Ρουμανία 1923: Η σύλληψη, η φυλάκιση και η δίκη του Εθνικιστή Codreanu και των άλλων «αναρχικών συνομωτών»

Τον Οκτώβριο του 1923, ο Ρουμάνος εθνικιστής Corneliu Zelea Codreanu (Κορνήλιος Ζέλεα Κοντρεάνου – βλ. κι εδώ) (1899 - 1938) προδομένος από έναν από τους συνεργάτες του, συλλαμβάνεται και δικάζεται.

Είχαν προηγηθεί τον Δεκέμβριο του 1922, μεγάλες διαδηλώσεις φοιτητών εναντίον της πρόθεσης της κυβέρνησης να χορηγήσει υπηκοότητα στους Εβραίους της Ρουμανίας, ενώ τον Μάρτιο του 1923 ο Codreanu μαζί με τον καθηγητή και πολιτικό Alexandru C. Cuza (Κούζα) ιδρύουν την Εθνικο-Χριστιανική Λίγκα Άμυνας (Liga Apărării Naţional Creştine). Πρωτύτερα, ο Codreanu, μετά από έρευνα που είχε κάνει, είχε ανακαλύψει ότι οι ηγέτες των Ρουμάνων Κομμουνιστών εργατών δεν ήταν ούτε Ρουμάνοι, ούτε εργάτες. Στο Ιάσιο, το «εργατικό κίνημα» είχε επικεφαλής τον Δρ Ghelerter μαζί με τους Gheler, Spiegler και Schreiber. Στην πρωτεύουσα, το Βουκουρέστι, οι ηγέτες ήταν η Ana Pauker και ο Ilie Moscovici. Όλοι τους ήταν Εβραίοι. Συνειδητοποιώντας τι συνέβη πριν από μερικά χρόνια στη Ρωσία, όπου ένα μεγάλο μέρος της ηγεσίας της μπολσεβίκικης επανάστασης ήταν Εβραίοι, θεώρησε ότι η πατρίδα του η Ρουμανία, ήταν σε κίνδυνο να πέσει στα χέρια των Εβραίων κομμουνιστών, οι οποίοι θα κατέστρεφαν τα πάντα στη Ρουμανία. Λέει ο ίδιος: «Αν αυτοί νικήσουν θα έχουμε τουλάχιστον Ρουμάνους εργάτες να διοικούν την Ρουμανία; Θα είναι οι Ρουμάνοι εργάτες κυρίαρχοι της χώρας; Όχι! Η επόμενη μέρα που θα ξημερώσει θα μας βρει σκλάβους μιας από τις πιο βρώμικες τυραννίες: της Ταλμουδικής, εβραϊκής τυραννίας».

Ο Codreanu είχε αποφασίσει να δολοφονήσει τον πρωθυπουργό Ion I.C. Brătianu και άλλα μέλη της κυβέρνησης και είχε συντάξει μια λίστα θανάτου, η οποία περιείχε τα ονόματα των πολιτικών, οι οποίοι, πίστευε, ότι είχαν προδώσει τη Ρουμανία.. Στην δίκη που έγινε ο ίδιος (που ονομάστηκε μεταξύ άλλων και "αναρχικός συνομώτης") και οι άλλοι συνεργάτες του ("συνομώτες"), αθωώθηκαν, καθώς η ρουμανική νομοθεσία δεν επέτρεπε τη δίωξη των συνωμοσιών για τις οποίες δεν είχε τεθεί μια συγκεκριμένη ημερομηνία.

Το παρακάτω είναι το χρονικό της σύλληψης και της φυλάκισης του Codreanu:

Το 1923 ο Codreanu γυρίζει στην Ρουμανία. Τότε γίνεται γενική φοιτητική αποχή που διαρκεί έξι μήνες, ως διαμαρτυρία, για το άρθρο 7 του Συντάγματος που επέτρεπε να παίρνουν την Ρουμανική υπηκοότητα ακόμα και οι Εβραίοι πού μόλις έφταναν στην χώρα.

Η αναθεώρηση του άρθρου 7 του Συντάγματος

Από πολύ καιρό ψιθυριζόταν ότι το Φιλελεύθερο Κοινοβούλιο που λειτουργούσε σαν Συνταγματική Συνέλευση – με αρμοδιότητα να αναθεωρήσει το Σύνταγμα - είχε πρόθεση να αναθεωρήσει το άρθρο 7 του Σ υντάγματος για να είναι δυνατή η παραχώρηση της υπηκοότητας και των πολιτικών δικαιωμάτων στους Εβραίους που διέμεναν στην Ρουμανία.

Αυτό το άρθρο του παλαιού Συντάγματος είχε εμποδίσει μέχρι τότε την παραχώρηση της υπηκοότητας στους αλλοδαπούς, και αποτελούσε έτσι μια πραγματική ασπίδα για την άμυνα της χώρας μπροστά στην εισβολή και την επέμβαση των Εβραίων πάνω στο Ρουμανικό μέλλον.

Η παραχώρηση του δικαιώματος της παρεμβάσεως στις δημόσιες υποθέσεις της Ρουμανίας σε 2.000.000 Εβραίους, η παραχώρηση ενός δικαιώματος ισότητος ανάμεσα στον Εβραίο που ήλθε τυχαία πριν από λίγα χρόνια και του Ρουμάνου, που είναι ριζωμένος σ’ αυτήν την γη από χιλιετίες ήταν μια αδικία που φώναζε εκδίκηση αλλά ταυτόχρονα και ένας μεγάλος εθνικός κίνδυνος που δεν μπορούσε να μην ανησυχήσει και να μην ταράξει κάθε Ρουμάνο που αγαπούσε την χώρα του.

Ο καθηγητής Κούζα, μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση έγραψε μια σειρά από αθάνατα άρθρα επισημαίνοντας τον κίνδυνο που απειλούσε το μέλλον του Έθνους και ο Σύνδεσμος «σκόρπισε» σ ’ ολόκληρο το Έθνος αιτήσεις που έπρεπε να υπογραφούν από τους Ρουμάνους και με τις οποίες θα ζητούσαν την διατήρηση του άρθρου 7 του συντάγματος. Οι αιτήσεις υπεγράφησαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες από τους Ρουμάνους και παρουσιάστηκαν στην Συντακτική Συνέλευση.

Πήρα την απόφαση ότι εμείς οι φοιτητές κατά την διάρκεια της συζητήσεως αυτής της σοβαροτάτης υποθέσεως θα ξεκινούσαμε από κάθε σημείο για το Βουκουρέστι και εκεί μαζί με τους φοιτητές της πόλεως και τον πληθυσμό θα οργανώναμε μια συγκέντρωση για να εμποδίσουμε την εφαρμογή της πράξεως που θα σκλάβωνε το μέλλον μας. Ξεκίνησα για το Cernautzi, το Cluj και το Βουκουρέστι.

Σήμερα, 26 Μαρτίου οι συζητήσεις δεν κράτησαν ούτε μισή ώρα. Η φιλελεύθερη κυβέρνηση και η συνέλευση σαν να είχαν συνείδηση της αισχροτάτης πράξεως που έκαναν, προσπαθούσαν να το κρύψουν να το περάσουν όσο γινόταν απαρατήρητο.

Την επομένη της πράξεως αυτής της γιγαντιαίας Εθνικής προδοσίας ο αυτοονομαζόμενος Ρουμανικός τύπος μαζί με το εβραϊκό έκρυψαν την ντροπή μέσα στην σιωπή.

Οι φοιτητές κτυπήθηκαν από το στρατό και έγιναν αρκετές επίσημες συλλήψεις, αλλά οι εθνικιστές και αντισιωνιστές φοιτητές άντεξαν για μισό χρόνο.

Η κατάργηση όμως των φοιτητικών κατοικιών και των υποτροφιών έκαναν τους φοιτητές να γυρίσουν στα μαθήματα τους.

Πριν από αυτούς τους φοιτητικούς αγώνες ο Codreanu δημιούργησε την «Λεγεώνα για την Εθνικοχριστιανική Άμυνα»! Επειδή όμως ήταν πολύ νέος για να ηγηθεί - μόνο 24 χρονών – η διοίκηση του κινήματος πέρασε στα χέρια του Cuza . Το 1923 δημιουργήθηκαν και άλλες οργανώσεις όπως «Fascia - Nationala Rumana» και «Actiunea Romanesca».

Στην δεύτερη οργάνωση μέλος ήταν ο Ίων Mota , που μόλις είχε εκδώσει στα ρουμανικά «Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιων» ο οποίος αργότερα θα γινόταν από τα στελέχη του Codreanu.

Μετά από την αποτυχημένη φοιτητική αποχή ο Codreanu με μια ομάδα από πιστούς, υποστηρικτές του, απεφάσισε να δημιουργήσει «ομάδες εφόδου» για να εκτελέσουν τούς πολιτικούς και δημοσιογράφους που βοήθησαν για την θέσπιση νομοθετήματος υπέρ των Εβραίων.

Το σχέδιο αποκαλύπτεται ύστερα από την προδοσία κάποιου, από τους συνομώτες, με αποτέλεσμα την σύλληψη των παραλίγο εκτελεστών.

Οι κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι όχι γιατί αρνήθηκαν την κατηγορία αλλά για το πατριωτικό τους πνεύμα, πράγμα πού φανερώνει πως οι ένορκοι, όπως και η πλειονότης του Ρουμανικού λαού, ήταν καθαρά αντισιωνιστές.

Να τι μας λέει ο ίδιος ο Codreanu για την σύλληψή τους.

«Για αρκετή ώρα στην στάση αυτή σκεπτόμασταν Εμείς που πριν λίγο ήμασταν ελεύθεροι άνθρωποι, περήφανοι και αποφασισμένοι να σπάσουμε τις αλυσίδες του γένους μας τώρα καταντήσαμε τελείως ανίσχυροι υποχρεωμένοι να στεκόμαστε ακίνητοι με τα πρόσωπα στραμμένα στον τοίχο επειδή έτσι θέλησαν μερικοί αστυνομικοί, με τις τσέπες άδειες σαν να ήμασταν πορτοφολάδες, δίχως κολάρα, γραβάτες, μαντήλια και δακτυλίδια.

Απ’ εκείνη την ώρα θα άρχιζαν τα μεγάλα μας μαρτύρια που σιγά-σιγά θα μας ξέσχιζαν την ίδια μας την καρδιά. Αυτά τα μαρτύρια άρχιζαν με την ταπείνωσή μας.

Πιστεύω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο για έναν άνθρωπο της δράσεως που ζει για την υπερηφάνεια και την τιμή, από το να αφοπλίζεται και στην συνέχεια να ταπεινώνεται. Σε κάθε περίπτωση ο θάνατος είναι ασυγκρίτως προτιμότερος.

Στην συνέχεια οδηγηθήκαμε σε μια αίθουσα με πάγκους και αφού καθήσαμε ο ένας από τον άλλο σε μια απόσταση πέντε μέτρων πλαισιωμένοι από τους αστυνομικούς πήραμε την διαταγή να μην κοιτάζει ο ένας τον άλλο. Σ’ αυτή την θέση παραμείναμε ώρες ολόκληρες- τέλος άρχισαν να μας φωνάζουν έναν-έναν για ανάκριση. Η ανάκριση γινόταν σ’ ένα μεγάλο δωμάτιο παρουσία του εισαγγελέως, του ανακριτού του στρατηγού Νικολεάνου και αντιπροσώπων μερικών υπουργών. Τα χαράματα ήλθε και η δική μου σειρά. Εκεί μου έδειξαν μερικά γράμματά μου καθώς και δύο καλάθια που μέσα βρισκόντουσαν όλα τα περίστροφα πού είχαμε κρύψει σε σίγουρο μέρος. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως τα είχαν βρει. Σκεφτόμουν: Από που έμαθαν για τα περίστροφα; Η ανάκριση άρχισε. Δεν γνώριζα αυτό που οι άλλοι πριν από μένα είχαν καταθέσει γιατί δεν είχαμε προλάβει να συνεννοηθούμε. Ποτέ δεν μπορούσαμε να φανταστούμε κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό αφού πρώτα στάθμισα την κατάσταση πήρα την απόφαση που θεωρούσα καλύτερη.

Mια στιγμή δισταγμού. Όταν μου έκαναν την πρώτη ερώτηση τρία λεπτά μετά από την είσοδό μου εκεί μέσα, δεν μπορούσα ακόμη να εκτιμήσω την θέση που είχα βρεθεί και συνεπώς να πάρω μια απόφαση. Ήμουν εξαντλημένος από την κούραση και την ψυχική ταραχή για’ αυτό όταν μου ζήτησαν να απαντήσω, είπα: « - Κύριοι, σας παρακαλώ να μου δώσετε χρόνο ενός λεπτού πριν απαντήσω». Το πρόβλημα ήταν: ν’ αρνηθώ ή να μην αρνηθώ; Σ’ αυτό το λεπτό συγκέντρωσα όλες τις πνευματικές και ψυχικές μου δυνάμεις και πήρα την απόφαση να μην αρνηθώ. Να ομολογήσω την αλήθεια! Δίχως φόβο ή δισταγμό. Αντίθετα υπερβάλοντας τις πραγματικές μας διαθέσεις. « - Ναι τα περίστροφα είναι δικά μας. Σκοπεύαμε να εκτελέσουμε τους υπουργούς, τους Ραββίνους και τους Εβραίους μεγαλοτραπεζίτες».

Αμέσως άρχισα να τους ονομάζω με πρώτο και καλύτερο τον Αλεξάντρου Κωσταντινέσκου και τελειώνοντας με τους Εβραίους Μπλάνκ Φίντελρμαν, Μπερκοβίτσι, Χόνιγκμαν όλοι οι παρευρισκόμενοι γούρλωσαν τα μάτια παρασυρμένοι από την φρίκη.

Από την στάση τους κατάλαβα πως οι άλλοι σύντροφοι πού είχαν ανακριθεί πριν από μένα είχαν αρνηθεί. «-  Και για ποιο λόγο κύριε θέλατε να τους εκτελέσετε;» «- Τους πρώτους γιατί πούλησαν την χώρα τους. Τους δεύτερους επειδή είναι εχθροί και διαφθορείς». «- Και δεν μετανιώσατε;» «- Δεν μετανιώσαμε... αν εμείς πέσουμε, μικρό το κακό- πίσω μας είναι χιλιάδες πού έχουν την ίδια γνώμη με μας».

Λέγοντας τις φράσεις αυτές ένοιωσα πως απελευθερωνόμουν από το αίσθημα της ταπεινώσεως : αν τα είχα αρνηθεί θα βυθιζόμουν περισσότερο. Τώρα στηριζόμουν πάνω στην πίστη μου την ίδια πίστη που με είχε φέρει ως εδώ και αντιμετώπιζα υπερήφανα την θλιβερή μοίρα που με περίμενε και εκείνους πού έμοιαζαν σαν τ ’αφεντικά που θα έκριναν την ζωή ή τον θάνατό μου. Αρνούμενος θα έπρεπε να κρατήσω μια στάση παθητική, προσπαθώντας να προστατευτώ από τις κατηγορίες που θα μου απέδιδαν.... Στην δίκη που θα ακολουθούσε με βάση τις γραπτές αποδείξεις που είχαν στα χέρια τους, θα έπρεπε να γίνουμε μάρτυρες μιας ντροπιασμένης και οδυνηρής καταστάσεως, θα έπρεπε να αρνηθούμε τα ίδια μας τα γραπτά, την ίδια μας την πίστη, την αλήθεια. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με την συνείδησή μας και την τιμή ολοκλήρου του κινήματος. Σαν αντιπρόσωπος ενός μεγάλου φοιτητικού κινήματος δεν θα έπρεπε μήπως να έχουμε το κουράγιο και την υπευθυνότητα των πράξεων και των ιδεών μας;.... Τέλος μ’ έβαλαν να υπογράψω την κατάθεση που είχα συντάξει με τα ίδια μου τα χέρια. Την υπέγραφα.

Τέλος όμως πρόσθεσα πως η ημερομηνία δράσεως δεν είχε καθορισθεί, είχαμε συλληφθεί την ώρα της συζητήσεως. Τότε οι ανακριτές με σταμάτησαν επισημαίνοντας συνεχώς περισσότερο να διαγράψω αυτή την διευκρίνηση.

Μόνο αργότερα κατάλαβα γιατί επέμεναν τόσο. Η τελευταία αυτή διευκρίνηση κατέστρεψε από νομικής πλευράς ολόκληρο το οικοδόμημα της κατηγορίας και αποτελούσε την γραμμή της υπερασπίσεώς μας.

Μια συνομωσία έχει ανάγκη από τέσσερα στοιχεία.

1 - Μια οργάνωση που αποβλέπει σ’ αυτόν τον σκοπό.

2 - Την επισήμανση των θυμάτων.

3 - Την συλλογή των όπλων.

4 - Καθορισμός του χρόνου δράσεως.

Εμείς όμως δεν είχαμε καθορίσει την στιγμή• ήμασταν ακόμη στην φάση του σχεδιασμού. Το σημείο αυτό είχε κεφαλαιώδη σημασία γιατί μέχρι την στιγμή της δράσεως θα μπορούσαμε να αρρωστήσουμε, ή να έχουν πεθάνει τα άτομα που είχαμε επισημάνει, ή να έπεφτε η κυβέρνηση κ.λ.π.

Ολόκληρη η γραμμή της υπερασπίσεώς μας βασιζόταν στο σημείο αυτό. Μετά την κατάθεσή μου οι αστυνομικοί με οδήγησαν σ’ ένα υπόγειο και με κλείδωσαν μέσα.

Κατάλαβα πως οι σύντροφοί μου βρισκόντουσαν στα διπλανά κελιά. Χτύπησα τον τοίχο με την γροθιά μου και ρώτησα ποιος ήταν. Άκουσα να απαντούν: «ο Μότα».

Ξάπλωσα στο σανίδι με πρόθεση να κοιμηθώ μια που ήμουν εξουθενωμένος από την κούραση, αλλά επειδή δεν είχα παλτό κρύωνα και άρχισα να τρέμω. Έπειτα άρχισαν να «με τρώνε» οι ψείρες. Κυκλοφορούσαν κατά δεκάδες. Γύρισα το σανίδι ανάποδα αλλά αυτές ξαναβρέθηκαν. Αυτή η προσπάθεια να αναποδογυρίσω την σανίδα συνεχίστηκε μέχρι το πρωί. Άκουσα θόρυβο στην πόρτα- ήλθαν, μας έβγαλαν όλους έξω και έπειτα ο καθένας ξεχωριστά επιβιβαστήκαμε σε αυτοκίνητα συνοδευόμενοι από τέσσερεις χωροφύλακες. Τα αυτοκίνητα ξεκίνησαν το ένα πίσω από το άλλο. Όλοι μας βασανιζόμασταν από το ίδιο ερώτημα: Που πηγαίνουμε;

Διασχίσαμε αρκετούς άγνωστους δρόμους με τους ανθρώπους πίσω μας να χαζεύουν. Βγαίνοντας από την πρωτεύουσα τα αυτοκίνητα σταμάτησαν μπροστά από μια μεγάλη πόρτα που πάνω της υπήρχε η επιγραφή «Φυλακές Βουκουρεστίου».

Μας κατέβασαν και με την απειλή της ξιφολόγχης μας τοποθέτησαν τον ένα από τον άλλο σε μια απόσταση δέκα μέτρων. Από μέσα ακουγόταν θόρυβος από κλειδαριές και αλυσίδες. Τα μεγάλα πορτόφυλλα άνοιξαν. Μας οδήγησαν πάνω στην διεύθυνση και εκεί μας κοινοποίησαν τα εντάλματα της συλλήψεως. Τότε συνειδητοποιήσαμε πως είχαμε συλληφθεί με την κατηγορία τής «συνομωσίας εναντίον της ασφαλείας του κράτους». Προβλεπόμενη ποινή: Καταναγκαστικά έργα.

Οδηγηθήκαμε σε μια άλλη αυλή στην οποία δέσποζε μια ψηλή εκκλησία που βρισκόταν στο κέντρο. Γύρω υπήρχαν τοίχοι και δίπλα σ’ αυτούς κελιά και δωμάτια.

Μου δώσανε ένα κελί στο βάθος, που είχε διαστάσεις 1X2 και με κλείδωσαν. Μέσα υπήρχε μόνο ένα ξυλοκρέββατο δίπλα στην πόρτα. Στον τοίχο ένα καγκελόφρακτο παράθυρο. Αναρωτιόμουν που να είχαν τους άλλους! Έπειτα ξάπλωσα στο σανίδι και αποκοιμήθηκα. Δυο ώρες αργότερα ξύπνησα τρέμοντας. Έκανε κρύο και στο κελί δεν έμπαινε ούτε μια ακτίνα ήλιου. Κοίταξα γύρω μου ζαλισμένος, δεν μπορούσα να πιστέψω πως βρισκόμουν εκεί μέσα. Είπα στον εαυτό μου: «Ποιος θα το φανταζόταν πως θα έφθανες στην κατάσταση αυτή». Ένα κύμα λύπης έσφιξε την καρδιά μου. Δεν κράτησε πολύ. Παρηγορήθηκα με την σκέψη «Υποφέρουμε για το γένος».

Έπειτα για να ζεσταθώ άρχισα να κάνω ασκήσεις γυμναστικής. Γύρω στις 11 άκουσα βήματα. Η πόρτα άνοιξε και φάνηκε ένας φύλακας. Ήταν βλοσυρός και είχε γένια. Κοιτώντας με μια κακία μου έδωσε μαύρο ψωμί και μια γαβάθα σούπα.

Τον ρώτησα: « - Κύριε φύλακα, μήπως μπορείτε να μου δώσετε ένα τσιγάρο;»

«- Δεν έχω». Έφυγε κλειδώνοντας, πίσω του την πόρτα. Έσπασα το μαύρο ψωμί και ρούφηξα μερικές κουταλιές σούπας. Ακούμπησα μετά την γαβάθα στο πάτωμα και προσπάθησα να συγκεντρωθώ. Δεν μπορούσα ακόμα να καταλάβω πως μας είχε συλλάβει η αστυνομία. Μήπως από λάθος κανείς μας είχε προδωθεί. Μήπως κάποιος μας είχε προδώσει; Άκουσα πάλι βήματα. Κοίταξα από το παράθυρο. Ένας παπάς και αρκετοί κύριοι πλησίασαν στην πόρτα μου και άρχισαν: «- Λοιπόν κύριοι, πως είναι δυνατόν εσείς, παιδιά μορφωμένα, να κάνατε κάτι τέτοιο;» «- Για να μην χαθεί ο Ρουμάνικος λαός που αυτή την στιγμή πολιορκείται από τους Εβραίους και υποκύπτει από την προδοσία, την διάβρωση και τα καμώματα των αρχηγών του είναι πιθανό κι αυτό πού κάναμε». « - Όμως είχατε τόσους νόμιμους δρόμους!...». « - Προσπαθήσαμε να χρησιμοποιήσουμε τους νομίμους δρόμους πριν να φτάσουμε εδώ. Αν είχε μείνει ανοικτός έστω και ένας τώρα δεν θά βρισκόμασταν μέσα σ’ αυτά τα κελιά». «-  Και τώρα νοιώθετε καλά; Θα πρέπει να υποφέρετε για την πράξη σας». « - Ίσως απ’ αυτά τα βάσανα να γεννηθεί κάτι καλύτερο για το γένος μας».

Έφυγαν. Γύρω στις 4 ήλθε ένας φύλακας και μου έφερε μια σκουλικοφαγωμένη κουβέρτα και ένα σακί παραγεμισμένο με άχυρα για στρώμα. Τα τακτοποίησα όσο μπορούσα καλύτερα. Έφαγα λίγο ψωμί και ξάπλωσα. Μου ήλθε στο μυαλό η συζήτηση με τον παπά - είπα από μέσα μου: «Από τις διασκεδάσεις και την ανεμελιά των παιδιών του ποτέ δεν κέρδισε τίποτα το γένος ενώ από τα βάσανά του πάντα δημιουργήθηκε κάτι καλύτερο».

Είχα κατορθώσει να βρω ένα νόημα για τα πάθη μας πού ταυτοχρόνως ήταν ένα ηθικό υποστήριγμα για τις ώρες της θλίψεως. Τότε σηκώθηκα, γονάτισα και προσευχήθηκα. «- Κύριε! Παίρνουμε πάνω στους ώμους μας τις αμαρτίες αυτού του γένους. Δέξου τα σημερινά μας πάθη! Κάνε απ’ αυτά τα πάθη να ξεπηδήσει μια καλύτερη μέρα για το γένος μας».

Θυμήθηκα έπειτα την μητέρα μου και τους δικούς μου στο σπίτι- πιθανότατα είχαν πληροφορηθεί για την τύχη μου και θα ανησυχούσαν. Προσευχήθηκα γι’ αυτούς και ξάπλωσα. Παρ’ όλο που είχα ξαπλώσει ντυμένος και είχα τυλιχτεί με την κουβέρτα, κρύωνα και κοιμόμουν άσχημα πάνω σ’ εκείνο το αχυρένιο στρώμα. Ξύπνησα στις 8 την ώρα που ο φύλακας άνοιγε την πόρτα ρωτώντας με αν ήθελα να βγω για μερικά λεπτά. Βγήκα και για να ζεσταθώ άρχισα να κάνω ασκήσεις γυμναστικής.

Η δική μου γραμμή των κελιών ήταν ψηλότερα από τις άλλες και απ’ εκεί μπορούσα να δω ολόκληρη την αυλή. Κάποια στιγμή ξεχώρισα κάποιο με την εθνική ενδυμασία να γυροφέρνει ανάμεσα στους κλέφτες! Ήταν ο πατέρας μου. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τι ζητούσε εδώ; Μήπως τον είχαν συλλάβει; Του έκανα μερικά νοήματα και με είδε. Ο φύλακας με σταμάτησε: « - Κύριε δεν επιτρέπονται τα νοήματα εδώ μέσα». Τον κοίταξα και του είπα: « - Σύντροφε, άφησε με με τον Θεό και με τις δοκιμασίες του και μην μου προσθέτεις περισσότερες». Μπήκα πάλι στο κελί».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Από το βιβλίο «Ο Ρουμανικός Εθνικισμός» του Γιάννη Σορώτου, εκδόσεις Πρωτοβουλία,1988.

Ἡ Δημοκρατία ἐναντίον τοῦ Ἔθνους ( ὅταν στήν Ἱστορία ἄλλάζουν μόνον τά ...ὀνόματα)

Τοῦ Corneliu Zelea Codreanu (1899 - 1939)

Επειτα από τις εκλογές αυτές μπήκα στο Κοινοβούλιο- ήμουν μόνος μέσα σε ένα εχθρικό κόσμο, δίχως την πείρα αυτής της κοινοβουλευτικής ζωής, δίχως το χάρισμα της δημαγωγίας που συμπεριλαμβάνει πολλές άδειες, αλλά και μεστές από έμφαση φράσεις, δίχως τις προετοιμασμένες μπροστά στον καθρέπτη κινήσεις, δίχως μιά ισχυρή δόση αναιδείας, προτερήματα που ανοίγουν τον δρόμο και σε κάνουν να ξεχωρίζεις αλλά που ο Θεός δεν θέλησε να μου δώσει, πιθανότατα για να με απαλλάξη από οποιονδήποτε πειρασμό που θα μ’ έσμπρωχνε να τα χρησιμοποιήσω για να τραβήξω μπροστά.

 

Όλο αυτό τον καιρό που βρισκόμουν στο κοινοβούλιο δεν παρεβίασα ποτέ τους νόμους της καλής ανατροφής, ούτε μου έλειψε ο σεβασμός για τους γηραιοτέρους, έστω και αν αυτοί ήσαν οι μεγαλύτεροι αντίπαλοί μου.

Δεν ειρωνεύτηκα, δεν πήρα μέρος σε συνομωσίες, δεν κοροΐδεψα, ούτε προσέβαλα κανένα: κατά συνέπεια δεν κατόρθωσα ποτέ να εξελιχθώ σ’ ένα αναπόσπαστο τμήμα της ζωής αυτής.

Αργά ένα άπόγευμα, όταν η συνεδρίαση βρισκόταν προς το τέλος της και τα έδρανα ήσαν σχεδόν άδεια, μου επετράπη να μιλήσω. Προσεπάθησα να αποδείξω ότι η χώρα μας είχε ύποστεί εβραϊκή εισβολή και ότι όπου αυτή παρουσιαζόταν με μεγαλύτερη ένταση επικρατούσε η πλέον τρομακτική ανθρώπινη δυστυχία....ότι η έναρξη της εβραϊκής πολιορκίας στην χώρα μας συνέπιπτε με την αρχή του θανάτου των Ρουμάνων, ότι στο μέγεθος που θα ηύξανε ο αριθμός τους εμείς θα αφανιζόμασταν. Τέλος κατήγγειλα ότι οι διευθύνοντες το Ρουμανικό έθνος, οι άνθρωποι αυτοί του αιώνος της Δημοκρατίας και των κομμάτων, στον αγώνα αυτό είχαν προδώσει το γένος τους τιθέμενοι στην υπηρεσία της μεγάλης Εθνικής ή Διεθνιστικής Εβραϊκής Οικονομίας.

 

 

Απέδειξα ότι στους καταλόγους της Τραπέζης Marmorosch Blank, αυτής της εβραϊκής σπηλιάς της συνομωσίας και της διαφθοράς είχε καταγραφεί ένα μεγάλο μέρος πολιτικών ανδρών, ανδρών στους οποίους η τράπεζα είχε «δανείσει» χρήματα (σχ. ΚΟ: Η Τράπεζα Μarmorosch Bank ιδρύθηκε το 1848 από τον Εβραίο Iakob Marmoroch και υπήρξε η τράπεζα με την μεγαλύτερη επιρροή στη Ρουμανία. Το 1948 πέρασε στο κράτος).

 

Ο κ. BRANDSCH υφυπουργός των εξωτερικών : 111.000 λέϋ.

Η Αγροτική Τράπεζα του DA VILLA : 4.677.000 λέϋ

Ο κ. IONIAN : 407.000 λέϋ

Ο κ. MADGEARU : 401.000 λέϋ

Ο κ. FILIPPRSCU : 1.265.000 λέϋ

Ο κ. RADUCANU : 3.450.000 λέϋ

Η  Τράπεζα RADUCANU : 10.000.000 λέϋ

Ο κ. PANGAL : 3.800.000 λέϋ

Ο κ. TITULESCU : 19.000.000 λέϋ

Όλοι αυτοί ήσαν επιφανείς άνδρες της πολιτικής ζωής. Πέραν από αυτούς ήσαν και άλλοι, πολλοί άλλοι, αλλά δεν μπόρεσα να αποκτήσω τον κατάλογο.

—Κάποιος από αυτούς με διέκοψε:

—«Είναι χρήματα δανεικά. Θα πληρωθούν.»

—Απάντησα:

 

—«Θα πληρωθούν ή δεν θα πληρωθούν αυτό δεν το γνωρίζω. Αλλά εγώ ένα πράγμα σας λέω: όταν συνάπτονται δάνεια με παρόμοιους οικονομικούς κύκλους υπάρχει η υποχρέωση να εξυπηρετούνται οι κύκλοι αυτοί όταν οι δανειζόμενοι ευρίσκονται στην αντιπολίτευση, με λίγα λόγια να μην τους ενοχλεί κανείς ακόμη και όταν θεωρείται αναγκαίο κάτι τέτοιο».

 

Στην συνέχεια ανέγνωσα έναν κατάλογο με τον οποίον απεδείκνυα δίχως δυνατότητα διαψεύσεως ότι από τον πόλεμο μέχρι σήμερα το Ρουμανικό κράτος, κάτω από την διακυβέρνηση της Δημοκρατίας, «το τελειότατο και τιμιότατο σχήμα διακυβερνήσεως του λαού» είδε να «κάνουν φτερά» 50.000.000.000 Λέϋ.

Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας βασιζόμενη στην αρχή του συνεχούς «ελέγχου» του λαού είχε δει το μεγάλο ελεγκτή να κατακλέβεται μέσα σε μια περίοδο 15 χρόνων με το μυθικό ποσόν των 50 δισεκατομμυρίων Λέΰ.

 

Στην συνέχεια έκανα κριτική στην Δημοκρατία και τέλος διατύπωσα 7 αιτήματα:

 

1. Η καθιέρωση της θανατικής ποινής για τους υπευθύνους της απατηλής διαχειρήσεως του δημοσίου χρήματος.

 

Εδώ με διέκοψε ο κ. Ispir, καθηγητής τής θεολογίας.

« - Κύριε Κοντρεάνου λέτε ότι είστε Χριστιανός και υπερασπιστής της Χριστιανικής ιδέας! Σας θυμίζω ότι οποίος υποστηρίζει παρόμοια αρχή είναι αντιχριστιανός.

Απάντησα

«- Κύριε καθηγητά, όταν πρόκειται για την εκλογή ανάμεσα στον θάνατο της χώρας μας και σ’ εκείνον του κλέφτη, εγώ προτιμώ τον θάνατο του κλέφτη. Πιστεύω ότι είμαι καλύτερος χριστιανός αν δεν επιτρέψω στον κλέφτη να οδηγήσει την χώρα μου στον θάνατο». 

  2. Ο έλεγχος και η κατάσχεση της περιουσίας όλων εκείνων που είχαν κατακλέψει την  χώρα.

 

3. Η ποινική ευθύνη για όλους τους πολιτικούς άνδρες για τους οποίους υπήρχαν αποδείξεις ότι είχαν ενεργήσει εναντίον των συμφερόντων της χώρας, τόσο με την υποστήριξη σκοτεινών υποθέσεων όσο και με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

 

4. Η απαγόρευση στο μέλλον της συμμετοχής σε διοικητικά συμβούλια διαφόρων τραπεζών ή επιχειρήσεων όλων των πολιτικών ανδρών.

 

5. Την απομάκρυνση από τις τράπεζες των αδίστακτων παρασίτων που ήλθαν στην γη μας για να καρπωθούν τον πλούτο του εδάφους ή την εργασία των χεριών μας.

 

6. Η διακήρυξη του ρουμανικού εδάφους σαν αναπαλλοτρίωτη και ανεξάλειπτη ιδιοκτησία της Ρουμανικής φυλής..

 

7. Η υποχρέωση για εργασία όλων των κομματαρχών και η εγκαθίδρυση μιας μοναδικής διοικήσεως στην οποία θα όφειλε να υποταχθεί καθολικά κάθε τι Ρουμανικό.

 

Αυτές ήσαν οι πρώτες απόπειρες να προτείνω δημοσίως μερικά πολιτικά μέτρα πού θεωρούσα επείγοντα.

 

Δεν αποτελούσαν καρπό μιας παρατεινόμενης περίσκεψης, μιας βαθύτατης ιδεολογικής αναζητήσεως, αλλά το αποτέλεσμα των αμέσων φροντίδων πάνω σ’ ότι είχε σήμερα επειγόντως ανάγκη το Ρουμανικό Γένος.

ΚΟ: Ο Corneliu Zelea Codreanu (Κορνήλιος Ζέλεα Κοντρεάνου) υπήρξε το κυρίαρχο πρόσωπο του Ρουμανικού Εθνικισμού, ιδρυτής της «Λεγεώνας του Αρχάγγελου Μιχαήλ» ή «Σιδηράς Φρουράς» (‘Garda de Fier’). 

Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1899 και δολοφονήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1938. 

Ο Codreanu ήταν ένας αφοσιωμένος μαχητής για το ρουμανικό έθνος, καθώς και ένας αφοσιωμένος Χριστιανός. Η Λεγεώνα ανέπτυξε μια επαναστατική θεωρία επικεντρωμένη γύρω από την χριστιανική πνευματικότητα, την αγάπη για το έθνος, τη θυσία, την ιεραρχία και την προσωπική ευθύνη για την εξάλειψη της πολιτικής διαφθοράς και του καθαρισμού του έθνους. 

Ο Ρουμάνος θρησκειολόγος, λογοτέχνης και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο, Mircea Eliade, είχε πει: «Εάν, όπως λέγεται, ο εθνικοσοσιαλισμός βασίζεται πάνω στο έθνος και ο φασισμός πάνω στο κράτος, τότε το κίνημα των Λεγεωνάριων έχει το δικαίωμα να αξιώνει να είναι ο μοναδικός χριστιανικός μυστικισμός που μπορεί να καθοδηγήσει τις ανθρώπινες κοινωνίες. Μία χριστιανική επανάσταση, μία πνευματική επανάσταση, ασκητική και ανδρεία που δεν έχει ιδωθεί ποτέ πριν στην ευρωπαϊκή ιστορία».

 Ο Codreanu έλεγε χαρακτηριστικά «αυτή η χώρα πεθαίνει λόγω έλλειψης Ανδρών, όχι προγραμμάτων». Ο Κοντρεάνου έγραψε για τα πολιτικά κόμματα της εποχής του: 

«Δεν υπήρχε καμία θεμελιώδης διαφορά μεταξύ τους. Πέραν των τυπικών διαφωνιών τους, που οφείλονταν στα προσωπικά συμφέροντα των εκάστοτε προσωπικοτήτων, ήταν όλα όμοιες υπάρξεις με διαφορετικό περιτύλιγμα. Δε μπορούσες να πεις καν πως εξέφραζαν διαφορετικές απόψεις. Το μόνο πραγματικό τους κίνητρο, ήταν το πάθος για προσωπικό κέρδος».

 

 Αυτό που έκανε το κίνημά των Λεγεωνάριων διαφορετικό από τα άλλα εθνικιστικά κινήματα ήταν η προσήλωση στην Ορθοδοξία την οποία συνδύαζε με τις εθνικιστικές του αντιλήψεις. 

Η οργάνωση του απαρτιζόνταν στην πλειονότητά της από εργάτες, νέους ενθουσιώδεις φοιτητές και συντηρητικούς αντικομμουνιστές. 

Παρά τις συνεχόμενες βαρύτατες διώξεις η Λεγεώνα αύξανε συνεχώς σε δημοτικότητα. 

Ο ιστορικός Eugene Weber είχε γράψει ότι «κανένα από τα άλλα εθνικιστικά κινήματα δεν ήταν τόσο λαϊκό». 

 

Τον Δεκέμβριο του 1937 η Λεγεώνα κατεβαίνει στις εκλογές με το όνομα «Όλα για την Πατρίδα» (Totul Pentru Ţară) και γίνεται η τρίτη δύναμη της χώρας. Ο βασιλιάς Κάρολος Β' όμως, που ερωμένη του ήταν μία Εβραία ονόματι Μάγδα Λουμπέσκου (Magda Lupescu, πρώην Grunsberg) μισούσε τον Κοντρεάνου. Τον Φεβρουάριο του 1938 ο βασιλιάς κλείνει την βουλή καταργεί το Σύνταγμα, απαγορεύει τα πολιτικά κόμματα και υποχρεώνει όλους να ανήκουν σε ένα κόμμα που το ονομάζει «Μέτωπο Εθνικής Ανανέωσης». 

Λίγο αργότερα ο υπουργός δικαιοσύνης Καλινέσκου συλλαμβάνει τον Κοντρεάνου και στο δικαστήριο που ακολούθησε, καταδικάζεται σε 10 χρόνια φυλακή. 

Στις 29 Νοεμβρίου του 1938, μέσα στη νύχτα, ο Κοντρεάνου και 13 άλλοι Λεγεωνάριοι, μεταφέρονται από τη φυλακή σε ένα δάσος, όπου με τα χέρια δεμένα, στραγγαλίζονται και εν συνεχεία πυροβολούνται στο κεφάλι. Οι δολοφόνοι ρίχνουν στα πτώματά τους οξύ και τοποθετούν από πάνω τους επτά τόνους μπετόν. Η επίσημη εκδοχή που δίνεται για το θάνατό τους, ήταν πως σκοτώθηκαν κατά την απόπειρά τους να δραπετεύσουν.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Το κείμενο είναι από το βιβλίο «Ο Ρουμανικός Εθνικισμός» του Γιάννη Σορώτου, εκδόσεις Πρωτοβουλία,1988 - Άρθρα στα ελληνικά στο διαδίκτυο για τον Κοντρεάνου εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Περί Σιδηράς Φρουράς και τον ρόλο της στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εδώ.

Διαβᾶστε ἐπίσης :  Γιά πρώτη φορά στά ἑλληνικά τό βιβλίο «Γιά τούς Λεγεωνάριους μου» τοῦ Κορνήλιου Κοντρεάνου

Νέα ἀπό τήν δίκη

Βουκουρέστι, 6 Μαρτίου 1931 - Ανταπόκριση από την Jewish Telegraphic Agency (JTA):

Ο Codreanu, ο Totu, ο Danila και οι υπόλοιποι από τους ηγέτες της οργάνωσης «Σιδηρά Φρουρά» οι οποίοι συνελήφθησαν τον Ιανουάριο με την κατηγορία της συνωμοσίας για την ανατροπή της κυβέρνησης, με στόχο τη δημιουργία ενός αντισημιτικού καθεστώτος στη χώρα, αθωώθηκαν σήμερα.

Οι συλλήψεις έγιναν μετά από τις οδηγίες που εξέδωσε η κυβέρνηση μετά την προσπάθεια που έγινε κατά της ζωής του Μ. Socor, συντάκτη της «Αντεβαρούλ»*. Μια έρευνα της αστυνομίας έξω από τα κεντρικά γραφεία της Σιδηράς Φρουράς στο Ιάσιο, όπως ειπώθηκε, αποκάλυψε ένα προσεκτικά οργανωμένο σχέδιο για την πραγματοποίηση μιας σειράς αντισημιτικών κρουσμάτων, τα οποία θα κλόνιζαν ολόκληρη την χώρα. Ο ίδιος ο βασιλιάς, αναφέρθηκε, ότι είχε επιμείνει στην αποφασιστική δράση από την κυβέρνηση να δώσει ένα τέλος στο συνεχή χουλιγκανισμό στη Ρουμανία. Η κυβέρνηση κατόπιν αυτού, έδωσε εντολή στις τοπικές αρχές να αντιμετωπίσουν την αντισημιτική οργάνωση ως παράνομη οργάνωση με τον ίδιο τρόπο όπως αντιμετωπίστηκαν και οι οργανώσεις των κομμουνιστών οι οποίες δεν επιτρέπεται να λειτουργούν στη Ρουμανία.

Η προσπάθεια που έγινε από τον αντισημίτη φοιτητή Dumitrescu κατά του Μ. Socor μπορεί τελικά, να αποδειχθεί κάτι καλό, αν πρόκειται να οδηγήσει την κυβέρνηση να λάβει πραγματικά αποτελεσματική δράση για την αποκατάσταση της δημόσιας τάξης στη χώρα, σχολίασαν οι εφημερίδες, κατά τη στιγμή των συλλήψεων.

Αυτή τη φορά, έγραψε η «Dimineatza», το Υπουργείο Δικαιοσύνης αποφάσισε επιτέλους να ενεργήσει με σοβαρότητα, δεδομένου ότι μέχρι τώρα οι αντισημίτες τρομοκράτες αισθάνονταν σίγουροι πως ό, τι και να έκαναν ήταν βέβαιοι ότι θα αθωωθούν από τα δικαστήρια.

Στην αρχή της δίκης, ο Codreanu και οι συνεργάτες του υποστήριξαν ότι απλά ηγούντο ενός πατριωτικού κινήματος εθνικής αναγέννησης με νόμιμες μεθόδους, και αρνήθηκαν την κατηγορία ότι διοργάνωναν πράξεις τρομοκρατίας και αναρχίας. Είναι δυνατόν, είπαν, υπερβολική γλώσσα να χρησιμοποιήθηκε ορισμένες φορές στα φυλλάδια τους, αλλά δεν ήταν τρομοκράτες.

Ο εισαγγελέας, Μ. Dumitrescu, από την άλλη πλευρά, ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για την ενοχή τους στην υποκίνηση άλλων ανθρώπων να διαπράξουν πράξεις διατάραξης της ειρήνης και έτσι να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του κράτους.

Οι δικηγόροι υπεράσπισης που εμφανίστηκαν, είπαν στο Δικαστήριο ότι, οι ίδιοι, (οι δικηγόροι) όπως και το μεγαλύτερο μέρος του της ρουμανικής νεολαίας έχουν τις ίδιες απόψεις με τους κατηγορουμένους και αν πρέπει να σταλούν στη φυλακή (οι κατηγορούμενοι) θα πρέπει να σταλεί ολόκληρη η ρουμανική νεολαία στη φυλακή μαζί τους.

*‘Adevărul’. Παλιά αριστερή εφημερίδα της Ρουμανίας, που την περίοδο εκείνη είχε Εβραίους ιδιοκτήτες.

Διάβασε και: Ρουμανία 1923: Η σύλληψη, η φυλάκιση και η δίκη του Codreanu και των άλλων «αναρχικών συνομωτών»

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Ῥουμάνοι ὀπαδοί: Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Ἐθνικιστές! Καί ὁ ὀρθόδοξος ἐθνικισμός συνδέεται μέ τήν Ῥωσσία, τήν Ἑλλάδα καί τήν Σερβία!

Και πάλι είμαστε αναγκασμένοι να θυμηθούμε (χωρίς να πέσουμε στο αμάρτημα της υπερηφάνειας) ότι εμείς διαδόσαμε τον όρο Ορθόδοξος εθνικισμός στη Ρουμανία! Το λίκνο του ορθόδοξου εθνικισμού είναι η Ρωσία. Τον ορθόδοξο εθνικισμό τον συναντάμε σε διάφορες μορφές: στα γήπεδα, στο δρόμο, με τη μορφή του γκράφιτι σε ορισμένα ιστολόγια, συμπεριλαμβανομένης ακόμη και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

 

 

Χρησιμοποιούμε τον όρο ορθόδοξος εθνικισμός, προκειμένου να οριοθετηθούμε σαφώς από τους εθνικιστές στη Δυτική Ευρώπη: ορισμένοι από αυτούς έχουν αναρχικές αντιλήψεις, άλλοι είναι νεοναζί και ειδωλολάτρες, και άλλοι προτεστάντες. Εμείς θέλουμε να μείνουμε στον Ορθόδοξο χώρο και να αγωνιστούμε για την Ένωση των Ορθοδόξων Εθνών: της Ρουμανίας, της Ρωσίας, της Ελλάδας, της Σερβίας! Λίγο μας ενδιαφέρει η εθνικιστική σκηνή στη Δυτική Ευρώπη. Θα βοηθήσουμε μόνο όταν μας το ζητήσουν. Θέλουμε να σταματήσουμε την επιρροή των ασεβών αμερικανο –σιωνιστικών ενώσεων στα Ορθόδοξα σύνορά μας! Δεν θέλουμε τους Αμερικανούς στην Ανατολική Ευρώπη, δεν θέλουμε την ΔΕΜΟΝοκρατία της ασεβούς Ένωσης στους ορθόδοξους λαούς, δεν θέλουμε να υποταχθούμε και να μετατραπούν οι χώρες μας σε Σόδομα και τα Γόμορρα, επειδή το θέλουν τα σατανιστικά μασονικά καθάρματα στη Δυτική Ευρώπη. Τους βλέπουμε ως εισβολείς, και θα τους πολεμήσουμε μέχρι το τέλος!

 

Δεν είναι δικό μας λάθος το ότι η Ρωσία είναι μια παγκόσμια δύναμη και είναι απόλυτα φυσιολογικό να προστατεύσουμε τα συμφέροντά μας. Είναι φυσιολογικό να αγωνιστούμε για τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου καθώς οι Ορθόδοξοι αδελφοί μας σφαγιάστηκαν από τον εγκληματία που ονομάζεται Wesley Clark που έγινε και σύμβουλος του Βίκτορ Πόντα (τ. πρωθυπουργού). Είναι φυσιολογικό να στηρίξουμε τον Bashar Al-Assad, δεδομένου ότι προστατεύει την Ορθόδοξη Χριστιανική κοινότητα στη Συρία και πολεμάει μαζί με τη Ρωσία. Αφήσαμε πίσω τις έχθρες μεταξύ των ορθοδόξων λαών και αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να αγωνιστούμε μαζί για ένα ιδανικό, σύμφωνα με τα λόγια του Corneliu Codreanu: «Ένα εθνικιστικό κίνημα προσαρμόζεται στους καιρούς που ζούμε».

 

Είμαστε νέοι, και σε μια στιγμή μπορεί να γίνουμε μια δύναμη που θα πρέπει να φοβούνται. Αν αυτοί που είναι διεφθαρμένοι ηθικά και η ψυχή τους είναι σε σήψη, έχουν την εντύπωση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι σαν κι αυτούς και ότι θα υποκλιθούμε μπροστά στα χρήματα, δεν μας ξέρουν καλά! Σε μερικούς από εμάς έκαναν κάποιες προσφορές, αλλά θυμόμαστε αυτό που είπε ο Corneliu Codreanu: "Αυτός που δίνει δώρα φτύνει στα μάτια". Οι παραδοσιακοί Ορθόδοξοι αδελφοί με την πραγματική έννοια της λέξης, δεν συμφωνούν μαζί μας σε όλα τα σημεία, δεν μας καταλαβαίνουν απόλυτα τι δουλειά έχει η ορθοδοξία στο γήπεδο ή πώς προωθούμε τον εθνικισμό στην ορθόδοξη μουσική. Μπορεί να μας βρεις στο γήπεδο, με ένα πυρσό στο χέρι ή μπορεί να μας βρεις να εργαζόμαστε σε ένα μοναστήρι! Μπορεί να μας βρεις στο δρόμο και να είμαστε "σκάνδαλο", όταν θα πρέπει να υπερασπιστούμε τα συμφέροντά μας, και την Κυριακή να μας βρεις να ακούμε με σεβασμό την Θεία Λειτουργία! Θα μας βρεις πάντα μεταξύ νέων ανθρώπων που έψαχναν τόσο πολύ μέσα στο βούρκο, που ήταν με την σύριγγα στη φλέβα, με το μυαλό τους διαλυμένο, να αγωνίζονται τώρα για τον εθνικιστικό-ορθόδοξο σκοπό! Για πολλούς ανθρώπους, είναι δύσκολο να κατανοήσουν τον τρόπο ζωής μας και τον τρόπο σκέψης μας ...

Έτσι καταλάβαμε την Ορθοδοξία και έτσι θέλουμε να την εφαρμόσουμε: μια επαναστατική εξέγερση ενάντια στο σατανικό και αντίχριστο σύστημα! Ένας, δύο, δέκα, εκατό νέοι, έχουμε το κουράγιο να φωνάξουμε εναντίον του διεφθαρμένου και χυδαίου ξεπουλήματος της χώρας. Πάλι θυμηθείτε τι είπε ο Corneliu Codreanu: "Οι  Λεγεωνάριοι με γέλιο κοιτάνε κατάματα τον θάνατο". Ας αφήσουμε στην άκρη το φόβο που παραλύει ολόκληρο το έθνος και ας ακούσουμε την κραυγή που βγαίνει από τα σωθικά αυτών των νεαρών: «Κάτω η σατανική Μασονία, Κάτω το διεφθαρμένο σύστημα!». 

Ας κάνουμε τους νέους να βγουν έξω το βράδυ, χωρίς κουκούλα που να κρύβει το πρόσωπό τους και να γράψουν στον τοίχο ένα μήνυμα δέκα μέτρα "η Ρουμανία, η χώρα μας υπέκυψε στην μασονική πολιτική μαφία! Εκπαιδεύσου και Πολέμα!" Μόλις φύγει αυτός ο γ….ς φόβος που παραλύει την γενιά μας που μένει αδρανής, οι δυνάμεις του έθνους θα αποδεσμευθούν, και θα ενσταλάξει σε αυτούς το θάρρος και η γενναιότητα των ψυχών των προγόνων μας! Γύρνα την πλάτη στα ναρκωτικά, μην γίνεσαι λεία στον υπόκοσμο. Αγωνίσου για την πατρίδα σου και μια μέρα θα έχεις την τεράστια ικανοποίηση: Ότι άλλαξες την ΡΟΥΜΑΝΙΑ! ...

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Το βρήκα εδώ. Η μετάφραση ήταν δύσκολη...