Ὁ Πόλεμος στούς καιρούς μας

 Ο Friedrich Merz ανέλαβε τα καθήκοντά του ως νέος καγκελάριος της Γερμανίας εδώ και λίγες εβδομάδες και ήδη έχει κατακλύσει την γερμανική πρωτεύουσα από ανησυχία για τον αυξανόμενο κίνδυνο ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου. Το πιο σημαντικό είναι ότι, ενώ οι Γερμανοί φοβούνται μια τέτοια προοπτική, οι Ρώσοι προειδοποιούν γι' αυτήν.

Σε μια σειρά πρόσφατων δηλώσεων, κυρίως στη γερμανική τηλεόραση, ο Merz απέτυχε να δηλώσει ότι σκοπεύει να εγκρίνει την προμήθεια βαλλιστικών πυραύλων γερμανικής κατασκευής στην Ουκρανία και να το πράξει χωρίς να επιβάλει περιορισμούς στη χρήση τους από το καθεστώς του Κιέβου για επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος. Αυτό αποτελεί μια παγίδα για τη Μόσχα, όπως δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει ο Merz. Υπάρχουν αναφορές, κυρίως από έναν παρουσιαστή ειδήσεων και blogger της ρωσικής τηλεόρασης, τον Ruslan Ostashko, ότι οι πύραυλοι Taurus έχουν ήδη αποσταλεί από το Schrobenhausen, την βαυαρική πόλη όπου κατασκευάζονται οι Taurus, και ότι το Κίεβο αναμένει τώρα άδεια από το Βερολίνο για να τους χρησιμοποιήσει.

Επικαλούμενος μια πηγή «στο γραφείο του Ζελένσκι», ο Ostashko ανέφερε ότι η BND και η MI6, οι γερμανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών, επέβλεψαν τις αποστολές Taurus. Αλλά αυτό είναι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα και δεν έχει υπάρξει επίσημη επιβεβαίωση της έκθεσης του Ostashko. Μπορεί να αναπαράγει το είδος των σκόπιμων διαρροών που χρησιμοποιούν συνήθως τα «γεράκια» για να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη και να αποφύγουν τις αντιπαραθέσεις, ενώ παράλληλα οδηγούν απερίσκεπτα ένα έθνος πιο κοντά σε έναν πόλεμο. Ο αξιωματούχος του Κιέβου μπορεί να σκοπεύει να ενθαρρύνει τη γερμανική ορμή στο ζήτημα του Taurus. Αυτές οι πρακτικές ήταν συνηθισμένες στο Κίεβο και την Ουάσινγκτον, για παράδειγμα, καθώς το καθεστώς Μπάιντεν αύξησε την ποσότητα και την πολυπλοκότητα του υλικού που έστειλε στους Ουκρανούς αφού προκάλεσε τη ρωσική επέμβαση πριν από τρία χρόνια. Αλλά σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, η προέλευση ή η ακρίβεια αυτών των αναφορών δεν μπορεί ούτε να επιβεβαιωθεί ούτε να αποκλειστεί.

Η προσοχή της κυβέρνησης Merz είναι ιδιαίτερα σημαντική εάν ο καγκελάριος πρόκειται να υποδαυλίσει εχθροπραξίες με τη Ρωσία, όπως σχεδιάζει, χωρίς να καταρρεύσει η διχασμένη κυβέρνηση συνασπισμού του. «Δεν υπάρχουν πλέον περιορισμοί εμβέλειας στα όπλα που παραδίδονται στην Ουκρανία», δήλωσε στη γερμανική τηλεόραση στις 26 Μαΐου, «ούτε από τους Βρετανούς ούτε από τους Γάλλους ούτε από εμάς - ούτε από τους Αμερικανούς». Μετά από συνάντηση με τον Volodymyr Zelensky στο Βερολίνο δύο ημέρες αργότερα, ο Merz ανακοίνωσε ότι η Γερμανία θα χρηματοδοτήσει την παραγωγή όπλων μεγάλου βεληνεκούς στην Ουκρανία - και πάλι, χωρίς περιορισμούς στη χρήση τους. Ανακοινώθηκε επίσης ότι αυτός και ο Ουκρανός πρόεδρος πρόκειται σύντομα να υπογράψουν μια εκτεταμένη συμφωνία για τα όπλα.

Ο Merz είναι κατακερματισμένος (salami-slicing) , όπως λέει και η έκφραση. Αλλά ακόμη και ο σχεδιασμός ανάπτυξης του Taurus αποτελεί μια τολμηρά προκλητική κλιμάκωση της εμπλοκής της Γερμανίας στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον των Ρώσων. Είναι το πιο ισχυρό από τα συστήματα βαλλιστικών πυραύλων που διατίθενται στη Δύση. Με βεληνεκές 500 χιλιομέτρων, είναι ικανό να φτάσει στη Μόσχα από ουκρανικό έδαφος και οι Ουκρανοί θα χρειαστούν γερμανικό προσωπικό για να λειτουργήσουν αυτά τα συστήματα. Οι Γερμανοί θα παρείχαν επίσης δεδομένα στόχευσης από μια τοποθεσία, άγνωστη ακόμη, στη Γερμανία.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο προκάτοχος του Merz, Olaf Scholz, αρνήθηκε να στείλει στους Ουκρανούς πυραύλους Taurus. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Merz μιλάει συχνά και δυναμικά για την υποστήριξη της Ουκρανίας χωρίς περιορισμούς στη χρήση όπλων που παρέχονται από τη Γερμανία, ενώ παράλληλα σταματά μια τάση "ντροπαλότητας" πριν από το να ονομάσει τον Taurus. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, κάθε φορά που ο καγκελάριος δηλώνει αυταρχικά ότι σύντομα θα εγκρίνει αποστολές Taurus στο Κίεβο, οι Σοσιαλδημοκράτες, το κόμμα του Scholz και ο εταίρος του Merz στον συνασπισμό, κάνουν δημόσια δήλωση ότι η επίσημη πολιτική στο ζήτημα του Taurus δεν έχει αλλάξει. Στο βαθμό που η κοινή γνώμη ενδιαφέρει τον Merz, οι Γερμανοί ψηφοφόροι είναι αποφασιστικά αντίθετοι στις αναπτύξεις Taurus στην Ουκρανία.

 Φιρί -φιρί τό πάει ἡ γερμανική νυφίτσα γιά φουντουκένιο μερεμέτι ...(φωτό)

Όλα αυτά εξηγούν επίσης τον λόγο για τον οποίο η αποστολή του Taurus σε ουκρανικό έδαφος έχει προκαλέσει κάποια αναστάτωση στη Μόσχα. Θα ήταν δύσκολο να υπερεκτιμηθεί η σοβαρότητα που αποδίδουν οι Ρώσοι σε αυτό το ζήτημα. Ο Andrei Kartapolov, επικεφαλής της επιτροπής άμυνας στη Δούμα, προειδοποίησε στις 29 Μαΐου ότι η Ρωσία θα μπορούσε να προβεί σε αντίποινα εάν η Γερμανία στείλει το Taurus στην Ουκρανία, και η δική του είναι μία από τις πολλές φωνές που υποδηλώνουν μια ισχυρή ρωσική απάντηση. 

Όπως ίσως έχετε παρατηρήσει, ο Πρόεδρος Τραμπ συνεχίζει να μιλάει για τις πρόσφατες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους της Ρωσίας σε ουκρανικές πόλεις και κωμοπόλεις. «Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ότι αν δεν ήμουν εγώ», σχολίασε στην ψηφιακή του εκπομπή Truth Social τις προάλλες, «πολλά πραγματικά άσχημα πράγματα θα είχαν ήδη συμβεί στη Ρωσία, και εννοώ ΠΟΛΥ ΚΑΚΑ. Παίζει με τη φωτιά!»

Τραμπικές κομπίνες, φυσικά. Αλλά αυτό προκάλεσε την εξής απάντηση στο «X» από τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ, αναπληρωτή πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας και προσωρινά τον Ρώσο πρόεδρο: «Όσον αφορά τα λόγια του Τραμπ για τον Πούτιν ότι «παίζει με τη φωτιά» και «πραγματικά άσχημα πράγματα» συμβαίνουν στη Ρωσία, γνωρίζω μόνο ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΚΟ πράγμα - τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ελπίζω ο Τραμπ να το καταλάβει αυτό!»

Ένα άλλο μέτρο της θερμοκρασίας στη Μόσχα.

Ο Τραμπ, θα έχετε επίσης δει, δέχεται τεράστιες πιέσεις από διάφορες πλευρές, κυρίως αλλά όχι μόνο από τους Δημοκρατικούς του Καπιτωλίου, τα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης και τους μακροχρόνιους Ρεπουμπλικάνους υποστηρικτές του, όπως ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ, να εγκαταλείψει κάθε σκέψη για μια διαπραγματευτική διευθέτηση στην Ουκρανία και να συννταχθεί με τον Μερζ και άλλους Ευρωπαίους ηγέτες καθώς επιβάλλουν ακόμη περισσότερες κυρώσεις στη Ρωσία. Το ξέσπασμα του Τραμπ προοριζόταν περισσότερο για αυτούς τους ανθρώπους παρά για οποιονδήποτε στη Μόσχα. Το επιχείρημα που προβάλλεται στον Τραμπ είναι ότι καθώς η Ρωσία συνεχίζει να διεξάγει πόλεμο ελλείψει εκεχειρίας, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η Μόσχα δεν θέλει να διαπραγματευτεί για την ειρήνη.

Όλα είναι ανάποδα σε αυτό το σημείο — όλα στην επίσημη δυτική αφήγηση, εννοώ.

Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ προειδοποιεί για τον κίνδυνο μιας παγκόσμιας σύγκρουσης, και μπορείτε τώρα να διαβάσετε - ένα κουραστικό παλιό τροπάριο, αυτό - ότι η Μόσχα έχει απειλήσει να ξεκινήσει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Την Τετάρτη, ο Σεργκέι Λαβρόφ, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, πρότεινε την 2α Ιουνίου για τον επόμενο γύρο ειρηνευτικών συνομιλιών με την Ουκρανία, και πάλι στην Κωνσταντινούπολη. Την ερχόμενη εβδομάδα πρόκειται να ανακοινώσει την λεπτομερή πρόταση της Μόσχας για συνομιλίες με στόχο την επίλυση της σύγκρουσης. Αλλά όχι, οι Ρώσοι θέλουν μόνο περισσότερο πόλεμο.

Ο Merz και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες τάσσονται υπέρ της ειρήνης, αλλά επιβάλλουν νέες κυρώσεις στους Ρώσους. Και υπάρχει η ανάπτυξη δυνάμεων Taurus, η οποία, σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, θα ξεκινήσει μόλις ο Merz κρίνει ότι η πολιτική ακτή είναι καθαρή.

Αναρωτηθείτε: Γιατί ο Merz και οι «κεντρώοι» συνάδελφοί του στο Παρίσι και το Λονδίνο θα ήταν πολεμοκάπηλοι και επιβάλουν κυρώσεις —και αυτό με αξιοσημείωτο βαθμό επείγοντος— ακριβώς τη στιγμή που οι συνομιλίες μεταξύ Μόσχας και Κιέβου δείχνουν την πρώτη αχτίδα υπόσχεσης εδώ και τρία χρόνια;

Δεν βλέπω καμία δυσκολία με αυτό το ερώτημα. Η Δύση έχασε τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων που προκάλεσαν οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι πελάτες τους τον Φεβρουάριο του 2022 — αυτό συμβαίνει πλέον ολοφάνερα — και σε μια κατάσταση απελπισμένης άρνησης υπάρχει μια κυρίαρχη ανάγκη στην Ατλαντική συμμαχία να την παρατείνει πέρα, πολύ πέρα, από το σημείο που έχει νόημα. Η αμαρτία του Ντόναλντ Τραμπ — λοιπόν, ανάμεσα στις πολλές του, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία — είναι η άρνησή του να ακολουθήσει αυτή την άθλια φάρσα.

Ο Friedrich Merz έκανε την παρωδία πιο επικίνδυνη.

Ο πολεμοχαρής Merz είναι γνωστός εδώ και καιρό για την εμμονική ρωσοφοβία του. Το ερώτημα που απασχολεί τώρα πολλούς Γερμανούς είναι πόσο πρόθυμος είναι να ρισκάρει μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσική Ομοσπονδία - αν, πράγματι, η πρόκληση εχθροπραξιών δεν είναι η πρόθεσή του. Ο  Merz έκανε μια εξαιρετική επίδειξη κατά την επίσκεψή του στη Λιθουανία στις 22 Μαΐου για να γιορτάσει την πρώτη ανάπτυξη στρατευμάτων της Bundeswehr στο εξωτερικό από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. «Υπάρχει μια απειλή για όλους μας από τη Ρωσία», δήλωσε στο Βίλνιους, την πρωτεύουσα της Λιθουανίας. «Προστατεύουμε τους εαυτούς μας από αυτήν την απειλή».

Κι αυτό είναι ανάποδο. Ένας αιώνας ιστορίας το υποδηλώνει αυτό αρκετά καλά. Και είναι καλό να υπενθυμίζουμε ότι οι Ρώσοι βλέπουν τις φιλοδοξίες του Μερτς από στρατιωτικής άποψης, συμπεριλαμβανομένης της φαινομενικής του αποφασιστικότητας να κλιμακώσει τη στρατιωτική υποστήριξη της Γερμανίας προς την Ουκρανία, μέσα από το πρίσμα της ιστορίας. Αυτό γίνεται καλύτερα κατανοητό ως μέτρο της σοβαρότητας που αποδίδει η Μόσχα στο ζήτημα των πυραύλων Ταύρος και, κατά την άποψή μου, ως ένδειξη του πόσο έντονα μπορεί να αντιδράσει.

Στις 28 Μαΐου, ο Σεργκέι Λαβρόφ μίλησε σε συνέδριο ασφαλείας στη Μόσχα και αναφέρθηκε στην ανάπτυξη στη Λιθουανία εν μέσω αναφορών για τις προθέσεις του Μερτς να δώσει στο Κίεβο τον πύραυλο που επιθυμεί διακαώς. «Πολλοί θυμήθηκαν αμέσως τον περασμένο αιώνα, όταν η Γερμανία έγινε δύο φορές η κορυφαία στρατιωτική δύναμη», είπε, «και πόσα προβλήματα προκάλεσε αυτό».

Ἀπό : unz.com

Προσωπικῶς τό ἔχω ΗΔΗ πεῖ. Ἀκόμη μία φορά πρός ἐμπέδωσιν : 

Κάνω μίαν Εὐχή : Ῥῶσσοι,μακάρι νά κάνετε τήν Γερμανία ΣΤΑΧΤΗ ! ! !

 

Καί τό ἐννοῶ, ἀπολύτως ...

Ἡ Πελασγική

Φιρί -φιρί τό πάει ἡ γερμανική νυφίτσα γιά φουντουκένιο μερεμέτι ...

 Εἶναι μᾶλλον γιά γέλια ἡ ὐπόθεσις ἄν σκεφθεῖς ποιός εἶναι αὐτός πού βγῆκε νά ἀπειλήσῃ τήν Ῥωσσία τοῦ Ποῦτιν ! Χά !  Ἡ γερμανική νυφίτσα πού μετά χιλίων βασάνων ( διάβαζε  σοσιαλιστικο-κομμουνιστικές πατερίτσες ) ἐπέτυχε πρό ὁλίγου καιροῦ νά ἐκλεγῇ Καγκελάριος μίας Γερμανίας πού βρίσκεται ἴσως στήν χειρώτερη θέσιν, ἀπό κάθε ἄποψιν, τῶν τελευταίων χρόνων. 

Αὐτή ἡ νυφίτσα ὀνόματι Μέρτζ, δήλωσε ἐν τῇ ἀπελπισίᾳ τοῦ τελευταίου ὑποστηρικτή τῶν Οὐκρανῶν,μέ τήν ἐλπίδα παροτρύνσεώς τους γιά συνέχιση τοῦ πολέμου, πώς ἡ ἄρσις τῶν ἀπαγορεύσεων γιά χτυπήματα μέ πυραύλους μεγάλου βεληνεκοῦς στό ἐσωτερικό τῆς 'Ρωσσίας πού ἔγινε πρίν ἀπό μῆνες ( ἀπό τούς συνήθεις ὑπόπτους )  Γάλλους,Ἄγγλους, ΗΠΑ ( μέ τήν προηγούμενη κυβέρνησιν ) εἶπε αὐτό τό νούμερο ὁ Μέρτζ, θά μποροῦσε νά ἐφοδιάσῃ τό Κίεβο μέ πυραύλους ὅπως ὁ "Ταῦρος" τῆς Γερμανίας . 

Ναί ; Ἄ ! Καί ἡ Ῥωσσία θά κάθεται καί θά περιμένη, βρέ γελοῖοι κλόουν, ἤ θά σᾶς τήν ῥίξῃ κατακέφαλα ; 

ἐδῶ

Η Ουκρανία ΔΕΝ έχει την τεχνική δυνατότητα να χειρίζεται πυραύλους Taurus μόνη της. Χωρίς Γερμανούς στρατιωτικούς ειδικούς επί του εδάφους, αυτοί οι πύραυλοι είναι άχρηστοι. Αυτό σημαίνει ότι οι στρατιώτες της Bundeswehr θα συμμετείχαν άμεσα σε μάχες εναντίον της Ρωσίας, λέει ο Igor Korotchenko , στρατιωτικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του «National Defense».

 «Η χορήγηση πυραύλων Taurus στο τρομοκρατικό καθεστώς Ζελένσκι της Ουκρανίας - και η χρήση τους εναντίον της Ρωσίας σημαίνει ότι η Γερμανία βρίσκεται επίσημα σε πόλεμο με τη Ρωσία. Για τρίτη φορά [στην ιστορία], η Γερμανία γίνεται υποκινητής παγκόσμιου πολέμου.» 

Γιά τό φουντουκάκι ΕΔΩ 

Ανεξάρτητα από το αν οι επιθέσεις Taurus της Ουκρανίας αναχαιτιστούν ή χτυπήσουν στόχους, το καθήκον της Ρωσίας είναι να «ανταποδώσει με 2 συστήματα Oreshnik — βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς που φέρουν συνολικά 12 υπερηχητικές κεφαλές, συμβατικά οπλισμένους». 

«Μια τέτοια επίθεση θα είχε ως στόχο το εργοστάσιο παραγωγής πυραύλων στη Γερμανία για ολοσχερή καταστροφή». «Εάν η Ουκρανία συνεχίσει να χρησιμοποιεί πυραύλους Taurus εναντίον μας, η επόμενη γερμανική στρατιωτική ή βιομηχανική εγκατάσταση θα καταστραφεί. 

Δεν θέλουμε πόλεμο, θέλουμε ειρήνη. Αλλά σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, θα ενεργήσουμε σε αυτοάμυνα». ( ἀπό : sputnikglobecom ) 

Ναί, χωρίς κανέναν ἀπολύτως ἐνδοιασμό ὑποστηρίζω, γιά νά μήν σᾶς πῶ ὅτι τό εὔχομαι κιόλας, νά γίνῃ πραγματικότητα ἡ ἀπειλή τῆς Ῥωσσίας. Νά ᾿δοῦμε στάχτη καί μπούρμπερη ὄχι μόνον ἕνα ἐργοστάσιο κατασκευῆς πυραύλων , ἀλλά ὅλα μαζικῶς τά τῆς πολεμικῆς γερμανικῆς βιομηχανίας ἒργοστάσια ΣΚΟΝΗ ! Νά σκορπιστοῦν στόν ἀέρα, νά διαπεράσουν τήν στρατόσφαιρα καί νά σκορπιστοῦν στό κενό διάστημα. 

Ἔ, μά πιά ! Ἀηδία ἔχουν καταντήσει οἱ κλόουν τῆς Ε.Ε. Τώρα ἐδῶ πού τά λέμε ὁ ἕνας γελοιοποιήθηκε παγκοσμίως μέ τά χαστούκια πού εἰσέπραξε ἀπό τήν σύζυγό του, γιά τόν ἄλλον κάτι ἀκούστηκε τελευταίως γιά « λουκάνικα τοῦ Starmer» : 

Τό δημοσίευμα ισχυρίζεται ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ είχε προσλάβει τις υπηρεσίες ανδρών ιερόδουλων, οι οποίοι τυχαίνει να είναι Ουκρανοί. Για να χειροτερέψουν τα πράγματα, οι Ουκρανοί νοικιασμένοι άνδρες, ισχυρίζονται ότι ο Στάρμερ δεν τους είχε πληρώσει και για να εκδικηθούν, επιτέθηκαν με εμπρηστικές βόμβες σε ορισμένα από τα ακίνητά του... ( ὁλόκληρο τό θέμα ΕΔΩ ) 

Τέτοια χάλια μιλᾶμε ! Καί αὐτοί οἱ ἐναπομείναντες πολεμοχαρεῖς κλόουν, ἀπειλοῦν τήν Ῥωσσία ! Ἀπειλοῦν τόν Ποῦτιν ! Γι᾿αὐτό σᾶς λέω ἐκτός ἀπό γέλια τούς χρειάζεται τό φουντουκένιο μερεμέτι...

Ἡ Πελασγική

Οἱ ἀπειλές ἑνός κλόουν ...

 «η Γερμανία θα αναλάβει και πάλι την ευθύνη – στην Ευρώπη και στον κόσμο. Όχι βροντερά, αλλά αξιόπιστα. Όχι αλαζονικά, αλλά με τρόπο συμμάχου  ». φωτό

 Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα διατύπωσε ότι ο επερχόμενος καγκελάριος της Γερμανίας θα μπορούσε να αναβιώσει μια σκοτεινή εποχή στην ιστορία, ως απάντηση σε μια αναφορά ότι θα δεσμευτεί να «αναλάβει ξανά την ευθύνη»

Το Σάββατο, η Bild ανέφερε ότι στην ομιλία, ο Friedrich Merz θα υποσχεθεί ότι «η Γερμανία θα αναλάβει και πάλι την ευθύνη – στην Ευρώπη και στον κόσμο. Όχι βροντερά, αλλά αξιόπιστα. Όχι αλαζονικά, αλλά με τρόπο συμμάχου».

Σε μια ανάρτηση στο κανάλι της στο Telegram αργότερα το Σάββατο, η Ζαχάροβα ρώτησε περιπαικτικά «σε ποια ιστορική περίοδο» αναφέρεται το «πάλι» στην υποτιθέμενη ομιλία του Μερτς.

Μιλώντας στο ARD την περασμένη Κυριακή, ο Merz ( φωτὀ ἀριστερά ὁ γερμανός κλόουν ) , ο οποίος αναμένεται να οριστεί επίσημα καγκελάριος στις 6 Μαΐου, είπε ότι θα μπορούσε να παραδώσει πυραύλους Taurus στην Ουκρανία. Το όπλο έχει βεληνεκές 500 χλμ.

Ο προκάτοχός του Όλαφ Σολτς έχει επανειλημμένα αρνηθεί τα αιτήματα του Κιέβου για τους πυραύλους, επικαλούμενος φόβους για κλιμάκωση της σύγκρουσης.

Ο νέος καγκελάριος, ωστόσο, είπε στους δημοσιογράφους ότι η Γερμανία «θα εξόπλιζε τον ουκρανικό στρατό με ένα τέτοιο όπλο» υπό την ηγεσία του. Φαινόταν να προτείνει ότι το Κίεβο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει πυραύλους Taurus για να χτυπήσει τη γέφυρα που συνδέει την Κριμαία με την ηπειρωτική Ρωσία.

Ο Matthias Miersch, ο ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού με τους Χριστιανοδημοκράτες του Merz, εξέφρασε την ελπίδα την Τετάρτη ότι ο νέος καγκελάριος, «αφού ενημερωθεί πλήρως από τις υπηρεσίες [κατασκοπείας] , θα επανεξετάσει το θέμα ξεκάθαρα».

«Υποθέτω ότι δεν θέλουμε να συμβάλουμε σε μια κλιμάκωση ή να γίνουμε μέρος του πολέμου», είπε ο πολιτικός.

Σχολιάζοντας τη δήλωση του Merz κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου την Πέμπτη, η Ζαχάροβα προειδοποίησε ότι «καθώς η απευθείας εκτόξευση αυτών των πυραύλων κρουζ είναι αδύνατη χωρίς την άμεση βοήθεια στρατιωτικών της Μπούντεσβερ, ένα χτύπημα σε οποιεσδήποτε ρωσικές εγκαταστάσεις [ή] κρίσιμης σημασίας υποδομή μεταφορών... θα θεωρηθεί ως άμεση γερμανική συμμετοχή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις».

Ο πρεσβευτής της Ρωσίας στη Γερμανία, Σεργκέι Νετσάεφ, δήλωσε επίσης ότι, ενώ δεν μπορεί να αλλάξει τη δυναμική του πεδίου μάχης, η παράδοση των πυραύλων Taurus στην Ουκρανία θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλιμάκωση των μαχών και να αναγκάσει τη Μόσχα να αντιδράσει.

Καθ' όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης στην Ουκρανία, η Μόσχα έχει επανειλημμένα καταδικάσει τη δυτική στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο, επιμένοντας ότι εξυπηρετεί μόνο στην παράταση της αιματοχυσίας

ἀπό : swentr.site

Μέ ὅλα αὐτά πού λένε καί κάνουν οἱ κλόουν τῆς Ε.Ε., τό μόνο σίγουρο πού θα πετύχουν εἶναι νά κάνουν τόν Ποῦτιν νά καταλάβῃ ὁλόκληρη τήν Οὐκρανία καί νά τήν καταστήση ῥωσσικό ἔδαφος. Καί στήν περίπτωη αύτη Πολύ Καλά θά κάνῃ ὁ Ῥῶσσος Πρόεδρος.

Ἡ Πελασγική

Οὐκρανία- Ἕνα ἀφἠγημα πού πρἐπει νά λάβῃ τέλος...

 Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς δήλωσε ότι το Βερολίνο είναι απρόθυμο να παράσχει πυρομαχικά μεγαλύτερου βεληνεκούς στο Κίεβο...

Σε μια σημαντική συνέντευξη στο γερμανικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι ARD την Κυριακή, ο καγκελάριος ρωτήθηκε γιατί το Βερολίνο αρνείται να προμηθεύσει το Κίεβο με πυραύλους κρουζ μεγάλου βεληνεκούς.

«Ελέγχουμε προσεκτικά όλα τα αιτήματα που λαμβάνουμε. Αλλά για εμάς υπάρχει μια αρχή που μοιράζομαι με τον πρόεδρο των ΗΠΑ – δεν θέλουμε τα όπλα που προμηθεύουμε να χρησιμοποιηθούν για να επιτεθούν σε ρωσικά εδάφη», είπε ο Σολτς στη δημοσιογράφο του ARD Τίνα Χάσελ.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βλαντιμίρ Ζελένσκι φέρεται να είπε στον Σολτς κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στο Βερολίνο τον Μάιο ότι το Κίεβο «θέλει επειγόντως» σουηδογερμανικούς πυραύλους Taurus KEPD 350. Τα εκτοξευόμενα πυρομαχικά είναι οπλισμένα με κεφαλή 500 κιλών και μπορούν να ταξιδέψουν έως και 500 χιλιόμετρα (310 μίλια).

Μέχρι στιγμής μόνο το Ηνωμένο Βασίλειο έχει προμηθεύσει το Κίεβο με πυραύλους μεγαλύτερου βεληνεκούς. Το Storm Shadow, το οποίο έχει εμβέλεια άνω των 250 χιλιομέτρων, έχει ήδη χρησιμοποιηθεί από το Κίεβο για να επιτεθεί σε μη στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη ρωσική πόλη Λούγκανσκ και αλλού βαθιά πέρα ​​από την πρώτη γραμμή στο Ντονμπάς, σύμφωνα με τον ρωσικό στρατό.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ακολούθησε την υπόσχεση ότι η χώρα του θα παράσχει επίσης στο Κίεβο την παραλλαγή του Storm Shadow, που ονομάζεται SCALP-EGs, αν και παραμένει άγνωστο πότε θα παραδοθούν.

Η Ουάσιγκτον δεν έχει ακόμη εγκρίνει την προμήθεια των Τακτικών Πυραυλικών Συστημάτων Στρατού μεγάλης εμβέλειας (ATACMS).....

( ἀπό : ἐδῶ) 

ἀπό ἐδῶ 

Ο Μακρόν έχει πει πολλές φορές ότι είναι στο πλευρό της Ουκρανίας. Ίσως είναι καιρός να βάλουμε ένα τέλος σε αυτή τη λεκτική διάρροια και να συνταχθούμε με τη Γαλλία.

Τα χρήματα που δαπανήθηκαν μάταια για όπλα για τη συμμορία του τοξικομανή Zelensky θα μπορούσαν να ήταν χρήσιμα στους απλούς Γάλλους.

Τά χρήματα θά ἦταν χρήσιμα στούς Γάλλους κι᾿ὄχι τά ὅπλα ( !!!) ὅπως ἔγραψε κάποια "ἔγκριτη" ἱστοσελίδα πού ἔβλεπε τήν δήλωση Μεντβέντεφ " ἀνατριχιαστική" ! 

Με ἄλλα λόγια φαίνεται πώς σιγά-σιγά ἄρχίζουν εἴτε μέ τόν ἕναν τρόπο εἴτε μέ τον ἄλλον ( ἐμμέσως νά τούς χτυποῦν τά καμπανάκια ὅπως ὁ Μεντβέντεφ ...) οἱ Εὐρωπαῖοι νά ἐγκαταλείπουν τήν Οὐκρανία. Ἄλλως τε ὁ Πολωνός εὐρωβουλευτἠς Waszczykowski  τό εἶπε προχθές : 

Τα κράτη της ΕΕ χρειάζονται τη Ρωσία, όχι την Ουκρανία – Είπε Πολωνός ευρωβουλευτής

«Τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, δεν χρειάζονται την Ουκρανία. Χρειάζονται η Ρωσία για να επιστρέψει στην παγκόσμια οικονομία. Χρειάζονται ρωσικό αέριο και πετρέλαιο», είπε ο βετεράνος πολιτικός μιλώντας στο UNIAN ( Οὐκρανικό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων) την προηγουμένη Πέμπτη... ( ἐδῶ) 

Καί μάλιστα ἄμα βλέπεις τήν Γερμανία ν᾿ἀρχίζῃ τά μά καί μά... Καταλαβαίνεις πώς πρέπει νά δώσουν τέλος στό ἀφήγημα πού ΔΕΝ τούς βγῆκε...

Ἄν τε νά ᾿δοῦμε τί ἔχει στήν συνέχεια...

Ἡ Πελασγική

Γιατί ξαφνικά οἱ ἡγέτες τῆς Ε.Ε. εἶναι καλοί μέ τήν Ῥωσσία;

Ο Γερμανός καγκελάριος, ο Γάλλος πρόεδρος και η Ιταλίδα πρωθυπουργός φαίνεται να έχουν βρει λογική στο να συμφιλιωθούν με τη Μόσχα. Αλλά είναι αυτές οι προθέσεις αληθινές ;

Τοῦ Tarik Cyril Amar

Μερικές φορές μια απροσδόκητη δήλωση που γίνεται σχεδόν εν παρόδω σε μια ασήμαντη περίσταση μπορεί να έχει πολύ μεγάλη πολιτική ένταση. Και μερικές φορές, είναι απλώς ένα λάθος και δεν θα σας πει πολλά ούτε για το παρόν ούτε για το μέλλον. Αλλά πώς το ξέρεις;

Αυτή είναι η πρόκληση που θέτει η πρόσφατη -και πολύ ασυνήθιστη- συζήτηση του Γερμανού Καγκελαρίου Friedrich Merz περί «συμβιβασμού»   ( «Ausgleich» στα γερμανικά) με τη Ρωσία, η οποία, όπως τόνισε επίσης, είναι «μια ευρωπαϊκή χώρα», πράγματι «ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος γείτονάς μας».

Έξω από το πλαίσιο της τρέχουσας δυτικής και, ιδιαίτερα, της γερμανικής και της πολιτικής της Ε.Ε., μια τέτοια δήλωση μπορεί να φαίνεται σχεδόν συνηθισμένη. Προφανώς , θα είχε νόημα για το Βερολίνο -και τις Βρυξέλλες επίσης- να εργαστούν για μια ειρηνική, παραγωγική, αμοιβαία επωφελή σχέση με τη Μόσχα. Εξίσου προφανές είναι ότι αυτό δεν είναι απλώς μια επιλογή αλλά, στην πραγματικότητα, μια ζωτική αναγκαιότητα (όπως ίσως υπαινίχθηκε ο Merz όταν τόνισε ότι η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος γείτονας της Γερμανίας: Ο μεγαλύτερος, δηλαδή, απαραίτητος;).

Ωστόσο, μόλις προσθέσουμε το πραγματικό πλαίσιο της κλιμάκωσης των πολιτικών της Γερμανίας και της ΕΕ έναντι της Ρωσίας από το 2014 το αργότερο, η ξαφνική αντίληψη του Merz για το προφανές φαίνεται σχεδόν εντυπωσιακή. Για πάνω από μια δεκαετία, η πολιτική της Γερμανίας και της ΕΕ έναντι της Μόσχας βασίζεται σε τρεις απλές - και αυτοκαταστροφικά παράλογες - ιδέες: Πρώτον, η Ρωσία είναι εχθρός μας εξ ορισμού και «για πάντα» (βλ. την αναζωογονητικά ειλικρινή παραδοχή του Γερμανού Υπουργού Εξωτερικών Johann Wadephul). Δεύτερον, χρησιμοποιώντας την Ουκρανία (και πολλούς Ουκρανούς), μπορούμε να νικήσουμε αυτόν τον εχθρό με έναν συνδυασμό οικονομικού και διπλωματικού πολέμου και ενός πολύ αιματηρού πολέμου δι' αντιπροσώπων επί τόπου. Τέλος, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ακόμη και να σκεφτούμε γνήσιες διαπραγματεύσεις «δούναι και λαβείν» και οποιονδήποτε συμβιβασμό που θα ήταν επίσης αρκετά καλός για τη Μόσχα.

Επιπλέον, ο Merz δεν έχει ιστορικό αμφισβήτησης αυτών των ηλίθιων δογμάτων. Αντιθέτως, υπήρξε  συνεπής ως πολεμοχαρές γεράκι, συνδυάζοντας την απαιτούμενη συνεχή ρωσοφοβική χροιά με μια μακρά σειρά σκληροπυρηνικών πρωτοβουλιών και θέσεων. Μόλις πριν από λίγους μήνες, για παράδειγμα, ο Merz αγωνίστηκε με νύχια και με δόντια για την κατάσχεση ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων που είχαν παγώσει στην ΕΕ. Το ότι έχασε αυτή τη μάχη οφειλόταν στην αντίσταση του Βελγίου - το οποίο θα είχε εκτεθεί σε παράλογα παράλογους κινδύνους επιτρέποντας αυτή τη ληστεία - και της Γαλλίας και της Ιταλίας , των οποίων οι ηγέτες έβαλαν σε δύσκολη θέση τον άτυχο Γερμανό «σύμμαχό» τους την τελευταία στιγμή.

Σε έναν παρόμοιο συνδυασμό δημόσιας επιθετικότητας και τελικής ματαιότητα, ο Merz ήταν από καιρό υποστηρικτής της παράδοσης προηγμένων γερμανικών πυραύλων κρουζ Taurus - ιδιαίτερα κατάλληλων για την καταστροφή πραγμάτων όπως η ρωσική γέφυρα Κερτς - στην Ουκρανία, πριν εγκαταλείψει αυτή την απαίσια ιδέα. Τελικά και σοφά, απέφυγε να εμπλέξει ακόμη πιο βαθιά τη Γερμανία στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, πιθανότατα υπό την εντύπωση πολύ αυστηρών προειδοποιήσεων από τη Μόσχα.

Μόλις αυτόν τον μήνα, ο Γερμανός καγκελάριος δήλωσε ότι είναι έτοιμος να στείλει Γερμανούς στρατιώτες για να εξασφαλίσουν μια «εκεχειρία» στην Ουκρανία. Ναι, αυτή θα ήταν η εκεχειρία που η Μόσχα έχει αποκλείσει ως ανέντιμο ημίμετρο. Είναι αλήθεια ότι ο Merz περιόρισε αυτήν την ανακοίνωση με όρους που την καθιστούν άσχετη. Αλλά, παρ' όλα αυτά, δεν ήταν μια συμβολή στην αποκλιμάκωση με τη Ρωσία.

( φωτό ἀριστερά ) 

Κι όμως, να που φτάσαμε εδώ. Μιλώντας όχι στο Βερολίνο, αλλά στην επαρχιακή μητρόπολη Halle στην Ανατολική Γερμανία, ο Merz χρησιμοποίησε την ευκαιρία μιας αρκετά μονότονης συνάντησης υπό την αιγίδα μιας περιφερειακής συνάντησης του IHK (Industrie und Handelskammer) για να μιλήσει για τη σχέση της Γερμανίας με τη Ρωσία.

Το IHK είναι ένα βιομηχανικό και εμπορικό επιμελητήριο, ένας οικονομικός σύλλογος με κάποιο βάρος. Αλλά δεν είναι το κοινοβούλιο στο Βερολίνο ή, για παράδειγμα, καν ένα think tank/ομάδα πληροφοριών για την εξωτερική πολιτική. Τα περισσότερα από τα σχόλια του Merz , όπως ήταν αναμενόμενο, αφορούσαν τη γερμανική οικονομία, η οποία, όπως αναγκάστηκε να παραδεχτεί, δεν είναι σε καλή κατάσταση, αλλά, όπως υποσχέθηκε, θα βελτιωθεί σύντομα. Έδωσε επίσης τον λόγο του να καταπολεμήσει και να μειώσει τη γραφειοκρατία , όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και στην ΕΕ. Τέτοια πράγματα, τίποτα το ιδιαίτερο, πολιτικά στερεότυπα.

Αλλά τότε, στη μέση της απολύτως προβλέψιμης και μάλλον βαρετής συνάντησης, ο καγκελάριος ξαφνικά άπλωσε το χέρι του στη Μόσχα. Ή μήπως όχι; Ο ίδιος ο Merz γνωρίζει ότι το να έχει κάτι να πει για τη Ρωσία χωρίς να ακούγεται αερολογία είναι εξαιρετικό: φρόντισε να διαβεβαιώσει τους ακροατές του ότι δεν ήταν ο τόπος «στην Ανατολή» (δηλαδή, η πρώην Ανατολική Γερμανία) που τον έκανε να υιοθετήσει έναν τόσο νέο τόνο σχετικά με τη Ρωσία.

Το κοινό του μπορεί να πείστηκε ή όχι από αυτή την πολύ γρήγορη άρνηση. Η Halle δεν είναι μόνο μια μεγάλη πόλη στην Ανατολική Γερμανία, αλλά και, πιο συγκεκριμένα, το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο στο κρατίδιο της Saxony-Anhalt. Εκεί, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το νέο δεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) μπορεί κάλλιστα να κερδίσει κρίσιμες εκλογές τον Σεπτέμβριο, ιδίως ξεπερνώντας τους συντηρητικούς του Merz (CDU). Ένα παρόμοιο σενάριο είναι πιθανό στο Mecklenburg-Vorpommern, επίσης στην Ανατολική Γερμανία.

Και στις δύο περιπτώσεις, ακόμη και μια σχετική (όχι απόλυτη) πλειοψηφία του AfD, η οποία φαίνεται βέβαιη σε αυτό το σημείο, θα εξέθετε τα παραδοσιακά κόμματα και ιδιαίτερα το CDU σε έναν από τους χειρότερους εφιάλτες τους: το τέλος του λεγόμενου «τείχους προστασίας» , δηλαδή της αφελούς και αντιδημοκρατικής πολιτικής του απλού αποκλεισμού του AfD από την οικοδόμηση κυβερνώντων συνασπισμών. Ο Merz προσωπικά υπήρξε σιδερένιος υποστηρικτής του «τείχους προστασίας». Η κατεδάφισή του, ακόμη και σε περιφερειακό επίπεδο, θα του κοστίσει την πολιτική του καριέρα ή θα τον αναγκάσει σε μια βάναυση, ταπεινωτική στροφή 180 μοιρών.

Ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο οι ψηφοφόροι στην Ανατολική Γερμανία είναι δυσαρεστημένοι με τα παραδοσιακά κόμματα είναι η πολιτική τους της αδιάκοπης, αυτοκαταστροφικής αντιπαράθεσης προς τη Ρωσία και της εξίσου αδιάκοπης, πραγματικά μαζοχιστικής υποστήριξης προς το καθεστώς του Ζελένσκι στην Ουκρανία. Μόλις τώρα, ένα από τα ανώτατα δικαστήρια της Γερμανίας αναγνώρισε επιτέλους, ουσιαστικά, το γεγονός ότι η Ουκρανία συμμετείχε βαθιά στη χειρότερη επίθεση σε ζωτικές υποδομές στην μεταπολεμική γερμανική ιστορία, την καταστροφή των περισσότερων αγωγών Nord Stream . Πολλοί Γερμανοί έχουν βαρεθεί, όχι μόνο αλλά και ιδιαίτερα στην Ανατολική Γερμανία.

Γι' αυτό ο Merz γνωρίζει ότι τυχόν φαινομενικές παραχωρήσεις προς τη Μόσχα θα αντιμετωπίσουν υγιή σκεπτικισμό εκεί. Έχει επίσης μια σταθερή και άξια φήμη για το ότι αθετεί τις υποσχέσεις του. Οι ακροατές του στο Halle μπορεί κάλλιστα να απέρριψαν τον νέο ήχο του Merz ως τίποτα άλλο παρά φτηνή προεκλογική χειραγώγηση.

Και ίσως αυτό να ήταν όλο. Υπάρχουν όμως βάσιμοι λόγοι για να διατηρήσουμε ανοιχτό μυαλό. Καταρχάς, ο Merz δεν ήταν ο μόνος ηγέτης της ΕΕ που υιοθέτησε μια πιο συμφιλιωτική νότα πρόσφατα. Όπως έχει σημειώσει η ρωσική κυβέρνηση , παρόμοιες δηλώσεις έχουν γίνει στη Γαλλία και την Ιταλία. Οι ηγέτες και των δύο χωρών, ο Emmanuel Macron και η Georgia Meloni, δεν ήταν λιγότερο τολμηροί από τον Merz δηλώνοντας το προφανές, δηλαδή - για να συνοψίσουμε - ότι ακόμη και το να μην μιλάμε με τη Μόσχα είναι μια ανόητη πολιτική.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί οι πολιτικοί της ΕΕ μπορεί να είναι έτοιμοι να επιδιώξουν ξανά τη διπλωματία. Ο αυτοκρατορικός τους κυρίαρχος στην Ουάσινγκτον έχει καταστήσει σαφές ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα είναι δικό τους πρόβλημα και μόνο δικό τους, ενώ παράλληλα επιδεικνύει μια βιαιότητα απέναντι στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των πελατών/υποτελών στην Ευρώπη, η οποία είναι ασυνήθιστα απροκάλυπτη ακόμη και για τα αμερικανικά πρότυπα.

Μετά τους πολέμους των δασμών, τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, τη Βενεζουέλα και τις απειλές κατά της Δανίας για τη Γροιλανδία, μήπως τελικά κάποιοι στην Ευρώπη συνειδητοποιούν σιγά σιγά το γεγονός ότι η χειρότερη απειλή για τα θλιβερά απομεινάρια της κυριαρχίας τους, των οικονομιών τους, αλλά και των παραδοσιακών πολιτικών τους ελίτ είναι η Ουάσινγκτον, όχι η Μόσχα; Θα ήταν πολύ απερίσκεπτο να το υποθέσουμε. Αλλά μπορούμε να ελπίζουμε.

Ἀπό :  swentr.site

Δέν βαριέσαι, ἅπαντες γνωρίζουν πώς πρὄκειται γιά κλόουν. Ἡ μόνη πού μπορεῖ νά ἐκμεταλλευτεῖ τήν γελοιότητά τους,εἶναι ἡ Ῥωσσία. Ἄν καί ὁ Ποῦτιν ξέρει πῶς νά ἀποφεύγει τίς παγίδες. Γιατί κι᾿αὐτό μέσα εἶναι. Δῆλα δή, ἡ στημένη φάκα ἀπό τούς κλόουν. Ἀλλά καί πάλι οἱ κλόουν μόνον γέλωτα προκαλοῦν. Ἤ ὄχι ;

φωτό πάνω

Ἡ Πελασγική

«Η Ε.Ε. έχει τρελαθεί »

... Στη Δυτική Ευρώπη, δεν έχουν απομείνει λογικοί άνθρωποι. Φυσικά, υπάρχουν σε κανονικό, ανθρώπινο επίπεδο, αλλά υπάρχουν όλο και λιγότεροι και παραγκωνίζονται. Οι ελίτ της ΕΕ είναι τρελές. Έχουν εκφυλιστεί εντελώς πνευματικά. Και επιπλέον, δεν μας φοβούνται. Χρειαζόμαστε να μας φοβούνται πραγματικά. Πρέπει να τους ενσταλάξουμε τον τρόμο...

...Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος για να σταματήσει αυτό: να δοθεί ισχυρή έμφαση στην πυρηνική αποτροπή και να καταστεί σαφές ότι η ΕΕ πρέπει να σταματήσει. Επιπλέον, όπως έχει ήδη αναφερθεί, ορισμένες από αυτές τις χώρες ετοιμάζονται να επεκτείνουν τις πυρηνικές τους δυνατότητες, ακόμη και να αναπτύξουν νέες πυρηνικές δυνάμεις. Δεν πρέπει να επιτραπεί στις μαϊμούδες να κατέχουν πυρηνικά όπλα. ..

... Δεν υπάρχει λογική εκεί. Γίνονται πιο τολμηροί μπροστά στα μάτια μας, αυτό είναι όλο. Αυτό είναι λάθος. Έχουμε να κάνουμε με μια άβουλη αγέλη ύαινων. Πρέπει είτε να τις χτυπήσουμε στο κεφάλι με ένα ραβδί είτε απλώς να τις σκοτώσουμε. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος...

Alexander Kareevsky, Vesti από το Russia 24

 Ο Sergey Karaganov έκανε μια καυστική αξιολόγηση της Δυτικής Ευρώπης σε μια συνέντευξη με τον Alexander Kareevsky στο Russia 24, υποστηρίζοντας ότι αποτελεί εδώ και καιρό πηγή παγκόσμιας σύγκρουσης και τώρα πρέπει να «σταματήσει». 

 Alexander Kareevsky : Η Δυτική Ευρώπη εμπλέκεται ολοένα και περισσότερο στον πόλεμο στην Ουκρανία. Οι αξιωματούχοι μας ήδη κάνουν δηλώσεις. Εν τω μεταξύ, τα ρεπορτάζ σχετικά με τις προετοιμασίες της ΕΕ για πόλεμο εγείρουν όλο και περισσότερα ερωτήματα. Πώς πρέπει να αντιδράσουμε σε αυτό; Για να δώσω ένα παράδειγμα, θα αναφέρω την είδηση ​​ότι οι Γερμανοί έχουν ήδη κατασκευάσει 5.000 drones βασισμένα σε ουκρανικά σχέδια. Είναι γελοίο να το ακούω αυτό, ποια ουκρανικά σχέδια; Είναι σαφές ότι η γερμανική αμυντική βιομηχανία εργάζεται άμεσα σε drones που χτυπούν το έδαφός μας. Και θυμάστε την υπόθεση «Taurus»; (  Πελασγ. Δεῖτε σχετικῶς τίς δημοσιεύσεις μας ἐδῶ ) Οι Γερμανοί έκαναν μια έξυπνη κίνηση: δεν προμηθεύουν επίσημα τέτοια όπλα και τώρα προφανώς αποφάσισαν να μας παρενοχλήσουν με drones, τα οποία παράγουν όλο και περισσότερα. Με την πάροδο του χρόνου, η άμυνα κατά των drones θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Φυσικά, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ένα αντίμετρο, αλλά προς το παρόν μπορούμε να δούμε ότι τα drones είναι πολύ πιο επικίνδυνα από τους πυραύλους, για παράδειγμα. Αν και, φυσικά, εξαρτάται από το πώς χρησιμοποιούνται. Παρ 'όλα αυτά, το ζήτημα παραμένει πολύ περίπλοκο, και το θράσος με το οποία συμπεριφέρονται οι ηγέτες της ΕΕ, νιώθοντας σαφώς εντελώς απρόσβλητοι από την τιμωρία, υποδηλώνει ότι χρειάζεται μια απάντηση.

Έχουμε ήδη απαντήσει. Ο Sergey Shoigu, ειδικότερα, δήλωσε ότι υπάρχουν νόμιμοι στόχοι στο έδαφος της ΕΕ και ότι το Υπουργείο Άμυνας έχει δημοσιεύσει μια λίστα με τις τοποθεσίες όπου κατασκευάζονται αυτά τα drones. Και πράγματι, σε απάντηση, η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Anitta Hipper, έχει ήδη δηλώσει, και παραθέτω: 

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει στοιχεία για τους ισχυρισμούς της Ρωσικής Ομοσπονδίας». Με άλλα λόγια, κατά την άποψή τους, προφανώς κατασκευάζουμε επιθέσεις στις πόλεις μας, στις υποδομές μας, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών υποδομών, συμπεριλαμβανομένων των στρατηγικών πολιτικών υποδομών, και ούτω καθεξής. Και οι χώρες που το ανέφεραν αυτό, η Φινλανδία και τα κράτη της Βαλτικής, προσποιούνται ότι δεν ξέρουν τίποτα. Πριν από αυτό, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω για άλλη μια φορά: οι ίδιοι είπαν ότι «είδαμε κάτι να πετάει από εδώ. Δεν... Δεν κατευθυνόταν προς το μέρος μας, πετούσε κάπου αλλού». 

Με άλλα λόγια, παίζουν τους χαζούς. Και τι πρέπει να κάνουμε γι' αυτό; Πώς μπορούμε να κάνουμε αυτούς τους Δυτικοευρωπαίους να δουν με λογική; Υπάρχει τέτοιος τρόπος και σε ποιο επίπεδο αντιπαράθεσης βρισκόμαστε στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή;

Υπάρχουν ακόμη πολλά νέα που έρχονται από τον Περσικό Κόλπο. Φαίνεται ότι υπάρχει, και τονίζω αυτή τη λέξη, μια κάποια χαλάρωση των εντάσεων, όπως έλεγαν παλιά στη σοβιετική εποχή. Επιπλέον, υπάρχουν πολλές πρόσφατες δηλώσεις που κάνει ο ίδιος ο Τραμπ. Φαίνεται ότι και η ιρανική πλευρά κάνει μια δήλωση για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ. Παρεμπιπτόντως, οι τιμές των μετοχών ανεβαίνουν λόγω αυτών των ειδήσεων και ούτω καθεξής. Αλλά, εν ολίγοις, αυτή είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή. αυτή είναι η εικόνα που διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή. Ας επιστρέψουμε στην Ευρώπη και, φυσικά, ας συζητήσουμε για το Ιράν.

Sergey Karaganov: Πρώτα απ 'όλα, πρέπει να κάνουμε κάτι για τους εαυτούς μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι, για άλλη μια φορά, η Δυτική Ευρώπη εξαπέλυσε έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Αυτή είναι η απλή αλήθεια. Ο εμπνευστής αυτού του πολέμου ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οι οποίες έσυραν την ΕΕ σε αυτόν. Και τώρα οι Αμερικανοί, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν θα καταφέρουν να μας καταστρέψουν, και επιπλέον έχοντας συνειδητοποιήσει ότι μια κλιμάκωση σε πυρηνικό επίπεδο είναι πιθανή και δυνατή, ακόμη και σε έδαφος των ΗΠΑ, έχουν αρχίσει να υποχωρούν, αν και εξακολουθούν να ζεσταίνονται από τη φωτιά του ευρωπαϊκού πολέμου σε πλήρη εξέλιξη.

Όσο για τους Δυτικοευρωπαίους, τις ελίτ της ΕΕ, είναι εντελώς χρεοκοπημένοι. Δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να παραμείνουν στην εξουσία: κανένα ηθικό, πολιτικό ή οικονομικό έρεισμα, έχουν αποτύχει σε κάθε μέτωπο. Υποκινούν στρατιωτική υστερία για να αποσπάσουν την προσοχή από τα δικά τους προβλήματα, αλλά προετοιμάζονται επίσης για πόλεμο. Και αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι, τα τελευταία πεντακόσια χρόνια, η Ευρώπη υπήρξε γενικά η πηγή όλων των μεγάλων δυστυχιών της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων πολέμων, συμπεριλαμβανομένων των δύο παγκοσμίων πολέμων. Επομένως, δεν πρέπει να χαλαρώσουμε την επαγρύπνησή μας.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι έχει ξεκινήσει ένας παγκόσμιος πόλεμος. Διεξάγεται στην Ευρώπη, κυρίως από Δυτικοευρωπαίους, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μαζί με το Ισραήλ, έχουν αρχίσει να αποσταθεροποιούν τη νότια Ευρασία.

Επομένως, πρέπει να είμαστε απολύτως σαφείς ότι αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Τι πρέπει να κάνει η ΕΕ; Η Αμερική είναι ξεχωριστό θέμα, απλώς πρέπει να συγκρατηθεί σταθερά και να απομακρυνθεί από αυτήν την κατάσταση. Η ΕΕ πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσει ότι θα καταστραφεί αν συνεχιστεί η επιθετικότητα. Και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσει αυτό, τόσο λιγότεροι από τους ανθρώπους μας θα πεθάνουν.

Επομένως, μου φαίνεται ότι θα έρθει η ώρα που ο Πρόεδρος [Βλαντιμίρ Πούτιν] θα πρέπει να διορίσει έναν αρχιστράτηγο στο θέατρο των επιχειρήσεων με την εξουσία να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε είδος όπλου, ακόμη και την υποχρέωση να το κάνει, και να ενσωματώσει στο στρατιωτικό δόγμα μια διάταξη που να ορίζει ότι, σε περίπτωση που κηρύξουν πόλεμο εναντίον μας, και αυτόν έχει κηρύξει ένας εχθρός που μας ξεπερνά σε δημογραφικούς και οικονομικούς όρους, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε πυρηνικά όπλα. Φυσικά, όχι αμέσως. Πρώτον, μπορούμε να χτυπήσουμε τους στόχους που υποδεικνύονται από το Υπουργείο Άμυνας ή από άλλους. Πιθανότατα, αυτοί θα είναι συμβολικοί στόχοι ή κόμβοι επικοινωνίας, οι οποίοι θα χτυπηθούν με συμβατικά πυρομαχικά. Εάν δεν σταματήσουν, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε υψηλότερο επίπεδο.

Αυτοί οι Δυτικοευρωπαίοι πρέπει να σταματήσουν· έχουν τρελαθεί για άλλη μια φορά. Επιπλέον, αν δεν τους σταματήσουμε τώρα, η κατάσταση θα είναι χειρότερη σε λίγα χρόνια, επειδή το επίπεδο της αντιρωσικής προπαγάνδας έχει ήδη ξεπεράσει κάθε επίπεδο. Και, κατά συνέπεια, ο πληθυσμός υποκύπτει σε αυτήν.

Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος για να σταματήσει αυτό: να δοθεί ισχυρή έμφαση στην πυρηνική αποτροπή και να καταστεί σαφές ότι η ΕΕ πρέπει να σταματήσει. Επιπλέον, όπως έχει ήδη αναφερθεί, ορισμένες από αυτές τις χώρες ετοιμάζονται να επεκτείνουν τις πυρηνικές τους δυνατότητες, ακόμη και να αναπτύξουν νέες πυρηνικές δυνάμεις. Δεν πρέπει να επιτραπεί στις μαϊμούδες να κατέχουν πυρηνικά όπλα.

Γι' αυτό πρέπει να βάλουμε ένα οριστικό τέλος στην ΕΕ τώρα. Θα προτιμούσα αυτό να γίνει χωρίς τη χρήση πυρηνικών όπλων, και σίγουρα χωρίς ένα μαζικό πλήγμα. Άλλωστε, η Ευρώπη είναι μέρος της ψυχής μας, του πολιτισμού μας. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι η Δυτική Ευρώπη είναι η ενσάρκωση όλων των μεγάλων δεινών που πλήττουν την ανθρωπότητα και τη Ρωσία. Και πρέπει να σταματήσει. Έχει τρελαθεί.

Alexander Kareevsky  : Sergey Alexandrovich, ξέρετε, αν αναφερθούμε σε λεπτομέρειες - επειδή μιλάτε γι' αυτό εδώ και πολύ καιρό, και δικαίως, και τα γεγονότα που εξελίσσονται επιβεβαιώνουν αυτό που λέτε, δηλαδή ότι η ΕΕ θα γίνει ακόμη πιο θρασεία. Είναι σαφές ότι υπάρχουν πολλές προτάσεις για το πώς να διασφαλιστεί ότι θα σταματήσουν να συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται. Ο Dmitry Medvedev έχει ήδη δηλώσει ότι υπάρχουν νόμιμοι στόχοι στη Δυτική Ευρώπη και ούτω καθεξής. Η λίστα που δημοσίευσε το Υπουργείο Άμυνας. Ας είμαστε ειλικρινείς: αυτή είναι η τελευταία μας προσπάθεια να τους συνεφέρουμε, ας πούμε, να τους τρομάξουμε, ώστε να πάρουν μια απόφαση. Αλλά ακόμα και τώρα, όταν μιλάω με τους συναδέλφους μου, όλοι λένε: «Τι είναι αυτό, άλλη μια κόκκινη γραμμή; Αν ήθελαν, θα είχαν χτυπήσει προ πολλού». Τι λέτε σε αυτό;

Sergey Karaganov : Ελπίζαμε για συμφιλίωση εδώ και πολύ καιρό. Υπήρχε, και ίσως εξακολουθεί να υπάρχει, ένα πολύ ισχυρό φιλοευρωπαϊκό αίσθημα στην κοινωνία μας και στην ελίτ μας, αν και πρέπει να τονίσω ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, το φιλοευρωπαϊκό αίσθημα και οι δυτικές τάσεις αποτελούν ένδειξη ανοησίας και ηθικής διπροσωπίας. Επομένως, τώρα πρέπει να δράσουμε αποφασιστικά, συνειδητοποιώντας ότι η ΕΕ πρέπει να σταματήσει. Αν δεν σταματήσει, θα υπάρξει ένας μεγάλος πόλεμος, ο οποίος θα οδηγήσει ούτως ή άλλως στην καταστροφή της Ευρώπης, αλλά δεν χρειάζεται να χάσουμε τους καλύτερους ανθρώπους μας και να διακινδυνεύσουμε τις πόλεις μας για χάρη της ΕΕ. Πρέπει να σταματήσει. Απελευθερώθηκε για άλλη μια φορά από τις αλυσίδες της, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στην ιστορία.

Επιτρέψτε μου να επαναλάβω: πρέπει να διορίσουμε έναν αρχιστράτηγο στο θέατρο των επιχειρήσεων με την εξουσία και την ευθύνη να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα σε περίπτωση που η Ευρώπη αρνηθεί να υποχωρήσει ή ακόμα και να παραδοθεί. Σύντομα θα είμαστε σε θέση να τους εκδώσουμε τελεσίγραφο αν συνεχίσουν να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο. Αυτό είναι ένα σοβαρό ζήτημα. Μπορεί να είναι δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία με τους Αμερικανούς κάποια στιγμή. Υπάρχουν ακόμα λογικοί άνθρωποι εκεί. Στη Δυτική Ευρώπη, δεν έχουν απομείνει τέτοιοι άνθρωποι. Φυσικά, υπάρχουν σε κανονικό, ανθρώπινο επίπεδο, αλλά υπάρχουν όλο και λιγότεροι και παραγκωνίζονται. Οι ελίτ της ΕΕ είναι τρελές. Έχουν εκφυλιστεί εντελώς πνευματικά. Και επιπλέον, δεν μας φοβούνται. Χρειαζόμαστε να μας φοβούνται πραγματικά. Πρέπει να τους ενσταλάξουμε τον τρόμο.

Νομίζω ότι θα χρειαστεί να λάβουμε πιο αυστηρά μέτρα: να κόψουμε τα καλώδια και να ξεκινήσουμε τις δοκιμές πυρηνικών όπλων, μεταξύ άλλων. Αν αυτό δεν βοηθήσει, θα πρέπει να χτυπήσουμε στόχους στη Δυτική Ευρώπη, με την προειδοποίηση ότι αν συνεχιστούν, τα επόμενα κύματα επιθέσεων θα είναι πυρηνικά. Ξεχάστε την ανοησία ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί, μπορεί να κερδηθεί.

Αλλά ο Θεός να φυλάξει να μην συμβεί, γιατί αυτό θα ήταν μια σοβαρή αμαρτία. Ωστόσο, αν δεν καταφέρουμε να σταματήσουμε μια Ευρώπη που έχει παρασυρθεί, θα είναι μια θανάσιμη αμαρτία, ασυγχώρητη τόσο για τον λαό μας όσο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το θηρίο πρέπει, αν όχι να εξοντωθεί, τουλάχιστον να κλειδωθεί ερμητικά σε ένα κλουβί.

Alexander Kareevsky: Κύριε Karaganov, λέτε πάντα την άποψή σας ειλικρινά, ειδικά στην ζωντανή τηλεόραση. Αυτή τη στιγμή γίνεται πολύς λόγος μεταξύ μας, των απλών ανθρώπων. Βλέπουμε ότι στην κορυφή, μέρος της ελίτ είναι ακριβώς αυτό το φιλοευρωπαϊκό, φιλοδυτικό πλήθος και ούτω καθεξής, οι αγγλόφιλοι και όλοι οι υπόλοιποι που ήταν πάντα στη Ρωσία: πάντα είχαμε δυτικιστές, σλαβόφιλους και ούτω καθεξής. Και πάρα πολλοί από αυτό το ανώτερο κλιμάκιο της ελίτ μας θέλουν να διατηρήσουν τα πράγματα όπως ήταν πριν, να επιστρέψουν στην Courchevel και ούτω καθεξής. Ίσως πρέπει να τακτοποιήσουμε τα πράγματα εσωτερικά μόνοι μας. Και ποιος είναι ο εχθρός μας; Είναι σαφές ότι ο εχθρός είναι το καθεστώς του Κιέβου. Τα παιδιά το πολεμούν, είναι όλα ξεκάθαρα. Αλλά εμείς οι ίδιοι λέμε ότι υπάρχει κάποιος πίσω από αυτό. Και ποιος είναι αυτός; Καταλαβαίνουμε ξεκάθαρα: αν είναι η ΕΕ, τότε γιατί πουλάμε φυσικό αέριο, πετρέλαιο και όλα τα άλλα εκεί; Αν δεν είναι ο εχθρός, και είναι θεωρητικά δυνατό να καταλήξουμε σε συμφωνία μαζί του, τότε αυτή είναι μια διαφορετική πολιτική. Ίσως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τη γνώμη μας: ποιοι είμαστε και τι θέλουμε τελικά; Κατά κανόνα, ο λαός υποστηρίζει τις ενέργειες του προέδρου. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, δεν το κάνουν όλοι στην ελίτ.

Sergey Karaganov : Επαναλαμβάνω: υπό τις παρούσες συνθήκες, το φιλοευρωπαϊκό αίσθημα είναι σημάδι ψυχικής αδυναμίας, ηθικής διαφθοράς και προδοσίας. Είναι «Vlasovism». [αυτό σημαίνει προδοσία-Vlasov Movement  ] Πρέπει να φερόμαστε στους ανθρώπους που προσπαθούν να διαπραγματευτούν ξανά με την Ευρώπη ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Πρέπει να εκδιωχθούν, με ήπια μέσα, όπου είναι δυνατόν, από το μυαλό μας και από τις τάξεις μας. Και αν τα ήπια μέσα αποτύχουν, τότε θα πρέπει να εφαρμοστούν σκληρά μέτρα. Επαναλαμβάνω: αντιμετωπίζουμε για άλλη μια φορά την απειλή ενός μεγάλου πολέμου. Πρέπει να τον αποτρέψουμε. Ο πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει. Αν δεν τον σταματήσουμε τώρα, και, δυστυχώς, διστάζουμε εδώ και τέσσερα χρόνια, τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Θα υπάρξουν περισσότερα όπλα, μπορεί να υπάρξουν νέα πυρηνικά όπλα και θα υπάρξουν νέα σμήνη μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Θα υπάρξει μια ακόμη πιο βάναυση ελίτ και ένας ακόμη πιο κατηχημένος πληθυσμός. Ξεχνάμε ότι η προπαγάνδα στη Δυτική Ευρώπη σήμερα, ιδιαίτερα στη Βορειοδυτική Ευρώπη, σχετικά με τη Ρωσία είναι τόσο κακή και χειρότερη από κάθε φορά. Πρέπει να το λάβουμε αυτό υπόψη όσο το δυνατόν πιο σοβαρά. Η ΕΕ πρέπει να σταματήσει. Αν δεν την σταματήσουμε, θα πρέπει να την καταστρέψουμε. Θα προτιμούσαμε να μην το κάνουμε αυτό, γιατί, άλλωστε, η Ευρώπη είναι μέρος του πολιτισμού μας.

Αν και, φυσικά, πρέπει επιτέλους να στραφούμε σε ό,τι μας είναι πιο αγαπητό και να καταλάβουμε ποιοι είμαστε. Και είμαστε ένα μεγάλο ευρασιατικό έθνος-πολιτισμός, με τις πνευματικές μας ρίζες στο νότο, στο Βυζάντιο, την Παλαιστίνη, τον μουσουλμανικό κόσμο και τον βουδιστικό κόσμο, ενώ το πολιτικό μας σύστημα προερχόταν από την Ανατολή. Η επιρροή του Μεγάλου Πέτρου, εν μέρει τεχνολογική και εν μέρει πολιτιστική, ήταν ευεργετική για εμάς. Αλλά έχουμε μείνει στο ευρωπαϊκό μας ταξίδι για τουλάχιστον 120-130 χρόνια. Αν είχαμε απομακρυνθεί από την Ευρώπη τότε, όπως είχε σκοπό ο Αλέξανδρος Γ΄, νομίζω ότι δεν θα είχαμε έναν τόσο τραγικό, τρομερό 20ό αιώνα. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξανασυμβεί αυτό. Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στην Ευρώπη στις καρδιές μας, διαφορετικά θα πρέπει να της βάλουμε ένα τέλος και φυσικά. Και αυτό είναι κάτι που θα θέλαμε πολύ να αποφύγουμε.

Alexander Kareevsky : Κύριε Karaganov, γι' αυτό χαμογελούσα όταν μιλήσατε: φαίνεστε λίγο πιο ευγενικός απέναντι στην Ευρώπη σήμερα από ό,τι συνήθως. Αναρωτιέμαι τι κρύβεται πίσω από αυτό;

Sergey Karaganov : Είμαι πιο ευγενικός;

Alexander Kareevsky : Σήμερα, είπατε: «Μέρος της ψυχής μας βρίσκεται εκεί». Δεν το λέγατε αυτό παλιά.

Sergey Karaganov : Το είπα επειδή έχω ασχοληθεί βαθιά με αυτό το ζήτημα. Άλλωστε, έχουμε παρουσία εκεί. Αν δεν υπήρχε η ευρωπαϊκή επιρροή, δεν θα είχαμε τον Karamzin, δεν θα είχαμε Pushkin,δεν θα είχαμε Tchaikovsky, Mussorgsky, Tolstoy, ούτε ακόμη και τον Dostoevsky, ο οποίος, όπως γνωρίζετε, ήταν μάλλον σκεπτικός απέναντι στην Ευρώπη. Δικαίως. Έτσι, η Ευρώπη είναι η πηγή όλων των κακών, ειδικά για τη Ρωσία, τόσο ηθικών όσο και στρατιωτικών. Πεντακόσια χρόνια τερατώδους ιστορίας, και ακόμη περισσότερα, που χρονολογούνται από την εποχή του Alexander Nevsky. Πρέπει να βάλουμε τέλος στην ευρωπαϊκή μας ιστορία, και όσοι επιθυμούν να επιστρέψουν στην Ευρώπη, στα αρχοντικά τους ή στην πρωτεύουσά τους, πρέπει να απομακρυνθούν από την ελίτ μας ή να απελαθούν. Ωστόσο, μερικοί από αυτούς έχουν ήδη φύγει χάρη στην στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία. Αλλά δεν αξίζει να το συνεχίσουμε επ' αόριστον και να σπαταλάμε τους καλύτερους άντρες μας προσπαθώντας να πείσουμε τη Δυτική Ευρώπη να βρει λογική. Πρέπει να αρχίσουμε να αντεπιτιθέμεθα.

Alexander Kareevsky : Λοιπόν, συνεχίζουμε να προσπαθούμε να πείσουμε την Ευρώπη, επικαλούμενοι όποια λογική κι αν έχουν, και ούτω καθεξής, αλλά μέχρι στιγμής με πολύ μικρή επιτυχία.

Sergey Karaganov : Δεν υπάρχει λογική εκεί. Γίνονται πιο τολμηροί μπροστά στα μάτια μας, αυτό είναι όλο. Αυτό είναι λάθος. Έχουμε να κάνουμε με μια άβουλη αγέλη ύαινων. Πρέπει είτε να τις χτυπήσουμε στο κεφάλι με ένα ραβδί είτε απλώς να τις σκοτώσουμε. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος.

Alexander Kareevsky : Οι άνθρωποι θα σας αντιτείνουν το εξής. Οι Δυτικοευρωπαίοι λένε συνέχεια: «Εσείς ήσασταν αυτός που ξεκίνησε τον πόλεμο στην Ουκρανία και μόλις τον τελειώσετε, θα γίνουμε ξανά φίλοι και όλα θα είναι υπέροχα. Δεν είναι δικό μας λάθος. Εσείς ήσασταν ο πρώτος που τον ξεκίνησε». Τι λέτε σε αυτό;

Sergey Karaganov : Παρεμπιπτόντως, δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι και οι Ηνωμένες Πολιτείες, και η ΕΕ ξεκίνησαν την επιθετικότητά τους εναντίον της Ρωσίας όταν θέλαμε να γίνουμε μέρος της Ευρώπης και μέρος της Δύσης. Αυτό ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν αποφάσισαν να επεκτείνουν το ΝΑΤΟ. Έγραψα και μίλησα γι' αυτό - πιθανώς θυμάστε ακόμα - ότι αυτό αναπόφευκτα θα οδηγούσε, αργά ή γρήγορα, σε πόλεμο. Και προχώρησαν σε αυτό σκόπιμα, προκαλώντας μας συνειδητά. Το ανεχθήκαμε για πολύ καιρό. Αυτό ήταν το λάθος μας. Δεν μπορούμε να το ανεχθούμε άλλο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι, επαναλαμβάνω για άλλη μια φορά, αν πρέπει να βάλουμε τέλος στη Βορειοδυτική Ευρώπη, είναι μια τρομερή επιλογή, αλλά είναι μια επιλογή απαραίτητη για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτό το έλκος πρέπει είτε να αντιμετωπιστεί με κάποιο τρόπο με φάρμακα, είτε απλώς να κοπεί.

Alexander Kareevsky : Μιλάτε για τη Δυτική Ευρώπη. Αλλά κοιτάξτε πώς έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου οι Ούγγροι. Θέλουν να ζουν όπως ζουν στη Δυτική Ευρώπη, βλέπετε; Παρόλο που οι μετανάστες βιάζουν τους δικούς τους ανθρώπους στις υπόγειες διαβάσεις, λένε: «Υπομονή, μπορεί απλώς να ξεθυμάνει», όπως είπαν στην ταινία μας. Έχουν αναδιαμορφώσει το μυαλό τους πολύ γρήγορα. Και μου φαίνεται ότι έτσι είναι παντού στην Ευρώπη. Και προσπαθούν να μας σπρώξουν και προς αυτή την κατεύθυνση. "Θέλετε να είναι έτσι εκεί; Η ζωή εκεί είναι υπέροχη."

Sergey Karaganov : Σαν τι; Είναι ατυχία μας που νομίζουμε ότι η ζωή εκεί είναι εξαιρετική. Η ζωή εκεί χειροτερεύει όλο και περισσότερο. Φυσικά, οι Δυτικοευρωπαίοι είναι πολύ θυμωμένοι μαζί μας, επειδή κάποτε, τη δεκαετία του '50, του '60 και μετά, τους στερήσαμε την στρατιωτική τους ανωτερότητα, και πάνω σε αυτή τη βάση χτίστηκε η ικανότητά τους να επιβάλλουν τον πολιτισμό τους, τα πολιτικά τους συμφέροντα, την αποικιοκρατία, τον ρατσισμό και, το πιο σημαντικό, να λεηλατούν ολόκληρο τον κόσμο. Υπονομεύσαμε αυτή τη βάση. Γι' αυτό οι δυτικοευρωπαϊκές ελίτ, ίσως όχι ολόκληρος ο πληθυσμός το συνειδητοποιεί, μας μισούν με πάθος. Και κάνουν πλύση εγκεφάλου στον ίδιο τους τον λαό. 

Alexander Kareevsky : Πρέπει να το αναγνωρίσουμε αυτό, συγγνώμη, και να το δηλώσουμε.

Sergey Karaganov : Ναι. Και να ανακηρύξουμε ένα ευρωπαϊκό θέατρο πολέμου.

Δεν βρισκόμαστε σε πόλεμο στην Ουκρανία ενάντια στον άτυχο, εξαπατημένο ουκρανικό λαό, παρόλο που υπάρχει ένας εκπληκτικός αριθμός ανθρώπων εκεί που έχουν εξαπατηθεί και έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου. Βρισκόμαστε σε πόλεμο εκεί ενάντια στη συλλογική Δύση και, πάνω απ' όλα, ενάντια στην Ευρώπη. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε αυτό, να το κατανοήσουμε, να το παραδεχτούμε και να σταματήσουμε να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε γελοίες και ανόητες αντιλήψεις.

Δεν χρειαζόμαστε μια τέτοια Ευρώπη. Πόσο μάλλον επειδή η Ευρώπη που κάποτε αγαπούσαμε έχει παρέλθει προ πολλού. Αυτή ήταν η Ευρώπη της Αναγέννησης, η Ευρώπη των μεγάλων ποιητών και των μεγάλων στοχαστών. Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει εκφυλιστεί. Σας διαβεβαιώνω. Κι εγώ ήμουν κάποτε ευρωπαϊστής και μάλιστα ένας από τους ιδρυτές του Ινστιτούτου της Ευρώπης. Όταν ασχολήθηκα με αυτό, συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα ήταν σε άσχημη πορεία.

Alexander Kareevsky : ..Ποτέ δεν μας θεώρησαν ίσους τους, και ακόμα δεν μας θεωρούν.

Sergey Karaganov : Ακούστε, αυτό είναι το πρόβλημά μας. Πώς μπορούμε να θεωρούμε αυτά (αν και υπάρχουν αξιοπρεπείς άνθρωποι ανάμεσά τους) τα ηθικά διεφθαρμένα άτομα και καθάρματα ως ίσους μας; Είναι γελοίο όταν λέμε ότι μας φέρονται άσχημα. Οι ελίτ τους μετατρέπονται σε υπάνθρωπους. Επομένως, πρέπει να τους φερόμαστε ανάλογα. Και το να λέμε ότι είμαστε ίσοι είναι ταπεινωτικό για εμάς. Είμαστε μια σπουδαία χώρα, ένας σπουδαίος πολιτισμός - παρεμπιπτόντως, ένας πολιτισμός που έχει συνεχίσει και αναπτύξει τις καλύτερες παραδόσεις του ευρωπαϊκού ουμανισμού. Κοιτάξτε, βρισκόμαστε σε πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά δεν έχουμε έντονη αντιουκρανική προπαγάνδα, παρόλο που, κατ 'αρχήν, θα έπρεπε να υπάρχει κάποια κατά τη διάρκεια ενός πολέμου. Έτσι, έχουμε κρατήσει το καλύτερο της Ευρώπης για εμάς. Δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτήν εκεί. Γι' αυτό πρέπει να αποκοπούμε από αυτήν, και αν αυτό δεν λειτουργήσει, τότε να την καταστρέψουμε.

Alexander Kareevsky : Αντιλαμβάνομαι ότι έχουμε παρασυρθεί σε μάλλον φιλοσοφικές και πολιτικές συζητήσεις, αλλά είναι απολύτως ζωτικής σημασίας για να κατανοήσουμε ποιος είναι ο εχθρός μας αυτή τη στιγμή. Διότι, πράγματι, το φιλοευρωπαϊκό αίσθημα είναι ισχυρό. Έχουμε την τάση να θυμόμαστε τις καλές εποχές. Γνωρίζουμε ότι η Ευρώπη έχει κάνει πολλά καλά για τον κόσμο, αλλά έχει αυτή την αχίλλειο πτέρνα. Πάντα ήταν πολύ ρατσιστική.

Sergey Karaganov : Έχουμε ξεχάσει ότι η Ευρώπη είναι η ενσάρκωση των μεγαλύτερων κακών της ανθρωπότητας: του αποικιοκρατίας, του ρατσισμού, των πιο άθλιων ιδεολογιών και των μαζικών γενοκτονιών σε όλο τον κόσμο. Των Ρώσων, των Σοβιετικών, αλλά και στην Αφρική, και στην Ινδία, και σε όλο τον κόσμο, καταστράφηκαν λαοί και ολόκληρες ήπειροι. Επομένως, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή είναι μια μάστιγα από την οποία πρέπει να απομονωθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο. 

Alexander Kareevsky : Υπάρχει ακόμα κάποια πιθανότητα τελικά; Από την απάντησή σας, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει. Αλλά θα ήθελα να ζητήσω για άλλη μια φορά κάποιο είδος λύσης. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Κι όμως, υπάρχουν ορισμένες ανατροπές, δεν ξέρω, στον Περσικό Κόλπο με την Αμερική ή κάτι άλλο, οπότε μήπως αυτός ο μεγάλος πόλεμος στην Ευρώπη αναβληθεί σημαντικά τελικά; Κατά την άποψή μου, οι χώρες δεν είναι έτοιμες να πολεμήσουν αυτή τη στιγμή: ούτε αυτές ούτε εμείς. Αλλά αυτή η έλλειψη ετοιμότητας δεν καθορίζει ούτε αποκλείει αυτόν τον πόλεμο. Υπάρχει ακόμα ελπίδα ότι όλα αυτά θα αναβληθούν προς το παρόν; Επειδή προς το παρόν, η αίσθηση είναι ότι ο πόλεμος θα είναι εδώ αύριο.

Sergey Karaganov : Και τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Πρέπει να δράσουμε τώρα. Έπρεπε να είχαμε δράσει χθες και προχθές. Το έχω πεί αυτό. Το συζητήσαμε κιόλας μαζί σας νωρίτερα. Περιμέναμε πολύ καιρό, ελπίζαμε πολύ καιρό και μας επηρέασαν οι ευρωπαϊστές μας για πολύ καιρό. Έχω ήδη πει ποιοι είναι τώρα. Επαναλαμβάνω λοιπόν: ένα μέρος της Ευρώπης, όταν καταρρεύσει, ελπίζω να μην χαθεί κάτω από τις πυρηνικές μας επιθέσεις, αν και ένα σημαντικό μέρος της το αξίζει, ένα μέρος αυτής της Ευρώπης, νομίζω, θα επιστρέψει σε μια κανονική ζωή και στις ανθρώπινες αξίες. Αυτή είναι η νότια Ευρώπη: Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα. Αυτό είναι ένα σημαντικό μέρος της Κεντρικής Ευρώπης. Και πρέπει να απομονωθούμε από τους υπόλοιπους σαν από την πανώλη, από τη μετάδοση. Ή να την καταστρέψουμε. Ο Θεός να μας φυλάξει, γιατί αθώοι άνθρωποι θα χαθούν τελικά. Γι' αυτό θα ήθελα πολύ να αναλάβουμε αποφασιστική δράση για να αποτρέψουμε έναν πραγματικά μεγάλο πυρηνικό πόλεμο στην Ευρώπη.

Αν και ένας περιορισμένος πυρηνικός πόλεμος είναι εφικτός, και ίσως χρειαστεί να καταφύγουμε σε αυτόν. Και θα βγούμε νικητές, αν και, φυσικά, η πικρία θα παραμείνει, επειδή η χρήση όπλων μαζικής καταστροφής, όταν χάνονται παιδιά, είναι μεγάλη αμαρτία. Αλλά επαναλαμβάνω: αν δεν σταματήσουμε τη Δύση, η οποία έχει πλέον γίνει άγρια, και οι ΗΠΑ είναι μέρος αυτής της Δύσης, αλλά ενεργούν πιο προσεκτικά αυτή τη στιγμή, αν και αυτή τη στιγμή στρέφουν το Ισραήλ εναντίον των Αράβων και πυρπολούν ολόκληρη τη νότια Ευρασία καθώς αποσύρονται από την Ευρασία, αν δεν τους σταματήσουμε, ο κόσμος θα χαθεί σε έναν μεγάλο θερμοπυρηνικό πόλεμο. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί αυτό. Πρώτον, δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να εξαντληθούν σε αυτόν τον πόλεμο εναντίον αυτών των ασημαντοτήτων. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε άλλα από τα αγόρια μας. Και δεύτερον, πρέπει να αποφύγουμε έναν μεγάλο θερμοπυρηνικό πόλεμο, ο οποίος αναπόφευκτα θα ξεσπάσει αν αυτή η παγκόσμια σύγκρουση που τώρα φουντώνει συνεχίσει να μαίνεται. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να σβήσουμε την ΕΕ.

Alexander Kareevsky : Δεν θα ήθελα πραγματικά να εξελιχθεί η κατάσταση με αυτόν τον τρόπο. Από την άλλη πλευρά, από αυτά που είπατε – μιλάμε τόσο καιρό γι' αυτά– φαίνεται ότι δεν υπάρχει διέξοδος.

Sergey Karaganov : Και δεν θα έπρεπε να υπάρχει διέξοδος. Πρέπει να πάρουμε μια σταθερή θέση εναντίον της ΕΕ. Αν χρειαστεί, πρέπει να την τιμωρήσουμε. Επαναλαμβάνω: δεν θα κερδίσουμε τίποτα καλό πια από την Ευρώπη. Κερδίσαμε κάτι από αυτήν κάποτε. Αν και θα σας υπενθυμίσω ότι δεν λάβαμε τον Χριστιανισμό από την Ευρώπη, ούτε το Ισλάμ από την Ευρώπη, και υπάρχουν πολλά άλλα που δεν λάβαμε από την Ευρώπη.

Ἀπό : swentr.site

φωτό, φωτό, φωτό, φωτό,φωτό, φωτό 

Ἡ Πελασγική

Ἡ γερμανική νυφίτσα, ἡ ῥωσσοφοβία καί τά ὄνειρα θερινῆς νυχτός...

 Η Γερμανία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην «υστερική ρωσοφοβία»

Το Βερολίνο κάνει τα πάντα για να παρουσιάσει τη Ρωσία ως εχθρό, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Dmitry Peskov

Η γερμανική ηγεσία υποδαυλίζει αντιρωσική υστερία στην Ευρώπη, δήλωσε την Τρίτη ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Dmitry Peskov, σχολιάζοντας πρόσφατες δηλώσεις ανώτερων αξιωματούχων της γερμανικής κυβέρνησης και του στρατού.

Το Βερολίνο υιοθέτησε σκληρή στάση απέναντι στη Ρωσία αφότου ο καγκελάριος Friedrich Merz ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Μάιο. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, δήλωσε ότι οι διπλωματικές επιλογές στην ουκρανική σύγκρουση είχαν «εξαντληθεί» και επιβεβαίωσε τη δέσμευσή του να εξοπλίσει το Κίεβο. Απαίτησε επίσης από τη Ρωσία να καταβάλει τουλάχιστον 500 δισεκατομμύρια ευρώ (540 δισεκατομμύρια δολάρια) για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας.

Τό ἀπύθμενο θράσος ἑνός κλόουν !

Κληθείς να σχολιάσει τις πρόσφατες δηλώσεις Γερμανών αξιωματούχων, ο Peskov δήλωσε: «Η Γερμανία... υποδαυλίζει υστερική Ρωσοφοβία» και «προσπαθεί να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην ευρωπαϊκή ήπειρο» όσον αφορά τη δαιμονοποίηση της Ρωσίας. «Κάνουν τα πάντα για να δημιουργήσουν την εικόνα ενός εχθρού από το έθνος μας».

Η Μόσχα «λυπάται βαθιά» για το γεγονός ότι το Βερολίνο ακολουθεί αυτήν την πολιτική και «δαπανά τεράστιους πόρους» σε αυτήν, πρόσθεσε ο Peskov. «Αυτό σίγουρα δεν είναι προς το συμφέρον του ευρωπαϊκού λαού».

Κορυφαίοι Γερμανοί αξιωματούχοι έχουν πρόσφατα εντείνει την αντιρωσική ρητορική τους. Ο υπουργός Εξωτερικών Johann Wadephul προειδοποίησε την περασμένη εβδομάδα ότι το Βερολίνο σχεδιάζει να προμηθεύσει την Ουκρανία με όπλα μεγάλου βεληνεκούς που μπορούν να χτυπήσουν βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος. Η Μόσχα έχει προειδοποιήσει ότι αυτές οι προμήθειες όπλων θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια σημαντική κλιμάκωση.

Ο Merz είχε προηγουμένως υπονοήσει την πιθανότητα να εφοδιάσει το Κίεβο με πυραύλους Taurus ικανούς να χτυπήσουν τη Μόσχα. ( Πελασγ. Σχετικῶς ἔχουμε γράψει ΕΔΩ κι᾿ ΕΔΩ  )  

 «η Γερμανία θα αναλάβει και πάλι την ευθύνη – στην Ευρώπη και στον κόσμο. Όχι βροντερά, αλλά αξιόπιστα. Όχι αλαζονικά, αλλά με τρόπο συμμάχου  »   Οἱ ἀπειλές ἑνός κλόουν ...

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ο Υποστράτηγος Christian Freuding, ο οποίος επιβλέπει τη στρατιωτική βοήθεια της Γερμανίας προς την Ουκρανία, πρότεινε ευθέως το Κίεβο να χτυπήσει ρωσικά αεροδρόμια και εργοστάσια όπλων βαθιά μέσα στη χώρα. Κάλεσε επίσης τους Δυτικούς υποστηρικτές του Κιέβου να εξετάσουν «πού μπορούμε να ασκήσουμε περαιτέρω πίεση, ιδίως για να περιορίσουμε τις ρωσικές παραγωγικές δυνατότητες».

Σχολιάζοντας την κατάσταση την περασμένη εβδομάδα, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov δήλωσε ότι η ΕΕ χρησιμοποιεί προπαγάνδα τύπου Goebbels για να τροφοδοτήσει την αντιρωσική «φρενίτιδα».

Ἀπό : swentr.site

φωτό

Ἄς ἐνημερὠσει κἀποιος τήν γερμανική νυφίτσα πώς ὅσο καί νά προσπαθῇ δέν θά μπορέσῃ νά γίνῃ ποτέ ἕνας μεγάλος ἡγέτης. Πρῶτον καί βασικώτερον δέν ἔχει τίς ἀνάλογες προδιαγραφές δοσμένες ἀπό τήν φύσιν. Δεύτερον ὡς ἀποκρουστική φυσιογνωμία καί κυρίως ἐπεί δή ἔπεσε κόσμος καί κοσμάκης ( βλέπε κυρίως γερμανικά κομμούνια ) γιά νά λάβῃ μέ χίλια ζόρια τήν θέσιν, δέν θά γίνῃ ποτέ ἕνας δημοφιλής ἡγέτης. Τρίτον ἡ ὑποτιθέμενη Γερμανία ( μετά τόν Β΄Π.Π. αὐτό πού ἔμεινε εἶναι ἕνα ὑποχείριο τῶν δυτικῶν, κυρίως ΗΠΑ, πού δέν θυμίζει οὐδέ στό ἐλάχιστον τήν πάλαι ποτέ Γερμανία πού οἱ ἡγέτες της μποροῦσαν κ᾿ ἐπικαλοῦνταν τό βαθύ καί ἡρωϊκό της παρελθόν ὥστε νά χτίσουν μία πραγματικά μεγάλη δύναμιν ) αὐτό λοιπόν πού ἔχει μείνει σήμερα εἶναι ἕνα κράτος πού ἔχει πήξει σέ κάθε λογῆς φάρα ἀπό Ἀφρική καί Ἀσία, πού ἔχει ἀγκαλιάσει κάθε λογῆς νεωτερικότητα ἀκολουθώντας μέχρι κεραίας κάθε νεοταξίτικη ἐπιταγή καί τέλος ἕνας λαός ( αὐτός πού ἔχει μείνει τέλος πάντων ὡς γερμανικός λαός) πού μετά ἀπό 80 χρόνια ἔχει διαμορφωθεῖ ὡς ἕνας παντελῶς ἀδρανής λαός, χωρίς καμμία ἱστορική ὑπερηφάνεια ( ἀντιθέτως ), ὁ ὁποῖος ἀκόμη βρίσκεται ὑπό τήν 100% ἐπιρροή τοῦ Συμπλέγματος Συλλογικῆς Ἐνοχῆς. Συνεπῶς, ἡ ἡλίθια γερμανική νυφίτσα ὅσο καί νά πασχίζῃ γιά μία Γερμανία ἡγετικῆς μορφῆς τό μόνον πού ἐπιτυγχάνει εἶναι νά γελοῦν ἅπαντες μαζύ του.  Ἔ καί ἐδῶ πού τά λέμε, λογικό φαίνεται ὅταν ὁ κλόουν δίνει παράστασιν...

Υ.Γ. Δέν εἶναι λίγες οἱ φορές πού διαβάζοντας ὅλα αὐτά πού βλακοειδῶς μέν ἀλλά σκοπίμως ξεστομίζουν κυρίως οἱ εὐρωπαῖοι κλόουν, αἰσθάνομαι μία πολύ περίεργη τάσιν...

φωτό

Ἡ Πελασγική

Ὅταν οἱ ἑβραῖοι διοικοῦσαν τά Γκούλαγκ

Οἱ ἑβραῖοι Berman,Firin διοικητές Γκούλαγκ ( φωτό)

Τοῦ Karl Nemmersdorf

Λίγοι άνθρωποι συνειδητοποιούν πόσο εβραϊκή ήταν η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης στις πρώτες δύο δεκαετίες της. Δεδομένων των πραγματικοτήτων των εκδόσεων στον σημερινό κόσμο, όσοι επιθυμούν να μάθουν περισσότερα θα μπορούσαν να διαβάσουν πολλά βιβλία, να συναντήσουν μια χιονοθύελλα από άγνωστα ρωσικά ονόματα και να μην συνειδητοποιήσουν ποτέ ότι πολλά από τα κρίσιμα πρόσωπα ήταν στην πραγματικότητα Εβραίοι. 

Το Γκουλάγκ: Μια Ιστορία της Anne Applebaum είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Η Applebaum, Εβραία, έγραψε σχεδόν εξακόσιες σελίδες για το Γκουλάγκ, αλλά ανέφερε τους τρεις Εβραίους που ηγήθηκαν αυτών τη δεκαετία του 1930 (Kogan, Berman και Pliner) λιγότερο από δώδεκα φορές και ποτέ δεν άφησε τον αναγνώστη να καταλάβει ότι ήταν Εβραίοι. Δεν συζήτησε τη διοίκηση του Γκουλάγκ, ούτε τους άνδρες που το στελέχωσαν. Δεν υπάρχει «Εβραίος» στο ευρετήριό της, μόνο «Εβραίοι κρατούμενοι». Έτσι, οι μόνοι Εβραίοι στην «ιστορία» της είναι θύματα. Το γεγονός ότι οι Εβραίοι διηύθυναν ολόκληρο το σύστημα Γκουλάγκ και ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων (και τα τρομερά βάσανα εκατομμυρίων άλλων) αποσιωπάται από τα αρχεία. Αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια εκούσια και σοβαρή διαστρέβλωση των ιστορικών αρχείων, και αναπαράγεται σε πολλά από τα δημοσιεύματα για τη Σοβιετική Ένωση.

Αυτό το άρθρο στοχεύει να προσφέρει μια μέτρια διόρθωση. Θα εξετάσουμε τους τρεις Εβραίους που ηγήθηκαν των Γκουλάγκ τη δεκαετία του 1930, και τον προϊστάμενό τους, τον επικεφαλής της NKVD, Genrikh Yagoda. [1] Αυτοί οι τέσσερις άνδρες -όλοι καθαροί Εβραίοι- διοίκησαν εκατομμύρια κρατούμενους που ουσιαστικά αντιμετωπίζονταν ως σκλάβοι χωρίς δικαιώματα, και τους είχαν σε δουλεία, κατά εκατό χιλιάδες, κυριολεκτικά μέχρι θανάτου. Έστειλαν ανελέητα εκατομμύρια Σοβιετικούς πολίτες σε μερικά από τα πιο σκληρά κλίματα στη γη για να δημιουργήσουν πόλεις και βιομηχανικά συγκροτήματα με λίγα μόνο από τα γυμνά τους χέρια. Ο στόχος ήταν να αναπτυχθούν οι φυσικοί πόροι της χώρας και να πραγματοποιηθεί μια ιλιγγιώδης εκβιομηχάνιση, για να προετοιμαστεί ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος, ο οποίος είχε ως στόχο την κομμουνιστικοποίηση ολόκληρου του κόσμου. Η θνησιμότητα και τα βάσανα ήταν τρομακτικά, αλλά αυτές οι κακόβουλες φιγούρες προφανώς πίστευαν ότι ήταν μια αξιόλογη ανταλλαγή για αυτό το τέλειο κομμουνιστικό μέλλον. (Ή, μάλλον, δεν νοιάστηκαν ποτέ αρκετά για να κάνουν αυτόν τον υπολογισμό.)

Ο όρος «Γκουλάγκ» είναι η συντομογραφία του Glavnoye Upravleniye Ispravitelno-Trudovykh Lagerey , ή «Κύρια Διοίκηση Στρατοπέδων Σωφρονιστικής Εργασίας». Αυτή η υπηρεσία χρονολογείται από το 1930, πολύ μετά την ανέγερση των πρώτων στρατοπέδων από τους Μπολσεβίκους το 1918. Εκείνη την εποχή, όλα τα στρατόπεδα τέθηκαν τελικά υπό μια κεντρική οργάνωση, υπό την αρμοδιότητα της μυστικής αστυνομίας. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι δεκαοκτώ εκατομμύρια άνθρωποι στάλθηκαν στα στρατόπεδα και ότι 1,6 εκατομμύρια από αυτούς πέθαναν, αν και ορισμένοι παραδέχονται ότι ο πραγματικός αριθμός των θανάτων θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλότερος. [2] Στην ιστορία των Γκουλάγκ υπήρχαν σχεδόν 500 μεγάλες ομάδες στρατοπέδων, με τον συνολικό αριθμό των μεμονωμένων στρατοπέδων να ανέρχεται σε 30.000. [3] Η διοίκηση των Γκουλάγκ καταργήθηκε τελικά μόνο το 1960, αν και ορισμένα στρατόπεδα συνέχισαν να υπάρχουν. Η δομή και η μέθοδος των Γκουλάγκ σε αυτές τις τρεις δεκαετίες καθορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους ακόλουθους τέσσερις άνδρες:

Genrikh Yagoda  

Ο Genrikh Grigorievich Yagoda ήταν ο πιο υψηλόβαθμος Εβραίος αξιωματούχος της μυστικής αστυνομίας στην ιστορία της Σοβιετικής Ρωσίας. [4] Ηγήθηκε της NKVD από το 1934 έως το 1936, αλλά ουσιαστικά είχε τον έλεγχο για χρόνια πριν από αυτό. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην εξουσία, οι πολιτικές και οι πράξεις του οδήγησαν στη δολοφονία (όχι στον «θάνατο») σχεδόν δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων, με εκατομμύρια άλλους να υποδουλώνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι αλήθεια ότι ο πραγματικός οδηγός της πολιτικής ήταν ο Στάλιν, αλλά ο Yagoda επέλεξε ελεύθερα να συνεργαστεί -συμμετέχοντας στη χάραξη πολιτικής υψηλού επιπέδου- και να εφαρμόσει το πρόγραμμα. Ο εβραϊκός λαός δεν έχει ποτέ ζητήσει συγγνώμη για τις πράξεις του, ούτε για κανέναν άλλο Εβραίο Μπολσεβίκο μαζικό δολοφόνο. (Αντίθετα, κομμουνιστές εγκληματίες όπως ο Salomon Morel και άλλοι βρίσκουν καταφύγιο από τη δίωξη στο Ισραήλ.)

Γεννημένος το 1891 ως Genokh Gershevich Yagoda, μεγάλωσε στο Nizhni-Novgorod, με την οικογένειά του να συνδέεται στενά με τους Sverdlovs , με τους οποίους ήταν συγγενείς. [5] Ο Yagoda εντάχθηκε στο επαναστατικό κίνημα πριν από την ηλικία των δεκαέξι ετών, συμμετείχε στην Οκτωβριανή Επανάσταση στην Πετρούπολη και εντάχθηκε στην Cheka . Μέχρι το 1920 ήταν μέλος της κυβερνώσας επιτροπής της Cheka, του Κολλεγίου. Τρία χρόνια αργότερα ήταν δεύτερος αναπληρωτής πρόεδρος της OGPU [6] και μέχρι το 1926 πρώτος αναπληρωτής πρόεδρος υπό τον Vyacheslav Menzhinsky , του οποίου η χρόνια ασθένεια έθεσε τον Yagoda ουσιαστικά επικεφαλής μέχρι το 1929. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1920, ο Yagoda ήταν αναπληρωτής επικεφαλής ή επικεφαλής του σημαντικού Ειδικού Τμήματος, το οποίο χειριζόταν την αντικατασκοπεία και την επιτήρηση ολόκληρης της χώρας και όλων των θεσμών της. Ήταν μια θέση που του παρείχε μεγάλη εξουσία στον σκοτεινό κόσμο μιας μυστικής δικτατορίας της αστυνομίας. [7]

Ο Yagoda ως ένας εκκεντρικός νεαρός επαναστάτης, είκοσι ετών, σε μια φωτογραφία του 1912. Ο Yagoda συνελήφθη σε σχέση με μια επαναστατική ληστεία τράπεζας, για την οποία φέρεται να είχε παράσχει υλικό για εκρηκτικά. Η γηρασμένη τσαρική κυβέρνηση σύντομα του έδωσε αμνηστία και μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη και παντρεύτηκε την ανιψιά του Yakov Sverdlov.

Ο Yagoda και η σύζυγός του Ida Averbakh το 1922. Ο Yagoda ήταν ήδη μέλος της Τσεκιστικής ομάδας πολύ υψηλού βαθμού. Δύο Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης -ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες- απολάμβαναν την πορεία από το κράτος στην εξουσία σε παγκόσμια σκηνή. Η Ida έγινε εισαγγελέας στη Μόσχα.

Από το 1918, το σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης είχε αναπτυχθεί ραγδαία και τον Απρίλιο του 1930 τέθηκε υπό μια ενοποιημένη διοίκηση, τα Γκουλάγκ (εντός της κύριας δομής της μυστικής αστυνομίας). ^[8] Ο Στάλιν είχε λάβει την απόφαση να χρησιμοποιήσει την καταναγκαστική εργασία για να αναπτύξει τον τεράστιο φυσικό πλούτο της χώρας και να ωθήσει την εκβιομηχάνιση, επηρεασμένος από τους αξιωματικούς της μυστικής αστυνομίας του, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν κρατούμενους για την υλοτομία στο βορρά και διατυμπανίζοντας την επιτυχία τους. (Ο Εβραίος Naftali Frenkel έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη.) [9] Υπό τον Στάλιν, ο Yagoda συνεργάστηκε στενά με τους επικεφαλής των Γκουλάγκ - τους υφισταμένους του - για να διαμορφώσει τους οικονομικούς στόχους του μαζικά επεκταμένου συστήματος στρατοπέδων. Ένα από τα πρώτα μεγάλα έργα ήταν η άτυχη Διώρυγα Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής, που κατασκευάστηκε το 1931-1933 με κόστος τουλάχιστον 25.000 ζωές. Ακολούθησε μια ακόμη μεγαλύτερη επιχείρηση, η Διώρυγα Μόσχας-Βόλγα . Και οι δύο αυτές επιχειρήσεις διευθύνονταν από ένα σμήνος Εβραίων της μυστικής αστυνομίας, υπό τη γενική διοίκηση του Yagoda.

Ένα άλλο μαζικό και θανατηφόρο πρόγραμμα που επέβλεψε ήταν η κολεκτιβοποίηση των αγροτών (1929–1933). [10] Αυτό περιελάμβανε475151 την απομάκρυνση της τάξης των «κουλάκων», υποτίθεται πλουσιότερων αγροτών, και την αποστολή τους στα Γκουλάγκ ή σε εσωτερική εξορία - περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι, εκ των οποίων εκτιμάται ότι μισό εκατομμύριο πέθαναν. Στη συνέχεια, οι άλλοι αγρότες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις γαίες τους και να μεταφερθούν σε κρατικά αγροκτήματα, προκειμένου να τακτοποιηθεί η παραγωγή και να τροφοδοτηθεί η εκβιομηχάνιση. Ήταν η καταστροφή του τρόπου ζωής 120 εκατομμυρίων ανθρώπων. Κορυφώθηκε με τη « Συγκομιδή της Θλίψης » (1932–1933) στην οποία το κράτος - η NKVD - χρησιμοποίησε την πείνα για να κάμψει την διάχυτη αντίσταση στην κολεκτιβοποίηση. Έξι έως οκτώ εκατομμύρια πέθαναν στην Ουκρανία και σε άλλες περιοχές. [11]

Το 1934, ο Menzhinsky πέθανε και ο Στάλιν διόρισε τον Yagoda Γενικό Επίτροπο της αναδιαρθρωμένης διοίκησης ασφαλείας, της NKVD. Η δύναμή του ήταν τεράστια: η μυστική αστυνομία, τα Γκουλάγκ, τα συνοριακά στρατεύματα, τα ειδικά στρατεύματα της NKVD, η τακτική αστυνομία, η ολοκληρωτική επιτήρηση. Συσσώρευσε μεγάλο πλούτο στις τρεις πλούσια διακοσμημένες κατοικίες του: ξένο κρασί, ρούχα, όπλα, πορνογραφικές ταινίες και μετρητά.

Ωστόσο, ο Στάλιν ήθελε να απαλλαγεί από τον Yagoda, ο οποίος δεν υποστήριζε ολόψυχα την κολεκτιβοποίηση ή την παρωδία δίκης των Παλιών Μπολσεβίκων Zinoviev και Kamenev (Αύγουστος 1936), ένα κρίσιμο βήμα στην εδραίωση της συνολικής εξουσίας από τον Στάλιν. [12] Ο Στάλιν προετοίμαζε τον διάδοχο του Yagoda, Nikolai Yezhov , και ήθελε να διαλύσει την παλιά ηγεσία της μυστικής αστυνομίας. Έτσι, στις 25 Σεπτεμβρίου 1936, ο Στάλιν τον υποβάθμισε σε Επίτροπο Επικοινωνιών. Για μήνες ο Yagoda στριφογύριζε στον άνεμο, μόλις που εμφανιζόταν στη δουλειά, φτιάχνοντας χάρτινα αεροπλάνα όταν εμφανιζόταν. Ο Yezhov συνέλαβε το ενενήντα τοις εκατό των κορυφαίων ανδρών του Yagoda και έφερε τη δική του ομάδα, πολλοί από τους οποίους ήταν Εβραίοι.

Ο Yagoda στο γραφείο του στις αρχές της δεκαετίας του 1930, προφανώς καλλιεργώντας μια αύρα. Επαινέθηκε στον σοβιετικό τύπο για την «επιτυχία» του στην ολοκλήρωση της Διώρυγας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής εντός του χρονοδιαγράμματος.

Ο Yagoda ως αυταρχικός αρχηγός της NKVD, 1936. Παρά τα υψηλά παράσημα, το πρόσωπό του δείχνει ξεκάθαρα ανασφάλεια. Το μουστάκι έχει κουρευτεί στο τότε δημοφιλές στυλ της «οδοντόβουρτσας», α λα Τσάρλι Τσάπλιν. Το ομοιόμορφο παλτό είναι άσχημο και χωρίς φαντασία, όπως σχεδόν ολόκληρη η σοβιετική αισθητική.

Τελικά, στα τέλη Μαρτίου του 1937, αξιωματικοί της NKVD τον συνέλαβαν. Μεταξύ των ανδρών που τον ανέκριναν (και τον ξυλοκόπησαν) ήταν πολυάριθμοι Εβραίοι. [13] Ο Στάλιν διέταξε τους ερευνητές του να σκαρφιστούν μια τεράστια φανταστική συνωμοσία και να τοποθετήσουν τον Yagoda στο επίκεντρο: κατηγορήθηκε για κατασκοπεία για ξένα έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, για συνωμοσία δολοφονίας του Στάλιν και για δηλητηρίαση αρκετών εξέχοντων προσώπων, συμπεριλαμβανομένου του προκάτοχού του Menzhinsky και του συγγραφέα Maxim Gorky . Οι ομάδες ανακρίσεων της NKVD τον υπέβαλαν σε μακρές και εξαντλητικές πρόβες της «ενοχής» του. Στο κελί του «έκλαιγε συνεχώς [και] πάλευε... για να πάρει ανάσα». [14] Έκανε επίσης ένα εξαιρετικά αποκαλυπτικό σχόλιο σε έναν από τους ανακριτές του: «Μπορείτε να καταγράψετε στην έκθεσή σας... ότι είπα ότι τελικά πρέπει να υπάρχει Θεός. Από τον Στάλιν δεν άξιζα τίποτα άλλο παρά ευγνωμοσύνη για την πιστή μου υπηρεσία. Από τον Θεό, άξιζα την πιο αυστηρή τιμωρία επειδή παραβίασα τις εντολές του χιλιάδες φορές. Τώρα δείτε πού βρίσκομαι και κρίνετε μόνοι σας: υπάρχει Θεός ή όχι;» [15] Ο Yagoda ήταν επίσημα άθεος υλιστής, αλλά, όπως και ο Στάλιν, η παλιά θρησκεία φαινόταν να παραμονεύει στους ασυνείδητους χώρους του μυαλού του.

Η τρίτη και τελευταία δίκη-παρωδία, με τους Yagoda και Nikolai Bukharin , έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1938. [16] Ο Yagoda παραδέχτηκε την ενοχή του γενικά, ενώ αμφισβήτησε λεπτομέρειες. [17] Όπως και να 'χει, εκτελέστηκε ούτως ή άλλως, παρά την τελική έκκληση για επιείκεια - για να του επιτραπεί να εργαστεί ως εργάτης σε ένα από τα κανάλια του. Ο Στάλιν εξόντωσε σχεδόν ολόκληρη την οικογένειά του: γονείς, την σύζυγο Ida, αδέλφια. Ο γιος του, Genrikh, μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο της NKVD, πέρασε πέντε χρόνια στα στρατόπεδα και αργότερα μετανάστευσε στο Ισραήλ. [18] Μια ταιριαστή συνάρτηση στην οικογενειακή ιστορία: σε τρεις γενιές, από έναν (πιθανώς) πιστό Εβραίο σε ένα κράτος, έγιναν ένας (ονομαστικά) άθεος, παντοδύναμος μπολσεβίκος επίτροπος, σε έναν αποκεφαλισμένο ηλικιωμένο Εβραίο στο Ισραήλ, όπου η τέταρτη γενιά θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει μαχητικοί Εβραίοι εθνικιστές. [19] Τι πορεία!

LAZAR KOGAN

Ο χαρούμενος αναμορφωτής της ανθρωπότητας μέσω της (δουλικής) εργασίας.

Ο Lazar Iosifovich Kogan ήταν επικεφαλής των Γκουλάγκ για δύο χρόνια (Ιούνιος 1930 - Ιούνιος 1932), ο πρώτος από τους τρεις Εβραίους που κατείχαν διαδοχικά αυτή τη θέση, και διηύθυνε προσωπικά την κατασκευή τόσο των καναλιών Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής όσο και Μόσχας-Βόλγα, τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 1936. ^[20] Πιθανώς εκατό χιλιάδες άνθρωποι υπό τον έλεγχό του -στα στρατόπεδα και σε τεράστια έργα καταναγκαστικής εργασίας- πέθαναν από υποσιτισμό, υπερβολική εργασία και εκτελέσεις. Ήταν ένας αδίστακτος εκμεταλλευτής της καταναγκαστικής εργασίας που ισχυριζόταν ότι το έκανε για το δικό τους καλό και για ένα ένδοξο μέλλον για όλη την ανθρωπότητα.

Ο Kogan γεννήθηκε στο Krasnoyarsk ή κοντά στο Krasnoyarsk της Σιβηρίας, στην οικογένεια ενός πλούσιου εμπόρου γούνας, το 1889. Μέχρι το 1905 ήταν επαναστάτης (ή βίαιος εγκληματίας - συχνά τα δύο συνέπιπταν) και το 1908 καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατιωτικό δικαστήριο στο Κίεβο για ένοπλη ληστεία και φόνο που διαπράχθηκε με τη συνοδεία φερόμενων αναρχικών. ^[21] Η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια καταναγκαστικά έργα λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Στη συνέχεια εξέτισε την ποινή του μέχρι που η Προσωρινή Κυβέρνηση αμνήστευσε τους πολιτικούς κρατούμενους μετά την πτώση του Τσάρου, στις αρχές του 1917. Δεν καταγράφονται μακροχρόνιες αρνητικές επιπτώσεις ως αποτέλεσμα της ποινής του, σε αντίθεση με ό,τι έπληξε τα δικά του μεταγενέστερα θύματά του.

Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους και υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό και την Τσέκα. Ήταν επικεφαλής του Ειδικού Τμήματος (Τσέκα) της Ένατης Στρατιάς, χειριζόμενος την αντικατασκοπεία και την καταστολή της αντεπανάστασης, πράγμα που σήμαινε ότι διέταζε την εκτέλεση οποιουδήποτε θεωρούνταν απειλή για την κομμουνιστική εξουσία. Κατείχε το ίδιο αξίωμα για την περιοχή Terek στον βόρειο Καύκασο, σκοτώνοντας μαζικά Κοζάκους και άλλους . Στη συνέχεια, μετακόμισε στο Dagestan στην Κασπία Θάλασσα και συνέτριψε κάθε αντιπολίτευση εκεί. Το 1926 έγινε βοηθός του επικεφαλής των στρατευμάτων και των συνοριοφυλάκων της OGPU, μιας σημαντικής δύναμης. Στη συνέχεια, τον Ιούνιο του 1930, έγινε επικεφαλής των Γκουλάγκ και ξεκίνησε η καριέρα του ως αφέντης δούλων.

Το 1930, η εκστρατεία κολεκτιβοποίησης γέμιζε το Γκουλάγκ με νέους κρατούμενους και η NKVD ετοιμαζόταν να ευθυγραμμίσει τα στρατόπεδα με τους οικονομικούς στόχους του καθεστώτος σε πιο φιλόδοξη κλίμακα. Ο αριθμός των κρατουμένων στα στρατόπεδα διπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του Kogan, φτάνοντας τους 370.000 στα μέσα του 1932. ^[22] Τα δύο προαναφερθέντα κανάλια ξεκίνησαν και τον Νοέμβριο του 1931 ανέλαβε τη διαχείριση της κατασκευής του καναλιού Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Τον επόμενο Μάιο ανέλαβε ταυτόχρονα την ίδια θέση στο κανάλι Μόσχας-Βόλγα. Τον επόμενο μήνα, Ιούνιο του 1932, παραιτήθηκε από την ηγεσία του Γκουλάγκ (ανέλαβε ο Ματβέι Μπέρμαν), αλλά παρέμεινε αναπληρωτής επικεφαλής. Επικεντρώθηκε στην κατασκευή των καναλιών που θεωρούνταν από το καθεστώς ως τόσο εμβληματικά της αναπτυσσόμενης σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Το κανάλι Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής απαιτούσε σκάψιμο 140 μιλίων μέσα από ένα τοπίο «που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από καθαρό γρανίτη», με πολύ λίγα μηχανήματα, κάτι που ήταν ακριβό και σχετικά σπάνιο. [23] Οι εργάτες έκαναν το μεγαλύτερο μέρος του σκαψίματος και της κατασκευής με το χέρι, με φτυάρια και καροτσάκια. Οι Σοβιετικοί δημοσιογράφοι έκαναν πολλές φανφάρες για την αξία της χειρωνακτικής εργασίας στην εξιλέωση των εγκληματιών και στην ιδιότητά τους ως κατάλληλοι πολίτες του σοσιαλιστικού κράτους, και ο Kogan τουλάχιστον υποστήριζε την ιδέα. Ωστόσο, η προσφορά τροφίμων και οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας ήταν συνήθως άθλιες, λόγω υπεξαίρεσης, αμέλειας και σκληρότητας, και οι εργάτες πέθαιναν μαζικά. Οι μερίδες φαγητού συνδέονταν με την απόδοση στην εργασία, με μια δραστική μείωση στο επίπεδο πείνας για τους εργάτες που δεν πληρούσαν τους υπερβολικά φιλόδοξους στόχους παραγωγής (ο Kogan και οι άλλοι διευθυντές του καναλιού ήταν απεγνωσμένοι να τελειώσουν εγκαίρως για να εντυπωσιάσουν τον Στάλιν και να επεκτείνουν τον ρόλο τους στην οικονομία). Τουλάχιστον 25.000 και ίσως έως και 50.000 άνθρωποι πέθαναν. Συχνά ρίχνονταν σε ανώνυμους ομαδικούς τάφους. Πολλοί πέθαναν σε ατυχήματα, θαμμένοι σε φράγματα ή πέφτοντας σε τεράστια τσιμεντένια πετρώματα. Το κανάλι ολοκληρώθηκε εντός του χρονοδιαγράμματος (Αύγουστος 1933) και οι κορυφαίοι οργανωτές κολακεύτηκαν από τον τύπο και βραβεύτηκαν. [24] Έξι διοικητικοί υπάλληλοι, όλοι Εβραίοι - ο Yagoda, ο Matvei Berman, ο Kogan, ο Naftali Frenkel, ο Semyon Firin, και ο Yakov Rapoport - έλαβαν το ύψιστο κρατικό βραβείο, το Τάγμα του Λένιν (μαζί με δύο Ρώσους μηχανικούς). [25] Πολλοί από τους κρατούμενους και το προσωπικό μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στο κανάλι της Μόσχας.

Ο Kogan με αντιπροσωπεία επισκέπτεται το εργοτάξιο της διώρυγας Μόσχας-Βόλγα, περίπου το 1935-1936 . Ο μικροσκοπικός Kogan φοράει δερμάτινο παλτό, στο κέντρο.

Η Διώρυγα της Μόσχας—που συνέδεε τον ποταμό Μόσχοβα στη Μόσχα με τον ποταμό Βόλγα στα βόρεια—ήταν ακόμη πιο φιλόδοξη, με περίπου 600.000 κρατούμενους να διασχίζουν την πόλη με ποδήλατο στα σχεδόν πέντε χρόνια κατασκευής, αν και ο μέγιστος αριθμός σε μια δεδομένη χρονική στιγμή ήταν 195.000. Ο αριθμός των νεκρών εδώ ήταν άλλοι 25.000-50.000 (ανώνυμοι ομαδικοί τάφοι εξακολουθούν να ανακαλύπτονται περιοδικά κατά μήκος της γραμμής του καναλιού) ^[26] και 2.500 ακόμη κρατούμενοι στάλθηκαν στο σκοπευτήριο του Μπούτοβο και εκτελέστηκαν μετά την ολοκλήρωση του έργου τον Ιούλιο του 1937. ^[27] Μέχρι τότε, ωστόσο, ο Στάλιν είχε απαλλάξει τον μικροσκοπικό Τσεκιστή από τις θέσεις του στην NKVD και τον είχε στείλει στο Επιτροπάτο Ξυλείας (Αύγουστος 1936).

Επιθεώρηση της Διώρυγας Μόσχας-Βόλγα. Ο Yagoda βρίσκεται στο κέντρο, ο Semyon Firin στα αριστερά και ο μικροσκοπικός Lazar Kogan στα δεξιά. Ο Nikita Krushchev , αξιωματούχος του περιφερειακού Κομμουνιστικού Κόμματος της Μόσχας, εμφανίζεται πίσω από τον Yagoda με ένα λευκό χιτώνα με ζώνη.  

Ο Kogan συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1938, κατηγορούμενος ότι «συμμετείχε, από το 1930, σε μια αντισοβιετική τρομοκρατική οργάνωση που δρούσε εντός του συστήματος NKVD» και ότι σαμποτάρει την υλοτομία. ^[28] Το Ανώτατο Δικαστήριο της ΕΣΣΔ εξέδωσε την ποινή του σε θάνατο και στις 3 Μαρτίου 1939, οι δήμιοι της NKVD τον εκτέλεσαν και τον έθαψαν σε έναν από τους μυστικούς τόπους εκτελέσεων της Μόσχας, το σκοπευτήριο Kommunarka , που προοριζόταν για υψηλόβαθμους αξιωματούχους.

 MATVEI BERMAN

Ο Matvei Davidovich Berman, ένας κοντός, γεροδεμένος, κοκκινομάλλης Τσεκιστής, ήταν επικεφαλής των Γκουλάγκ από τον Ιούνιο του 1932 έως τον Αύγουστο του 1937, με ένα εκατομμύριο σκλάβους υπό τον απόλυτο έλεγχό του, εργαζόμενος σε γιγαντιαία οικοδομικά έργα σε όλη τη Ρωσία, σε συνθήκες τόσο φρικτές που δεν μπορούν να περιγραφούν. Τουλάχιστον 200.000 άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια της θητείας του. Η αναγνώριση του ονόματός του είναι απειροελάχιστη σε σύγκριση με τη φήμη που του αξίζει.

Ο Berman γεννήθηκε το 1898 στην περιοχή Τσίτα, ανατολικά της λίμνης Βαϊκάλης. Ο πατέρας του είχε ένα εργοστάσιο τούβλων. Οι δύο αδελφοί του, ο Μπόρις και ο Γιούρι, υπηρετούσαν επίσης στη μυστική αστυνομία. Εντάχθηκε στο Μπολσεβίκικο Κόμμα πριν καν καταλάβουν την εξουσία και στη συνέχεια υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό. Εισήλθε στην Τσεκά τον Αύγουστο του 1918 και έγινε επικεφαλής της Τσεκά της πόλης Γκλάζοφ. Μόλις ένα μήνα αργότερα, ο εικοσάχρονος διαγράφηκε από το Κόμμα λόγω μέθης, αλλά σύντομα επανεντάχθηκε και κατείχε ηγετικές θέσεις σε όλα τα Ουράλια, την Άπω Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Αποδείχθηκε πολύ αποτελεσματικός, εξοντώνοντας αντισοβιετικά στοιχεία, καταστέλλοντας εξεγέρσεις, στέλνοντας τους πράκτορές του στην Κίνα για να κάνουν δολιοφθορές και να απαγάγουν ομογενείς Λευκούς Ρώσους. Το 1927 έγινε πρόεδρος της μυστικής αστυνομίας (τότε ονομαζόταν OGPU) σε ολόκληρη τη Σοβιετική Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν. Οι ανώτεροί του προφανώς τον εμπιστεύονταν και τον Ιούλιο του 1930 τον ονόμασαν αναπληρωτή επικεφαλής των Γκουλάγκ. Ήταν μόλις τριάντα δύο ετών.

Ο Berman ως ένας νεαρός, μάλλον αυστηρός επίτροπος της Τσέκα. Το βλέμμα είναι παράξενα έντονο για ένα επίσημο πορτρέτο.

Ο Berman ανέλαβε αμέσως ενεργό ρόλο στην οργάνωση των μεγάλων οικονομικών έργων που ανατέθηκαν στο Γκουλάγκ, ξεκινώντας με το Κανάλι Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Αποδείχθηκε αδίστακτος εκμεταλλευτής της καταναγκαστικής εργασίας. Εξέδωσε μνημόνια απαιτώντας χιλιάδες νέους σκλάβους, πραγματοποίησε θυελλώδεις ελέγχους και προήδρευσε στην πλήρη μετάβαση του Γκουλάγκ σε έναν σημαντικό οικονομικό ρόλο στην «οικοδόμηση του σοσιαλισμού». Μετά την «επιτυχία» του Καναλιού Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής, ξεκίνησαν ή επεκτάθηκαν μια σειρά από τεράστιες πρωτοβουλίες: το Κανάλι Μόσχας-Βόλγα, ο σιδηρόδρομος Βαϊκάλη-Αμούρ, η εξόρυξη άνθρακα στο Ουζμπεκιστάν, η κατασκευή της πόλης Magnitogorsk ως κέντρου παραγωγής χάλυβα, η εξόρυξη χρυσού στην Kolyma, τα ορυχεία νικελίου στο Norilsk βόρεια του Αρκτικού κύκλου, ακόμη και η κατασκευή των τεράστιων εργοστασίων που ήταν διάσημα από την πολιορκία του Στάλινγκραντ: Κόκκινος Οκτώβρης και Τα Οδοφράγματα. Υπήρχαν εκατοντάδες άλλες επιχειρήσεις, σε κάθε γωνιά της χώρας, και τον Ιούνιο του 1932 ο Berman ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο αυτών, διοριζόμενος επικεφαλής του Γκουλάγκ, διαδεχόμενος τον Kogan. Σε σχέση με αυτά τα οικονομικά έργα και την εκστρατεία κολεκτιβοποίησης, ο Berman επέβλεψε μια τεράστια αύξηση του αριθμού των κρατουμένων. Μέχρι το 1937 υπήρχαν πολλές ομάδες στρατοπέδων, όλες εκ των οποίων περιλάμβαναν δεκάδες ή εκατοντάδες μικρότερα περιφερειακά στρατόπεδα. Αυτές οι ομάδες είχαν ξεχωριστές τοπικές διοικήσεις, επομένως υπήρχε μεγάλος αριθμός αξιωματούχων που κυβερνούσαν τους κρατούμενους, και οι Εβραίοι εκπροσωπούνταν επαρκώς μεταξύ τους.

Ο Berman επισκέπτεται το εργοτάξιο της Διώρυγας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής το 1932. Βρίσκεται στο κέντρο, με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. Ο Naftaly Frenkel είναι στα δεξιά. Ο Berman ακτινοβολεί αυτοπεποίθηση και απειλή. Στα αριστερά βρίσκεται ένας άλλος Εβραίος επικεφαλής κατασκευής ενός τομέα της διώρυγας, ο Grigory Afanasyev, ο οποίος αναφέρεται παρακάτω ως επικεφαλής στρατιωτικών εργοταξίων και στρατοπέδων εργασίας σε όλη τη δυτική Ρωσία μέχρι το 1952.

Μια ιδιαίτερα κραυγαλέα εκμετάλλευση της ανθρώπινης ζωής ήταν η προσπάθεια εξόρυξης χρυσού από την βορειοανατολική περιοχή της Ρωσίας, στη λεκάνη του ποταμού Kolyma. Οι Σοβιετικοί ηγέτες εποφθαλμιούσαν τον χρυσό επειδή μπορούσε να χρηματοδοτήσει την εισαγωγή σύγχρονης βιομηχανικής τεχνολογίας, αλλά οι ακραίες κλιματικές συνθήκες σήμαιναν ότι η ελεύθερη εργασία δεν θα μετακινούνταν ποτέ εκεί. Θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν καταναγκαστική εργασία και θα έπρεπε πρώτα να κατασκευαστούν οι βασικές υποδομές: δρόμοι, λιμάνι, οικισμοί κ.λπ. Η προσπάθεια ξεκίνησε το 1931 με την ίδρυση του Dalstroy, του Far Northern Construction Trust, υπό τον έλεγχο της OGPU, για να διευθύνει την επιχείρηση. Το επόμενο καλοκαίρι - αμέσως μετά την ανάληψη της θέσης του Berman επικεφαλής των Γκουλάγκ - το Dalstroy άρχισε να στέλνει ατμόπλοια, το καθένα γεμάτο με δέκα χιλιάδες προσεκτικά φρουρούμενους ανθρώπους. Όταν έφτασαν στο σημερινό Μαγκαντάν στη βόρεια όχθη της Θάλασσας του Οχότσκ, τα αφεντικά τους ενημέρωσαν ότι οι χώροι διαβίωσής τους - φθηνοί στρατώνες - θα έπρεπε να περιμένουν. Έπρεπε πρώτα να χτίσουν το λιμάνι και την πόλη:

Με γυμνά χέρια κατασκεύασαν προβλήτες για ατμόπλοια ωκεανού, τοποθετώντας κιβώτια βάρους πολλών τόνων κάτω από τους απόκρημνους βράχους όπου η θάλασσα είχε βάθος 3 έως 4,5 μέτρα στην άκρη του νερού. Έσκαψαν φαρδείς δρόμους μέσα από την πέτρα, που οδηγούσαν στις προβλήτες. Έφτιαξαν... ένα πριονιστήριο, ένα εργοστάσιο τούβλων, ένα εργοστάσιο αλατίσματος ψαριών, ναυπηγεία, έναν σταθμό παραγωγής ενέργειας. Άρχισαν να αποξηραίνουν το βάλτο και να καθαρίζουν τα τμήματα της τάιγκα δίπλα στο σημείο που είχε επιλεγεί για τη μελλοντική πόλη, κόβοντας και ξεριζώνοντας δέντρα... Έφτιαξαν σπίτια για το διοικητικό προσωπικό... για τα στρατεύματα της GPU έχτισαν «στρατώνες ανθεκτικούς στο κρύο» με διπλούς τοίχους γεμάτους με πριονίδι... [ωστόσο] κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και αργά το φθινόπωρο οι εργάτες ζούσαν σε καλύβες φτιαγμένες από κλαδιά. [29]

Εκείνο το φθινόπωρο, ομάδες εργατών στάλθηκαν βόρεια για να ξεκινήσουν τις προπαρασκευαστικές εργασίες για την κατασκευή ενός δρόμου που οδηγεί στα κοιτάσματα χρυσού (ο δρόμος έγινε γνωστός ως «ο δρόμος των οστών»). Εκείνο τον χειμώνα ο αριθμός των νεκρών ήταν μεγάλος, αλλά οι διοικητές των Γκουλάγκ εφοδιάστηκαν με άφθονα πλοία και ανθρώπους. Άρχισαν να στέλνουν πλοία μέσω του Βερίγγειου Πορθμού για να μεταφέρουν εργάτες στις εκβολές του ποταμού Kolyma, ο οποίος εκβάλλει στον Αρκτικό Ωκεανό (ένα τέτοιο πλοίο, το Τζούρμα , κόλλησε στον πάγο και έφτασε μετά από ένα χρόνο καθυστέρησης χωρίς να μείνει ζωντανός ούτε ένας από τους 12.000 κρατούμενους του ). [30] Αυτές οι ομάδες άρχισαν να κατασκευάζουν έναν δρόμο νότια για να συναντήσουν τους εργάτες που κινούνταν βόρεια. Εκείνο το καλοκαίρι κατάφεραν να ξεκινήσουν την εξόρυξη των κοιτασμάτων χρυσού. Μέχρι το 1939 υπήρχαν 140.000 κρατούμενοι στην περιοχή και εξήγαγαν 53 τόνους χρυσού, το τριάντα πέντε τοις εκατό της συνολικής σοβιετικής παραγωγής. [31] Η εξόρυξη χρυσού τελικά μηχανοποιήθηκε και το 1941 παράχθηκαν 88 τόνοι. Περιττό να πούμε ότι οι συνθήκες εργασίας και ζωής ήταν ακόμη χειρότερες από ό,τι αλλού στο Γκουλάγκ. Το κόστος σε ανθρώπινο πόνο, απελπισία και θάνατο είναι ανυπολόγιστο. Οι εκτιμήσεις για τους θανάτους κυμαίνονται από 140.000 έως ένα εκατομμύριο. (Η φρίκη του Kolyma ήταν τόσο μεγάλη που ο Robert Conquest, ένας πολύ συνετός ερευνητής, στο βιβλίο του Kolyma του 1978 ανέδειξε τον αριθμό των νεκρών σε τρία εκατομμύρια ανθρώπους.) Ο Berman δεν έχει καταγραφεί να εκφράζει λύπη ή θλίψη για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν.

Τον Αύγουστο του 1936, ο Berman ανέλαβε επικεφαλής της κατασκευής της Διώρυγας Μόσχας-Βόλγα. Τον Σεπτέμβριο έγινε αναπληρωτής επικεφαλής της NKVD, υπό τον νέο Yezhov, ο οποίος αντικατέστησε τον Yagoda. Το 1938 ήταν βουλευτής της πρώτης συνεδρίασης του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Έφτανε σε ιλιγγιώδη ύψη, συχνά προοίμιο για την πτώση του Στάλιν. Στις 22 Απριλίου 1937 συνόδευσε τον Στάλιν σε μια περιήγηση στη Διώρυγα της Μόσχας, λίγο πριν από τα επίσημα εγκαίνιά της. Εκείνο τον Αύγουστο, ωστόσο, ο Στάλιν τον απομάκρυνε από τις θέσεις του στην NKVD και τον διόρισε Επίτροπο Επικοινωνιών, ένας ριζικός υποβιβασμός. Ο Στάλιν, θυμάστε, έκανε την ίδια κίνηση με τον Yagoda μόλις ένα χρόνο πριν.

Ο Berman  (αριστερά) συνοδεύει τον Στάλιν σε μια επίσκεψη στη διώρυγα Μόσχας-Βόλγα, τον Απρίλιο του 1937. Ο Semyon Firin είναι στα δεξιά. Μέσα σε λίγες μέρες ο Firin συνελήφθη.

Ο Στάλιν συλέλαβε τον Berman τον Δεκέμβριο του 1938. Ο Στάλιν μόλις είχε θέσει τέλος στο δεκαεξάμηνο κρεσέντο των εκτελέσεων που ονομάστηκε «Μεγάλη Τρομοκρατία», και ο Lavrenti Beria είχε αντικαταστήσει τον Nikolai Yezhov ως αρχηγό της μυστικής αστυνομίας. Μια ακόμη εκκαθάριση σάρωσε την NKVD και ο Berman πιάστηκε στην παγίδα. Κατηγορήθηκε ότι ηγήθηκε μιας αντεπαναστατικής τρομοκρατικής ομάδας στην NKVD, σαμποτάροντας τα μεγάλα έργα που πραγματοποιήθηκαν από το Γκουλάγκ και κατασκοπεύοντας για τη Γερμανία. Πιθανώς βασανίστηκε, αλλά στις 7 Μαρτίου 1939, όλα είχαν τελειώσει. Οδηγήθηκε επίσης στην Kommunarka και εκτελέστηκε. Ο Lazar Kogan είχε πυροβοληθεί εκεί μόλις τέσσερις ημέρες νωρίτερα, και ο αδελφός του Berman, Μπόρις, δύο εβδομάδες νωρίτερα. ^[32] Το σύστημα των στρατοπέδων και τα έργα του συνεχίστηκαν, ωστόσο, μεγαλώνοντας συνεχώς μέχρι τον θάνατο του Στάλιν το 1953, σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με τις γραμμές που χάραξε ο Matvei Davidovich Berman, ένας από τους μεγαλύτερους αφέντες δούλων στην καταγεγραμμένη ιστορία.

Ο Berman βρίσκεται στα χέρια των ανακριτών της NKVD, με τα μάτια του υγρά, και αγωνίζεται φανερά να επεξεργαστεί τι του συμβαίνει. Η αυτοπεποίθηση έχει εξαφανιστεί εντελώς, έχει αντικατασταθεί από απροκάλυπτη αγωνία.

IZRAIL PLINER

Ο  Izrail Izrailevich Pliner ήταν επικεφαλής του Γκουλάγκ από τον Αύγουστο του 1937 έως τον Νοέμβριο του 1938. Αυτή ήταν η ακριβής περίοδος της Μεγάλης Τρομοκρατίας του Στάλιν με τις 1,5 εκατομμύριο συλλήψεις και τις 700.000 εκτελέσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άτυχοι κατέκλυσαν τα στρατόπεδα. Τεράστιες οικονομικές προσπάθειες αξιοποίησης της εργασίας των Γκουλάγκ συνεχίστηκαν με γοργούς ρυθμούς και ξεκίνησαν περισσότερες. Ο Pliner δεν κράτησε πολύ σε αυτή τη θέση, αλλά διαιώνισε και επέκτεινε το απάνθρωπο καθεστώς που είχαν καθιερώσει οι Εβραίοι προκάτοχοί του.

Ο καθαρός υψηλόβαθμος τσεκιστής.

Ο Pliner γεννήθηκε το 1896 σε αυτό που είναι τώρα η βόρεια Λευκορωσία, στην περιοχή Pale of Settlement . Εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα ως νεαρός άνδρας: βοηθός ζυθοποιού, οδηγός βαγονιού, ελεγκτής σιδηροδρόμων, ακόμη και ψάρεμα στο Αστραχάν. Η οικογένειά του ήταν θρησκευόμενη και ήθελε να γίνει ραβίνος, αλλά όταν ήρθε η Επανάσταση, βυθίστηκε στη δίνη της . Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους και την έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου, κατατάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, υπηρετώντας μέχρι το 1926 στις υπηρεσίες ανεφοδιασμού ως στρατιωτικός. Το 1922 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Μετατέθηκε σε ρόλους ανεφοδιασμού για τα στρατεύματα ειδικού σκοπού της OGPU το 1926. Εργάστηκε στην περιοχή της Μόσχας και τράβηξε την προσοχή υψηλόβαθμων αξιωματούχων. Ως αποτέλεσμα, τον διόρισαν ως βοηθό επικεφαλής των Γκουλάγκ τον Φεβρουάριο του 1933, όπου παρέμεινε μέχρι την άνοδό του στη θέση του επικεφαλής τον Αύγουστο του 1937.

Οι αρμοδιότητες του Pliner ως αναπληρωτή επικεφαλής των Γκουλάγκ περιελάμβαναν την επίβλεψη της εφοδιαστικής και της κατανομής των κρατουμένων στις διάφορες επιχειρήσεις με βάση τις ανάγκες. Ο πληθυσμός των στρατοπέδων ξεπέρασε το όριο του ενός εκατομμυρίου γύρω στο 1936 και πλησίασε τα δύο εκατομμύρια μέχρι το τέλος του 1937. Ο Pliner έλαβε μέτρα για να βελτιώσει τη λειτουργία των στρατοπέδων διατάσσοντας την απελευθέρωση ασθενών και αναπήρων κρατουμένων, αλλά η πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας τον εμπόδισε να εισαγάγει ένα πιο ανθρώπινο καθεστώς. Αυτός, όπως και οι προκάτοχοί του, παρότρυνε τους αρχηγούς των στρατοπέδων να πιέζουν περισσότερο τους εργάτες. Υπό τις συνθήκες αυτές - χαοτική προμήθεια τροφίμων, υπερπλήρη στρατόπεδα, ανεπαρκείς υποδομές - αυτό σήμαινε ότι οι άνθρωποι δούλευαν μέχρι θανάτου. 108.000 θάνατοι καταγράφηκαν στα στρατόπεδα το έτος 1938. Ο πραγματικός αριθμός πρέπει να ήταν τουλάχιστον δεκαπέντε τοις εκατό υψηλότερος από αυτόν. [33] Το 1937-38 υπήρξαν επίσης μαζικές εκτελέσεις στα στρατόπεδα, μέρος του προγράμματος της Μεγάλης Τρομοκρατίας. [34]

Σε μια ομαδική φωτογραφία δίπλα στον κάπως παχουλό Matvei Berman, με μια αινιγματική έκφραση. Εδώ θυμίζει τον Τζέφρι Έπσταϊν.  

Από τον Ιούλιο του 1936 έως τον Νοέμβριο του 1938 ήταν επίσης αναπληρωτής επικεφαλής, και στη συνέχεια επικεφαλής του Τμήματος Επανεγκατάστασης της NKVD. Σχεδόν αμέσως ανέλαβε την επιχείρηση απέλασης 175.000 Κορεατών από τα σύνορα της Άπω Ανατολής (δίπλα στην Κορέα και την Κίνα) στο εσωτερικό της Ρωσίας, στην Κεντρική Ασία. Ο Στάλιν υποψιαζόταν τους Κορεάτες για απιστία. Ελάχιστα χρήματα δόθηκαν για να βοηθηθούν οι Κορεάτες να επανεγκατασταθούν στις νέες περιοχές και η θνησιμότητα ήταν σημαντική. ^[35] Ο Pliner τιμήθηκε με το Τάγμα του Λένιν για τη διαχείριση αυτού του μεγάλου εγκλήματος.

Ήταν κατά τη διάρκεια της θητείας του Pliner που εγκαταλείφθηκε η προπαγάνδα για την εξαγορά των εγκληματιών μέσω της εργασίας. «Καθώς η πολιτική ρητορική γινόταν πιο ριζοσπαστική, καθώς εντεινόταν το κυνήγι των πολιτικών εγκληματιών, άλλαζε και το καθεστώς των στρατοπέδων, όπου διέμεναν αυτοί οι επικίνδυνοι [αντεπαναστάτες]». [36] Τώρα τα στρατόπεδα ήταν γεμάτα θανάσιμους εχθρούς του κράτους, οι οποίοι έπρεπε να εξοντωθούν, όχι να εξιλεωθούν. Η σκληρότερη στάση αντανακλούσε στις σκληρότερες συνθήκες στα στρατόπεδα, και αυτό έγινε συστηματικό, όχι απλώς άτυπο. Οι μερίδες τροφίμων μειώθηκαν, η ασφάλεια έγινε πιο αυστηρή. Η αλληλογραφία περιορίστηκε και ελέγχθηκε. Οι κρατούμενοι, οι οποίοι είχαν αποκαλεστεί με τα ονόματά τους ή τα επαγγέλματά τους, έγιναν πλέον αυστηρά « zek », συντομογραφία της λέξης κρατούμενος : zaklyuchennyi . Μια ομάδα κρατουμένων έγινε «ενδεχόμενο». Οι φρουροί σταμάτησαν να αποκαλούν τους κρατούμενους «σύντροφο», κάτι που είχε μια εκπληκτικά ολέθρια επίδραση στο ηθικό των κρατουμένων.

Στα στρατόπεδα, ο όρος «εχθρός του λαού» έγινε πλέον επίσημος... Οι γυναίκες συλλαμβάνονταν ως «σύζυγοι εχθρών του λαού» μετά από διάταγμα της NKVD του 1937 που κατέστησε δυνατές τέτοιες συλλήψεις, και το ίδιο ίσχυε και για τα παιδιά. Επισήμως, καταδικάζονταν ως... «Μέλη της οικογένειας ενός εχθρού της επανάστασης». Πολλές από τις «συζύγους» φυλακίστηκαν μαζί στο στρατόπεδο Temnikovsky. [37]

Οι αναταραχές που προκλήθηκαν από τη Μεγάλη Τρομοκρατία έπληξαν την αποτελεσματικότητα και την παραγωγικότητα των στρατοπέδων. Οι κρατούμενοι με δεξιότητες (οι οποίοι διηύθυναν τα στρατόπεδα σε μεγάλο βαθμό) δεν ήταν πλέον αξιόπιστοι ή εξοντώνονταν. Η τεράστια εισροή κρατουμένων προκάλεσε χάος. 700.000 άνθρωποι εισέρρευσαν στο σύστημα μόνο το 1937. [38] Εκείνη τη χρονιά και την επόμενη, πάνω από 140.000 άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα. [39] Η οικονομική παραγωγή των στρατοπέδων μειώθηκε κατά περίπου δεκατρία τοις εκατό. Υπό αυτές τις συνθήκες ήταν εύκολο να απαλλαγούμε από τον Pliner.

Ο Pliner μετά τη σύλληψή του. Εξακολουθεί να φαίνεται προκλητικός, με τα ρουθούνια ανοιγμένα και τα χείλη σφιγμένα, αλλά ξέρει τι τον περιμένει.

Ο Pliner συνελήφθη στις 14 Νοεμβρίου 1938, στο πλαίσιο της μετάβασης από την κυριαρχία του Yezhov στον Beria στην NKVD (ο Beria αντικατέστησε τον Yezhov στις 25 Νοεμβρίου). Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία υπέρ της Γερμανίας και συμμετοχή σε αντισοβιετική συνωμοσία στην μυστική αστυνομία. Στις 22 Φεβρουαρίου 1939, καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ανώτατο Δικαστήριο της ΕΣΣΔ και την επόμενη μέρα εκτελέσθηκε. Ήταν μια επικίνδυνη ασχολία, αυτή η επιχείρηση του Γκουλάγκ.

Ο Pliner ήταν ο τελευταίος Εβραίος επικεφαλής του Γκουλάγκ, αλλά η απομάκρυνσή του δεν σήμανε το τέλος των υψηλόβαθμων Εβραίων στην κεντρική διοίκηση του Γκουλάγκ, ούτε στον τεράστιο αριθμό στρατοπέδων και κατασκευαστικών έργων που συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τη δεκαετία του 1950. Μερικά παραδείγματα: Ο  Zinovy Aleshinsky ήταν αναπληρωτής επι  κεφαλής της διοίκησης του Γκουλάγκ το 1939. [40] Ο Yakov Rapoport  ηγήθηκε ορισμένων στρατοπέδων και εργοταξίων μέχρι τη συνταξιοδότησή του στα μέσα της δεκαετίας του 1950. [41] Ο Naftaly Frenkel ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του Γκουλάγκ το 1941 και μέχρι το 1947 ήταν επικεφαλής της Κεντρικής Διεύθυνσης Στρατοπέδων Κατασκευής Σιδηροδρόμων. [42] Ο Grigory Afanasyev (στην παραπάνω φωτογραφία) ηγήθηκε στρατιωτικών εργοταξίων και στρατοπέδων εργασίας σε όλη τη δυτική Ρωσία μέχρι το 1952. [43] Ο Alexander Usievich ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του Γκουλάγκ τη δεκαετία του 1940 και ηγήθηκε στρατοπέδων και κατασκευαστικών έργων μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1954. [44]

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Αν τα πρόσωπα και οι πράξεις αυτών των ανδρών -και άλλων Εβραίων Μπολσεβίκων- εντυπωθούν βαθιά στη λαϊκή συνείδηση, μια δραματική αλλαγή στη στάση απέναντι στο Εβραϊκό Ζήτημα θα γίνει ακαταμάχητη, όπως ακριβώς η πρόσφατη σφαγή στη Γάζα κατέλυσε μια ισχυρή αντίδραση κατά του εβραϊκού κράτους και μια αυξανόμενη εκτίμηση της γενοκτονικής του επιταγής. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το άρθρο μπορεί να βοηθήσει στην ανύψωση αυτών των τεσσάρων εκπροσώπων του εβραϊκού έθνους στο προφίλ που τους αξίζει, στην πρώτη γραμμή των μεγαλύτερων μαζικών δολοφόνων της ιστορίας.

Αυτοί οι άνδρες δεν ήταν απλώς μαζικοί δολοφόνοι. Το σχέδιό τους ήταν η παγκόσμια γενοκτονία . Ο κομμουνισμός από την αρχή είχε παγκόσμιες φιλοδοξίες και αυτοί οι άνδρες προσπάθησαν να το κάνουν πραγματικότητα. Αν είχαν αποκτήσει τέτοια δύναμη, θα είχαν εξοντώσει όλους όσους ξεχώριζαν από την κοινή μάζα της ανθρωπότητας. Θα ήταν (και ήταν , στη Ρωσία, για δεκαετίες) ένα ιδιαίτερα τερατώδες πρόγραμμα: να σκοτώσουν όλους όσους άξιζαν, ώστε οι υπόλοιποι να μπορέσουν να υποδουλωθούν. Υπό αυτή την έννοια, η ατζέντα του κομμουνισμού φαίνεται πανομοιότυπη με αυτή του Ταλμουδικού Εβραϊσμού . Ευτυχώς, ο Στάλιν τελικά παρέδωσε το κράτος σε εθνοτικά Ρώσους, εκτοπίζοντας τους Εβραίους, και η κομμουνιστική Ρωσία έχασε μεγάλο μέρος του δυναμισμού και της θανατηφόρας αγριότητάς της. Μια ακόμη μορφή κοσμικού εβραϊκού μεσσιανισμού είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της, αφήνοντας πίσω ένα φλοιό ενός έθνους υποδοχής, βαθιά σημαδεμένο και τραυματισμένο.

Αυτά τα παραδείγματα Εβραίων μαζικών δολοφόνων δεν έχουν απλώς ιστορικό ενδιαφέρον. Συνειδητοποιήστε ότι αν ποτέ μια αντι-λευκή κυβέρνηση ανέβαινε στην εξουσία με απεριόριστη εξουσία όπως συνέβη στην ΕΣΣΔ, δεν θα υπήρχε έλλειψη Εβραίων δημίων έτοιμων και πρόθυμων να εμπλακούν σε μαζικές δολοφονίες της παραδοσιακής αμερικανικής λευκής πλειοψηφίας. Το μίσος είναι ήδη εκεί - το ολοκαύτωμα που διαπράχθηκε από μια λευκή, χριστιανική κοινωνία, οι νόμοι περί μετανάστευσης του 1924 και του 1952, ο αποκλεισμός των Εβραίων από τα σχολεία του Ivy League και τις χρηματοπιστωτικές εταιρείες της Wall Street στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, κ.λπ.

Από την κριτική του Kevin MacDonald για το βιβλίο του Yuri Slezkine "  Ο Εβραϊκός Αιώνας" :

Η εβραϊκή εμπλοκή στην κομμουνιστική ελίτ της ΕΣΣΔ μπορεί να θεωρηθεί ως μια παραλλαγή ενός αρχαίου θέματος στην εβραϊκή κουλτούρα και όχι ως ένα νέο που προέκυψε από τις ειδικές συνθήκες της Μπολσεβίκικης Επανάστασης. Αντί να είναι οι πρόθυμοι πράκτορες εκμεταλλευτικών μη εβραϊκών ελίτ που ήταν σαφώς διαχωρισμένες τόσο από τους Εβραίους όσο και από τον λαό που κυβερνούσαν, οι Εβραίοι έγιναν ένα εδραιωμένο μέρος μιας εκμεταλλευτικής και καταπιεστικής ελίτ στην οποία τα όρια των ομάδων ήταν θολά. Αυτό το θόλωμα των ορίων υποβοηθήθηκε από τέσσερις διαδικασίες, όλες καλυμμένες από τον Slezkine: η αποβολή των εμφανών εβραϊκών ταυτοτήτων υπέρ ενός επιχρίσματος διεθνούς σοσιαλισμού στον οποίο η εβραϊκή ταυτότητα και η εθνική δικτύωση ήταν σχετικά αόρατες· η αναζήτηση θέσεων χαμηλότερου προφίλ προκειμένου να μειωθεί η εβραϊκή υπεροχή (π.χ., Τρότσκι)· η υιοθέτηση σλαβικών ονομάτων· και η συμμετοχή σε περιορισμένο αριθμό γάμων με μη εβραϊκές ελίτ. ...

Αν και η αντικατάσταση των Γερμανών από Εβραίους είχε ξεκινήσει ήδη από την εποχή της Μπολσεβίκικης Επανάστασης, μια βασική συνέπεια της Επανάστασης ήταν η αντικατάσταση μιας Mercurian group, των Γερμανών, από μια άλλη, τους Εβραίους. Η διαφορά μεταξύ Εβραίων και Γερμανών ήταν ότι οι Εβραίοι είχαν μια μακροχρόνια έμφυτη αντιπάθεια, λόγω παρελθοντικών ιστορικών παραπόνων, τόσο πραγματικών όσο και φανταστικών, προς τον λαό και τον πολιτισμό που ήρθαν να διοικήσουν. Πράγματι, οι Ρώσοι της εθνικιστικής δεξιάς θαύμαζαν τους Γερμανούς, τουλάχιστον μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για παράδειγμα, ένα καταστατικό μιας εθνικιστικής οργάνωσης, της Ρωσικής Λαϊκής Ένωσης Μιχαήλ Αρχαγγέλου, εξέφραζε «ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στον γερμανικό πληθυσμό της Αυτοκρατορίας»,16 ενώ ο ηγέτης της, Vladimir Purishkevich, κατηγόρησε τους Εβραίους για «αδιάλλακτο μίσος για τη Ρωσία και οτιδήποτε ρωσικό».17

Οι Εβραίοι αντιπαθούσαν τη χριστιανική θρησκεία της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ρώσων λόγω της ανταγωνιστικής σχέσης μεταξύ Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού ανά του αιώνες. Οι Εβραίοι δεν εμπιστεύονταν τους αγρότες, οι οποίοι «εξαφανίστηκαν» (σελ. 140) από τη διανόηση μετά τα πολυάριθμα αντιεβραϊκά πογκρόμ, ειδικά μετά το 1880.
Και οι Εβραίοι κατηγορούσαν τον τσάρο ότι δεν έκανε αρκετά για να κρατήσει τους αγρότες υπό έλεγχο και για την επιβολή των διαφόρων ποσοστώσεων στην εβραϊκή πρόοδο που τέθηκαν σε εφαρμογή, ξεκινώντας επίσης από τη δεκαετία του 1880 - ποσοστώσεις που επιβράδυναν αλλά σε καμία περίπτωση δεν σταμάτησαν την εβραϊκή υπερεκπροσώπηση στα πανεπιστήμια και τα επαγγέλματα. ...

Η εγκαθίδρυση του Ρητά Θεραπευτικού Κράτους υποβοηθήθηκε σημαντικά από ένα ακόμη εβραϊκό πνευματικό κίνημα, τη Σχολή της Φρανκφούρτης, η οποία συνδύαζε την ψυχανάλυση και τον μαρξισμό. Το αποτέλεσμα ήταν μια κουλτούρα κριτικής που ουσιαστικά στόχευε όχι μόνο στην απονομιμοποίηση της παλαιότερης αμερικανικής κουλτούρας, αλλά προσπάθησε ακόμη και να αλλοιώσει ή να εξαλείψει την ίδια την ανθρώπινη φύση: «Η στατιστική σύνδεση μεταξύ του «εβραϊκού ζητήματος» και της ελπίδας για ένα νέο είδος ανθρωπότητας φαίνεται αρκετά ισχυρή» (σελ. 90).

Και όταν οι άνθρωποι δεν συνεργάζονται για να γίνουν ένα νέο είδος, υπάρχει πάντα δολοφονία. Ο Slezkine περιγράφει τον Walter Benjamin, ένα είδωλο της Σχολής της Φρανκφούρτης και αγαπημένο της σημερινής γενιάς μεταμοντέρνων διανοουμένων, «με γυαλιά στη μύτη του, φθινόπωρο στην ψυχή του και έμμεσο φόνο στην καρδιά του» (σελ. 216), ένα σχόλιο που καταδεικνύει τη λεπτή γραμμή μεταξύ δολοφονίας και πολιτισμικής κριτικής, ειδικά όταν σε αυτήν εμπλέκονται εθνοτικοί ξένοι. Πράγματι, σε μια άλλη περίπτωση, ο Benjamin δήλωσε: «Το μίσος και το πνεύμα της θυσίας... τρέφονται από την εικόνα των σκλαβωμένων προγόνων παρά από αυτή των απελευθερωμένων εγγονιών».29 Αν και ο Slezkine υποβαθμίζει αυτή την πτυχή του εβραϊκού κινήτρου, οι δακρύβρεχτες αντιλήψεις των Εβραίων για την ιστορία τους - οι εικόνες τους για τους σκλαβωμένους προγόνους τους - ήταν ισχυρά κίνητρα του μίσους που εξαπέλυσαν οι αναταραχές του εικοστού αιώνα.

Όσο για τους τέσσερις άνδρες που περιγράφηκαν παραπάνω, η θεία πρόνοια φρόντισε να υποφέρουν και να πεθάνουν τουλάχιστον με κάποια παρέμβαση, αν όχι άμεσα στο όνομα της αιώνιας δικαιοσύνης. Όλοι τους υπέστησαν σύλληψη, απώλεια θέσης, οικογένειας και κύρους. Όλοι τους υπέστησαν έντονες περιόδους βασανιστηρίων, αγωνίας, φόβου και το δίλημμα να κάνουν ταπεινωτικές ομολογίες σε παράλογες συνωμοσίες και εγκλήματα. Έπειτα, ελπίζοντας μέχρι το τέλος για χάρη ή την ανακοίνωση ότι η σύλληψή τους ήταν ένα μεγάλο λάθος, άκουσαν την καταδίκη σε θάνατο, οδηγήθηκαν γρήγορα στην άκρη ενός λάκκου, αναγκάστηκαν να γονατίσουν και ένιωσαν τη σφαίρα να εκρήγνυται στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Κανένας άνθρωπος δεν εκτελέστηκε πιο δίκαια, ειρωνικά από την ίδια τη δύναμη που ενέκρινε τα εγκλήματά τους.

---

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Η NKVD ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1934 ως νέα δομή ασφαλείας, αντικαθιστώντας την Cheka/OGPU: Narodnyy komissariat vnutrennikh del (Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών Υποθέσεων). Δεν κάλυπτε τις εσωτερικές υποθέσεις με τον τρόπο που το κάνει το Υπουργείο Εσωτερικών των ΗΠΑ. Ήταν αυστηρά ένα όργανο ασφαλείας, που επέβλεπε στα διάφορα τμήματά του τη μυστική αστυνομία (GUGB ή Κύρια Διεύθυνση Κρατικής Ασφάλειας), το Γκουλάγκ (Κύρια Διεύθυνση Στρατοπέδων Σωφρονιστικής Εργασίας), τη συνοριακή φρουρά και άλλα στρατεύματα, την τακτική αστυνομία και τις φυλακές, και την πολιτοφυλακή. Ο προηγούμενος επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας, Βιατσεσλάβ Μενζίνσκι, ο οποίος ήταν άρρωστος εδώ και χρόνια, πέθανε τον Μάιο και ο Στάλιν προήγαγε (μετά από κάποιο δισταγμό) τον Γιαγκόντα σε Γενικό Επίτροπο της NKVD.

[2] Wikipedia, "Gulag", https://en.wikipedia.org/wiki/Gulag#Death_toll

[3] «Η Ιστορία των Γκουλάγκ» στη διεύθυνση https://gulag.online/articles/historie-gulagu?locale=en

[4] Οι βασικές πληροφορίες για αυτούς τους άνδρες έχουν ληφθεί από δύο έργα: 1) Евреи в НКВД СССР 1936-1938 (Εβραίοι στο NKVD της ΕΣΣΔ, 1936-1938) των M. Tumshis και V. Zolotaryov. 2η έκδοση, αναθεωρημένη και διευρυμένη. Μόσχα: Πανεπιστήμιο Dmitry Pozharsky, 2017. 2) Евреи в КГБ: палачи и жертвы (Εβραίοι στην KGB: Δήμιοι και θύματα) του Vadim Abramov. Μόσχα: Izdatel Bystrov, 2006.

[5] Οι Σβερντλόφ και οι Γιάγκοντα διατηρούσαν ένα τυπογραφείο/χαρακτική, το οποίο έθεσαν στη διάθεση του επαναστατικού κινήματος. Ο γιος του Μόβσα Σβερντλόφ, Γιάκοφ, ήταν ένας δυναμικός Μπολσεβίκος και έπαιξε κρίσιμο, αν και βραχύβιο, ρόλο στα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης του Λένιν. Μέχρι τον θάνατό του τον Μάρτιο του 1919 ήταν αναμφισβήτητα ο τρίτος πιο σημαντικός Μπολσεβίκος. Ο Γιάγκοντα παντρεύτηκε την ανιψιά του Γιάκοφ, την Ίντα Αβερμπάχ.

[6] Η μυστική αστυνομία στη Σοβιετική Ένωση ονομάστηκε διαδοχικά Τσέκα, Γκεπουέι, Ογκπου, ΝΚΒΔ, ΜΓΒ και ΚΓΒ.

[7] Το Ειδικό Τμήμα αργότερα εξελίχθηκε στην περίφημη οργάνωση SMERSH κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

[8] Το Γκουλάγκ διοικούνταν για μερικούς μήνες από τους Λετονούς Τέοντορς Άιχμανς, και στη συνέχεια ανέλαβαν την εξουσία Εβραίοι. Από τον Ιούνιο του 1930 έως τον Νοέμβριο του 1938, οι Λάζαρ Κόγκαν, Ματβέι Μπέρμαν και Ισραήλ Πλίνερ ηγήθηκαν διαδοχικά του τεράστιου συστήματος στρατοπέδων εργασίας σκλάβων.

[9] Ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στη χρήση κρατουμένων στρατοπέδων ως σκλάβων εργασίας στα βόρεια στρατόπεδα, ο Εβραίος Ναφτάλι Φρένκελ , εισήγαγε επίσης την διαβόητη μέθοδο σίτισης των ανθρώπων ανάλογα με την εργασία που έκαναν. Έγινε ένας από τους επικεφαλής της κατασκευής της Διώρυγας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Βλέπε Applebaum, Γκουλάγκ: Ιστορία, 31-37 και 53-54. Ο Applebaum δεν προσδιορίζει σαφώς τον Φρένκελ ως Εβραίο, ισχυριζόμενος ότι η καταγωγή του ήταν μυστηριώδης. Δεν ήταν τόσο μυστηριώδης ώστε να αποκρύπτουν την εβραϊκή του ταυτότητα. Ο Φρένκελ συνέχισε να ηγείται άλλων μεγάλων έργων, συμπεριλαμβανομένου του σιδηροδρόμου Βαϊκάλη-Αμούρ με την συνοδευτική ομάδα στρατοπέδων Γκουλάγκ. Ο Φρένκελ ήταν αξιοσημείωτος στο ότι δεν εκδιώχθηκε ποτέ.

[10] Ο Ντόναλντ Ρέιφιλντ αποκάλεσε την κολεκτιβοποίηση «μια πράξη πρωτοφανούς τερατουργίας». Ο Στάλιν και οι δήμιοί του (Νέα Υόρκη, 2004), 180.

[11] Ο Γιάκοφ Γιάκοβλεφ (πραγματικό όνομα Επστάιν) ήταν ο Επίτροπος Γεωργίας εκείνη την εποχή. Ο Σολζενίτσιν τον αποκάλεσε, αναφερόμενος στον ρόλο του στην κολεκτιβοποίηση, «δολοφόνο της αγροτιάς». Ο Εβραίος Μπόρις Μπακ ήταν επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας στην περιοχή του Μέσου Βόλγα και κολεκτιβοποίησε την περιοχή. Ο Εβραίος Φιλίπ Γκολόστσεκιν ήταν υπεύθυνος για το Καζακστάν και εξόντωσε περίπου το σαράντα τοις εκατό του πληθυσμού κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Θα μπορούσα να συνεχίσω...

[12] Όταν ο Γιαγκόντα καθυστερούσε στην προσκόμιση «ομολογιών» που θα αποδείκνυαν μια εκτεταμένη συνωμοσία στην οποία εμπλέκονταν ο Κάμενεφ και ο Ζινόβιεφ, ο Στάλιν τον τηλεφώνησε και τον απείλησε: «Πρόσεχε, αλλιώς θα σου σπάσουμε το πρόσωπο». Ντόναλντ Ρέιφιλντ, 251.

[13] Μεταξύ αυτών ήταν οι Ν.Μ. Λέρνερ, Β.Μ. Κούρσκι, Γ.Ν. Λούλοφ, Μ.Μ. Γκέρζον, Μ.Ι. Λίτβιν και Για. Α. Άρονσον, Τούμσις και Ζολοταργιόφ, 67.

[14] Ντόναλντ Ρέιφιλντ, 287

[15] Simon Sebag Montefiore, Στάλιν: Η Αυλή του Κόκκινου Τσάρου (Alfred Knopf, 2004), 220-21.

[16] Η «Υπόθεση του Αντισοβιετικού Μπλοκ των Δεξιών και των Τροτσκιστών».

[17] Αστειεύτηκε ότι αν ήταν κατάσκοπος, «δεκάδες χώρες θα μπορούσαν να είχαν κλείσει τις υπηρεσίες πληροφοριών τους». Ντόναλντ Ρέιφιλντ, 285.

[18] https://www.geni.com/people/Henrih-Averbakh/6000000064495308846

[19] Ο γιος του Γιαγκόντα, Γκένριχ, ο οποίος πήρε το όνομα της μητέρας του, Αβερμπάχ, φαίνεται να είχε τρία παιδιά στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Η γενεαλογία του Γιαγκόντα συνεχίζεται.

[20] Η Διώρυγα Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής κατασκευάστηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου 1931 και Αυγούστου 1933, και η Διώρυγα Μόσχας-Βόλγα κατασκευάστηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου 1932 και Ιουλίου 1937.

[21] https://protivpytok.org/?page_id=1507 σημείωση 1.

[22] Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν. Επέλεξα μία που θεωρώ πιθανή.

[23] Applebaum, Γκουλάγκ: Ιστορία , 62-64.

[24] Παρά το γεγονός ότι το κανάλι ήταν μια αποτυχία. «Το 1940 χρησιμοποιήθηκε στο 44% της χωρητικότητάς του, και το 1950, μόνο στο 20%.» Oleg Khlevniuk, Η Ιστορία του Γκουλάγκ: Από την Κολλεκτιβοποίηση στον Μεγάλο Τρόμο (Yale University Press, 2004), 335

[25] Ο Σεμιόν Φίριν ήταν κομμουνιστής από το 1918 και εργάστηκε στις στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες του Κόκκινου Στρατού στη Δυτική Ευρώπη τη δεκαετία του 1920. Το 1930 μετατέθηκε στην OGPU, όπου έγινε αναπληρωτής επικεφαλής του Γκουλάγκ και επικεφαλής του στρατοπέδου εργασίας, του οποίου οι κρατούμενοι έχτισαν τη διώρυγα Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής και στη συνέχεια το στρατόπεδο για τη διώρυγα Μόσχας-Βόλγα. Συνελήφθη λίγο πριν ολοκληρωθεί η διώρυγα και εκτελέστηκε τον Αύγουστο του 1937. Ο Γιάκοφ Ραποπόρτ εντάχθηκε στην Τσεκά το 1918 και ηγήθηκε στρατοπέδων εργασίας και μεγάλων κατασκευαστικών έργων της NKVD, συμπεριλαμβανομένης της διώρυγας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής, σε όλη τη Σοβιετική Ένωση από το 1930 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1956.

[26] Cynthia Ruder. Οικοδόμηση του Σταλινισμού: Το Κανάλι της Μόσχας και η Δημιουργία του Σοβιετικού Χώρου (IB Taurus, 2018), 72-73.

[27] Καρλ Σλόγκελ, Μόσχα 1937 (Polity Press, 2013), 487.

[28] Τούμσις και Ζολοταργιόφ, 357 σημείωση 38

[29] Ντέιβιντ Ντάλιν και Μπόρις Νικολάεφσκι, Καταναγκαστική εργασία στη Σοβιετική Ρωσία (Yale University Press, 1947), 119-20.

[30] Ντάλλιν και Νικολάεφσκι, Αναγκαστική Εργασία , 128.

[31] Στεφάν Κουρτουά, Νικολά Βέρθ, κ.ά., Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού (1999), 205.

[32] Μεταξύ των 6600 σορών που θάφτηκαν σε εκείνο το σημείο ήταν και αυτές του Μπέλα Κουν και του Γιάκοφ Γιακόβλεφ (Έπσταϊν), του Επιτρόπου Γεωργίας κατά τη διάρκεια της κολεκτιβοποίησης.

[33] Δεν καταγράφηκαν όλοι οι θάνατοι. Ορισμένοι διοικητές στρατοπέδων ελαχιστοποίησαν τους θανάτους και οι διοικητές των στρατοπέδων συχνά απελευθέρωναν άρρωστους κρατούμενους αμέσως μετά τον θάνατο, για να βελτιώσουν τα στατιστικά στοιχεία θνησιμότητας.

[34] Μερικά παραδείγματα: 1200 πυροβολήθηκαν στα στρατόπεδα Solovki στο βορρά. 2000 στη Vorkuta στο βορρά. 230 σε μία ημέρα στο Belbaltlag, το στρατόπεδο που εξυπηρετούσε τη διώρυγα Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Ο συνολικός αριθμός ήταν προφανώς πολύ μεγάλος. Applebaum, 105-07

[35] Οι Κορεάτες «ήταν ιδιαίτερα σεβαστοί μετανάστες: κάποιοι ήταν Ορθόδοξοι προσήλυτοι που είχαν μετακομίσει σε ρωσικό έδαφος στις αρχές του αιώνα, αφού απειλήθηκαν με αποκεφαλισμό από τον Κορεάτη αυτοκράτορα. Αργότερα, κύματα έφευγαν από την Κορέα, οι οποίοι αποίκισαν την Κορέα το 1910. Οι Κορεάτες είχαν υποστηρίξει τους Μπολσεβίκους το 1917...» Ντόναλντ Ρέιφιλντ, Ο Στάλιν και οι δήμιοί του , 371.

[36] Άπλμπαουμ, 100.

[37] Άπλμπαουμ, 102.

[38] Στεφάν Κουρτουά, Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού , 205

[39] Wikipedia, "Gulag", https://en.wikipedia.org/wiki/Gulag#Death_tol

[40] https://nkvd.memo.ru/index.php/Алешинский,_Зиновий_Ильич

[41] Vadim Abramov, Εβραίοι στην KGB , 273-74.

[42] Tumshis and Zolotaryov, 640-41.

[43] Tumshis και Zolotaryov, 106-07.

[44] Tumshis and Zolotaryov, 627.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική