contre la France (1899) και Le Peuple juif (1900). Ο Drumont διηύθυνε επίσης μια εφημερίδα La libre parole , η οποία ήταν έντονα αντισημιτική. Το 1899 ίδρυσε τη «Ligue antisémitique de France» και υποστήριξε τον αποκλεισμό των Εβραίων από την κοινωνία.
Το τελευταίο βιβλίο "La France juive" του Drumont περιέχει τρία κεφάλαια αφιερωμένα στις τρεις ιουδαιοκεντρικές ομάδες που απεικονίζονται ότι καταδιώκουν την Καθολική Γαλλία, το πρώτο κεφάλαιο για τους Ελευθεροτέκτονες, το δεύτερο για τους Προτεστάντες και το τρίτο για τους Εβραίους. Ο Drumont ξεκινά το κεφάλαιο του για τον Τεκτονισμό επισημαίνοντας την ιδιόμορφη εβραϊκή φύση του Τεκτονισμού.
Ο Ελευθεροτεκτονισμός δεν είναι μια μορφή Ελεύθερης Σκέψης, αφού ελεύθεροι στοχαστές όπως ο Λόρδος Μπάιρον και ο Ντελακρουά τουλάχιστον «δεν επιτίθενται στα δικαιώματα της ιθαγένειάς μας, στα ανθρώπινα δικαιώματά μας και στα δικαιώματά μας ως Γάλλοι. Μάλλον, είναι ένας ουσιαστικά εβραϊκός θεσμός και διαποτισμένος με έναν ιδιαίτερα εβραϊκό χαρακτήρα.
Η εβραϊκή προέλευση και η συγκρότηση της μασονικής οργάνωσης είναι εμφανείς από τις διάφορες τελετουργίες που χρησιμοποιεί στις συναντήσεις της και ιδιαίτερα στις δραματικές αναπαραστάσεις σκηνών της Παλαιάς Διαθήκης που απεικονίζουν την εκδίκηση των Εβραίων στους καταπιεστές τους, όπως αυτή της Ιουδίθ στον Ολοφέρνη. Όλα αυτά τα τελετουργικά έχουν σκοπό να εντυπωσιάσουν στους υποψηφίους και τα μέλη τον κύριο στόχο του Τεκτονισμού, που είναι να επανενώσει τις φυλές του Ισραήλ ως έθνος μετά τη διασπορά τους στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., μια καταστροφή που πρέπει επίσης να εκδικηθεί. Το ιδιαίτερο επίκεντρο της μασονικής εκδίκησης είναι ο Χριστιανισμός αφού το μεγάλο έγκλημα του Χριστού κατά την άποψη των Εβραίων είναι ο σφετερισμός της υπεροχής του Ιεχωβά.
Ως εκ τούτου, η ουσία του Τεκτονισμού είναι, όπως το θέτει ο Drumont, «Συμπάθεια και συμπόνια για την Ιερουσαλήμ και τους εκπροσώπους της. μίσος για τον Χριστό και τους Χριστιανούς: όλος ο Τεκτονισμός περιέχεται σε αυτό».
Το μέσο με το οποίο ο Τεκτονισμός επιδιώκει να ανατρέψει τους Ευρωπαίους είναι πάντα μια
πολιτική διάλυσης: είτε πρόκειται για οικονομικές εταιρείες είτε για μυστικές εταιρείες, είναι σε θέση να δώσουν μια εμφάνιση τάξης και σοβαρότητας στις οικουμενικές επιθυμίες, στα συλλογικά κακά ένστικτα..
Η αυξανόμενη επιρροή του Τεκτονισμού στην ευρωπαϊκή πολιτική είχε ως αποτέλεσμα μια σταθερή διάλυση της παραδοσιακής ευρωπαϊκής κοινωνίας. Έτσι, ο Ρεπουμπλικανισμός είναι, τον δέκατο ένατο αιώνα, το αποκορύφωμα της Γαλλικής Επανάστασης με τον Ναπολέοντα και τον Βίσμαρκ να συμβάλλουν στη διαδικασία της εβραϊκής αστικής υπεροχής.
Στο τεράστιο και διορατικό πολιτικό τους έργο, οι Εβραίοι Μασόνοι βοηθήθηκαν ανά τους αιώνες από φιλόδοξες μετριότητες από τους ευρωπαϊκούς λαούς που ήταν οι οικοδεσπότες των Εβραίων κατά τη διάρκεια της διασποράς. Το δεύτερο μέρος του δοκιμίου του Drumont για τον Ελευθεροτεκτονισμό περιλαμβάνει πολλά λεπτομερή παραδείγματα δημοσίων προσώπων στη ζωή των Γάλλων Ρεπουμπλικανών που εξαπάτησαν το κοινό μέσω διαφόρων άθλιων συναλλαγών που έχουν συγκαλυφθεί από τις ψεύτικες τιμές που τους έχει απονεμηθεί από την Τρίτη Δημοκρατία.[3]
Ολόκληρο το ρεπουμπλικανικό ήθος χαρακτηρίζεται πράγματι όχι από την επιθυμία απελευθέρωσης του καταπιεσμένου γαλλικού πληθυσμού αλλά μάλλον από το μίσος για την κοινωνία. Στην πραγματικότητα, ένα ιδιαίτερα απεχθές χαρακτηριστικό του Τεκτονισμού είναι η περιφρόνηση και το μίσος του για τους φτωχούς, κάτι που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη σημασία της φιλανθρωπίας στην Καθολική Εκκλησία. Και αν οι Μασόνοι φαίνονται περιστασιακά να ανέχονται το κοινωνικό status quo, είναι μόνο επειδή επιθυμούν να εστιάσουν το μυαλό τους πιο έντονα στον θρήσκο εχθρό τους, τη Χριστιανική Εκκλησία:
Έτσι, πολλοί στον Τεκτονισμό είναι ψευδολόγιοι, ψευδορήτορες, μισούν την κοινωνία με ένα μίσος που δεν είναι καθόλου η θαρραλέα εξέγερση του Σπάρτακου, ο πικρός θυμός του Vindex, αλλά σαν ένας δηλητηριώδης φθόνος που μυρίζει [4] από τον προθάλαμο και το γραφείο. Δεν σκοπεύουν να καταστρέψουν το κοινωνικό οικοδόμημα εντελώς επειδή ελπίζουν να κατέχουν μια θέση εκεί μέσα από περισσότερο ή λιγότερο σωστές διαδικασίες, αλλά επιτίθενται στην Εκκλησία επειδή μπορεί να τους δώσει μόνο ευγενείς οδηγίες, συμβουλές σεβασμού και αφοσίωσης που δεν θέλουν.
Nicolae Paulescu: ΕλευθεροτεκτονισμόςΗ εβραϊκή φύση του Τεκτονισμού και το μίσος του για τον Χριστιανισμό ενισχύονται στο έργο του Nicolae Paulescu (1869–1931 φωτό ἀριστερά). Το κεφάλαιο του για τον Τεκτονισμό στο έργο του Philosophic Physiology: The Hospital, the Koran, the Talmud, the Kahal and Freemasonry εστιάζει στην ίδια αντίθεση μεταξύ της χριστιανικής έννοιας της φιλανθρωπίας — που καταδεικνύεται στο ιατρικό επάγγελμα του ίδιου του Paulescu από το «το νοσοκομείο» που περιλαμβάνεται στον τίτλο — και η καθαρή φιλαργυρία για υλική κατοχή και πολιτική κυριαρχία των Εβραίων που διευθύνουν τις μασονικές οργανώσεις.
Ο Paulescu ήταν Ρουμάνος φυσιολόγος και καθηγητής ιατρικής, καθώς και πολιτικός ακτιβιστής. Το 1897 ο Paulescu αποφοίτησε με πτυχίο Ιατρικής από ιατρική σχολή στο Παρίσι. Διορίστηκε βοηθός χειρουργός στο Νοσοκομείο Notre-Dame du Perpetuel-Secours αλλά το 1900 επέστρεψε στη Ρουμανία, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του ως Προϊστάμενος του Τμήματος Φυσιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, καθώς και Καθηγητής Κλινικής Ιατρικής. στο νοσοκομείο St Vincent de Paul στο Βουκουρέστι. Είναι γνωστός για το έργο του στην εξαγωγή ινσουλίνης για τη θεραπεία του διαβήτη και ζήτησε από την επιτροπή του βραβείου Νόμπελ να αντιταχθεί στο βραβείο που δόθηκε σε δύο Καναδούς επιστήμονες. Από τη Βικιπαίδεια :
Ο καθηγητής Ian Murray ήταν ιδιαίτερα δραστήριος στο να εργάζεται για να διορθώσει το «ιστορικό λάθος» εναντίον του Paulescu. Ο Murray ήταν καθηγητής φυσιολογίας στο Anderson College of Medicine στη Γλασκώβη της Σκωτίας, επικεφαλής του τμήματος Μεταβολικών Νοσημάτων σε κορυφαίο νοσοκομείο της Γλασκώβης, αντιπρόεδρος της Βρετανικής Ένωσης Διαβήτη και ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Διαβήτη . . Σε ένα άρθρο για ένα τεύχος του 1971 του Journal of the History of Medicine and Allied Sciences, ο Murray έγραψε:
« Δεν έχει δοθεί επαρκής αναγνώριση στον Paulesco, τον διακεκριμένο Ρουμάνο επιστήμονα, ο οποίος την εποχή που η "ομάδα του Τορόντο" άρχιζε την έρευνά της είχε ήδη καταφέρει να εξάγει την αντιδιαβητική ορμόνη του παγκρέατος και να αποδείξει την αποτελεσματικότητά της στη μείωση της υπεργλυκαιμίας σε διαβητικούς σκύλους. "
Σε μια πρόσφατη ιδιωτική επικοινωνία, ο καθηγητής Tiselius , επικεφαλής του Ινστιτούτου Νόμπελ [και αποδέκτης του Βραβείου Νόμπελ Χημείας το 1948], εξέφρασε την προσωπική του άποψη ότι ο Paulesco ήταν εξίσου άξιος του βραβείου το 1923 .»
Ο Paulescu συμμετείχε επίσης σε ρουμανικά πολιτικά κινήματα και επηρέασε τον Corneliu Zelea Codreanu , τον ηγέτη της Σιδηράς Φρουράς. Το 1922, συνεργάστηκε με τον αντισημιτικό φίλο του Codreanu, καθηγητή AC Cuza, για να δημιουργήσει μια πολιτική ομάδα που ονομάζεται Εθνική Χριστιανική Ένωση. Το 1925, ο Paulescu εντάχθηκε στην μετέπειτα οργάνωση του Cuza, την Εθνική Χριστιανική Αμυντική Ένωση επίσης.
Τα κοινωνιολογικά γραπτά του Nicolae Paulescu περιλαμβάνουν τη Φιλοσοφική Φυσιολογία: Ένστικτα Κοινωνικά — Πάθη και Συγκρούσεις — Ηθικές θεραπείες (1910), η οποία υποστήριξε την αναγέννηση του πληθυσμού μέσω της χριστιανικής εκπαίδευσης. Το πιο διάσημο βιβλίο του Paulescu ήταν ο δεύτερος τόμος της «φιλοσοφικής φυσιολογίας» που είχε τον τίτλο Philosophical Physiology: Hospital, Quran, Talmud, Cahal, Franc-Masonry (1913). Αργότερα έγραψε περισσότερα έργα για το εβραϊκό πρόβλημα, συμπεριλαμβανομένου του Philosophical Physiology: The Synagogue and the Church to the Pacification of Mankind , 2 vols, 1923, The Judeo-Masonic Plot against the Romanian People , 1924, The Degeneration of the Jewish Race , 1928, Jewish Debauchery , 1928, και Interpretation of Revelation, the future fate of the Jews ( Ερμηνεία της Αποκάλυψης, η μελλοντική μοίρα των Εβραίων) , 1941.
Ο Paulescu ξεκινά τη μελέτη του για τον Ιουδαϊσμό με το κύριο νομικό κείμενο των Εβραίων, το Ταλμούδ, το οποίο χρησιμοποιεί τοκογλυφία, απάτη και ψευδορκία για να ληστέψει και να υποδουλώσει τους Εθνικούς. Η ανάπτυξη της εβραϊκής πολιτικής φιλοδοξίας επιτυγχάνεται μέσω του «Kahal», εβραϊκό διοικητικό όργανο χαρακτηριστικό των εβραϊκών κοινοτήτων ήδη στον εικοστό αιώνα. (Qahal ένα σύστημα μιας αυτοδιοικούμενης κοινότητας των εβραίων Ασκεναζιμ ) Το Kahal αντιλαμβάνεται το εβραϊκό έθνος ως ένα που βασίζεται στο «το Ταλμουδικό δόγμα του εκλεκτού λαού, ένα δόγμα σύμφωνα με το οποίο οι Εβραίοι δεν πρέπει να συγχωνεύονται με άλλα έθνη, επειδή ο Θεός τους έχει υποσχεθεί να κατέχουν ολόκληρη τη γη και να κυβερνούν τον κόσμο. » Καταδεικνύει τις οικονομικές και κοινωνικές καταστροφές που προκλήθηκαν από την εβραϊκή μετανάστευση στα ευρωπαϊκά εδάφη και συζητά επίσης για τον Τεκτονισμό στο πλαίσιο του αποφασιστικού πολέμου που διεξάγουν οι Εβραίοι εναντίον του Χριστιανισμού ανά τους αιώνες μέσω των διαφόρων θρησκευτικών αιρέσεων και πολιτικών επαναστάσεων που έχουν υποστηρίξει στην Ευρώπη.
Το τμήμα του Paulescu για τον Τεκτονισμό, το οποίο αποτελεί το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο έργο του Drumont, αλλά είναι μάλλον πιο περιεκτικό από αυτό. Ο Paulescu εδώ πληροφορεί για το μίσος που αποκαλύπτεται απ᾿ όλη την εβραϊκή συμμετοχή στην ευρωπαϊκή πνευματική και πολιτική ιστορία. Η πηγή αυτού του μίσους είναι ξεκάθαρα εμφανής στο Ταλμούδ, αλλά τα διαρκή αποτελέσματά του είναι εμφανή στα διάφορα αιρετικά κινήματα που υποστηρίζονται από τους Εβραίους που προσπάθησαν να διαστρεβλώσουν τον Χριστιανισμό και τον Καθολικισμό ανά τους αιώνες, ξεκινώντας από τους Εβιωνίτες τον πρώτο αιώνα μ.Χ. και περνώντας στον Προτεσταντισμό στον Τεκτονισμό. Ο υποτιθέμενος στόχος των Μασσώνων να ανοικοδομήσουν τον Ναό του Σολομώντα είναι, σύμφωνα με τον Paulescu, μόνο ένα σύνθημα που υποδηλώνει τη φιλοδοξία του Ισραήλ να κυριαρχήσει στον κόσμο. Σχετικά με την οργάνωση της Μασσωνίας, ο Paulescu επισημαίνει ότι, παρά τη διακηρυγμένη φιλανθρωπία του, η μυστικοπαθής φύση στο σύνολό του είναι σαφής ένδειξη του ύποπτου χαρακτήρα του: «Και να σκεφτείς ότι κανείς δεν αναρωτιέται γιατί αυτή η κοινωνία κρύβεται, όταν έχει σκοπούς τόσο υψηλούς όσο η αναζήτηση της αλήθειας. ”
Επιπλέον, ο Τεκτονισμός δημιουργεί συνεχώς διάφορες υποομάδες που εκτελούν την ατζέντα του, όπως είχε σημειώσει ο Copin-Albancelli:
Παραδείγματα τέτοιων πλοκαμιών είναι οι Σύνδεσμοι Ελεύθερης Σκέψης (Libre-Pensée), εκείνες των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, της εκπαίδευσης, των σχολείων, των συλλόγων σπουδών, των συλλόγων βιβλιοθηκών, των συνεδρίων, των Λαϊκών Πανεπιστημίων… ακόμη και των συνδικάτων.[6]
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, οι Μασσώνοι βοηθήθηκαν ιδιαίτερα από την μασσωνική υποομάδα που αυτοαποκαλούνταν «Ιακωβίνοι». Από τις πολιτικές επιπτώσεις που προέκυψαν από αυτές τις πολλές οργανώσεις, η Γαλλική Επανάσταση στόχευε ταυτόχρονα στη χειραφέτηση των Εβραίων και στη δίωξη των Χριστιανών. Μεταξύ των Καθολικών, οι κύριοι στόχοι των Μασσώνων είναι οι Ιησουίτες, τους οποίους φοβούνται περισσότερο από όλα τα χριστιανικά τάγματα. Τα μοναστήρια των Ιησουιτών δέχθηκαν επίθεση στην Πορτογαλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και την Αυστρία και η εκστρατεία κατά των Ιησουιτών συνεχίστηκε με συνεχείς συκοφαντίες των Ιησουιτών στο κοινό, έτσι ώστε ο απλός κόσμος σταδιακά πίστευε ότι ο όρος Ιησουίτης μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως συνώνυμο του απατεώνα. .
Σύμφωνα με τον Paulescu, η εβραϊκή υποστήριξη των επαναστατών είχε σκοπό να ενισχύσει το τρίτο κτήμα της αστικής τάξης, που αρχικά υποστήριξε τον Ναπολέοντα παρά τις ιμπεριαλιστικές του φιλοδοξίες. Όταν οι Τέκτονες διαπίστωσαν ότι η τυραννία του Ναπολέοντα γινόταν επικίνδυνη για τα σχέδιά τους, εργάστηκαν για να τον ρίξουν. Σε όλη αυτή την περίοδο επωφελήθηκαν από τη σταδιακή χειραφέτησή τους σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη. Αλλά ο απώτερος στόχος τους για ολοκληρωτική επανάσταση δεν φάνηκε μέχρι την Επανάσταση του 1848, η οποία προσπάθησε να επιβάλει τον αστικό καπιταλιστικό φιλελευθερισμό ως ένα σημαντικό πολιτικό κίνημα που θα οδηγούσε στον θεσμό μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Ο τελευταίος στόχος επιτεύχθηκε μετά την Παρισινή Κομμούνα του 1871, όταν ιδρύθηκε η Τρίτη Δημοκρατία, και η γαλλική κοινωνία σημαδεύτηκε στο εξής από τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους.
Οι πραγματικοί στόχοι όλων των μασσωνικών δημοκρατιών ήταν η καταστροφή των μοναρχιών, η κατάργηση του Χριστιανισμού από την εκπαίδευση του κοινού και η μετατροπή του λαού σε προλεταριάτο που θα μπορούσε εύκολα να γίνει για να εξυπηρετήσει τις φιλοδοξίες του Ιουδαίου. Βασισμένο στο έργο του Bernard Lazare "L'Antisémitisme, son histoire et ses reason" (Αντισημιτισμός: Ιστορία και αιτίες του) (1894), η θρησκευτική υπονόμευση από τους Μασσώνους σχετίζεται από τον Paulescu και με το Kulturkampf ( [Πολιτιστικός Αγώνας] ήταν η επταετής πολιτική σύγκρουση (1872-1878) που έλαβε χώρα μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας στη Γερμανία , υπό την ηγεσία του Πάπα Πίου Θ΄ , και του Βασιλείου της Πρωσίας , με επικεφαλής τον καγκελάριο Otto von Bismarck ἐδῶ) μεταξύ 1872 και 1878 και στους νόμους Jules Ferry του 1882 που επέβαλλαν την κοσμική εκπαίδευση στη Γαλλία.
Ταυτόχρονα, ο Paulescu ισχυρίζεται ότι ο «εβραϊκός σοσιαλισμός» εργάζεται για την εκποίηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας από ένα κράτος που είναι ουσιαστικά εβραϊκό στη σύνθεση και τα συμφέροντά του. Αυτά τα ψεύτικα σοσιαλιστικά κινήματα αποκρυσταλλώθηκαν στα δόγματα του Εβραίου Καρλ Μαρξ. Και ενισχύθηκαν στην ανατρεπτική τους ατζέντα από τους αναρχικούς, που αποτελούσαν τα πιο δολοφονικά και εικονοκλαστικά στοιχεία των πολλών επαναστάσεων που ξεπήδησαν στην Ευρώπη από το 1848 και μετά.
Ο Paulescu συνεχίζει εξετάζοντας τον ανατρεπτικό σοσιαλιστικό ρόλο της Μασσωνίας σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η υποστήριξή τους στους Ναΐτες στη Ρουμανία και στους Νεότουρκους στην Τουρκία. Στη Γαλλία, επικεντρώθηκαν στην καταστροφή του Χριστιανισμού στο έθνος εξαλείφοντάς τον από τη δημόσια εκπαίδευση και το στρατιωτικό κατεστημένο. Αυτός ο αντικληρικαλισμός ήταν ιδιαίτερα ισχυρός στο καθεστώς του Εβραίου Léon Gambetta,( φωτό ἀριστερά : Ο Gambetta ανακηρύσσει τη Γαλλική Δημοκρατία από το Hôtel de Ville. Μέ τόν σκούφο της ἀνά χείρας ...! Θυμᾶστε κατι σάν " τῆς Ἀμύνης τό σκουφάκι" πού ἔφερε τόν Λευτεράκη. Ἔχει σημασία αὐτό τό σκουφάκι... ) Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου[7]μεταξύ 1881 και 1882, ο οποίος δήλωσε « Le cléricalisme, voilà l'ennem » (ο κληρικαλισμός είναι εχθρός). Έτσι οι επιθέσεις κατά του κλήρου τακτοποιήθηκαν και η χριστιανική εκπαίδευση αντικαταστάθηκε από μια κοσμική εκπαίδευση που έγινε δωρεάν και υποχρεωτική στο έθνος. Αυτό με τη σειρά του ενθάρρυνε αθεϊστικά δόγματα, όπως αυτά του Δαρβίνου, και μια γενική περιφρόνηση για τη Χριστιανική Εκκλησία. Ακόμη και η λατινική γλώσσα καταργήθηκε ως γλώσσα μάθησης, αφού ήταν η γλώσσα της Εκκλησίας.Θέτοντας έναν κόσμο που αποτελείται μόνο από ύλη και ενέργεια, οι μασσωνομαρξιστικές επαναστάσεις πέτυχαν να αποκηρύξουν τις έννοιες της ψυχής και του Θεού στις οποίες βασίστηκε ο χριστιανικός πολιτισμός. Όπως είχε ήδη επισημάνει ο Drumont, ενώ ο Χριστιανισμός τονίζει την αγάπη και τη φιλανθρωπία, ο Τεκτονισμός έχει μια χαρακτηριστική περιφρόνηση και μίσος για τη φτώχεια. Έτσι, ο Paulescu υποστηρίζει ότι εξαλείφοντας σταθερά τα χριστιανικά δόγματα της συμπόνιας και της φιλανθρωπίας και διευρύνοντας τα εγκόσμια υπάρχοντα και τη δύναμη των Εβραίων, ο Τεκτονισμός έχει επιτύχει τελικά στη μετα-επαναστατική Ευρώπη αυτό που το Ταλμούδ προσπάθησε να επιτύχει από τους πρώτους αιώνες στην Χριστιανική εποχή.
[1] Βλέπε, για παράδειγμα, C. Oberhauser, 'Simonini's Letter or the Roots of the Alliged Jewish-Masonic World Conspiracy', Jews in Central Europe , 2012, σελ. 10-17.
[2] Για παράδειγμα, δείχνοντας τον Ιουδαϊκό χαρακτήρα των Τεκτονικών τελετουργιών, παραθέτει από τα πιο μυστηριώδη μυστήρια των υψηλών βαθμίδων του Τεκτονισμού που αποκαλύφθηκαν ή του αληθινού Ροδοσταυρισμού, που δημοσιεύτηκε το 1766.
[3] Αναφέρει ιδιαίτερα το παράδειγμα του ρηχού Charles Cousin (1822–1894), ο οποίος ήταν ο διαχειριστής του Βόρειου Σιδηροδρόμου και πρόεδρος του Συμβουλίου της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας μέχρι το 1885.
[4] Ο Γαλάτης ηγέτης που οδήγησε μια εξέγερση κατά του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα το 68 μ.Χ. Ηττήθηκε από τον στρατιωτικό λεγάτο Lucius Rufus και αυτοκτόνησε.
[5] Cherry – Albancell i, The drama maçonnique , I. p. 31 – 32.
[6] Ό.π. , II, 195.
[7] Ο Léon Gambetta ήταν επομένως ο πρωθυπουργός.
Ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική
