Γράφει ὁ Alastair Crooke
Στη Washington Post τη Δευτέρα, οι τίτλοι έγραφαν: Ο Musk και ο Durov ( φωτό ἀριστερά) αντιμετωπίζουν την εκδίκηση των ρυθμιστικών αρχών . Ο πρώην υπουργός Εργασίας των ΗΠΑ, Robert Reich, στη βρετανική εφημερίδα Guardian , δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με το πώς να «μειώσει» τον Elon Musk, προτείνοντας ότι "οι ρυθμιστές σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να απειλούν τον Musk με σύλληψη" με την μορφή ακριβώς αυτού που συνέβη πρόσφατα στον Pavel Durov στο Παρίσι.
Όπως θα έπρεπε να είναι σαφές σε όλους τώρα, ο «πόλεμος» έχει ξεσπάσει. Δεν χρειάζεται περαιτέρω προσποίηση γι' αυτό. Αντίθετα, υπάρχει προφανής χαρά για την προοπτική καταστολής της «Ακροδεξιάς» και των χρηστών της στο Διαδίκτυο: δηλαδή εκείνων που διαδίδουν «παραπληροφόρηση» ή κακή πληροφόρηση που «απειλεί» την ευρεία «γνωστική υποδομή» (δηλαδή , τι πιστεύει ο κόσμος!).
Μην κάνετε λάθος, τα κυβερνώντα στρώματα είναι θυμωμένα. Είναι θυμωμένοι που η τεχνική τους εμπειρογνωμοσύνη και η συναίνεση για « σχεδόν τα πάντα » απορρίπτονται από τους «αξιοθρήνητους». Θα υπάρξουν διώξεις, καταδίκες και πρόστιμα για «παράγοντες» του κυβερνοχώρου που διαταράσσουν την ψηφιακή «γνώση», προειδοποιούν οι «ηγέτες».
Ο καθηγητής Frank Furedi παρατηρεί :
«Υπάρχει μια ανίερη συμμαχία δυτικών ηγετών –του άγγλου Πρωθυπουργού Keir Starmer, του Γάλλου Προέδρου Emanuel Macron, του Γερμανού Καγκελάριου Olaf Scholtz – των οποίων το μίσος για αυτό που αποκαλούν λαϊκισμό δεν συγκαλύπτεται. Στις πρόσφατες επισκέψεις του στο Βερολίνο και το Παρίσι, ο Starmer αναφερόταν συνεχώς στην απειλή του λαϊκισμού. Κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Scholz στο Βερολίνο στις 28 Αυγούστου, ο Starmer μίλησε για τη σημασία του να νικήσουμε «την απάτη του λαϊκισμού και του εθνικισμού».
Ο Furedi εξήγησε ότι όσον αφορά για τον Starmer, ο λαϊκισμός ήταν μια απειλή για τη δύναμη των τεχνοκρατικών ελίτ σε όλη την Ευρώπη:
«Μιλώντας στο Παρίσι, μια μέρα αργότερα, ο Starmer επεσήμανε την ακροδεξιά ως «πολύ σοβαρή απειλή» και χρησιμοποίησε ξανά τον όρο «φιδέλαιο» ( ἀπάτη-πανάκεια ) του λαϊκισμού. Ο Starmer δεν έπαψε ποτέ να μιλά για το «φιδέλαιο του λαϊκισμού». Αυτές τις μέρες ουσιαστικά κάθε πολιτικό πρόβλημα κατηγορείται για λαϊκισμό… Η σύζευξη του όρου φιδέλαιο με λαϊκισμό χρησιμοποιείται συνεχώς στην προπαγάνδα της τεχνοκρατικής πολιτικής ελίτ. Πράγματι, η αντιμετώπιση και η απαξίωση των λαϊκιστών του φιδέλαιου είναι η νούμερο ένα προτεραιότητά της [τεχνοκρατικῆς ἐλίτ] ».
Λοιπόν, ποια είναι η πηγή της αντιλαϊκιστικής υστερίας της ελίτ; Η απάντηση είναι ότι οι τελευταίοι γνωρίζουν ότι έχουν αποκοπεί από τις αξίες και τον σεβασμό των δικών τους ανθρώπων και ότι είναι θέμα χρόνου να τους αμφισβητήσουν σοβαρά, με τη μια ή την άλλη μορφή.
Αυτή η πραγματικότητα φάνηκε πολύ στη Γερμανία το περασμένο Σαββατοκύριακο, όπου τα κόμματα «τα μη ανήκοντα στο Κατεστημένο (δηλαδή μη Staatsparteien) – όταν αθροίστηκαν μαζί – εξασφάλισαν το 60% των ψήφων στη Θουριγγία και το 46% στη Σαξονία. Τα Staatsparteien ( τα υποδεικνυόμενα ως κόμματα του Κατεστημένου) που επιλέγουν να αυτοχαρακτηριστούν ως «δημοκρατικά» και να χαρακτηρίσουν τους «άλλους» ως «λαϊκιστές» ή «εξτρεμιστές». Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης άφησαν μάλιστα να εννοηθεί ότι αυτό που μετρούσε περισσότερο ήταν οι «δημοκρατικές» ψήφοι. και όχι ψήφους εκτός Staatsparteien ( Κατεστημένου), επομένως το κόμμα με τις περισσότερες ψήφους Staatsparteien θα πρέπει να σχηματίσει την κυβέρνηση στην Θουριγγία.
Αυτά συνεργάστηκαν για να αποκλείσουν το AfD (Alternative für Deutschland) και άλλα μη κατεστημένα κόμματα από τις κοινοβουλευτικές εργασίες στο μέτρο του δυνατού νομικά – για παράδειγμα κρατώντας τα έξω από βασικές κοινοβουλευτικές επιτροπές και επιβάλλοντας διάφορες μορφές κοινωνικού εξοστρακισμού.
Θυμίζει την ιστορία της απόρριψης της ιδιότητας μέλους του μεγάλου ποιητή Victor Hugo – όχι λιγότερο από 22 φορές – από τη Γαλλική Ακαδημία . Την πρώτη φορά που έκανε αίτηση, έλαβε 2 ψήφους (από 39) από τους Lamartine και Chateaubriand, τους δύο μεγαλύτερους ανθρώπους των γραμμάτων της εποχής τους. Μια πνευματώδης γυναίκα της εποχής σχολίασε: « Αν ζυγίζαμε τις ψήφους, θα εκλεγόταν ο κύριος Ουγκώ. αλλά τους μετράμε».
Γιατί ο πόλεμος;
Διότι, μετά τις αμερικανικές εκλογές του 2016, οι ελίτ των πολιτικών παρασκηνίων των ΗΠΑ κατηγόρησαν τη δημοκρατία και τον λαϊκισμό για τα κακά εκλογικά αποτελέσματα. Ο αντικαθεστωτικός Τραμπ είχε όντως κερδίσει στις ΗΠΑ. Ο Μπολσονάρο κέρδισε επίσης, ο Φάρατζ ανέβηκε, ο Μόντι κέρδισε ξανά και το Brexit κ.λπ., κ.λπ.
Σύντομα οι εκλογές κηρύχθηκαν εκτός ελέγχου, αποβάλλοντας παράξενους «νικητές». Τέτοια ανεπιθύμητα αποτελέσματα απείλησαν τις βαθιές δομές που τόσο πρόβαλαν όσο και διασφάλιζαν τα μακροχρόνια ολιγαρχικά συμφέροντα των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο, υποβάλλοντάς τα (ω φρίκη!) στον έλεγχο των ψηφοφόρων.
Μέχρι το 2023, οι New York Times έβγαζαν δοκίμια με τίτλο: « Οι εκλογές είναι κακές για τη δημοκρατία ».
Ο Rod Blagojevich εξήγησε στο WSJ , νωρίτερα φέτος, την ουσία του τι ήταν αυτό που είχε σπάσει με το σύστημα:«Εμείς [αυτός και ο Ομπάμα] μεγαλώσαμε και οι δύο στην πολιτική σκηνή του Σικάγο. Καταλαβαίνουμε πώς λειτουργεί - με τα αφεντικά πάνω από τους ανθρώπους. Ο κ. Ομπάμα έμαθε καλά τα μαθήματα. Και αυτό που μόλις έκανε στον κ. Μπάιντεν είναι αυτό που κάνουν τα πολιτικά αφεντικά στο Σικάγο από την πυρκαγιά του 1871: Επιλογές που μεταμφιέζονται σε εκλογές».
«Ενώ τα σημερινά αφεντικά των Δημοκρατικών μπορεί να φαίνονται διαφορετικά από τον παλιό τύπο με το πούρο και το ροζ δαχτυλίδι, λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο: στην σκιά του παρασκηνίου. Ο κ. Ομπάμα, η Νάνσυ Πελόζι και οι πλούσιοι δωρητές —οι ελίτ του Χόλιγουντ και της Σίλικον Βάλεϊ— είναι τα νέα αφεντικά του σημερινού Δημοκρατικού Κόμματος. Αυτοί αποφασίζουν. Οι ψηφοφόροι, οι περισσότεροι εργαζόμενοι, είναι εκεί για να τους λένε ψέματα, να τους χειραγωγούν και να τους ελέγχουν».
«Το Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο τον επόμενο μήνα θα προσφέρει το τέλειο σκηνικό και μέρος [για τον διορισμό] υποψηφίου, όχι του υποψηφίου των ψηφοφόρων. Δημοκρατία, όχι. Πολιτική προϊσταμένου του Σικάγο, ναι».
Το πρόβλημα ήταν ότι η αποκάλυψη της άνοιας του Μπάιντεν είχε τραβήξει τη μάσκα από το σύστημα.
Το μοντέλο του Σικάγο δεν είναι τόσο διαφορετικό από το πώς λειτουργεί η δημοκρατία της ΕΕ. Εκατομμύρια ψήφισαν στις πρόσφατες ευρωπαϊκές κοινοβουλευτικές εκλογές. Τα μή κατεστημένα κόμματα σημείωσαν σημαντικές επιτυχίες. Το μήνυμα που στάλθηκε ήταν ξεκάθαρο – ωστόσο τίποτα δεν άλλαξε.
Πολιτιστικός Πόλεμος
Το 2016 αντιπροσώπευε την έναρξη του πολιτιστικού πολέμου, όπως έχει περιγράψει με μεγάλη λεπτομέρεια ο Mike Benz. Εντελώς αουτσάιντερ, ο Τραμπ είχε προσπεράσει τα προστατευτικά κιγκλιδώματα του Συστήματος για να κερδίσει την Προεδρία. Ο λαϊκισμός και η «παραπληροφόρηση» ήταν η αιτία, έγινε. Μέχρι το 2017, το ΝΑΤΟ περιέγραφε την «παραπληροφόρηση» ως τη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζουν τα δυτικά έθνη.
Τα κινήματα που χαρακτηρίστηκαν ως λαϊκιστικά θεωρήθηκαν όχι απλώς εχθρικά προς τις πολιτικές των αντιπάλων τους, αλλά και προς τις αξίες της ελίτ .
Για την καταπολέμηση αυτής της απειλής, ο Benz, ο οποίος μέχρι πρόσφατα συμμετείχε άμεσα στο έργο ως ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επικεντρωνόταν σε θέματα τεχνολογίας, εξηγεί πώς τα αφεντικά του παρασκηνίου τράβηξαν μια εξαιρετική «δυσκολία»: «Δημοκρατία», είπαν, δεν θα μπορούσε πλέον να οριστεί ως consensus gentium ( Συμφωνία του Λαού), δηλαδή μια συντονισμένη απόφαση μεταξύ των κυβερνουμένων, αλλά μάλλον ως η συμφωνημένη στάση που σχηματίζεται, όχι από άτομα, αλλά από θεσμούς που υποστηρίζουν τη δημοκρατία.
Μόλις επαναπροσδιορίστηκε ως «ευθυγράμμιση θεσμών υποστήριξης», προστέθηκε η δεύτερη «διαστρέβλωση» στην αναδιατύπωση της δημοκρατίας. Το κατεστημένο είχε προβλέψει έναν κίνδυνο που επιδιώκονταν ένας άμεσος πόλεμος πληροφοριών για τον λαϊκισμό, οι ίδιοι θα απεικονίζονταν ως απολυταρχικοί και θα επέβαλλαν λογοκρισία από πάνω προς τα κάτω..
Η λύση στο δίλημμα για το πώς να συνεχιστεί η εκστρατεία κατά του λαϊκισμού, σύμφωνα με τον Benz, βρισκόταν στη γένεση της έννοιας «ολόκληρης της κοινωνίας», σύμφωνα με την οποία τα μέσα ενημέρωσης, οι παράγοντες επιρροής, οι δημόσιοι θεσμοί, οι ΜΚΟ και τα συναφή μέσα ενημέρωσης θα συσχετίζονταν και θα πιέζονταν να ενταχθούν σε ένα προφανώς οργανικό συνασπισμό λογοκρισίας από κάτω προς τα πάνω που επικεντρώθηκε στη μάστιγα του λαϊκισμού και της παραπληροφόρησης.
Αυτή η προσέγγιση –με την κυβέρνηση να είναι «απομακρυσμένη» από τη διαδικασία λογοκρισίας– φαινόταν να προσφέρει εύλογη άρνηση άμεσης κυβερνητικής εμπλοκής. των αρχών που ενεργούν αυταρχικά.
Ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια δολάρια για την ανάπτυξη αυτού του οικοσυστήματος κατά της παραπληροφόρησης με τέτοιο τρόπο που φαινόταν να είναι μια αυθόρμητη προέλευση από την κοινωνία των πολιτών και όχι η "πρόσοψη του Potemkin" ( Μια περίτεχνη πρόσοψη σχεδιασμένη για να κρύψει μια ανεπιθύμητη πραγματικότητα) που ήταν.
Πραγματοποιήθηκαν σεμινάρια για την εκπαίδευση των δημοσιογράφων σχετικά με τις βέλτιστες πρακτικές και τις διασφαλίσεις παραπληροφόρησης για την Εσωτερική Ασφάλεια – για τον εντοπισμό, τον μετριασμό, την απόρριψη και την απόσπαση της προσοχής. Τα ερευνητικά κονδύλια διοχετεύθηκαν σε περίπου 60 πανεπιστήμια για την ίδρυση «εργαστηρίων παραπληροφόρησης», αποκαλύπτει ο Benz.
Το βασικό σημείο εδώ είναι ότι το πλαίσιο «ολόκληρης της κοινωνίας» θα μπορούσε να διευκολύνει την ανάμειξη στην επικρατούσα πολιτική του μακροχρόνιου χρονικού πλαισίου και σε μεγάλο βαθμό ανείπωτων (και μερικές φορές μυστικών) θεμελιωδών δομών της εξωτερικής πολιτικής – πάνω στο οποίο βασίζονται πολλά βασικά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της ελίτ..
Μια εξωτερικά ήπια ιδεολογική ευθυγράμμιση επικεντρωμένη στη «δημοκρατία μας» και τις «αξίες μας» θα επέτρεπε ωστόσο την εκ νέου ενσωμάτωση αυτών των διαρκών δομών στην εξωτερική πολιτική (εχθρότητα προς τη Ρωσία, υποστήριξη προς το Ισραήλ και αντιπάθεια προς το Ιράν) να επαναδιατυπωθεί ως το κατάλληλο ρητορικό χαστούκι στους λαϊκιστές.
Ο πόλεμος μπορεί να κλιμακωθεί. Μπορεί να μην τελειώνει με ένα οικοσύστημα παραπληροφόρησης. Οι New York Times τον Ιούλιο δημοσίευσαν ένα άρθρο που υποστήριξε πώς η Πρώτη Τροποποίηση είναι εκτός ελέγχου και τον Αύγουστο ένα άλλο άρθρο με τίτλο, Το Σύνταγμα είναι Ιερό. Είναι επίσης επικίνδυνο ;.
Ο πόλεμος, προς το παρόν, απευθύνεται στους «ακαταλόγιστους» δισεκατομμυριούχους: τον Pavel Durov, τον Elon Musk και την πλατφόρμα «X» του. Η επιβίωση ή όχι του Έλον Μασκ θα είναι κρίσιμη για την πορεία αυτής της πτυχής του πολέμου: Ο νόμος για τις ψηφιακές υπηρεσίες της ΕΕ σχεδιαζόταν πάντα να λειτουργεί ως ο «Brutus» στον «Καίσαρα» του Μασκ.Σε όλη την ιστορία, οι ελίτ που σέβονται τον εαυτό τους και που εμπλουτίζουν τον εαυτό τους έχουν γίνει επικίνδυνα περιφρονητικές για τους λαούς τους. Οι καταστολές ήταν η συνηθισμένη πρώτη απάντηση. Η ψυχρή πραγματικότητα εδώ είναι ότι οι πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία , τη Γερμανία, τη Βρετανία και για το Ευρωκοινοβούλιο αποκαλύπτουν τη βαθιά δυσπιστία και αντιπάθεια του κατεστημένου:
«Η αποξένωση είναι παγκόσμια, ενάντια στη μεταμοντέρνα Δύση. Η Ευρώπη είτε θα αποστασιοποιηθεί από αυτήν, είτε θα εμπλακεί στην απέχθεια του «προνομιούχου δημοκρατικού». Το τέλος του δολαρίου είναι πράγματι το ανάλογο της κατάργησης των φεουδαρχικών δικαιωμάτων. Είναι αναπόφευκτο, αλλά θα κοστίσει ακριβά στους Ευρωπαίους».
Ένα οικοσύστημα προπαγάνδας δεν αποκαθιστά την εμπιστοσύνη. Την διαβρώνει.
Ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική
.jfif)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
