Ἕνας ἑβραῖος,ἕνας Ἕλληνας καί ὁ Starmer

Αυτή είναι η ιστορία τριών ανδρών, ενός Ρώσου, ενός Έλληνα και ενός Άγγλου, χωρισμένοι στο χρόνο αλλά ενωμένοι από το δόγμα. Ο πρώτος ήταν Εβραίος, γεννημένος Lev Bronstein, αν και είναι περισσότερο γνωστός στην ιστορία ως Leon Trotsky . Αφού οδήγησε τον Κόκκινο Στρατό στη νίκη στον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο Τρότσκι έγινε το δεξί χέρι του Λένιν και μετά το θάνατο του Λένιν αφέθηκε ως αντίπαλος του Στάλιν για την ηγεσία του νέου Σοβιέτ. Ο Στάλιν εξόρισε τον Τρότσκι το 1928 και, αφού ταξίδεψε στην Τουρκία, τη Γαλλία και τη Νορβηγία, ο εξόριστος εγκαταστάθηκε στο Μεξικό. Τον Αύγουστο του 1940, ένας δολοφόνος που έστειλε ο Στάλιν επιτέθηκε στον Τρότσκι με έναν παγοκόφτη. Το αν η δολοφονία ήταν ή όχι τόσο δραματική όσο αυτή που απεικονίστηκε στην ταινία του 1972 Η Δολοφονία του Τρότσκι, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Μπάρτον ως Ρώσο και τον Αλέν Ντελόν ως πράκτορα της NKVD Φρανκ Τζάκσον, είναι κάτι που επαφίεται τους ιστορικούς. Ο Τρότσκι επέζησε της αρχικής επίθεσης, αλλά πέθανε στο νοσοκομείο λίγες μέρες αργότερα, λέγοντας ότι «νομίζω ότι ο Στάλιν τελείωσε τη δουλειά που ξεκίνησε». Ο τροτσκισμός, ωστόσο, ήταν ακόμα πολύ ζωντανός.

Ο δεύτερος από τους βασικούς υποστηρικτές του τροτσκισμού ήταν ένας Έλληνας, ο Μιχάλης Ράπτης, ο οποίος γεννήθηκε το 1911 και αργότερα πήρε το ψευδώνυμο Μισέλ Πάμπλο. Βαριά εμπλεκόμενος στον ελληνικό τροτσκισμό, ο Πάμπλο εξορίστηκε επίσης, το 1936 όταν η Ελλάδα βρέθηκε υπό στρατιωτικό καθεστώς, αν και αυτός και η σύζυγός του διέφυγαν και περνώντας την Ευρώπη στο Παρίσι. Εκεί, όταν η Γαλλία καταλήφθηκε από τους Ναζί, συνέχισε το έργο του για την τροτσκιστική υπόθεση . Μετά τον πόλεμο, έγινε Γενικός Γραμματέας της Τέταρτης Διεθνούς, που είχε ιδρυθεί από τον Τρότσκι στο Παρίσι το 1938. Μετά τον θάνατο του Πάμπλο στην Ελλάδα το 1996, όπου η κηδεία του έγινε δημοσίᾳ δαπάνη,( σημ. Πελασγικῆς : Γιά νά γνωρίζουμε ποιοί ἐν τέλει "ἀπολαμβάνουν" ἀκομη καί μέ τόν θάνατό τους τίς κρατικές τιμές ! Ὁ Θεός νά βοηθᾷ τούς ἀξιολόγους Ἕλληνες νά μήν τύχουν αὐτῆς τῆς "τιμῆς" πού ἔχουν καθιερώσει οἰ δημοκραταραῖοι ! )  τον θυμούνται περισσότερο για την πολιτική έννοια του «εισοδισμού».  (Τροτσκιστική τεχνική : η πολιτική μελών μιας πολιτικής ομάδας που προσχωρούν σε άλλο κόμμα ή ομάδα με σκοπό , συχνά μυστική , να αλλάξουν τις αρχές και τα σχέδιά της.  Όπως οι neocons που εντάσσονται στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα και το μεταστρέφουν προς τα αριστερά .) 

Ο τρίτος άνθρωπος είναι ο σημερινός πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Sir Keir Starmer. Αν και ηγείται του Εργατικού Κόμματος, και συνεπώς της χώρας, με έναν όλο και πιο αυταρχικό τρόπο, μπορεί να φαίνεται υπερβολικό να τον τοποθετήσουμε στην γραμμή του Τρότσκι. Ως όρος κατάχρησης για όσους φαίνεται να ανήκουν στην σκληρή πολιτική αριστερά στη Μεγάλη Βρετανία, το «Trot» ήταν πάντα ακριβώς πίσω από το «Μπολσεβίκο». Όμως το παρελθόν του Starmer είναι αντικείμενο δύο μυστηρίων. Πρώτον, ποια είναι η σχέση του με τον «Pabloism» ( Παμπλισμός) και, δεύτερον, γιατί ουσιαστικά κανείς στα βρετανικά ΜΜΕ δεν μιλά για αυτό;

Η δεκαετία του 1980 είδε τον Starmer στα είκοσί του και να εισέρχεται σε μια καριέρα στο δικηγορικό κλάδο, με την επιλογή του της συντεχνίας να συνάδει με τις πολιτικές του τάσεις. Έγινε Γραμματέας της Εταιρείας Σοσιαλιστών Δικηγόρων Haldane και όχι της εναλλακτικής, της Εταιρείας Εργατικών Δικηγόρων, και υπήρχε μια σημαντική διαφορά απόψεων μεταξύ των δύο οργανώσεων. Η δεύτερη δεν ενέκρινε ό,τι συνέβαινε και είχε συμβεί στη Σοβιετική Ένωση, ενώ το ευνοημένο επαγγελματικό σώμα του Starmer το ενέκρινε, αυτό το σχίσμα κρατούσε ήδη από τη δεκαετία του 1940. Εκτός από την πρωτοεμφανιζόμενη νομική του καριέρα, ο Starmer πέρασε και στην πολιτική δημοσιογραφία.

Η Διεθνής Μαρξιστική Τάση ήταν μια παριζιάνικη ομάδα Παμπλοϊστών ( ὀπαδῶν τοῦ Πάμπλο) της οποίας το βρετανικό τμήμα ονομάστηκε Σοσιαλιστικές Εναλλακτικές. Ένα ομώνυμο περιοδικό κυκλοφόρησε από το 1986 έως το 1987 και συνεπιμελήθηκε από τον Starmer. Ο ίδιος ο Πάμπλο ήταν μεταξύ των συνεργατών και, στα πέντε τεύχη του, οκτώ άρθρα είχε γράψει ο σημερινός πρωθυπουργός της Βρετανίας.

Το πρόγραμμα του Starmer για τον επαναπροσδιορισμό του σοσιαλισμού είχε ως κέντρο βάρους του τον συνδικαλισμό, αλλά  οι Σοσιαλιστικές Εναλλακτικές εισήγαγαν επίσης μια νέα πολιτική προοπτική, τονίζοντας τη δυνατότητα νέων και υποτιθέμενων καταπιεσμένων κοινωνικών φατριών να ενισχύσουν τη σοσιαλιστική υπόθεση. Ο νέος σοσιαλισμός, όπως έλεγαν το περιοδικό και ο συνεκδότης του, «θα πρέπει αναγκαστικά να έχει τις ρίζες του στην αντικαπιταλιστική συμμαχία όλων των χειραφετητικών κινημάτων». Επιδιώκοντας να διευρύνει τη δυνητική σοσιαλιστική βάση, ο Starmer προανήγγειλε την τρέχουσα εγκατάλειψη της λευκής εργατικής τάξης του ίδιου και των Εργατικών, επιμένοντας ότι «η εργατική τάξη υπάρχει πέρα ​​από την ιστορική της βάση ανάμεσα στους λευκούς, άνδρες εργάτες». «Σήμερα η πρόκληση για το status quo προέρχεται από κινήματα διαμαρτυρίας που δεν βασίζονται αποκλειστικά στην τάξη, αλλά αντιπροσωπεύουν μια μεγάλη ποικιλία κοινωνικών ομάδων», έγραψε. Αυτές οι ομάδες φαίνονται πολύ γνωστές στη σύγχρονη Βρετανία, που περιλαμβάνουν «περιβαλλοντολόγους, ενώσεις ενοικιαστών, εθνοτικές μειονότητες, φεμινίστριες, γκέι, πυρηνικούς αφοπλιστές κ.λπ.». Αυτή είναι μια προφανής απόκλιση από τον μαρξισμό. Οι εργάτες υποστηρίχθηκαν, τουλάχιστον ονομαστικά, από τους κομμουνιστές, ενώ ο Starmer και το υπουργικό του συμβούλιο έχουν καταστήσει απολύτως σαφές το μίσος τους για τη λευκή εργατική τάξη στη Βρετανία, και αυτές οι νέες «περιθωριοποιημένες» ομάδες ευνοούνται από το σημερινό ελιτιστικό, μητροπολιτικό Εργατικό Κόμμα. πώς η παλιά του βάση δεν είναι. Ωστόσο, όταν δεν διηύθυνε ένα περιοδικό Pabloite, ο Starmer βρήκε χρόνο για να βιώσει τον σοσιαλισμό σε επίγειο επίπεδο.

Το πλήρες όνομα, η ημερομηνία και ο τόπος γέννησης, ο αριθμός διαβατηρίου και η διεύθυνση της οικογένειας του Sir Keir παρατίθενται μεταξύ άλλων συμμετεχόντων στο International Work Camp σε έναν φάκελο που ανακαλύφθηκε από την Mail στην ενότητα «Foreign Intelligence Main Directorate – Operative Files» των αρχείων της μυστικής αστυνομίας της Τσεχοσλοβακίας... ( Πώς ο νεαρός Sir Keir Starmer κατέληξε σε αρχεία κατασκόπων κομμουνιστών αφού εντάχθηκε σε ένα στρατόπεδο εργασίας της Τσεχοσλοβακίας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου) 

Το 1986, στα είκοσί του, ο Keir Starmer παρακολούθησε ένα κομμουνιστικό στρατόπεδο εργασίας στην τότε Τσεχοσλοβακία. Αυτό ήταν στο αποκορύφωμα της καταστολής της ελευθερίας του λόγου κατά τον ψυχρό πόλεμο και ο θεατρικός συγγραφέας Václav Havel ήταν μεταξύ εκείνων που φυλακίστηκαν επειδή μίλησαν ανοιχτά κατά του κομμουνισμού. Αυτό έχει απήχηση στη σύγχρονη Βρετανία, όπου το ζήτημα της ελευθερίας του λόγου —και η κριτική της κυβερνητικής πολιτικής ειδικότερα— είναι ένα καυτό θέμα. Ένα συνδικάτο που δεν ευνοείται από τη βρετανική κυβέρνηση είναι η Ένωση Ελευθερίας Λόγου, που ιδρύθηκε από τον δημοσιογράφο Toby Young, ο οποίος αναφέρει τα εξής:

Οι παμπ και άλλες επιχειρήσεις που απευθύνονται σε πελάτες ενδέχεται να απαγορεύσουν συζητήσεις για επίμαχα θέματα, όπως οι Χριστιανοί που εκφράζουν βαθιά πεποιθήσεις για το σεξ και τον γάμο ή οι φεμινίστριες που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών που βασίζονται στο σεξ, για να αποφευχθεί η παραβίαση των προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων για τα δικαιώματα των εργαζομένων του Εργατικού Κόμματος, προειδοποίησε η βρετανική υπηρεσία παρακολούθησης ισότητας. .

ΕΔΩ  Διαβάζουμε ἐπίσης καί τό σχετικό ἄρθρο μας : Δέν συμφωνεῖς μέ τήν διεφθαρμένη Δύσιν ; Συλλαμβάνεσαι...

Τα «δικαιώματα» που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται είναι αυτά των εργαζομένων στον κλάδο της φιλοξενίας που δεν πρέπει να προσβάλλονται, κάτι που θεωρείται ότι ισοδυναμεί με «παρενόχληση». Δεν υπάρχει σαφής ορισμός του «αδικήματος» στο βρετανικό δίκαιο.

Το αριστερό κατεστημένο στη Βρετανία έχει εξασφαλίσει κάλυψη πυρών για τον Starmer και το παρελθόν του οπαδού του Πάμπλο. Σε ένα εγκωμιαστικό κομμάτι για τον Starmer τέσσερις μήνες πριν από τις γενικές εκλογές που, ενώ δεν έφερε ακριβώς τον Starmer και τους Εργατικούς στην εξουσία, τουλάχιστον του επέτρεψε να βάλει τα κλειδιά στην 10 Downing Street, ο  ένθερμος Εργατικός  Andrew Marr συζητά για τον Starmer μέσω ενός βιβλίου- αγιογραφίας γραμμένο από τον αμφίβολο Tom Baldwin. Δεν γίνεται καμία αναφορά στη συναναστροφή του Starmer  με τη σκληρή Αριστερά, αντ' αυτού πηδούσε κατευθείαν από την υιοθέτηση του νόμου μέχρι να γίνει DPP (Διευθυντής Δημοσίων Εισαγγελιών) και ακόμη και τότε παραμελούσε να αναφέρει τους μουσουλμάνους που υπερασπίστηκε και οι οποίοι τώρα προκαλούν σάλο ( Σκάνδαλο βιασμῶν ἀπό ὁμάδες Πακιστανῶν ) στους επικριτές του Starmer . Ο Baldwin αφιερώνει επίσης μεγάλο μέρος της υποτιθέμενης οικονομικά φτωχής παιδικής ηλικίας του Starmer, μεγαλώνοντας όπως ισχυριζόταν σε ένα φτωχό μέρος της κομητείας του Surrey.

Αυτό είναι το λιγότερο φανταστικό. Ο Starmer μεγάλωσε στο Oxted, μια πόλη που ήξερα καλά καθώς μεγάλωσα ταυτόχρονα λίγα μίλια πιό μακριά, και η Oxted φιλοξενούσε τον πλησιέστερο κινηματογράφο μας. Το ξέραμε ως την πόλη όπου ζούσαν τα πλούσια παιδιά. Στην πραγματικότητα, ήμουν στο σχολείο με τον Starmer, ένα χρόνο πιο πάνω από αυτόν στο Reigate Grammar School στην ίδια κομητεία, έχοντας κερδίσει τη θέση μου χάρη σε μια υποτροφία βάσει εξετάσεων. Είναι μεγάλη έκπληξη για μένα ότι ένα τόσο συντηρητικό σχολείο θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει έναν τόσο ριζικά αριστερό πρωθυπουργό. Ο Starmer ανέφερε επίσης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ότι ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής εργαλείων, φέρνοντας στην μνήμη εικόνες μιάς επίπονης και πολύ σκληρής δουλειάς καθώς βαρούσε ένα σφυρί σιδηρουργού σε ένα καταραμένα ζεστό εργαστήριο. Στην πραγματικότητα, ο Starmer senior - με τον οποίο ο σημερινός πρωθυπουργός είχε μια ψυχρή και απόμακρη σχέση - ήταν ιδιοκτήτης μιας εταιρείας κατασκευής εργαλείων. Αυτός ο τύπος πρώτων υλών με βάσει την τάξη, είναι γνωστός στη βρετανική πολιτική, αλλά τι γίνεται με τα πιο σημαντικά κεφάλαια του παρελθόντος του Starmer πέρα ​​από αυτές τις αδύναμες προσπάθειες να τον συνδέσει με την εργατική τάξη που τόσο υβρίζει; Γιατί τα βρετανικά συστημικά μέσα ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται σχεδόν καθόλου για το ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό παρελθόν του σημερινού, αμφιλεγόμενου Πρωθυπουργού τους;

Σε ένα άρθρο από το 2020, όταν ο Starmer ήταν ο πρώτος υποψήφιος για την ηγεσία των Εργατικών, η Daily Mail ανέφερε έναν ανώνυμο βουλευτή των Εργατικών να αποκαλεί τον σημερινό Πρωθυπουργό «τροτσκιστή πολυτελείας» ( Σημ. Πελασγ. σάν τήν Γαρούφω τῆς Ἐκάλης) , καθώς και να αναφερθεί στις Σοσιαλιστικές Εναλλακτικές, αλλά η εφημερίδα μουγκάθηκε. επί του θέματος από τότε. Αυτά για τα MΜΕ.

« Ο πρωτοπόρος των Εργατικών μεγάλωσε στην πλούσια χρηματιστηριακή πόλη Oxted (εικόνα αρχείου) στο Surrey, παρά τους ισχυρισμούς του για μια πιο ταπεινή ανατροφή...» ἔγραφε ἡ Daily Mail,πρό 4ετίας

Επίσης το 2020, ένα άρθρο από τη σκληρή Αριστερά που απορρίπτει τις προηγούμενες ενώσεις του Starmer περιγράφει με ακρίβεια τη αδιάφορη στάση των ΜΜΕ απέναντι στον Πρωθυπουργό σήμερα:

Ήταν ο Keir Starmer τροτσκιστής; Ή οπαδός του Μισέλ Πάμπλο και άρα «Παμπλοϊστής»; Υπάρχει διαφορά; Πράγματι, ποιος ήταν αυτός ο «Michel Pablo» και τι στο καλό είναι ο «Pabloism»;

Ενδιαφέρεται κανείς; ( Ε Δ Ω )

Πράγματι. Το άρθρο συνεχίζει περιγράφοντας την έγκριση του Πάμπλο για την επιτυχία του Μάο και του Τίτο και η έννοια των «κρατών πελατών» ενέπνευσε μια ιδέα που συνδέει τον Πάμπλο με τον Starmer:

Αυτό οδήγησε στον [Πάμπλο] να διατυπώσει μια ιδέα του «βαθιού εισοδισμού» (entryism «sui generis»  [ «ειδικού τύπου» ]) όπου οι τροτσκιστές θα προσχωρούσαν στα μαζικά Κομμουνιστικά Κόμματα και θα προσπαθούσαν να επηρεάσουν την ανάπτυξή τους χωρίς να αποκαλύπτουν ανοιχτά την πολιτική τους.

Αντί για ένα «μαζικό Κομμουνιστικό Κόμμα», ο Starmer επέλεξε το Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας.

Και τι γίνεται με τους Βρετανούς πολιτικούς της δεξιάς του κέντρου, όπως αυτοί; Ο καθηγητής Matt Goodwin είναι σχεδόν μόνιμο στέλεχος στα κεντροδεξιά βρετανικά μέσα ενημέρωσης ( πολιτικός σχολιαστής) και γίνεται δύναμη στο Reform UK, ( τό Ἐθνικιστικό κόμμα τοῦ Nigel Farage ) του οποίου ο πολιτικός αστέρας είναι πολύ ανερχόμενος, και στο συνέδριο του κόμματος του οποίου μίλησε πρόσφατα ο καθηγητής Goodwin . 

Ο καθηγητής Goodwin επιτίθεται στον Keir Starmer προσωπικά —ένα εθνικό χόμπι προς το παρόν— από τις 13:00 περίπου στο βίντεο, και δεδομένου ότι το ακαδημαϊκό του υπόβαθρο είναι στα στατιστικά στοιχεία, είναι δεμένος με γεγονότα και αριθμούς με έναν τρόπο σπάνιο στην πολιτική τάξη. Αν κάποιος επρόκειτο να αποκαλύψει το τροτσκιστικό παρελθόν του Starmer, σίγουρα αυτός θα ήταν ο καθηγητής Goodwin. Και δεν το ανέφερε. Το ότι ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου συνδέθηκε στο παρελθόν με το δόγμα της σκληρής αριστεράς θα έπρεπε να είναι ένα σοβαρό όπλο, ιδιαίτερα για ένα κόμμα που επισκιάζει τους Τόρις. Αναρωτιέται κανείς ποια θα μπορούσε να είναι η αντίδραση των μέσων ενημέρωσης εάν ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο ηγέτης του Reform UK που και ο ίδιος υποδεικνύεται ως μελλοντικός Πρωθυπουργός, ανακάλυπταν ότι ήταν ένθερμος αναγνώστης του Julius Evola.

Ο μόνος Βρετανός δημοσιογράφος που ανέφερε ακόμη και το γεγονός ότι ο Starmer ήταν ή ήταν οπαδός του Πάμπλο, και άρα κατ' επέκταση τροτσκιστής, είναι ο βετεράνος συγγραφέας Peter Hitchens, ο επιζών μικρότερος αδελφός του αείμνηστου Christopher Hitchens.

Ο Hitchens γίνεται πιο απερίσπαστος όσο μεγαλώνει και πολιτικά κουρασμένος, αλλά είναι όλο και πιο ειλικρινής. Ο λόγος που δίνει για τη σιωπή του ραδιοφώνου για το ριζοσπαστικό πολιτικό παρελθόν του Starmer είναι ένας απλός:

Δεν το καταλαβαίνουν. Οι περισσότεροι που γράφουν για πολιτική σε αυτή τη χώρα είναι πολιτικά αναλφάβητοι.

Αυτό είναι απίθανο να οδηγήσει σε πολλές προσκλήσεις για γεύμα από δημοσιογράφους συναδέλφους, αλλά ο Hitchens καταλαβαίνει τόσο το επάγγελμά του όσο και την πολιτική του. Συγκεκριμένα, κατανοεί τον τροτσκισμό επειδή, στα νιάτα του, ήταν ο ίδιος τροτσκιστής, γεγονός που δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει και που του δίνει την επίγνωσή του για τον Starmer.

Ο Starmer παρουσιάζεται στον βρετανικό Τύπο ως «βαρετός», αλλά είναι ψυχολογικά συναρπαστικός. Όταν ρωτήθηκε για το αγαπημένο του βιβλίο ή ποίημα σε μια συνέντευξη, φάνηκε ελαφρώς έκπληκτος με την ερώτηση και είπε ότι δεν είχε κανένα από τα δύο. Ποιος άνθρωπος δεν έχει ένα αγαπημένο λογοτεχνικό κομμάτι; Υπάρχει κάτι αυτιστικό στον άντρα, σαν να μην λειτουργεί σε ανθρώπινο επίπεδο, αλλά σαν ένα είδος προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης. 

Ο Peter Hitchens περιγράφει τον πρωθυπουργό ως «ένα εξαιρετικά δογματικό άτομο», το οποίο είναι ακριβές όσο πάει, αλλά είναι περισσότερο δογματικός παρά απλά δογματικός, και αυτό τον κάνει απολύτως κατάλληλο για τη σκληρή Αριστερά.

Η σύγχρονη Βρετανία είναι, φυσικά, ένα πολύ διαφορετικό μέρος από τη Σοβιετική Ένωση. Ένα από τα κύρια σημεία διαφοράς μεταξύ του Τρότσκι και του Στάλιν ήταν ότι, ενώ ο Lev Bronstein ευνοούσε μια περίοδο καπιταλισμού για να γκρεμίσει αυτό ακριβώς το οικοδόμημα, ο Στάλιν δεν το έκανε. Ο Starmer φαίνεται να είναι με τον Στάλιν περιφρονώντας τους καπιταλιστές. Οι πλούσιοι εγκαταλείπουν τώρα τη Βρετανία σε επίπεδα ρεκόρ λόγω των πολιτικών του, με τους εκατομμυριούχους να φεύγουν από τη χώρα το 2024 σε επίπεδο 150% υψηλότερο από αυτό του 2023.

Ο Starmer δεν είναι ο πρώτος πρωθυπουργός στην πρόσφατη ιστορία που έχει πέσει κάτω από τα ξόρκια του Τρότσκι. Ο Tony Blair, του οποίου οι Νέοι Εργατικοί ξεκίνησαν το έργο του οποίου η κυβέρνηση Starmer είναι η εκδοχή συνέχειας, συντάχθηκε κι᾿ ο ίδιος με τον τροτσκισμό αφού διάβασε τον πρώτο τόμο της βιογραφικής τριλογίας του Ρώσου του Isaac Deutsche, όπως αποκάλυψε ένα άρθρο του Guardian το 2017:

«Εδώ είναι αυτός ο τύπος ο Τρότσκι που εμπνεύστηκε τόσο πολύ από όλα αυτά που πήγε να δημιουργήσει μια ρωσική επανάσταση και άλλαξε τον κόσμο. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ περίεργο πράγμα – κυριολεκτικά ήταν σαν ένα φως να ανάβει», είπε ο Μπλερ στο Reflections with Peter Hennessy στο Radio 4.

Ενώ ο Starmer όπως πάντα χαρακτηριζόταν ως «Κορμπυνίτης», ή οπαδός του  Jeremy Corbyn, του ηγέτη των Εργατικών πριν από τη θητεία του, οι έμπειροι παρατηρητές της βρετανικής πολιτικής θα αναγνωρίσουν τον Blair ως τον πραγματικό μέντορα του πρωθυπουργού. 

Είναι πιθανό ένας πυρσός που άναψε στη Σοβιετική Ρωσία, που πυροδότησε τό άναμμά του στην Ελλάδα και το Παρίσι, και ένας πυρσός που φώτισε τόσο τον Tony Blair, να έχει περάσει στον Sir Keir Starmer και μπορεί να μην σβήσει πριν τελειώσει το έργο. 

Ἀπό :  theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική

Ὁ Starmer βυθίζει τήν Βρετανία !

Γράφει ὁ Constantin von Hoffmeister

Ὁ Keir Starmer στέκεται σὲ ἕνα βασίλειο ποὺ σκοτεινιάζει κάθε ἑβδομάδα. Σὲ ὅλη τὴ Βρετανία, ὁ ἄνεμος μεταφέρει ἕνα σκληρὸ μήνυμα: ἕνας ἡγέτης ποὺ ὑποσχέθηκε ἠρεμία τώρα ἡγεῖται ἑνὸς τοπίου ποὺ ἔχει σημαδευτεῖ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κόπωση, τὶς ὑψηλὲς τιμές, τὸ κλείσιμο ἐργοστασίων, τὶς μαζικὲς πιέσεις μετανάστευσης καὶ ἕνα αὐξανόμενο αἴσθημα προδοσίας. 

Οἱ πολῖτες αἰσθάνονται πιεσμένοι ἀπὸ δυνάμεις ποὺ εἶναι πολὺ πέρα ἀπὸ τὸν ἔλεγχό τους, καθὼς οἱ νεοαφιχθέντες ἀναδιαμορφώνουν ὁλόκληρες περιοχές, περιορίζουν τὴν προσφορὰ στέγασης καὶ ἐντείνουν τὸν ἀνταγωνισμὸ γιὰ τοὺς σπάνιους πόρους. Οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες πιέζονται, τὰ νοσοκομεῖα ἀντιμετωπίζουν αὐξανόμενες οὐρές, τὰ τοπικὰ συμβούλια ἀντιμετωπίζουν αὐξανόμενα βάρη. Τὰ ἐνοίκια αὐξάνονται, ἡ ἀγοραστικὴ δύναμη τῶν μισθῶν μειώνεται καὶ οἱ γνωστοὶ ρυθμοὶ τῆς βρετανικῆς ζωῆς δίνουν τὴ θέση τους σὲ ἕνα κλίμα ἀβεβαιότητας. 

Μέσα σὲ αὐτό τόν εὔθραυστο καιρό, ὁ Starmer  ἐπιλέγει τὸ μονοπάτι τοῦ μακρινοῦ πολέμου, τῆς ξένης πίστης καὶ τῆς ἀτλαντικῆς ὑπακοῆς. Ἡ φιλοδοξία του στοχεύει σὲ ζητήματα μακριὰ ἀπὸ τὸ βρετανικὸ ἔδαφος, ἐνῷ ἡ ζωὴ στὸ νησὶ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ δύσκολη κάθε μῆνα, μὲ κάθε ἐποχὴ νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ βαθύτερο ἄγχος μεταξὺ τῶν οἰκογενειῶν ποὺ νιώθουν ὅτι τὸ βασίλειο ποὺ κληρονόμησαν τοὺς γλιστράει ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ τὰ χέρια τους. 

Αὐτὴ ἡ κατεύθυνση ἐπιδεινώνει τὸ αἴσθημα τοῦ ἐκτοπισμοῦ ποὺ ἐξαπλώνεται στὶς πόλεις καὶ τὶς κωμοπόλεις. Ἡ μαζικὴ μετανάστευση συνεχίζεται μὲ ρυθμὸ ποὺ μεταμορφώνει τὶς κοινότητες πιὸ γρήγορα ἀπὸ ὅ,τι μποροῦν νὰ προσαρμοστοῦν, δημιουργῶντας πολιτισμικὸ ἀποπροσανατολισμὸ καὶ ἔντονη πίεση στὰ σχολεῖα, τὰ δίκτυα μεταφορῶν καὶ τὴ συνοχὴ τῶν γειτονιῶν. Ἀντὶ νὰ ἀντιμετωπίσει αὐτὴ τὴν ἀναταραχὴ μὲ σαφήνεια καὶ ἀποφασιστικότητα, ὁ Starmer διοχετεύει τὴν ἐνέργειά του πρὸς τὶς ἐξωτερικὲς συγκρούσεις καὶ τὴν παγκόσμια στάση, σὰν ἡ σωτηρία της Βρετανίας νὰ βρίσκεται σὲ ξένα χαρακώματα καὶ ὄχι στὴν ἀναβίωση τῶν δικῶν της θεμελίων. Οἱ πολῖτες βλέπουν τοὺς πόρους νὰ ρέουν πρὸς τὰ ἔξω ἐνῷ οἱ δικοί τους δρόμοι καταρρέουν. 

Βλέπουν ἡγέτες ποὺ μιλοῦν γιὰ ἀνθρωπιστικὸ καθῆκον, ἀγνοῶντας τὴν πραγματικότητα τῶν πιεσμένων προϋπολογισμῶν καὶ ἑνὸς κοινωνικοῦ ἱστοῦ ποὺ σφίγγεται ὅλο καὶ περισσότερο. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ διευρυνόμενο χάσμα μεταξὺ κυβερνώντων καὶ κυβερνωμένων, τὸ αἴσθημα ἐγκατάλειψης βαθαίνει. Ἕνα ἔθνος ποὺ ἐπιδιώκει τὴν ἀνανέωση δέχεται μόνο περισσότερο δημογραφικὸ μετασχηματισμὸ καὶ περισσότερα βάρη ποὺ ἐπιβάλλονται στὶς κοινότητες ποὺ βρίσκονται ἤδη στὰ ὅρια. 

Κατηγορίες γιὰ ὑφέρπουσα αὐταρχικὴ φιλοδοξία ἀκολουθοῦν τὸν Starmer παντοῦ. Ἡ κατηγορία ρέει εὔκολα: ἕνας ἡγέτης ποὺ συγκεντρώνει τὴν ἐξουσία, περιορίζει τὸν λόγο, ἀξιοποιεῖ τὶς ὑπηρεσίες ἀσφαλείας γιὰ ἐγχώριες ἀτζέντες καὶ ἀντιμετωπίζει τὴ διαφωνία ὡς κίνδυνο. Ἡ Βρετανία, ποὺ κάποτε καθοδηγοῦνταν ἀπὸ μιὰ κουλτούρα ἐλευθερίας καὶ ἁπλοῦ λόγου, τώρα ὁδεύει πρὸς τὸν ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο. Ἡ ἐπιτήρηση ἐπεκτείνεται. Οἱ διαμαρτυρίες ἀντιμετωπίζουν αὐστηρὸ ἔλεγχο. Ἡ δημόσια ἐπικοινωνία αἰσθάνεται ὅτι παρακολουθεῖται. Ἕνα βασίλειο χτισμένο πάνω σὲ ἀρχαῖες ἐλευθερίες υἱοθετεῖ τώρα συνήθειες ποὺ κάποτε συνδέονταν μὲ αὐτοκρατορίες σὲ παρακμή. 

Ταυτόχρονα, ἡ ἐξουσία τοῦ Starmer καταρρέει μὲ ἐκπληκτικὴ ταχύτητα. Οἱ δημοσκοπήσεις τοποθετοῦν τὴν ἔγκρισή του σὲ βάθη ποὺ σπάνια παρατηροῦνται στὴ βρετανικὴ πολιτική. Δεκατρία τοῖς ἑκατό: ἕνα ἐκπληκτικὸ ποσοστὸ γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ φέρει τὸν τίτλο τοῦ πρωθυπουργοῦ. Ἀκόμα καὶ μέσα στὸ ἴδιο του τὸ κόμμα, ἡ ὑποστήριξη διαβρώνεται. Πολλὰ μέλη ἀναζητοῦν ἕναν διάδοχο ποὺ μπορεῖ νὰ προστατεύσει τὶς ἕδρες τους ἀπὸ τὴν αὐξανόμενη ὀργή. Αὐτὴ ἡ κατάρρευση ἀντανακλᾶ κάτι περισσότερο ἀπὸ προσωπικὴ ἀδυναμία. Ἀποκαλύπτει ἕνα βαθὺ χάσμα μεταξὺ κυβερνώντων καὶ κυβερνωμένων. Ὁ Starmer μιλάει τὴ γλῶσσα της τεχνοκρατίας, τῆς παγκόσμιας εὐθυγράμμισης καὶ τῆς διοικητικῆς διακυβέρνησης. Οἱ πολῖτες λαχταροῦν μιὰ φωνὴ ποὺ νὰ ἀντανακλᾶ τοὺς ἀγῶνες τους, τὴν αἴσθηση ταυτότητάς τους καὶ τὴν ἀνάγκη τους γιὰ κυριαρχία σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ψυχραίνει χρόνο μὲ τὸ χρόνο. 

φωτό

Ὁ Nigel Farage γεμίζει αὐτὸ τὸ κενὸ μὲ ἐκπληκτικὴ δύναμη. Προεδρεύει πλήθη ποὺ νιώθουν ὅτι ἡ ἐνέργεια ποὺ κάποτε θεωροῦνταν σβησμένη. Διοχετεύει μιὰ δίψα γιὰ ἀξιοπρέπεια, γιὰ ἀνακτημένα σύνορα, γιὰ ἕναν ἐθνικὸ σκοπὸ ἀπαλλαγμένο ἀπὸ τὶς ἀτλαντικὲς ἐπιταγὲς ἢ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐποπτικὰ πλαίσια. Ὁ Farage ἀνεβαίνει ἐπειδὴ τὰ παλιὰ κόμματα προσφέρουν μόνο τὸ ἴδιο γκρίζο μήνυμα: συμμόρφωση, προσοχὴ καὶ εὐθυγράμμιση. Ὁ Farage μιλάει γιὰ δύναμη, ταυτότητα καὶ ἀνανέωση. Αὐτὸ ἀντηχεῖ ἔντονα μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ὑποστήριξαν τὸ Brexit μὲ τὴν ἐλπίδα μιᾶς πιὸ ἐλεύθερης Βρετανίας, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ δοῦν αὐτὴ τὴν ὑπόσχεση νὰ ἀποδυναμώνεται ἀπὸ μιὰ πολιτικὴ τάξη ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ἐπανασυνδέσει τὸ βασίλειο μὲ ξένες ἀτζέντες. 

Τὸ οἰκονομικὸ κλίμα ἐπιδεινώνει αὐτὴ τὴν ἔξαρση. Οἱ ἀπολύσεις πλήττουν πολλοὺς τομεῖς: βιομηχανία, λιανικὸ ἐμπόριο, logistics καὶ τεχνολογία. Οἱ νέοι ἔχουν ζοφερὲς προοπτικές. Οἱ οἰκογένειες ἐπιβαρύνουν τοὺς συρρικνούμενους προϋπολογισμούς. Οἱ συντάξεις χάνουν ἀγοραστικὴ δύναμη. Αὐτὴ ἡ δυσκολία προκαλεῖ ὀργὴ πρὸς μιὰ κυβέρνηση ποὺ διοχετεύει κεφάλαια σὲ μακρινὰ πεδία μαχῶν, ἐνῷ τὰ βρετανικὰ ἐργοστάσια σιγοῦν καὶ οἱ Βρετανοὶ ἐργαζόμενοι χάνουν τοὺς μισθούς τους. Ἕνα βασίλειο σὲ κρίση ἀπαιτεῖ προσοχὴ στὰ ἐγχώρια θεμέλια: ἀγροκτήματα, βιομηχανία, ἀσφάλεια, οἰκογενειακὴ σταθερότητα καὶ πολιτιστικὴ συνέχεια. Ὁ Starmer, ἀντίθετα, διοχετεύει τὴν ἐνέργειά του σὲ μιὰ σύγκρουση μακριὰ ἀπὸ τὶς βρετανικὲς ἀκτές. 

Γιὰ πολλοὺς Βρετανούς, αὐτὴ ἡ κατεύθυνση ἀντιπροσωπεύει μιὰ βαθιὰ προδοσία τοῦ πνεύματος τοῦ Brexit. Ἡ ψηφοφορία τοῦ 2016 ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία γιὰ ἕνα κυρίαρχο μέλλον, ἀπαλλαγμένο ἀπὸ γραφειοκρατικὲς ἐντολὲς καὶ ξένες παρεμβάσεις. Στόχευε στὴν ἀποκατάσταση τῆς λήψης ἀποφάσεων στὸ Westminster καί, τὸ πιὸ σημαντικό, στὸν ἴδιο τόν βρετανικὸ λαό. Αὐτὸ τὸ ὄνειρο τώρα φαίνεται νὰ ἔχει αἰχμαλωτιστεῖ ἀπὸ τὶς ἐλὶτ ποὺ ἐπιδιώκουν τὴ συνεργασία μὲ τὰ ἴδια παγκόσμια δίκτυα ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὸ Brexit σκόπευε νὰ ξεφύγει. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι μιὰ Βρετανία σὲ ἀδιέξοδο: οὔτε πλήρως κυρίαρχη οὔτε πλήρως ὑποταγμένη, ποὺ παρασύρεται ἀπὸ ἕνα λυκόφως μερικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ μερικῆς αἰχμαλωσίας. 

Ὡστόσο, τὸ κατεστημένο προτιμᾶ αὐτὴ τὴν τάση. Σὲ ὅλο τὸ Westminster, τὴ δημόσια διοίκηση, τὰ χρηματοοικονομικὰ κέντρα καὶ τὰ μέσα ἐνημέρωσης, διαμορφώνεται μιὰ συναίνεση: διατήρηση τῆς σταθερότητας μὲ κάθε κόστος. Αὐτὴ ἡ συμμαχία ἐλὶτ φοβᾶται μιὰ ρήξη περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι φοβᾶται τὴν παρακμή. Διατηροῦν τὸν Starmer ὡς συμβολικὴ φιγούρα, ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ πληθυσμὸς ἀποσύρει τὴν ἐμπιστοσύνη του. Οἱ ἀνασχηματισμοὶ τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, οἱ ἐλεγχόμενες προσαρμογὲς καὶ ἡ γραφειοκρατικὴ χορογραφία συντηροῦν τὴν ψευδαίσθηση τῆς ἐξουσίας. Κάθε μέτρο στοχεύει στὴν καθυστέρηση τῆς ἀναταραχῆς. Ἡ Βρετανία εἰσέρχεται σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου ἡ ἐξουσία προσκολλᾶται στὸν ἑαυτό της μὲ ζοφερὴ ἀποφασιστικότητα. 

φωτό

Αὐτὴ ἡ κρίση ἔχει μιὰ εὐρύτερη διάσταση. Σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ἡ παλιὰ μονοπολικὴ τάξη διαλύεται. Νέες δυνάμεις ἀναδύονται: πολιτισμικὰ κράτη ποὺ ἐπιδιώκουν αὐτονομία, πολιτιστικὴ ἀκεραιότητα καὶ στρατηγικὴ ἰσορροπία. Ἡ Μόσχα, τὸ Πεκῖνο, τὸ Δελχὶ καὶ ἡ Βραζίλια ἀποκτοῦν αὐτοπεποίθηση, ἐνῷ τὸ Λονδῖνο προσπαθεῖ νὰ διατηρήσει τὴ σύνδεσή του μὲ τὴν ἀτλαντικὴ ἡγεσία. Ἡ Βρετανία βρίσκεται σὲ ἕνα σταυροδρόμι. Μπορεῖ νὰ εὐθυγραμμιστεῖ μὲ ἕναν πολυπολικὸ κόσμο ὅπου τὰ ἔθνη ἀνακτοῦν τὴν ἐσωτερική τους δύναμη, ἡ ὁποία βασίζεται στὴν κληρονομιὰ καὶ τὴν κοινοτικὴ ἀφοσίωση. Ἢ μπορεῖ νὰ συνεχίσει ὑπὸ μιὰ φιλελεύθερη τάξη ποὺ ἀποστραγγίζει τὴν ταυτότητα καὶ τὴν ἀντικαθιστᾶ μὲ διαχειριστικὴ διακυβέρνηση, ἰδεολογικὴ ἀστυνόμευση καὶ αἰώνια ἐξάρτηση ἀπὸ μακρινὲς ἀρχές. 

Ὁ Starmer ἐνσαρκώνει αὐτὸ τὸ δεύτερο μονοπάτι. Ἡ διακυβέρνησή του ἀντικατοπτρίζει ἕνα σύστημα ποὺ δίνει προτεραιότητα στὴν παγκόσμια εὐθυγράμμιση ἔναντι τῆς ἐθνικῆς ἀναγέννησης, στὴ διαχείριση τοῦ πληθυσμοῦ ἔναντι τῆς πολιτιστικῆς ἀντοχῆς καὶ στὴν ἰδεολογικὴ συμμόρφωση ἔναντι τῆς πολιτικῆς συνείδησης. Αὐτὸ τὸ σύστημα φοβᾶται τὸν γνήσιο συντηρητισμό, τὴν πολιτιστικὴ συνέχεια καὶ τὸν κυρίαρχο σκοπό. Ἀναζητᾶ πολῖτες ποὺ συμμορφώνονται, ὄχι πολῖτες ποὺ ἀπαιτοῦν ἕνα ἀκμάζον βασίλειο. 

Ὡστόσο, κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια, ὁ ἀρχαῖος χαρακτῆρας της Βρετανίας παραμένει ζωντανός. Σὲ μικρὲς πόλεις, σὲ παραθαλάσσια χωριά, σὲ πλατεῖες ἀγορᾶς, σὲ πὰμπ καὶ αἴθουσες δημοτικῶν συμβουλίων, ἕνα διαφορετικὸ πνεῦμα ἐπιμένει: ἡ ἐπιθυμία γιὰ τάξη ποὺ βασίζεται στὴν κληρονομιά, τὴν οἰκογένεια, τὴ γῆ καὶ τὴν ἀφοσίωση. Μιὰ ἐπιθυμία γιὰ πολιτικὴ ἡγεσία ποὺ ὑπηρετεῖ τὸν λαὸ καὶ ὄχι τὰ ξένα συμφέροντα. Μιὰ ἐπιθυμία γιὰ ἕνα μέλλον ποὺ ἀποκαθιστᾶ τὴ βρετανικὴ δύναμη, ἀντὶ νὰ τὴ διαλύει σὲ μακρινὲς δομές. 

Ἡ ἔνταση μεταξὺ αὐτῶν τῶν δύο ὁραμάτων γίνεται ὁλοένα καὶ πιὸ ἔντονη. Ἡ εὔθραυστη διακυβέρνηση τοῦ  Starmer ἀποκαλύπτει τὴν ἐξάντληση τοῦ παλιοῦ φιλελεύθερου συστήματος. Ἡ ἄνοδος τοῦ Farage ἀποκαλύπτει τὴν ἐπιθυμία γιὰ μιὰ ἐναλλακτικὴ λύση ποὺ θὰ βασίζεται στὴν κυριαρχία καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀναγέννηση. Τὸ κατεστημένο προσπαθεῖ νὰ διατηρήσει τὴν κεντρικὴ θέση, ὡστόσο τὸ ἔδαφος διαβρώνεται ἀπὸ κάτω του. 

Ἡ Βρετανία ἔχει φτάσει σὲ μιὰ στιγμὴ ὅπου ἡ ψευδαίσθηση τῆς σταθερότητας κρύβει μιὰ βαθύτερη καταιγίδα. Ἕνα βασίλειο δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει μόνο μέσῳ διοικητικῶν τελετουργιῶν. Ἀπαιτεῖ σκοπό, θάρρος καὶ αὐθεντικὴ ταυτότητα. Ἡ φιλελεύθερη τάξη προσφέρει μόνο κόπωση καὶ φόβο. Οἱ πολῖτες το διαισθάνονται αὐτὸ καὶ ἀναζητοῦν ἕνα νέο μονοπάτι. 

Ἡ ὥρα προχωράει. Ἡ παλιὰ τάξη πραγμάτων παρασύρεται. Ἕνα νέο κεφάλαιο πλησιάζει. 

(άπό ἐδῶ) 

Κι᾿ὅλοι οἱ ἡγέτες τῆς δυτικῆς καί νότιας Εὐρώπης, οἱ μαριονέτες τῆς Καμπαλαρίας δῆλα δή, ἀκριβῶς τὀ ἴδιο κάνουν. Μόνον οἱ χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί Εὐρασίας στέκονται ὄρθιιες μαχόμενες. Ἀλλά κι᾿ἐκεῖ, οἱ "δημοκρατικές " παρεμβάσεις τῶν δέσμιων τῆς Καμπάλ, κάνουν τά πάντα γιά νά τίς ἀποθαρρύνουν. 

Ἡ καταστροφή τῆς γηραιᾶς ἡπείρου εἶναι μία πραγματικότης. Ποιός θά τήν σταματήσῃ ; Πρῶτον δέν ξέρω ἄν ὑπάρχουν τά περιθώρια γιά σωτηρία καί δεύτερον οἱ ἡγέτες πού θά ἐμφανιστοῦν θά εἶναι ἰκανοί νά ἀντιμετωπίσουν ἀποτελεσματικά καί νά προλάβουν αὐτή τήν κατάρρευσιν ; Δύσκολα τά πράγματα...

Ἡ Πελασγική 

Ποιοί ...ἀγαποῦν τόσο πολύ τήν Οὐκρανία ;

Ὁ Πρωθυπουργός τῆς Ἀγγλίας Keir Starmer φιλοξενεῖ τήν σύνοδο κορυφῆς στό Lancaster House τοῦ Λονδίνου. Μία ὕστατη προσπάθεια τοῦ τροτσκιστή Starmer νά συνεχίσῃ τόν πόλεμο στήν Οὐκρανία. Ψάχνοντας γιά "προθύμους", ἀφοῦ ὅπως τοῦ ξεκαθάρισε ὁ Τρἀμπ : θέλεις πόλεμο στήν Οὐκρανία ; Εἶσαι μόνος...

 Εἶναι ἐντυπωσιακή ἡ ἐμμονή κάποιων ἡγετῶν κρατῶν πού ἐπιμένουν μέ παράξενο τρόπο στήν συνέχισιν τῆς συγκρούσεως τῆς Οὐκρανίας μέ τήν Ῥωσσία καί κατά κάποιο τρόπο ἀποστρέφονται κάθε ἰδέα περί εἰρηνεύσεως. 

Ἀγγλία, Γαλλία,Γερμανία ἀλλά καί Καναδᾶς εἶναι ἴσως οἱ μόνες χῶρες πού ἔχουν ἀπομείνει καί συνεχίζουν νά ὑποστηρίζουν κυρίως μέ σχέδια περί ἀποστολῆς στρατιωτικῶν μονάδων στήν Οὐκρανία : 

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Keir Starmer ανακοίνωσε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία είναι έτοιμοι να ηγηθούν ενός «συνασπισμού των πρόθυμων» να παράσχουν στρατιωτική υποστήριξη στην Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης στρατευμάτων και αεροσκαφών, με στόχο να εξασφαλίσουν τις θέσεις του Κιέβου μόλις επιτευχθεί ειρηνευτική συμφωνία με τη Μόσχα.

Κατά τη διάρκεια έκτακτης συνόδου κορυφής στο Λονδίνο την Κυριακή, μετά το καταστροφικό ταξίδι του Ουκρανού ηγέτη Βλαντιμίρ Ζελένσκι στην Ουάσιγκτον, ο Starmer τόνισε την ανάγκη η ΕΕ και οι άλλοι χορηγοί να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στην υποστήριξη του Κιέβου. Αν και αναγνώρισε ότι ορισμένα έθνη έχουν λίγα να συνεισφέρουν, επέμεινε ότι όσοι είναι πρόθυμοι θα πρέπει να ενεργήσουν επειγόντως.

«Δεν μπορούν όλα τα έθνη ικανά να συνεισφέρουν, αλλά αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ότι τα παρατάμε. Αντίθετα, όσοι είναι πρόθυμοι θα εντείνουν τον προγραμματισμό τώρα με πραγματικά επείγουσα ανάγκη. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι έτοιμο να το υποστηρίξει με στρατό στο έδαφος και αεροπορική συνδρομή, μαζί με άλλους», είπε ο Starmer στον Τύπο.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι τα δυτικά στρατεύματα θα αναπτυχθούν μόνο όταν η κατάσταση στο έδαφος είναι ασφαλής για αυτούς. Πρότεινε μια προσωρινή «εκεχειρία στον αέρα, την θάλασσα και στις ενεργειακές υποδομές» διάρκειας ενός μήνα – μια ιδέα που η Μόσχα είχε προηγουμένως καταγγείλει ως δυτικό τέχνασμα για τον επανεξοπλισμό και την ενίσχυση του Κιέβου.

«Δεν θα υπάρξουν ευρωπαϊκά στρατεύματα στο ουκρανικό έδαφος τις επόμενες εβδομάδες», δήλωσε ο Μακρόν σε συνέντευξή του στη Le Figaro. «Το ερώτημα είναι πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον χρόνο για να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε προσβάσιμη μια εκεχειρία, με διαπραγματεύσεις που θα διαρκέσουν αρκετές εβδομάδες, και στη συνέχεια, όταν υπογραφεί η ειρήνη, μια ανάπτυξη».

Η Μόσχα έχει επανειλημμένα αποκλείσει προσωρινές εκεχειρίες παρόμοιες με τις αποτυχημένες συμφωνίες του Μινσκ, επιμένοντας σε μια μόνιμη, νομικά δεσμευτική συμφωνία που θα αντιμετωπίζει τις βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης. Η εκεχειρία του Μινσκ, η οποία φαινομενικά είχε σκοπό να παγώσει τη σύγκρουση μεταξύ του Κιέβου και των Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ, ήταν στην πραγματικότητα απλώς «μια προσπάθεια να δοθεί χρόνος στην Ουκρανία» να ενισχύσει τη δύναμή της, παραδέχθηκε η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel το 2022.

Στη σύνοδο συμμετείχαν πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο Starmer, ο Macron, ο Olaf Scholz, ο Πολωνός Πρωθυπουργός Donald Tusk,και άλλοι, μαζί με τον Καναδό πρωθυπουργό Justin Trudeau, την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen,και τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Mark Rutte.

Ο Trudeau δεν απέκλεισε την πιθανή ανάπτυξη στρατευμάτων στην Ουκρανία, λέγοντας ότι η Οτάβα «εξέτασε τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να βοηθήσει καλύτερα, και όπως είπα πριν από λίγες μέρες, όλα είναι στο τραπέζι».

Ωστόσο, η Ιταλίδα πρωθυπουργός Giorgia Meloni δήλωσε ότι δεν υπάρχει ακόμη ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την ανάπτυξη στρατευμάτων και τόνισε ότι «η παρουσία ιταλικών στρατευμάτων στην Ουκρανία δεν ήταν ποτέ στην ημερήσια διάταξη».

Ο Tusk σημείωσε ότι οι ηγέτες απέτυχαν να προτείνουν μια συστηματική, κοινή θέση για τη διαμόρφωση μελλοντικών εγγυήσεων ασφάλειας για την Ουκρανία ή «ένα συγκεκριμένο σχέδιο για διαπραγματεύσεις» με τη Ρωσία.

«Όλοι έχουμε την αίσθηση αυτή τη στιγμή ότι κανείς δεν έχει σχέδιο για αυτό, και αυτή η αίσθηση χάους, μία αυτοσχέδια προσέγγιση… μερικές φορές πυροδοτεί συναισθήματα όπως είδαμε σε εκείνο το απαράδεκτο θέαμα στην Ουάσιγκτον πριν από λίγες ημέρες, το οποίο όλοι θα προτιμούσαμε να μην είχε συμβεί», είπε ο Tusk.

Η Μόσχα έχει αντιταχθεί σθεναρά στην ανάπτυξη δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία, προειδοποιώντας ότι χωρίς εντολή του ΟΗΕ, θα θεωρούνταν νόμιμοι στόχοι. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov δήλωσε ότι η ιδέα, η οποία προωθήθηκε κυρίως από τη Γαλλία και τη Βρετανία, έχει ως στόχο να «τροφοδοτήσει περαιτέρω τη σύγκρουση και να σταματήσει κάθε προσπάθεια να μετριαστεί». Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών κατηγόρησε επίσης την ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο ότι μπαίνουν σε «ένα μονοπάτι μιλιταρισμού». ( ἀπό : ἐδῶ) 

Ἀπ᾿ὅ,τι διαβάζουμε λοιπόν, καί πάλι βλέπουμε τούς ἴδιους, ἐναπομείναντες ὑποστηρικτές,τούς γνωστούς κλόουν, νά ἐπιμένουν ἐμμονικά πρός μία μόνον κατεύθυνσιν : τήν συνέχισιν τῆς συγκρούσεως πάση θυσίᾳ. Δέν μπορῶ νά πῶ ὅτι μοῦ προκαλεῖ ἐντύπωσιν διότι Ἀγγλία, Γαλλία,Γερμανία καί βεβαίως οἱ διεθνεῖς ὀργανισμοί ὅπως τό ΝΑΤΟ γνωρίζουμε πολύ καλῶς πώς διακαῶς ἐπιθυμοῦν τήν ἀποδυναμωσιν τῆς Ῥωσσίας καί τήν ἄνευ ὄρων παράδοσίν της στήν Καμπαλιστική Δύσιν. Ἡ παρουσια τῆς μέδουσας Leyen,καί τῶν μπεκρήδων Πολωνῶν, ἀποδεικνύουν τό γεγονός πώς ἐλάχιστοι ἔμειναν πλεον στό πλευρό τῆς μαριονέτας τοῦ Κιέβου. Ἡ ἄρνησις τῆς Μελόνι γιά στρατεύματα στήν Οὐκρανία, κάτι τό ὁποῖο ἔχει ἐπαναλάβει στό παρελθόν ( ἐδῶ) , ἀποκαλύπτει πώς τά σχέδια τῆς Καμπαλαρίας εἶναι ἡ ἀποδυνάμωσις τῆς Ῥωσσίας καί μόνον, στά ὁποῖα ἡ ἐθνικίστρια Πρωθυπουργός δέν προτίθεται νά λάβῃ μέρος .

 Trudeau: Ο Καναδάς θα μπορούσε να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία

Γιά τήν μεγάλη προθυμία τοῦ Φιντελίτο Τρυντώ νά στείλῃ στρατεύματα στήν Οὐκρανία ἡ Ζαχάροβα τοῦ τήν εἶπε πολύ ἐπιτυχῶς  : 

«Ποιος θα υπερασπιζόταν τό καναδικό έδαφος εάν οι ΗΠΑ επεκταθούν βόρεια; Πιθανώς Ουκρανοί, που αποφεύγουν το στρατό στον Καναδά», είπε ειρωνικά η Ζαχάροβα ( ἐδῶ)

Μέ λίγα λόγια, ἐλάχιστοι οἱ ὑποστηρικτές τοῦ δικτατορίσκου τῆς Οὐκρανίας καί ἀκόμη πιό ἐλάχιστοι οἱ ...πρόθυμοι γιά ἀποστολή στρατευμάτων. Παρ᾿ὅλα αὐτά ἡ καμπαλαρία ἐπιμένει νά προσβλέπῃ σέ μία ἐνδυνάμωσιν τοῦ Κιέβου ὥστε νά πάῃ ὅσο πιό μακριά γίνεται τήν βαλίτσα γιά λογαριασμό της. Εἶναι ὅμως πλέον τόσο μόνη καί τόσο ἀπελπισμένη...

Ἡ Πελασγική

Οἱ ἐλίτ ἔχουν γίνει ἐπικίνδυνα περιφρονητικές γιά τόν λαό

Γράφει ὁ  Alastair Crooke

Στη Washington Post τη Δευτέρα, οι τίτλοι έγραφαν: Ο Musk και ο Durov ( φωτό ἀριστερά)  αντιμετωπίζουν την εκδίκηση των ρυθμιστικών αρχών . Ο πρώην υπουργός Εργασίας των ΗΠΑ, Robert Reich, στη βρετανική εφημερίδα Guardian , δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με το πώς να «μειώσει» τον Elon Musk, προτείνοντας ότι "οι ρυθμιστές σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να απειλούν τον Musk με σύλληψη" με την μορφή ακριβώς αυτού που συνέβη πρόσφατα στον Pavel Durov στο Παρίσι.

Όπως θα έπρεπε να είναι σαφές σε όλους τώρα, ο «πόλεμος» έχει ξεσπάσει. Δεν χρειάζεται περαιτέρω προσποίηση γι' αυτό. Αντίθετα, υπάρχει προφανής χαρά για την προοπτική καταστολής της «Ακροδεξιάς» και των χρηστών της στο Διαδίκτυο: δηλαδή εκείνων που διαδίδουν «παραπληροφόρηση» ή κακή πληροφόρηση που «απειλεί» την ευρεία «γνωστική υποδομή» (δηλαδή , τι πιστεύει ο κόσμος!).

Μην κάνετε λάθος, τα κυβερνώντα στρώματα είναι θυμωμένα. Είναι θυμωμένοι που η τεχνική τους εμπειρογνωμοσύνη και η συναίνεση για « σχεδόν τα πάντα » απορρίπτονται από τους «αξιοθρήνητους». Θα υπάρξουν διώξεις, καταδίκες και πρόστιμα για «παράγοντες» του κυβερνοχώρου που διαταράσσουν την ψηφιακή «γνώση», προειδοποιούν οι «ηγέτες».

Ο καθηγητής Frank Furedi παρατηρεί :

«Υπάρχει μια ανίερη συμμαχία δυτικών ηγετών –του άγγλου Πρωθυπουργού Keir Starmer, του Γάλλου Προέδρου Emanuel Macron, του Γερμανού Καγκελάριου Olaf Scholtz – των οποίων το μίσος για αυτό που αποκαλούν λαϊκισμό δεν συγκαλύπτεται. Στις πρόσφατες επισκέψεις του στο Βερολίνο και το Παρίσι, ο Starmer αναφερόταν συνεχώς στην απειλή του λαϊκισμού. Κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Scholz στο Βερολίνο στις 28 Αυγούστου, ο Starmer μίλησε για τη σημασία του να νικήσουμε «την απάτη του λαϊκισμού και του εθνικισμού».

Ο Furedi εξήγησε ότι όσον αφορά για τον Starmer, ο λαϊκισμός ήταν μια απειλή για τη δύναμη των τεχνοκρατικών ελίτ σε όλη την Ευρώπη:

«Μιλώντας στο Παρίσι, μια μέρα αργότερα, ο Starmer επεσήμανε την ακροδεξιά ως «πολύ σοβαρή απειλή» και χρησιμοποίησε ξανά τον όρο «φιδέλαιο» ( ἀπάτη-πανάκεια ) του λαϊκισμού. Ο  Starmer δεν έπαψε ποτέ να μιλά για το «φιδέλαιο του λαϊκισμού». Αυτές τις μέρες ουσιαστικά κάθε πολιτικό πρόβλημα κατηγορείται για λαϊκισμό… Η σύζευξη του όρου φιδέλαιο με λαϊκισμό χρησιμοποιείται συνεχώς στην προπαγάνδα της τεχνοκρατικής πολιτικής ελίτ. Πράγματι, η αντιμετώπιση και η απαξίωση των λαϊκιστών του φιδέλαιου είναι η νούμερο ένα προτεραιότητά της [τεχνοκρατικῆς ἐλίτ] ».

Λοιπόν, ποια είναι η πηγή της αντιλαϊκιστικής υστερίας της ελίτ; Η απάντηση είναι ότι οι τελευταίοι γνωρίζουν ότι έχουν αποκοπεί από τις αξίες και τον σεβασμό των δικών τους ανθρώπων και ότι είναι θέμα χρόνου να τους αμφισβητήσουν σοβαρά, με τη μια ή την άλλη μορφή.

Αυτή η πραγματικότητα φάνηκε πολύ στη Γερμανία το περασμένο Σαββατοκύριακο, όπου τα κόμματα «τα μη ανήκοντα στο Κατεστημένο (δηλαδή μη Staatsparteien) – όταν αθροίστηκαν μαζί – εξασφάλισαν το 60% των ψήφων στη Θουριγγία και το 46% στη Σαξονία. Τα Staatsparteien ( τα υποδεικνυόμενα ως κόμματα του Κατεστημένου) που επιλέγουν να αυτοχαρακτηριστούν ως «δημοκρατικά» και να χαρακτηρίσουν τους «άλλους» ως «λαϊκιστές» ή «εξτρεμιστές». Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης άφησαν μάλιστα να εννοηθεί ότι αυτό που μετρούσε περισσότερο ήταν οι «δημοκρατικές» ψήφοι. και όχι ψήφους εκτός Staatsparteien ( Κατεστημένου), επομένως το κόμμα με τις περισσότερες ψήφους Staatsparteien θα πρέπει να σχηματίσει την κυβέρνηση στην Θουριγγία.

Αυτά συνεργάστηκαν για να αποκλείσουν το AfD (Alternative für Deutschland) και άλλα μη κατεστημένα κόμματα από τις κοινοβουλευτικές εργασίες στο μέτρο του δυνατού νομικά – για παράδειγμα κρατώντας τα έξω από βασικές κοινοβουλευτικές επιτροπές και επιβάλλοντας διάφορες μορφές κοινωνικού εξοστρακισμού.

Θυμίζει την ιστορία της απόρριψης της ιδιότητας μέλους του μεγάλου ποιητή Victor Hugo – όχι λιγότερο από 22 φορές – από τη Γαλλική Ακαδημία . Την πρώτη φορά που έκανε αίτηση, έλαβε 2 ψήφους (από 39) από τους Lamartine και Chateaubriand, τους δύο μεγαλύτερους ανθρώπους των γραμμάτων της εποχής τους. Μια πνευματώδης γυναίκα της εποχής σχολίασε: « Αν ζυγίζαμε τις ψήφους, θα εκλεγόταν ο κύριος Ουγκώ. αλλά τους μετράμε».

Γιατί ο πόλεμος;

Διότι, μετά τις αμερικανικές εκλογές του 2016, οι ελίτ των πολιτικών παρασκηνίων των ΗΠΑ κατηγόρησαν τη δημοκρατία και τον λαϊκισμό για τα κακά εκλογικά αποτελέσματα. Ο αντικαθεστωτικός Τραμπ είχε όντως κερδίσει στις ΗΠΑ. Ο Μπολσονάρο κέρδισε επίσης, ο Φάρατζ ανέβηκε, ο Μόντι κέρδισε ξανά και το Brexit κ.λπ., κ.λπ.

Σύντομα οι εκλογές κηρύχθηκαν εκτός ελέγχου, αποβάλλοντας παράξενους «νικητές». Τέτοια ανεπιθύμητα αποτελέσματα απείλησαν τις βαθιές δομές που τόσο πρόβαλαν όσο και διασφάλιζαν τα μακροχρόνια ολιγαρχικά συμφέροντα των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο, υποβάλλοντάς τα (ω φρίκη!) στον έλεγχο των ψηφοφόρων.

Μέχρι το 2023, οι New York Times έβγαζαν δοκίμια με τίτλο: « Οι εκλογές είναι κακές για τη δημοκρατία ».

Οἱ ἐκλογές εἶναι κακές γιά τήν Δημοκρατία

Ο Rod Blagojevich εξήγησε στο WSJ , νωρίτερα φέτος, την ουσία του τι ήταν αυτό που είχε σπάσει με το σύστημα:

«Εμείς [αυτός και ο Ομπάμα] μεγαλώσαμε και οι δύο στην πολιτική σκηνή του Σικάγο. Καταλαβαίνουμε πώς λειτουργεί - με τα αφεντικά πάνω από τους ανθρώπους. Ο κ. Ομπάμα έμαθε καλά τα μαθήματα. Και αυτό που μόλις έκανε στον κ. Μπάιντεν είναι αυτό που κάνουν τα πολιτικά αφεντικά στο Σικάγο από την πυρκαγιά του 1871: Επιλογές που μεταμφιέζονται σε εκλογές».

«Ενώ τα σημερινά αφεντικά των Δημοκρατικών μπορεί να φαίνονται διαφορετικά από τον παλιό τύπο με το πούρο και το ροζ δαχτυλίδι, λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο: στην σκιά του παρασκηνίου. Ο κ. Ομπάμα, η Νάνσυ Πελόζι και οι πλούσιοι δωρητές —οι ελίτ του Χόλιγουντ και της Σίλικον Βάλεϊ— είναι τα νέα αφεντικά του σημερινού Δημοκρατικού Κόμματος. Αυτοί αποφασίζουν. Οι ψηφοφόροι, οι περισσότεροι εργαζόμενοι, είναι εκεί για να τους λένε ψέματα, να τους χειραγωγούν και να τους ελέγχουν».

«Το Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο τον επόμενο μήνα θα προσφέρει το τέλειο σκηνικό και μέρος [για τον διορισμό] υποψηφίου, όχι του υποψηφίου των ψηφοφόρων. Δημοκρατία, όχι. Πολιτική προϊσταμένου του Σικάγο, ναι».

Το πρόβλημα ήταν ότι η αποκάλυψη της άνοιας του Μπάιντεν είχε τραβήξει τη μάσκα από το σύστημα.

Το μοντέλο του Σικάγο δεν είναι τόσο διαφορετικό από το πώς λειτουργεί η δημοκρατία της ΕΕ. Εκατομμύρια ψήφισαν στις πρόσφατες ευρωπαϊκές κοινοβουλευτικές εκλογές. Τα μή κατεστημένα κόμματα σημείωσαν σημαντικές επιτυχίες. Το μήνυμα που στάλθηκε ήταν ξεκάθαρο – ωστόσο τίποτα δεν άλλαξε.

Πολιτιστικός Πόλεμος

Το 2016 αντιπροσώπευε την έναρξη του πολιτιστικού πολέμου, όπως έχει περιγράψει με μεγάλη λεπτομέρεια ο Mike Benz. Εντελώς αουτσάιντερ, ο Τραμπ είχε προσπεράσει τα προστατευτικά κιγκλιδώματα του Συστήματος για να κερδίσει την Προεδρία. Ο λαϊκισμός και η «παραπληροφόρηση» ήταν η αιτία, έγινε. Μέχρι το 2017, το ΝΑΤΟ περιέγραφε την «παραπληροφόρηση» ως τη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζουν τα δυτικά έθνη.

Τα κινήματα που χαρακτηρίστηκαν ως λαϊκιστικά θεωρήθηκαν όχι απλώς εχθρικά προς τις πολιτικές των αντιπάλων τους, αλλά και προς τις αξίες της ελίτ .

Για την καταπολέμηση αυτής της απειλής, ο Benz, ο οποίος μέχρι πρόσφατα συμμετείχε άμεσα στο έργο ως ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επικεντρωνόταν σε θέματα τεχνολογίας, εξηγεί πώς τα αφεντικά του παρασκηνίου τράβηξαν μια εξαιρετική «δυσκολία»: «Δημοκρατία», είπαν, δεν θα μπορούσε πλέον να οριστεί ως consensus gentium ( Συμφωνία του Λαού),  δηλαδή μια συντονισμένη απόφαση μεταξύ των κυβερνουμένων, αλλά μάλλον ως η συμφωνημένη στάση που σχηματίζεται, όχι από άτομα, αλλά από θεσμούς που υποστηρίζουν τη δημοκρατία.

Μόλις επαναπροσδιορίστηκε ως «ευθυγράμμιση θεσμών υποστήριξης», προστέθηκε η δεύτερη «διαστρέβλωση» στην αναδιατύπωση της δημοκρατίας. Το κατεστημένο είχε προβλέψει έναν κίνδυνο που επιδιώκονταν ένας άμεσος πόλεμος πληροφοριών για τον λαϊκισμό, οι ίδιοι θα απεικονίζονταν ως απολυταρχικοί και θα επέβαλλαν λογοκρισία από πάνω προς τα κάτω..

Η λύση στο δίλημμα για το πώς να συνεχιστεί η εκστρατεία κατά του λαϊκισμού, σύμφωνα με τον Benz, βρισκόταν στη γένεση της έννοιας «ολόκληρης της κοινωνίας», σύμφωνα με την οποία τα μέσα ενημέρωσης, οι παράγοντες επιρροής, οι δημόσιοι θεσμοί, οι ΜΚΟ και τα συναφή μέσα ενημέρωσης θα συσχετίζονταν και θα πιέζονταν να ενταχθούν σε ένα προφανώς οργανικό συνασπισμό λογοκρισίας από κάτω προς τα πάνω που επικεντρώθηκε στη μάστιγα του λαϊκισμού και της παραπληροφόρησης.

Αυτή η προσέγγιση –με την κυβέρνηση να είναι «απομακρυσμένη» από τη διαδικασία λογοκρισίας– φαινόταν να προσφέρει εύλογη άρνηση άμεσης κυβερνητικής εμπλοκής. των αρχών που ενεργούν αυταρχικά.

Ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια δολάρια για την ανάπτυξη αυτού του οικοσυστήματος κατά της παραπληροφόρησης με τέτοιο τρόπο που φαινόταν να είναι μια αυθόρμητη προέλευση από την κοινωνία των πολιτών και όχι η "πρόσοψη του Potemkin" ( Μια περίτεχνη πρόσοψη σχεδιασμένη για να κρύψει μια ανεπιθύμητη πραγματικότητα) που ήταν.

Πραγματοποιήθηκαν σεμινάρια για την εκπαίδευση των δημοσιογράφων σχετικά με τις βέλτιστες πρακτικές και τις διασφαλίσεις παραπληροφόρησης για την Εσωτερική Ασφάλεια – για τον εντοπισμό, τον μετριασμό, την απόρριψη και την απόσπαση της προσοχής. Τα ερευνητικά κονδύλια διοχετεύθηκαν σε περίπου 60 πανεπιστήμια για την ίδρυση «εργαστηρίων παραπληροφόρησης», αποκαλύπτει ο Benz.

Το βασικό σημείο εδώ είναι ότι το πλαίσιο «ολόκληρης της κοινωνίας» θα μπορούσε να διευκολύνει την ανάμειξη στην επικρατούσα πολιτική του μακροχρόνιου χρονικού πλαισίου και σε μεγάλο βαθμό ανείπωτων (και μερικές φορές μυστικών) θεμελιωδών δομών της εξωτερικής πολιτικής – πάνω στο οποίο βασίζονται πολλά βασικά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της ελίτ..

Μια εξωτερικά ήπια ιδεολογική ευθυγράμμιση επικεντρωμένη στη «δημοκρατία μας» και τις «αξίες μας» θα επέτρεπε ωστόσο την εκ νέου ενσωμάτωση αυτών των διαρκών δομών στην εξωτερική πολιτική (εχθρότητα προς τη Ρωσία, υποστήριξη προς το Ισραήλ και αντιπάθεια προς το Ιράν) να επαναδιατυπωθεί ως το κατάλληλο ρητορικό χαστούκι στους λαϊκιστές.

Ο πόλεμος μπορεί να κλιμακωθεί. Μπορεί να μην τελειώνει με ένα οικοσύστημα παραπληροφόρησης. Οι New York Times τον Ιούλιο δημοσίευσαν ένα άρθρο που υποστήριξε πώς η Πρώτη Τροποποίηση είναι εκτός ελέγχου και τον Αύγουστο ένα άλλο άρθρο με τίτλο, Το Σύνταγμα είναι Ιερό. Είναι επίσης επικίνδυνο ;. 

Ο πόλεμος, προς το παρόν, απευθύνεται στους «ακαταλόγιστους» δισεκατομμυριούχους: τον Pavel Durov, τον Elon Musk και την πλατφόρμα «X» του. Η επιβίωση ή όχι του Έλον Μασκ θα είναι κρίσιμη για την πορεία αυτής της πτυχής του πολέμου: Ο νόμος για τις ψηφιακές υπηρεσίες της ΕΕ σχεδιαζόταν πάντα να λειτουργεί ως ο «Brutus» στον «Καίσαρα» του Μασκ.

Σε όλη την ιστορία, οι ελίτ που σέβονται τον εαυτό τους και που εμπλουτίζουν τον εαυτό τους έχουν γίνει επικίνδυνα περιφρονητικές για τους λαούς τους. Οι καταστολές ήταν η συνηθισμένη πρώτη απάντηση. Η ψυχρή πραγματικότητα εδώ είναι ότι οι πρόσφατες εκλογές στη Γαλλία , τη Γερμανία, τη Βρετανία και για το Ευρωκοινοβούλιο αποκαλύπτουν τη βαθιά δυσπιστία και αντιπάθεια του κατεστημένου:

«Η αποξένωση είναι παγκόσμια, ενάντια στη μεταμοντέρνα Δύση. Η Ευρώπη είτε θα αποστασιοποιηθεί από αυτήν, είτε θα εμπλακεί στην απέχθεια του «προνομιούχου δημοκρατικού». Το τέλος του δολαρίου είναι πράγματι το ανάλογο της κατάργησης των φεουδαρχικών δικαιωμάτων. Είναι αναπόφευκτο, αλλά θα κοστίσει ακριβά στους Ευρωπαίους».

Ένα οικοσύστημα προπαγάνδας δεν αποκαθιστά την εμπιστοσύνη. Την διαβρώνει.

Ἀπό : unz.com

Ἡ Πελασγική

Πολύ εὐχάριστα νέα : Ἡ Καμπαλαρία παραδέχεται τήν ἧττα της !

ΗΜΕΡΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ  - ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ 

φωτό

Ο Starmer διακηρύσσει το «τέλος της παγκοσμιοποίησης»

Ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου θα πει ότι οι δασμοί είναι λάθος, αλλά ότι κατανοεί τον «οικονομικό εθνικισμό» του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Keir Starmer θα εκφωνήσει ομιλία τη Δευτέρα, αναγνωρίζοντας ότι η εποχή της παγκοσμιοποίησης έφτασε στο τέλος της, ανέφεραν οι Times.

Ο Starmer θα πραγματοποιήσει την ομιλία ως απάντηση στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ που επέβαλε σαρωτικούς δασμούς στους περισσότερους εμπορικούς εταίρους της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, σύμφωνα με το άρθρο της Κυριακής.

Το δημοσίευμα ανέφερε ότι ο πρωθυπουργός θα πει ότι οι δασμοί είναι «λάθος», αλλά θα τονίσει επίσης ότι κατανοεί τον «οικονομικό εθνικισμό» του Τραμπ και γιατί οι ψηφοφόροι, που πιστεύουν ότι δεν έχουν δει οφέλη από το ελεύθερο εμπόριο και τη μαζική μετανάστευση, τον υποστηρίζουν.

Ο Starmer θα τονίσει επίσης ότι οι επιπτώσεις από τις αμερικανικές επιβαρύνσεις στις εισαγωγές σημαίνει ότι η κυβέρνηση στο Λονδίνο θα πρέπει να «προχωρήσει περαιτέρω και πιο γρήγορα» για να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη στο εσωτερικό.

Ο Γενικός Υπουργός Οικονομικών Darren Jones είπε ότι «ο κόσμος έχει αλλάξει, η παγκοσμιοποίηση έχει τελειώσει και τώρα βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή».

«Πρέπει να δείξουμε ότι η προσέγγισή μας, μια πιο ενεργή κυβέρνηση των Εργατικών, μια πιο μεταρρυθμιστική κυβέρνηση, μπορεί να δώσει τις απαντήσεις στους ανθρώπους σε κάθε μέρος αυτής της χώρας», είπε ο αξιωματούχος.

Ἡ Παγκοσμιοποίησις ἀποκαλύπτεται : Τό Συλλογικό Τέρας πίσω ἀπό τά Πλοκάμια

Ο πρωθυπουργός δήλωσε ήδη σε άρθρο του για το The Telegram που δημοσιεύτηκε χθες ότι «ο κόσμος όπως τον ξέραμε έχει πάει» μπροστά στους δασμούς του Τραμπ. «Πρώτα ήταν η άμυνα και η εθνική ασφάλεια. Τώρα είναι η παγκόσμια οικονομία και το εμπόριο. Οι παλιές υποθέσεις δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται δεδομένες», είπε, προσθέτοντας ότι η βρετανική κυβέρνηση σύντομα θα « υπερτροφοδοτήσει σχέδια που θα βελτιώσουν την εγχώρια ανταγωνιστικότητά μας, ώστε να είμαστε λιγότερο εκτεθειμένοι σε τέτοιου είδους παγκόσμιες κρίσεις».

Ο Starmer μίλησε επίσης τηλεφωνικά με τον Γάλλο πρόεδρο Emmanuel Macron το Σάββατο, με τους δύο ηγέτες να συμφωνούν ότι «ένας εμπορικός πόλεμος δεν ήταν προς το συμφέρον κανενός, αλλά τίποτα δεν πρέπει να είναι εκτός τραπεζιού», σύμφωνα με την ανακοίνωση της βρετανικής κυβέρνησης. Ο Βρετανός πρωθυπουργός δεν σχεδιάζει να τηλεφωνήσει στον Τραμπ σχετικά με τους δασμούς.

Την ίδια μέρα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ είπε στους Αμερικανούς να «παραμείνουν σταθερά πιστοί» εν αναμονή της απάντησης της διεθνούς κοινότητας στις οικονομικές του πολιτικές.

«Δεν θα είναι εύκολο, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ιστορικό», επέμεινε ο Τραμπ, προσθέτοντας ότι οι δασμοί αντιπροσωπεύουν «μια οικονομική επανάσταση και θα κερδίσουμε… θα κάνουμε την Αμερική ξανά μεγάλη».

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει μιλήσει επανειλημμένα για την περίοδο της παγκοσμιοποίησης, η οποία ξεκίνησε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, και πλησιάζει στο τέλος της.

Στα τέλη του 2023, ο Πούτιν σημείωσε ότι «είναι προφανές ότι το μοντέλο παγκοσμιοποίησης, που διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό από τα δυτικά κράτη – φυσικά, για τα δικά τους συμφέροντα – έχει ξεπεράσει τη χρησιμότητα του και βρίσκεται σε βαθιά κρίση.» 

Ἀπό : swentr.site

Καί ἔχει κι᾿ἄλλο...

Ἡ Πελασγική

Οἱ Βρετανοί ; Ποιοί Βρετανοί ; !!!

 «Οι Βρετανοί αξίζουν κάτι καλύτερο»

Ο Κίριλ Ντμίτριεφ, βοηθός του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, επέκρινε τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Keir Starmer και τον πρώην πρίγκιπα Andrew για σκάνδαλα που αφορούν τόσο τη βρετανική κυβέρνηση όσο και τη βασιλική οικογένεια, συμπεριλαμβανομένων των ισχυρισμών που τους συνδέουν με τον εκλιπόντα σεξουαλικό εγκληματία Jeffrey Epstein.

Σε μια ανάρτηση στο X σήμερα, ο Ντμίτριεφ έγραψε: «Οι Βρετανοί αξίζουν κάτι καλύτερο από τον Πρίγκιπα Andrew και τον Starmer».

Ξεχωριστά, ο Ντμίτριεφ κάλεσε τον Starmer να παραιτηθεί, επικαλούμενος αναφορές ότι επέτρεψε σε σεξουαλικούς παραβάτες παιδιών να αποφύγουν τις κατηγορίες ενώ ήταν επικεφαλής της Εισαγγελικής Υπηρεσίας του Στέμματος (CPS).

«Ο Starmer πρέπει να φύγει», έγραψε ο Ντμίτριεφ στο "X".

ἐδῶ

Ἀπό ἐδῶ

Τό ζητούμενο εἶναι, γιά ποιούς Βρετανούς γίνεται λόγος ; 

 Το BBC μεταδίδει μπουρδολογίες  #1: ανιστόρητες ανοησίες για δήθεν μαύρους Ρωμαίους

Το BBC μεταδίδει τις βλακείες #2: Οι μαύροι βρίσκονταν στο επίκεντρο στην Αγγλία των Tudor

...τα ψεύδη του BBC ότι οι Μαύροι έχουν «Been Here From the Start» στη Βρετανία ( Οἱ μαῦροι ἦσαν στήν Βρεττανία ἀπό πάντα ). Σε ένα βίντεο που στοχεὐει την παιδική ευαισθησία και ακρισία, ένας μαύρος ηθοποιός ντύνεται με διάφορες στολές λευκών και τραγουδά ότι «Για δέκα χιλιάδες βρετανικά χρόνια κάποιοι Βρετανοί έμοιαζαν με εμένα». 

Μία Εβραία τοποθετεί στο επίκεντρο της ιστορίας των λευκών, ασήμαντους μαύρους: Οι Μαύροι Τυδόρ της Μιράντα Κάουφμαν (2017)

Ἀπό : Ἡ ἀντι-ύλη στόν κόσμο τῶν Λευκῶν

Ἡ Μαύρη Βρετανία

Κι᾿ὁ τροτσκιστής τό βιολί του... ἐδῶ

Πόσο πιό χαμηλά, πιά , Ἀγγλία ;

Ἀπό ἐπιτυχία σ᾿ἐπιτυχία τά Ἐγγλεζάκια !

Τό πῆγαν μαλακά τά ἐγγλεζάκια. Ἀπό τό λευκό στό γκρί καί ἀπό τό γκρί στό μαύρο ! ( φωτό. φωτό)

Καί τό ἐρώτημα τίθεται : Ποιοί Βρετανοί ἀξίζουν κάτι καλλίτερο ; 

Ὅπως τά ἔχουν κάνει πιστεύω πώς τό καλλίτερο γι᾿αὐτούς εἶναι ἡ σκληρή πραγματικότητα πού προϊδεάζει τόν ἀφανισμό τους. Ὅπως τά ἔκαναν, ἐδῶ καί πάνω ἀπό μία χιλιετία, τώρα ἀπολαμβάνουν τά δέοντα. Τίποτα καλλίτερο δέν τούς ἀξίζει. Συνεπῶς ὁ τροτσκιστής Starmer, ὁ προστάτης τῶν παιδοφίλων καί μέ τίς περίεργες προτιμήσεις, ἀλλά καί ὁ σατανιστής Andrew εἶναι ἀκριβῶς αὐτό πού τούς πρέπει. Τέλος. 

Ἡ Πελασγική