Προτεσταντισμός καί Νεωτερικότητα

Γράφει ο Απόστολος Διαμαντής

Όταν ο Μαξ Βέμπερ και ο Ρίτσαρντ Τώουνυ δημοσίευσαν τα έργα τους για τον προτεσταντισμό, η σχετική συζήτηση για την αμερικανική ιδεολογία μπήκε σε εντελώς άλλο δρόμο: αναδείχθηκε για μια ακόμη φορά, η θεολογική βάση του δυτικού πολιτισμού και κυρίως εμπλουτίστηκε η ιστορική ερμηνεία με νέα εργαλεία, αυτή τη φορά από το χώρο των νοοτροπιών. Πρώτα ο Μαξ Βέμπερ δημοσιεύει το κλασικό πλέον έργο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού», σε γερμανικά περιοδικά το 1904-1905 και στη συνέχεια ο Ρίτσαρντ Τώουνυ, το 1926, το παρεμφερές «Η χριστιανική θρησκεία και η άνοδος του καπιταλισμού».

Και τα δύο σχετικοποιούν την μαρξιστική πεποίθηση για την εξάρτηση των ιδεών από το πεδίο της οικονομίας και αναδεικνύουν την αυτοτελή σημασία των ιδεών, της ιστορικής συνείδησης και των νοοτροπιών. Έτσι, απαντώντας στον Μαρξ κυρίως, οι Βέμπερ και Τώοουνυ συνέδεσαν την καπιταλιστική εποχή με την επικράτηση της προτεσταντικής ηθικής στον αγγλοσαξωνικό κόσμο.

Ας συνοψίσουμε τις ιστορικές ιδιαιτερότητες του προτεσταντισμού- τι νέο δηλαδή έφερε στο προσκήνιο της ιστορίας- και τα βασικά σημεία της νέας προτεσταντικής ηθικής. Βεβαίως, δεν υπάρχει ένας και μόνος προτεσταντισμός, αλλά πολλές διαφορετικές εκδοχές του: Λουθηρανισμός, καλβινισμός, αγγλικανοί, ευαγγελικοί, βαπτιστές και πολλές άλλες ομάδες που προκύπτουν κυρίως από το γεγονός ότι οι προτεστάντες δεν έχουν ένα κεντρικό εκκλησιαστικό όργανο, μια εκκλησιαστική ιεραρχία δηλαδή, όπως οι καθολικοί και οι ορθόδοξοι. Οπότε κάθε προτεσταντική εκκλησία κουβαλάει τα ιδιαίτερα δικά της ιστορικά χαρακτηριστικά. Ωστόσο, μπορούμε να σταθούμε στις γενικές γραμμές της προτεσταντικής πίστης, στις σταθερές της δηλαδή. Αυτές εξάλλου θεμελιώνουν και την ιδιαίτερη σύνδεση αυτού του θεολογικού κινήματος με την νεωτερική εποχή του κεφαλαίου.

Οι καλβινιστές, οι πουριτανοί, οι λουθηρανοί, οι Ουγενότοι και όλοι γενικώς οι προτεστάντες, αποφάσισαν να ζήσουν απλά μέσα στην εκκλησία τους, αλλά αυστηρά όσον αφορά τη στάση ζωής τους απέναντι στα ιερά κείμενα. Κατήργησαν τα περισσότερα λατρευτικά τυπικά, τα μυστήρια και απαίτησαν απόλυτη προσήλωση στο ευαγγέλιο. Aπέρριψαν δηλαδή όλα τα τυπικά της Λατρείας, την παράδοση της εκκλησίας και των Πατέρων, όσα είχαν προκύψει από την συνολική ιστορία του χριστιανισμού και κράτησαν μόνο τη Bίβλο για οδηγό.

Οι προτεστάντες, αρνούμενοι την υπαγωγή της συνείδησης σε μια αυστηρή παπική ιεραρχία, ουσιαστικά απαίτησαν την θρησκευτική ατομικότητα. Αρνούμενοι τον κοινοβιακό μοναχισμό, στράφηκαν προς τον εσωτερικό κόσμο του πιστού. Δηλαδή στο άτομο. Επομένως οι προτεστάντες θεμελιώνουν στο χώρο της θεολογίας την ατομικότητα, υπερβαίνοντας την λογική της ενορίας και της εκκλησιαστικής κοινότητας. Προέχει πάντα για τους προτεστάντες η ατομική μας συνείδηση, η πίστη. Η θρησκεία γίνεται έτσι μια εντελώς προσωπική υπόθεση.

Οι προτεστάντες συνέδεσαν το παρόν, την καθημερινότητά τους, με την πίστη. Ο προτεσταντισμός ανέλαβε αυτόν ακριβώς το ρόλο: να τοποθετήσει στο κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής το υποκείμενο, το άτομο, σε όλες τους τις κοσμικές εκδηλώσεις. Ο Mαρτίνος Λούθηρος, ο Ούλριχ Σβίγγλιος και ο Iωάννης Kαλβίνος, ιδίως ο τελευταίος, κωδικοποίησαν μια νέα ηθική. H ουσιαστική διαφορά βρίσκεται στην προτεραιότητα που δίνει ο προτεσταντισμός σε ό,τι ονομάζεται πραγματική ζωή: η θρησκεία δεν νοείται, παρά μόνον στην αδιαμεσολάβητη σχέση της με τη ζωή- πρακτικά πρέπει να φαίνεται αυτό που πιστεύεις. Ήταν δηλαδή η απαραίτητη μεταστροφή, για να εδραιωθεί ο σύγχρονος κόσμος των ατομικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Αρνούμενοι την απόλυτη παπική εξουσία πάνω στις τοπικές εκκλησίες, οι προτεστάντες, με επικεφαλής τον Λούθηρο, απαίτησαν την εθνικοποίηση των εκκλησιών. Απαίτησαν επίσης λειτουργίες όχι στα λατινικά, αλλά στις εθνικές γλώσσες. Με λίγα λόγια, αρνήθηκαν τα οικουμενικά χαρακτηριστικά του παπισμού, τα οποία είχαν ταυτιστεί με την αυτοκρατορική λογική. Και επομένως πρωτοστάτησαν στα εθνικά κινήματα από τον 17o αιώνα και μετά. Δεν είναι τυχαία η σύνδεση του Διαφωτισμού- που εισάγει την εποχή των εθνών και του εθνικισμού- με τον προτεσταντισμό. Οι διαφωτιστές φιλόσοφοι είναι σχεδόν στο σύνολό τους εχθροί του καθολικισμού και φιλικοί με τον προτεσταντισμό. Επομένως υπάρχει άμεση σύνδεση ανάμεσα στον προτεσταντισμό και την εδραίωση των ευρωπαϊκών εθνικών κρατών.

Για τους προτεστάντες ο άνθρωπος δεν θα σωθεί από τα έργα του και την ηθική του συμπεριφορά, αλλά από την πίστη του στον Ιησού Χριστό. Αυτή είναι η κεντρική πρόταση του Μαρτίνου Λούθηρου και γενικώς του προτεσταντισμού. Η εχθρότητα του Λούθηρου απέναντι στην επικρατούσα χριστιανική ηθική, συνοδεύτηκε και από την εχθρότητά το απέναντι στον λεγόμενο «νομικισμό» της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Έτσι ο χριστιανός απελευθερώνεται από την υποχρέωση υπακοής σε κάθε νόμο, εκτός από τον νόμο του Χριστού, που όμως είναι μέσα του, ένας νόμος εσωτερικός και υποκειμενικός. Ο χριστιανός νοιώθει ελεύθερος απέναντι σε όλους τους νόμους και γίνεται κύριος του εαυτού του. Αυτή ακριβώς είναι η πιο σοβαρή νεωτερική διάσταση του λουθηρανισμού, η προβολή της ελεύθερης υποκειμενικότητας, αυτό που ο Λούθηρος ονόμασε «χριστιανική ελευθερία».

Ο χριστιανός είναι μεν ελεύθερος στο πλαίσιο της χριστιανικής ζωής, αλλά εκτός από το βασίλειο του Χριστού υπάρχει και το επίγειο βασίλειο, στο οποίο οι άνθρωποι, βυθισμένοι στην αμαρτία, υποχρεώνονται να υπακούν σε όλους τους κανόνες συμπεριφοράς που επιτάσσει η Αγία Γραφή. Για τον Λούθηρο η ανθρώπινη φύση είναι βαθιά διεφθαρμένη και ο ίδιος περιφρονεί τον ανθρώπινο λόγο και τη φύση. Η αμαρτία και η αποφυγή της γίνεται λοιπόν ο άξονας της προτεσταντικής ηθικής, η οποία κινείται ανάμεσα στις έννοιες «καλό» και «κακό». Η προτεσταντική ηθική με τον Λούθηρο βρίσκεται στον αντίποδα της αριστοτελικής ηθικής των αρετών και του ενάρετου βίου, θεωρεί τον ίδιο τον Αριστοτέλη άλλωστε ως «προπύργιο των παπιστών» και «την ηθική του ως τον μεγαλύτερο εχθρό της χάρης», καθώς είναι η ηθική που ενσωμάτωσε πλήρως η σχολαστική θεολογία του μεσαίωνα.

Η χριστιανική ηθική και η ηθική της Αγίας Γραφής είναι αυτή που οδήγησε και τον Καλβίνο στην ίδια αποδοχή, ότι δηλαδή η σωτηρία του ανθρώπου δεν θα προέλθει από τα έργα του αλλά από την χάρη που απευθύνει ο Θεός στους «εκλεκτούς» του με βάση τη διδασκαλία του προορισμού. Δεν πρόκειται λοιπόν για μια ηθική που αφορά όλους τους ανθρώπους, αλλά τους πιστούς. Αυτοί που θα καταφέρουν να αποκτήσουν την θεία χάρη και επομένως τον προορισμό της σωτηρίας.

Ο Καλβίνος και ο Λούθηρος δεν δέχονται την «φυσική ηθική» των αρετών, ούτε τη σύγκλιση της χριστιανικής με την κοσμική ηθική, με συνέπεια η καλβινιστική ηθική να ρυθμίζει πλέον με χριστιανικούς νόμους όλες τις πράξεις της εγκόσμιας ζωής, σε μια προσπάθεια απόλυτου εκχριστιανισμού του συνόλου της ζωής, στις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις των ανθρώπων. Αυτός όμως ο εκχριστιανισμός συνοδεύεται από την πλήρη απελευθέρωση από τα θρησκευτικά καθήκοντα της καθολικής εκκλησίας, στο όνομα της «χριστιανικής ελευθερίας». Επομένως πρόκειται για μια εκκοσμίκευση του χριστιανισμού. Αυτός ο εκκοσμικευμένος χριστιανισμός είναι που καλύπτει όλες τις πλευρές της ζωής του ατόμου- όχι η συμμετοχή του στα μυστήρια της εκκλησίας.

Η πρακτική του ασκητισμού του Καλβίνου και οι αρνήσεις του απέναντι στην εκκλησία δεν ήταν τίποτε άλλο από μια επίθεση στην αρχαία ηθική, η οποία μέχρι τέλους παρέμεινε εμπόδιο στην εργασία και τον πλουτισμό. Η διδασκαλία του Καλβίνου λοιπόν άφησε ανοιχτή την πόρτα στον δανεισμό, διευκολύνοντας την εμπορική δραστηριότητα, η οποία επί αιώνες υφίστατο την απαγόρευση του τόκου, εκ μέρους της καθολικής εκκλησίας (αν και σ’ αυτό το σημείο και ο Λούθηρος συνέχιζε την παράδοση αυτή, την απαγόρευση του τόκου). Κηρύσσοντας σε όλους την ανάγκη της εργασίας- αφού ο Θεός προόρισε τον άνθρωπο «να ζει με τον ιδρώτα του προσώπου του» και ευλόγησε την εργασία, την ευημερία και την απόκτηση των υλικών αγαθών, δηλαδή τη γεωργία, το εμπόριο, τα συμβόλαια κλπ.- ο Καλβίνος διετύπωσε και ηθικές εντολές για όλες τις πλευρές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής.

Η καλβινιστική ηθική, η οποία είναι η κύρια πλευρά της προτεσταντικής ηθικής συνολικά, είναι μια ηθική υπακοής στις επιταγές του Θεού, οι οποίες νοούνται ως υπακοή στις εντολές της Βίβλου. Η παράδοση του εξελληνισμένου χριστιανισμού παρακάμπτεται. Ουσιαστικά ο προτεσταντισμός προκαλεί μια επιστροφή στην ιουδαϊκή ηθική των εντολών και όχι σε μια ηθική ως έργο του ανθρώπινου λόγου, που είχε επεξεργαστεί η πατερική θεολογία, επηρεασμένη από την κλασική ελληνική φιλοσοφία.

Αρχική πηγή: Aντίφωνο

Οι θρησκευτικές ρίζες της φιλελεύθερης ατζέντας της ελίτ

ΚΟ: 1. Ο όρος «φιλελεύθερος» χριστιανός - που αναφέρεται πιο κάτω - μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα, ως ο «λίμπεραλ», ο «προοδευτικός», ο αντίθετος στον «παραδοσιακό», «συντηρητικό» και «αναχρονιστικό» χριστιανό. {Διάβασε: «Φιλελεύθεροι» εναντίον «παραδοσιακών», ο νέος διαχωρισμός των χριστιανών}. Υπό μια ευρύτερη έννοια βέβαια, είναι εκείνος που έχει αποδεχθεί και επιχειρεί να εισαγάγει και στην Εκκλησία (δόγμα και ηθική) την αριστερή ατζέντα.  

2. Ο ‘mainline προτεσταντισμός’ (ή mainstream προτεσταντισμός), που επίσης αναφέρεται παρακάτω, αποτελούσε μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, την πλειοψηφία των χριστιανών στις ΗΠΑ, αλλά πλέον βρίσκεται σε τραγική πτώση. Ο mainline προτεσταντισμός περιλαμβάνει την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, την Επισκοπική Εκκλησία, τις Βαπτιστικές Εκκλησίες, τους Κογκρεσιοναλιστές και άλλους. Ο mainline προτεσταντισμός συνδέεται με το οικουμενιστικό κίνημα. Οι mainline προτεσταντικές εκκλησίες έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο λεγόμενο «Κοινωνικό Ευαγγέλιο» και είχαν ενεργό ρόλο σε κινητοποιήσεις για τα αστικά δικαιώματα (στους μαύρους) και την ισότητα των γυναικών. Στο βιβλίο του “The Empty Church: The Suicide of Liberal Christianity” (Η Άδεια Εκκλησία: Η Αυτοκτονία του Φιλελεύθερου Χριστιανισμού), ο Thomas C. Reeves αναφέρει ότι οι λόγοι της μαζικής φυγής των πιστών από τις mainline προτεσταντικές συνάξεις είναι η ηθική κρίση στην Αμερική, η εκκοσμίκευση των εκκλησιών, και οι επιδράσεις κοσμικών ιδεολογημάτων, όπως ο κομμουνισμός, και η συμμετοχή τους περισσότερο στην πολιτική παρά στα βασικά στοιχεία της χριστιανικής πίστης. Πολιτικά και θεολογικά, οι σύγχρονοι mainline προτεστάντες τείνουν να είναι οι πιο λίμπεραλ από τους υπόλοιπους χριστιανούς.

Του Nathanael Strickland (Faith and Heritage) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Πώς μπορεί κάποιος να έχει μια συνομιλία με έναν φιλελεύθερο «χριστιανό» που εξυμνεί την ομοφυλοφιλία, την άμβλωση, τον ριζοσπαστικό φεμινισμό, τον μαρξιστικό εξισωτισμό, και άλλους είδους εκφυλισμούς, ενώ δυσπιστεί ως προς τα αιώνια δόγματα της χριστιανικής πίστης, (θεοπνευστία  Αγίας Γραφής, παράδεισος και κόλαση, ανάσταση νεκρών, Αγία Τριάδα, και άλλα βασικά θέματα της χριστιανικής πίστης);

Στην πραγματικότητα, ο φιλελεύθερος (λίμπεραλ) «χριστιανισμός» έχει απογυμνωθεί τόσο από τον αυθεντικό Χριστιανισμό που οι περισσότεροι από τους υποστηρικτές του δεν κάνουν καν τον κόπο να πηγαίνουν στην εκκλησία πια.

Οι «παραδοσιακά» πιστοί, τόσο καθολικοί όσο και προτεστάντες, δεν έχουν προχωρήσει τόσο βαθιά σε αυτό το περιβάλλον . . . . Αλλά αν ο «συντηρητικός» Χριστιανισμός βρίσκεται συχνά σε κίνδυνο, ο φιλελεύθερος Χριστιανισμός έχει απλώς καταρρεύσει. Σχεδόν κάθε Μεθοδιστική, Λουθηρανική, Πρεσβυτεριανή ομολογία - που προσπάθησε να προσαρμοστεί στις σύγχρονες φιλελεύθερες αξίες έχει δει μια εκπληκτική βουτιά στον αριθμό όσων εκκλησιάζονται, (όπως έγινε πρώτα στους πρεσβυτεριανούς). Στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας, επίσης, τα πιο «προοδευτικά» θρησκευτικά τάγματα έχουν αποτύχει να δημιουργήσουν τις απαραίτητες τάσεις για να συντηρηθούν.

Αλλά αν αυτοί οι φιλελεύθεροι έχουν απορρίψει την ουσία και συχνά ακόμη και την ταμπέλα του Χριστιανισμού, δεν έχουν απορρίψει τις έννοιες της «αμαρτίας» και της «σωτηρίας» ή τη μεσσιανική θέρμη να διαδοθεί αυτή η «σωτηρία». Ακριβώς όπως οι Ουνιταριανοί αμπολισιονιστές του δέκατου ένατου αιώνα, αν και απέρριψαν τον Χριστιανισμό των Πουριτανών παππούδων τους, συνέχισαν να κηρύττουν «σωτηρία» μέσω της σταυροφορία τους για την κατάργηση του θεσμού της δουλείας, όπως το ίδιο έκαναν και τα άθεα, αγνωστικιστά και φιλελεύθερα εγγόνια των κοινωνικών μεταρρυθμιστών του πρώιμου εικοστού αιώνα που εξακολουθούσαν να κηρύττουν τη «σωτηρία», αλλά μέσα από το φιλελεύθερο κοινωνικό ευαγγέλιο απογυμνωμένο από τον αληθινό Χριστιανισμό, αν και διατήρησαν κάποια στοιχεία από την ορολογία του.

Ο Joseph Bottum στο βιβλίο του “An Anxious Age: The Post-Protestant Ethic and the Spirit of America” (Μια Ανήσυχη Εποχή : Η Μετα-Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα της Αμερικής), προτείνει ότι ο φιλελευθερισμός και η φιλελεύθερη ελίτ στην Αμερική έχουν θρησκευτική, παρά κοινωνική βάση.

Η θέση του Bottum είναι ότι δεν υπάρχει πραγματικά μια νέα αμερικανική κάστα. Αυτή η «τάξη» που έχει υπερμεγέθη επίδραση στην ηθική και πνευματική ζωή της Αμερικής είναι περίπου η ίδια τάξη που υπήρχε πάντα : Οι Mainline Προτεστάντες, μόνο που τώρα, χωρίς τον δογματικό Προτεσταντισμού ή τον εκκλησιασμό . . . .

Κατά την ρεβιζιονιστική άποψη του Bottum, ο προτεστάντης κήρυκας Walter Rauschenbusch (1861-1918) είναι η φιγούρα που περισσότερο από όλους όρισε πιο συνοπτικά την πνευματική αποστολή του 20ου αιώνα για τους Mainline Προτεστάντες και τους κληρονόμους τους. Έβαλε τις «κοινωνικές αμαρτίες» στο μπροστινό μέρος της Mainline προτεσταντικής φαντασίας. «Οι έξι κοινωνικές αμαρτίες, ανακοίνωσε ο Rauschenbusch, ήταν η μισαλλοδοξία, η αλαζονεία της εξουσίας, η διαφθορά της δικαιοσύνης για προσωπικούς σκοπούς, η τρέλα του όχλου, ο μιλιταρισμός και η περιφρόνηση της κοινωνικής τάξης», γράφει ο Bottum . . . .

Δεν κατάγονται όλοι οι μετα- Προτεστάντες του Bottum απευθείας από τους Mainline. Εβραίοι, Καθολικοί ακόμη και άθεοι εντάσσονται σε αυτήν την ανεπίσημη πνευματική - αλλά-όχι - θρησκευτική φυλή, ακριβώς όπως και πριν πολλοί Εβραίοι, Καθολικοί και μη-πιστοί είχαν ενταχθεί στις Mainline εκκλησίες σαν ένας τρόπος για να σηματοδοτήσουν την άφιξή τους σε μια νέα, σημαντική κοινωνική τάξη . . . .

Για τον Bottum, αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ο τρόπος που η πνευματική εμπειρία του «κοινωνικού ευαγγελίου» του Rauschenbusch μοιάζει με την εμπειρία του σύγχρονου λιμπεραλισμού. Σύμφωνα με τον Rauschenbusch, κάποιος αντιτίθεται σε αυτές τις κοινωνικές αμαρτίες μέσω της άμεσης δράσης, της βελτίωσης στην νομοθεσία, και απλά αναγνωρίζοντας τις επιπτώσεις τους και μένοντας φιλικά διακείμενος προς τα θύματά τους. Ο Rauschenbusch έγραψε  «Μια εμπειρία θρησκείας μέσα από το μέσο συναίσθημα της κοινωνικής αλληλέγγυος είναι μια εμπειρία μιας ασυνήθιστα υψηλής ηθικά ποιότητας, παρόμοιας με εκείνης των προφητών της Βίβλου».

Οι μετά-Προτεστάντες που ο Bottum αναγνωρίζει έχουν ακριβώς αυτό, «ένα κοινωνικό ευαγγέλιο, χωρίς το ευαγγέλιο». Για όλα αυτά, η μόνη απόδειξη της λύτρωσης είναι να έχεις μια σωστή αίσθηση των κοινωνικών δεινών. Η μόνη διαθέσιμη πίστη για τη σωτηρία σου, ως κάτι που προσαυξάνει την εμπειρία, είναι η αυτοεκτίμηση που έρχεται με το συναίσθημα που αντιτίθενται στα κοινωνικά δεινά της μισαλλοδοξίας και της εξουσίας και την ομαδοποιημένης σκέψης του όχλου ».

Με την κατάλληλη αίσθηση έρχεται μια σωστή αίσθηση της ενοχής και ο ζήλος ενός ιεραποστόλου να διορθώσει τα λάθη. Πριν από περισσότερο από έναν αιώνα ο Rauschenbusch έγραψε, «Αν ένας άνθρωπος έχει αποκομίσει κάποιο θρησκευτικό συναίσθημα από τον Χριστό, η συμμετοχή του στην συστηματοποιημένη καταπίεση του πολιτισμού θα φαίνεται, τουλάχιστον κατά καιρούς, ένα δυσβάσταχτο χρέος και μια ενοχή». Ο Bottum σημειώνει επιδέξια ότι, σύμφωνα με θεολογικούς όρους, αυτή η ένδειξη «είναι μια σχεδόν πλήρης μεταφορά του χριστιανικού φόβου και της χριστιανικής βεβαιότητας σε μια ευαισθησία για ανάγκη μεταρρύθμισης, ένα μυστικισμό κοινωνικής τάξης - το άγχος για τη σωτηρία επιλύεται από την εκστατική μεταφορά στο αίσθημα της κοινωνικής αλληλεγγύης».

Liberal παστόρισα

Στην θέση της εξομολόγησης για τις προσωπικές τους αμαρτίες, σήμερα οι προοδευτικοί τοποθετούν τη θέση τους στην κοινωνική δομή της καταπίεσης και, στη συνέχεια, δεσμεύονται να μεταρρυθμίσουν την κοινωνία. Αυτό πάει να πει ένα «κοινωνικό ευαγγέλιο χωρίς το ευαγγέλιο» - το οποίο υποκινείται από θρησκευτικά ερεθίσματα, αλλά η πίστη του είναι εντελώς κοσμική.

Το κοινωνικό ευαγγέλιο δεν είναι το Χριστιανικό Ευαγγέλιο το οποίο έχει εισχωρήσει στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Γι’ αυτό υπάρχει χάσμα μεταξύ των «παραδοσιακών» και των «φιλελευθέρων».

Ο φιλελευθερισμός είναι το παιδί του Διαφωτισμού και από την στιγμή που το πνεύμα που οδηγούσε τον Διαφωτισμό ήταν μια επίθεση στο χριστιανισμό και στην χριστιανική κοινωνική τάξη, δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι φιλελευθερισμός έχει εξελιχθεί σε αυτό που είναι. Είναι αλήθεια ότι ο φιλελευθερισμός μισεί την αληθινή ελευθερία που μπορεί να βρεθεί μόνο στην υπακοή στο Λόγο του Θεού, αλλά φιλελευθερισμός μιλάει για ένα διαφορετικό είδος ελευθερίας. Την «ελευθερία» από τον Θεό και το Λόγο Του. Δυστυχώς, η ελευθερία από τον Θεό έχει ως αποτέλεσμα την ανθρώπινη τυραννία.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Τοῦ φτιάχνουν τό προφίλ γιατί τόν χρειάζονται ἀκόμη περισσότερο. Ἡ ἐποχή Τσίπρα ἁπλῶς θά ἀναγνωρίσῃ τό ρημαδιό καί τό τέλος τῆς πατρίδας μας ὅπως εἶχε

Ο Τσίπρας είναι ένα αρκετά επικίνδυνο άτομο και δεν έχει ψυχολογηθεί λεπτομερώς. Του έδωσαν το βραβείο πολιτικού σθένους ΟΧΙ επειδή μας κράτησε στο ευρώ!!! αλλά επειδή νομιμοποίησε το χρέος στις πλάτες των Ελλήνων!!! αυτό είναι το κόλπο!! στο ευρώ έτσι κι αλλιώς δεν θα βγαίναμε!! Ούτε crexit υπήρξε ποτέ!! Το αποκάλυψε και ο Σόιμπλε πρόσφατα στον alexis Παπαχελά$!! Όλα ήταν ένα θέατρο! Στόχος ήταν ρημάξουν τα πάντα!!!!! Αυτή είναι η αλήθεια...η πικρή αλήθεια.

ΔΕΝ ΤΟΝ ΝΟΙΆΖΕΙ ΤΑ GO BACK ΜΕΡΚΕΛ. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΡΕΜΑΛΙ Η ΑΝΕΠΑΓΓΕΛΤΟΣ. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΥΒΡΙΣΤΗΣ Ο ΚΑΡΑΝΙΚΑΣ. 

Για αυτό ο σιωνιστής βαίζμαν πήρε ως αφορμή προγενέστερους πολιτικούς ηγέτες που άλλαξαν άποψη για κάποια θέματα όπως O Richard Nixon, παρ' ότι μεγάλος αντικομουνιστής, ήταν αυτός που καθιέρωσε τις σχέσεις με την κομμουνιστική Κίνα. 

Είναι άνδρας με πεποιθήσεις και θάρρος μας είπε για τον Τσίπρα. Του φτιάχνουν το προφίλ γιατί τον χρειάζονται ακόμη περισσότερο. Τον αγαπάνε. Μαζί του κάνουν ότι θέλουν με τους Έλληνες. Άλλωστε στους Ρότσιλντ ζήτησε βοήθεια για έξοδο στις αγορές αφού για αυτούς δούλευε όταν ούρλιαζε στις πορείες για τα μνημόνια που καταστρέφουν ζωές. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα με την υπόθεση Καμμένου στη Σαουδική Αραβία αφού θα καθαρίσει το Ισραήλ. Παίζουν τις κουμπάρες απλά για να περνά ο χρόνος, μοιράζει "συγχωροχάρτια" η αριστερά και όλοι τρέχουν ν' αρπάξουν. Η εποχή Τσίπρα απλά θα αναγνωρίσει το ρημαδιό και το τέλος της πατρίδας μας όπως είχε. Μέσω του Τσίπρα όλοι σβήνουν τα ίχνη τους και αποσύρονται. 

Μέχρι και ο Μαρινάκης ντύθηκε Αγία Τερέζα της Καλκούτας και ξεκίνησε τις περιοδείες στις Μάνδρες. Είναι φρίκη.

Ο Άγνωστος Πόλεμος...

Ο "θάνατος" της Γιουγκοσλαβίας, δηλαδή, δεν ήταν ένα φυσικό γεγονός ...Ήταν "δολοφονία". Δεν ήταν οι Κροάτες ή οι Σέρβοι ιδιόμορφοι, ώστε σε αυτήν την ιδιομορφία να οφείλεται ο ξαφνικός αυτός "θάνατος". Οι Κροάτες και οι Σέρβοι δεν διαφέρουν από τους Πρώσους ή από τους Βαυαρούς. Όσο εύκολα έγινε μακελειό μεταξύ Κροατών και Σέρβων, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να προκληθεί κάτι ανάλογο και μεταξύ Βαυαρών και Πρώσων ...Όρεξη και χρήμα να υπάρχει. Αυτή η όρεξη και το χρήμα υπήρχε προφανώς για τη Γιουγκοσλαβία. Πολλοί ήθελαν τον "θάνατό" της, γιατί ήταν πραγματικά ισχυρή και τους απειλούσε. Την ίδια τη Γερμανία μπορούσε να την απειλήσει ακόμα και με οικονομική καταστροφή σε περίπτωση που άλλαζε ο μεταψυχροπολεμικός σχεδιασμός, χωρίς να υπάρξει έλεγχος των μεταφορών.

 

Όμως, δυστυχώς για τους Γιουγκοσλάβους, δεν πρόλαβαν να επωφεληθούν. Σε τέτοιες περιπτώσεις άλλοι αποφασίζουν ποιοι θα εμφανίζονται "σταθεροί" και ποιοι θα "αποσταθεροποιούνται". Το θέμα είναι ότι η Γιουγκοσλαβία εκείνης της εποχής διέθετε όλα τα προσόντα, τα οποία θα της επέτρεπαν να γίνει "εγγυητής" της ομαλής και απροβλημάτιστης "τροφοδοσίας" της Ευρώπης με τα προϊόντα της Ανατολής. Διέθετε όλα τα προσόντα να "κονομήσει" μαζί με την Ελλάδα ό,τι στις τελευταίες δεκαετίες κέρδισε η Ολλανδία ή η Γερμανία εξαιτίας των μεταφορών. Όμως, το κυριότερο πλεονέκτημα της Γιουγκοσλαβίας —σε σχέση με τη Γερμανία εκείνης της εποχής— ήταν ότι διέθετε τα πάντα, χωρίς να έχει χρέη.

Ήταν μια εποχή που τα κράτη δεν είχαν χρέη. Δεν υπήρχε ο ανεξέλεγκτος δανεισμός της Νέας Τάξης και ο καθένας αναπτυσσόταν με βάση τις δυνατότητές του και με ελάχιστες έξωθεν βοήθειες. Ήταν όμως όλα τα κράτη χωρίς χρέη; ...Όχι βέβαια. Χρέη είχε μόνον η Γερμανία. Σε μια εποχή λοιπόν που η Γερμανία ήταν ο μεγάλος "ασθενής" της Ευρώπης και τα έξοδα της ενοποίησής της επιδείνωναν την κατάστασή της, η Γιουγκοσλαβία πρόβαρε "κουστούμι" μεγάλου ευρωπαϊκού κράτους. Η Γερμανία βυθιζόταν στα χρέη τής ενοποίησης και ταυτόχρονα αυτή η ενοποίηση την απειλούσε με απόλυτη καταστροφή, εφόσον "ενεργοποιούσε" όλες τις υποχρεώσεις της απέναντι στα θύματά της και οι οποίες είχαν "ανασταλεί", εξαιτίας της διαίρεσής της.

Το 1992 η κατάσταση τού κατ’ εξακολούθηση "μακελάρη" της Ευρώπης ήταν τραγική. Τι έκανε; Αυτό, που γνωρίζει να κάνει ένας "μακελάρης". Την 1η Μαρτίου του ίδιου χρόνου μεθόδευσε τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας. Φορτωμένη με χρέη —και μπροστά στο ενδεχόμενο της καταστροφής της— "σκότωσε" αυτόν, τον οποίο δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί. Πάνω στο "πτώμα" της Γιουγκοσλαβίας "έχτισε" η Γερμανία τη σημερινή της υπεροχή. Δεν το έκανε όμως μόνη της. Ολόκληρη η Προτεσταντική Συμμορία συνεργάστηκε σε αυτό το έγκλημα. Γερμανοί, Βρετανοί, Ολλανδοί και λοιποί Προτεστάντες ήταν αυτοί, οι οποίοι "βύθισαν" τη Γιουγκοσλαβία στο χάος.

Πως εξαφανίστηκε η σπουδαία ομάδα μπάσκετ του Άρη; Στο video  βλέπουμε την ομάδα της Μακεδονίας να αντιμετωπίζει τους Γιουγκοσλάβους στην Κροατία. Βρισκόμαστε στο 1988 και η Ευρώπη μιλούσε για Άρη και Μακεδονία.  Δείτε τις Ελληνικές διαφημίσεις… στο γήπεδο. Μέσω του Άρη άνοιγε ο δρόμος για  Ελληνικές business στην τότε Γιουγκοσλαβία. Δυστυχώς κάποιοι είχαν  άλλα σχέδια....Οι ομάδες της Μακεδονίας από το 1992 και μετά εξαφανίστηκαν σχεδόν από παντού......Όσο για την Γιουγκοσλαβία; Έγινε κομμάτια.

Εκεί χτύπησαν τα κτήνη ...Στην "καρδιά" της πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής Γιουγκοσλαβίας ...Στη "βιτρίνα" της, η οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή έκανε περήφανους —και άρα ένωνε— τους Γιουγκοσλάβους και ενδεχόμενη καταστροφή της μπορούσε να τους διχάσει. Οι Προτεστάντες του Βορρά με προβοκάτσιες και άπειρο χρήμα "ξεσήκωσαν" τους μουσουλμάνους εναντίον των χριστιανών. Ποιους μουσουλμάνους; ...Τους γνωστούς ...Τους ίδιους, οι οποίοι σήμερα προκαλούν την "αιμορραγία" στη Συρία. Πώς τους ξεσήκωσαν; ...Με τα ίδια μέσα, που τους ξεσηκώνουν και σήμερα στη Συρία ...Με τα χρήματα των Σαουδαράβων ...Με χρήματα των σουνιτών Σαουδαράβων οι σουνίτες χαφιέδες του σουνίτη Ιζετμπέκοβιτς σκότωσαν τους ισλαμιστές, για να "δολοφονήσουν" τα κτήνη τη Γιουγκοσλαβία.

Με τον εμφύλιο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία οι Προτεστάντες κατάφεραν όλους τους στόχους τους. Κατάφεραν να αλλάξουν τους "άξονες" του παγκόσμιου εμπορίου, χωρίς να τους θίγει η παγκόσμια γεωγραφία. Όσα δεδομένα τους συνέφεραν να παραμείνουν αναλλοίωτα, παρέμειναν τέτοια και όσα έπρεπε να αλλάξουν, άλλαζαν, έστω και εις βάρος κάθε λογικής. Με αυτόν τον εμφύλιο κατάφεραν να μπλοκάρουν τις μεταφορικές "αρτηρίες" ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων ...Κατάφεραν να σταματήσουν απολύτως τις μεταφορές στη βαλκανική χερσόνησο.

Με τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας δεν επέτρεψαν στον νέο "δρόμο του μεταξιού" να ακολουθήσει τη φυσική του —και άρα την πιο σύντομη— διαδρομή προς το κέντρο της Ευρώπης και άρα να περάσει από τα Βαλκάνια ...Με ανθρώπινη σάρκα και αίμα έφραξαν τον "αγωγό" των Βαλκανίων ...Με πτώματα "μπάζωσαν" τη "λεωφόρο" που τους απειλούσε. Με τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας πέτυχαν να περάσουν τον "αγωγό" από το Γιβραλτάρ και να τον συνδέσουν με τη Βόρεια Θάλασσα ...Αυτό ήταν το ζητούμενο του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου ...Άλλαξε ο "χάρτης" του παγκόσμιου εμπορίου.

Με τον τρόπο αυτόν ακύρωσαν τόσο το σιδηροδρομικό όσο και το οδικό δίκτυο της στρατηγικής βαλκανικής χερσονήσου. Το "ξήλωσαν" στην κυριολεξία, προκειμένου αυτή η "ακύρωση" να έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Δημιούργησαν νέα εθνικά σύνορα, που, όταν δεν ήταν "σφραγισμένα", εξαιτίας των εμπόλεμων καταστάσεων, επιβάρυναν πάρα πολύ τη μεταφορική λειτουργία, προσθέτοντας νέα σημεία ελέγχου και άρα πρόσθετους λόγους μεγάλων καθυστερήσεων. Έκαναν την πρώην Γιουγκοσλαβία έναν χώρο τόσο προβληματικό και απρόβλεπτο, που κανένας σοβαρός μεταφορέας δεν ήθελε να την εντάξει στον σχεδιασμό του.

Παραδόθηκαν τα πάντα σε κακοποιούς και διέλυσαν τα πάντα ...Πολιτικούς κακοποιούς, όπως ο Μιλόσεβιτς, ο Μητσοτάκης, ο Τούτζμαν ή ο Μπερίσα. Απ΄ αυτούς βγήκαν πραγματικοί κακοποιοί του δρόμου, οι οποίοι παρίσταναν τους πολιτικούς ηγέτες. Όλοι οι "νονοί" του λαθρεμπορίου όπλων, ανθρώπινων οργάνων και ναρκωτικών έγιναν πολιτικοί ηγέτες της περιοχής. Εγκληματίες, που στόχο τους είχαν να πλουτίζουν με τη διαφθορά και να ξεπλένουν χρήμα με "αντιπαροχή" να ελέγχουν τα "περάσματα". Κάθε διακόσια χιλιόμετρα και ένας κακοποιός "φύλαρχος", ο οποίος έπαιρνε εντολές κατόπιν απειλών ...Κακοποιοί όπως ο Τζίτζιτς, ο Θάτσι και βέβαια ο "απόγονος" του Μεγάλου Αλεξάνδρου με το όνομα Γκρουέφσκι ...Ο κακοποιός, ο οποίος έχει εξευτελίσει έναν ολόκληρο λαό, βάζοντάς τον να κυκλοφορεί με "πλαστή" ταυτότητα...

Με "άνωθεν" υποδείξεις η ελληνική πολιτική ηγεσία πρόδωσε τον ελληνικό λαό και συνετέλεσε με όλους τους τρόπους στη γιουγκοσλαβική διάλυση, η οποία και δεν την συνέφερε, αλλά και που ταυτόχρονα ήταν μια ανθρωπιστική τραγωδία ...Με το αζημίωτο βέβαια ...Όσο πιο πολύ μας πρόδιδαν, τόσο πιο πολύ βολεύονταν. Μήπως από συμπάθεια "χάιδευε" εκείνη την εποχή ο Μπους τη Ντορούλα; Μήπως από εξυπνάδα έγινε υπουργός ο Κυριάκος; Η προδοσία του "βρικόλακα" απέδωσε καρπούς και τα παιδιά του απολαμβάνουν ακόμα και σήμερα μεγαλεία και βολέματα. Εξανέμισαν τις προοπτικές και το μέλλον τού ελληνικού λαού, για να πάρουν χρίσματα από την πρεσβεία και να μας κυβερνήσουν.

...Έκαναν και την ψευδοφασαρία με τον Σαμαρά και την "πτώση" της Κυβέρνησης Μητσοτάκη και κανένας δεν αντέδρασε. Μέχρι να καταλάβαινε ο κόσμος ότι ο Μητσοτάκης και ο Σαμαράς ήταν συνεταίροι, θα περνούσαν χρόνια. Θα "αποζημιωνόταν" και ο Σαμαράς με την πρωθυπουργία και κανένας δεν θα θυμόταν τίποτε.

 Το "μακεδονικό" ζήτημα μετέτρεψε την FYROM σε έναν αγεφύρωτο "πορθμό", ο οποίος μετέτρεπε την ηπειρωτική Ελλάδα σε απομονωμένο "νησί".

Με τον τρόπο αυτόν οι Προτεστάντες του Βορρά δεν επέτρεπαν στην Ελλάδα να "φτάσει" μέχρι το κέντρο της Ευρώπης ...Την μετέτρεψαν σε ένα "τυφλό" λιμάνι χωρίς προορισμό ...Έναν "σταθμό" χωρίς δρόμο. Εξαιτίας αυτής της αδυναμίας σύνδεσης της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη δεν είχαν λόγο να σταματήσουν τα εμπορικά πλοία στον Πειραιά, γιατί τα εμπορεύματα δεν μπορούσαν να συνεχίσουν από εκεί την πορεία τους προς την Ευρώπη. Άρα; Άρα, έπρεπε να συνεχίσουν τα ίδια τα πλοία την πορεία τους προς το Γιβραλτάρ και επομένως προς την "πίσω" πλευρά της Ευρώπης. Το αναγκαίο της μεταφοράς δικαιολογούσε τα επιπλέον κόστη που φορτώνονταν τα προϊόντα μέχρι να φτάσουν στην άλλη πλευρά της Ευρώπης.

Αυτό είναι το κόλπο. Χωρίς να φαίνονται οι εγκληματίες ιμπεριαλιστές ότι τα αρπάζουν όλα για τους εαυτούς τους, μοιράζουν το παιχνίδι, χωρίς να αλλάζουν οι "παράμετροί" του. Ενώ κάνουν υποτίθεται μοιρασιά, παραμένουν και πάλι οι ίδιοι "παίκτες" στο "κόλπο" ...Δεν μπαίνουν νέοι παράγοντες στο "κόλπο" και αυτό ήταν το ζητούμενο. Οι Κινέζοι, με την κρατική COSCO, θα μεταφέρουν τα προϊόντα τους στην Ευρώπη και οι Προτεστάντες θα αναλαμβάνουν τα υπόλοιπα ...Κανένας άλλος "ενδιάμεσος" ...έστω κι αν η χώρα του αναγκαστικά "παρεμβάλλεται" σε αυτό το δίκτυο ...Απλό κόλπο. "Τράβηξαν" την Κίνα μέχρι τη Μεσόγειο και από εκεί ανέλαβαν οι ίδιοι ...Μέχρι την εξωτερική πύλη του λιμανιού του Πειραιά είναι "Κίνα" και από εκεί, που ξεκινάει το δίκτυο, είναι Προτεσταντικό "Ρότερνταμ". Έχουν "λιμάνι" στη Μεσόγειο, χωρίς να "ακουμπάει" στη θάλασσα. Έχουν "λιμάνι", το οποίο ακουμπά στον μαντρότοιχο του Θριάσιου Πεδίου.

Από τη στιγμή που εξασφάλισαν ότι δεν θα προστεθούν νέα "χέρια" που θα μοιράζονται τα κέρδη, ήταν έτοιμοι για τις αλλαγές. Τώρα ενώνουν τον Πειραιά με το σιδηροδρομικό δίκτυο. Γιατί; Γιατί το Προτεσταντικό Αληταριό —τύπου Τόμσεν— θα επιχειρήσει να περάσει πάση θυσία το δίκτυο των υποδομών —το οποίο συνδέεται με το λιμάνι— σε ξένα χέρια ...Στα δικά τους χέρια ...Στα χέρια της δικής τους Siemens. Τα πάντα θα περνάνε από την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα πλέον δεν θα ανήκει στους Έλληνες. Δίνουν το μεγάλο λιμάνι της χώρας στους Κινέζους, αλλά θα κρατήσουν για τους εαυτούς τους όλα τα υπόλοιπα, τα οποία αφορούν τις υποδομές — μέχρι τα κινέζικα προϊόντα να φτάσουν στις ευρωπαϊκές αγορές. Σιδηροδρομικά και οδικά δίκτυα τα έχουν ήδη "καπαρωμένα" ...Τηλεπικοινωνίες, αεροδρόμια επίσης.......

Οι ιδιωτικοποιήσεις και η ελεύθερη οικονομία επιβάλλεται μόνον στους Έλληνες. Μόνον το ελληνικό κράτος πρέπει να "περιοριστεί". Το λιμάνι του Ρότερνταμ δεν πειράζει να βρίσκεται στα χέρια του ολλανδικού κράτους ...Ο Πειραιάς να μην βρίσκεται στα χέρια του ελληνικού κράτους.

http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2014/01/o-agnostos-polemos.html

ἀπό : perimajestic

Γιατί οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουν ὅτι τό Πάσχα εἶναι πιό σημαντικό ἀπό τά Χριστούγεννα

φωτό

Για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς το Πάσχα βρίσκεται στο κέντρο του λειτουργικού ημερολογίου, ενώ για τους Δυτικούς Χριστιανούς (ιδιαίτερα τους Προτεστάντες) η Γέννηση / τα Χριστούγεννα είναι πιο σημαντικά.

τῆς Valeria Z. Nollan

..................

Καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η κύρια λειτουργία της Ορθοδοξίας - η Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου - περιλαμβάνει μουσικές υπενθυμίσεις της Ανάστασης. Σε κάθε λειτουργία η χορωδία ψάλλει δύο ύμνους στην Ανάσταση, και οι δύο είναι στον τόνο (συγκεκριμένη βασική μελωδία) της εβδομάδας. Αυτά είναι το Αναστάσιμο τροπάριο ( тропарь ) και το Αναστάσιμο κοντάκιο ( кондак ). Τόσο το τροπάριο όσο και το κοντάκι αντιπροσωπεύουν ελληνικές ποιητικές μορφές των πρώτων αιώνων του ανατολικού Χριστιανισμού, η λειτουργία των οποίων στην εκκλησιαστική λειτουργία εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων. Έτσι για τους πιστούς, σε κάθε Θεία Λειτουργία όλο το χρόνο υπάρχουν τουλάχιστον δύο συνεχείς υπενθυμίσεις της Ανάστασης.

Στον Δυτικό Χριστιανισμό, η έμφαση των ετήσιων κύκλων λατρείας δίνεται στη Γέννηση, παρά στην Ανάσταση. Οι λόγοι για αυτό είναι βαθιά ενσωματωμένοι στις διαφορές μεταξύ των θεολογικών παραδόσεων της Ανατολικής και της Δυτικής εκκλησίας. Αυτές οι διαφορές φτάνουν μέχρι την πρώτη χιλιετία, όταν το εκκλησιαστικό δόγμα που προέρχεται από την Ανατολική Ρωμαϊκή και τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν λίγο πολύ ενοποιημένο (αν και άρχισαν να εμφανίζονται διαφορές). Ωστόσο, η αρχαία Ορθοδοξία και ο Καθολικισμός μοιράζονταν μια θεολογική βάση που διατήρησε την Ανάσταση ως το κέντρο της θρησκευτικής εμπειρίας και νοήματος.

Ξεκινώντας από τα συγγράμματα του θεολόγου Αυγουστίνου του Ιππώνος (354-430 Κ.Χ.) και επεκτείνοντας σε εκείνα του Άνσελμου του Καντέρμπουρυ (1033;-1109 Κ.Χ.), η κατανόηση του Δυτικού Χριστιανισμού για τη Γέννηση και την Ανάσταση άλλαξε από εκείνη της αρχικής Αποστολικής διδασκαλίας. 

Κατά τα χρόνια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης (του Καθολικισμού), 1517-1648, οι θεολογικές αντιλήψεις του Αυγουστίνου κωδικοποιήθηκαν περαιτέρω και αποτέλεσαν τη βάση για τον τρόπο με τον οποίο οι σημερινοί Προτεστάντες βλέπουν αυτά τα δύο κομβικά γεγονότα στον Χριστιανισμό. Οι πατέρες της Μεταρρύθμισης, όπως ο Martin Luther (1483-1546) και ο John Calvin (1509-1564), συνέχισαν αυτή τη θεολογική γραμμή σκέψης. Ως αποτέλεσμα, η προτεσταντική αιτιολόγηση για το γιατί ενσαρκώθηκε ο Ιησούς διαφέρει σημαντικά από αυτή των Ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι διατήρησαν τις αντιλήψεις της παλαιάς εκκλησίας.

Η σκέψη του Αυγουστίνου έθετε την ύπαρξη ενός θυμωμένου Θεού, δηλαδή: η τιμή του Θεού προσβλήθηκε από την ανυπακοή του Αδάμ, και ως συνέπεια έστειλε τον Ιησού Χριστό να είναι ο τέλειος κατευνασμός της τιμής Του και της τάξης του σύμπαντος. Με άλλα λόγια, ο Ιησούς ως Υιός του Θεού δόθηκε στον προτεσταντικό κόσμο ως «πληρωμή» για να αποκατασταθεί η τιμή του Θεού με μια τέλεια θυσία. Η Γέννηση και η Ανάσταση θεωρούνται επομένως ως κατευνασμός του θυμού και της τιμής του Θεού. Λόγω της έλευσης του Ιησού στον κόσμο, όλοι μπορούν να λάβουν σωτηρία. Η γέννηση του Ιησού Χριστού στην αυγουστινιανή παράδοση αντιπροσωπεύει την κατανόηση ότι ο Θεός έδωσε τον Υιό Του στον κόσμο για να αποκαταστήσει την τάξη του σύμπαντος. Για τους Προτεστάντες, αν κάποιος πιστεύει στον Θεό, «σώζεται».

Αυτή η ερμηνεία είναι έξω από τη σφαίρα αυτού που δίδασκε η Ανατολική Εκκλησία: Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει «θυμωμένος Θεός» και ο λόγος του Θεού που έστειλε τον Υιό Του στον κόσμο δεν ήταν για κατευνασμό τιμής. Αντίθετα, ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο ως ο Νέος Αδάμ για να αποκαταστήσει την ανθρωπότητα και να προσφέρει τη σωτηρία. Αυτό το κρίσιμο σημείο ξεφεύγει από το προτεσταντικό μυαλό. Για τους Ορθοδόξους, η σωτηρία εκδηλώθηκε με την έλευση του Χριστού, αλλά κερδίζεται συνεχώς στη ζωή του ατόμου. Θεολογικά σωζόμαστε τρεις φορές: σωζόμαστε όταν βαπτιζόμαστε, σωζόμαστε όταν πεθάνουμε εν Χριστώ και σωζόμαστε στην Τελική Κρίση (επίσης γνωστή ως Δευτέρα Παρουσία). Η σωτηρία είναι μια συνεχής διαδικασία.

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν βλέπουν τη Γέννηση ως την οριστικοποίηση της σωτηρίας του Θεού. Για μια βαθύτερη κατανόηση της Γέννησης χρειάζεται η Ορθόδοξη θεολογία: Στη Γέννηση ο Ιησούς Χριστός ως βρέφος δεν νίκησε τον θάνατο, αλλά πέτυχε αυτό το κατόρθωμα στο τέλος του χρόνου Του στον κόσμο. 

Ο Χριστός με την ενανθρώπησή Του πέτυχε την αποκατάσταση της ανθρώπινης φύσης, και αυτή πραγματοποιείται ατομικά στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Η υπέρτατη σημασία του Πάσχα για την Ορθόδοξη Χριστιανική θεολογία και η λαμπερή προσμονή που βιώνουν οι Ορθόδοξοι στη Ρωσία και σε όλο τον κόσμο κατά την περίοδο του Πάσχα πηγάζουν από την ιδέα ότι η ικανότητα του Ιησού Χριστού ως Θεού να νικήσει τον θάνατο εκπληρώνεται -- στην κάθοδό Του στην κόλαση και την υπέρβαση του θανάτου Του για να καταστεί δυνατή αυτή η υπέρβαση για όλη την ανθρωπότητα.

Για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς η Γέννηση είναι μια ήρεμη γιορτή που προηγείται νηστείας γνήσιας προσμονής για την Έλευση του Κυρίου. Στη Ρωσία, αυτή είναι μια πνευματική γιορτή που συνήθως δεν συνοδεύεται από την παροχή δώρων. Είναι ο καιρός για να αναλογιστεί κάποιος την εγγύτητά του με τον Θεό και την εμβάθυνση αυτής της σύνδεσης λόγω της γέννησης του Χριστού. Οι κοινοί χαιρετισμοί για τη Γέννηση είναι: Χριστός γεννάται! Δοξάσατε! Έτσι η Γέννηση διαχωρίζεται από την Πρωτοχρονιά στη Ρωσία, στην οποία αγοράζεται και στολίζεται ένα αειθαλές δέντρο και δίνονται δώρα για το νέο έτος.

Με τις δραστηριότητες του Ιησού Χριστού στον κόσμο - τη διακονία Του, τα θαύματα, τις διδασκαλίες σε παραβολές και άλλες μορφές, τις πράξεις Του και την αποδοχή του θελήματος του Θεού μέχρι την Ανάσταση - η σωτηρία της ανθρωπότητας γίνεται δυνατή και ολοκληρώνεται. Γι' αυτό στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, η παλαιά πίστη, είναι η Ανάσταση, και όχι η Γέννηση, που παραμένει το επίκεντρο του λειτουργικού ημερολογίου. 

Γι' αυτό κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια των μακροχρόνιων ακολουθιών και Ακολουθιών του Σταυρού του Όρθρου, του Μεσονυκτίου και της Λειτουργίας αργά το απόγευμα του Σαββάτου που γίνεται το πρωί του Πάσχα, οι Ορθόδοξοι πιστοί έχουν υπόψη τους τα λόγια του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Ομιλία του 4ου αιώνα: «Ω θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; Ω διάολε, πού είναι η νίκη σου; Χριστός Ανέστη και ανατράπηκες». Και η χορωδία ψάλλει : «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.».

Η Valeria Z. Nollan είναι πρώην πρόεδρος της Ένωσης για τη Μελέτη της Ανατολικής Χριστιανικής Ιστορίας και Πολιτισμού. Η μετάφρασή της του βιβλίου "The Philosophical Foundations of Integral Knowledge" του Ρώσου φιλοσόφου Vladimir Solovyov εκδόθηκε από την William B. Eerdmans Publishing Co. το 2008.Η δια βίου Ρωσίδα Ορθόδοξη Χριστιανή, ήταν η κύρια ομιλήτρια για την 62 nd Commencement Exercises of Holy Trinity Seminary, Jordan Νέα Υόρκη το 2010.

Ἀπό : russian-faith.com

Ἀνάρτησις ἀφιερωμένη στήν Ῥωσσία καί στόν ἀγῶνα πού κάνει γιά τό καλό τῆς Ἀνθρωπότητος.

Ἡ Πελασγική

Β. ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Κινέζα βουλευτής ζητά να αφαιρεθούν σημαίες και τοιχογραφίες «που θυμίζουν το παρελθόν», εν όψει ποδηλατικού αγώνα. «Να τα μαζέψεις και να πας στη χώρα σου», απαντάνε λευκοί εθνικιστές

Από τις 9 Μαΐου έως την 1η Ιουνίου, πάνω από 200 από τους καλύτερους ποδηλάτες του κόσμου θα δώσουν τη μάχη για την κατάκτηση του ‘Giro d'Italia’, ενός από τους τέσσερις μεγάλους γύρους της ποδηλασίας.

Η 97η έκδοση του Γύρου της Ιταλίας θα ξεκινήσει από την Ιρλανδία και το Μπέλφαστ, ενώ τρεις μέρες μετά θα μπει στην Ιταλία. Αναμένεται να τον παρακολουθήσει ένα τηλεοπτικό κοινό 800 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Για τη Βόρεια Ιρλανδία το ‘Giro d'Italia’ είναι το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός.

Η αστυνομία της Β. Ιρλανδίας επιβεβαίωσε ότι ερευνά ένα μπαράζ ρατσιστικών ύβρεων που απευθύνονται στην βουλευτή του κόμματος ‘Alliance’ (Συμμαχία), Anna Lo, για τα σχόλια που έκανε σε ό, τι αφορά την ανάρτηση σημαιών κατά την διάρκεια του ‘Giro d'Italia’.

Η Lo που είναι κινεζικής καταγωγής, ζήτησε την αφαίρεση σημαιών και «σεκταριστικών» τοιχογραφιών πριν το αθλητικό γεγονός, καθώς υπάρχει φόβος «να αμαυρωθεί» η εικόνα της Βόρειας Ιρλανδίας από το θέαμα παραστρατιωτικών τοιχογραφιών και εμβλημάτων.

Σχ. ΚΟ: Οι σχεδόν 2.000 τοιχογραφίες στη Βόρεια Ιρλανδία έχουν γίνει σύμβολα της χώρας, καθώς απεικονίζουν τις πολιτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις του παρελθόντος και του παρόντος.

Η σύγκρουση στην Βόρεια Ιρλανδία (γνωστή ως ‘The Troubles’), που άρχισε την δεκαετία του ‘60 και τερματίστηκε «επίσημα» το 1998, ήταν κυρίως πολιτική, αλλά είχε και μια εθνική ή θρησκευτική διάσταση. Τα βασικά θέματα που διακυβεύονταν ήταν το συνταγματικό καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας και η σχέση μεταξύ των δύο κυρίαρχων κοινοτήτων, οι οποίες είναι, από τη μία πλευρά, οι Ενωτικοί και νομιμόφρονες (Unionists and loyalists) - οι οποίοι προέρχονται κυρίως από την προτεσταντική κοινότητα και θέλουν η Βόρεια Ιρλανδία να παραμείνει εντός του Ηνωμένου Βασιλείου, και, από την άλλη πλευρά, οι Ιρλανδοί Εθνικιστές και Ρεπουμπλικάνοι (Irish nationalists and republicans) - οι οποίοι προέρχονται κυρίως από την καθολική κοινότητα και θέλουν να εγκαταλείψουν το Ηνωμένο Βασίλειο και να ενταχθούν σε μια ενωμένη Ιρλανδία.

Οι τοιχογραφίες (Murals) αναπαριστούν την πολιτική άποψη της κάθε μίας πλευράς, ή τιμούν ένα γεγονός ή ένα πρόσωπο.

Η Lo βρήκε ευκαιρία να κάνει την πρόταση αυτή, μετά την δήλωση του υπουργού Περιβάλλοντος Mark Durkan που ζήτησε να μην υπάρχουν εκλογικές αφίσες στους δρόμους.

«Είναι λυπηρό όταν άνθρωποι σου επιτίθενται προσωπικά για την εθνικότητά σου και μιμούνται τον τρόπο που μιλούν οι Κινέζοι», είπε η Lo στην Belfast Telegraph.

«Είμαι περήφανη που μιλώ εκ μέρους όλης της κοινότητας, είμαι πολύ ουδέτερη. Οι σημαίες και οι τοιχογραφίες είναι ζητήματα για τα οποία πρέπει να υπάρχει μια συζήτηση».

Πάντως, ο βουλευτής (DUP) Sammy Wilson χαρακτήρισε οποιαδήποτε πρόταση για την αφαίρεση σημαιών της Ένωσης από τους φανοστάτες ως "τρέλα" - και δήλωσε ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτική αναταραχή.

«Με αυτή τη λογική οι φίλαθλοι που θα βλέπουν τον αγώνα δεν θα μπορούν να ανεμίζουν την εθνική τους σημαία για να υποστηρίξουν τους ποδηλάτες εδώ, ούτε οι Ιταλοί που θα βλέπουν τον αγώνα θα μπορούν να ανεμίζουν τις ιταλικές τους σημαίες», είπε.

«Επιπλέον, αν όπως λέει η Lo, πάει η αστυνομία και αρχίσει να αφαιρεί τις σημαίες της Ένωσης, που έχουν ανεγερθεί από τις Κοινότητες, αυτή είναι μια συνταγή για να έχουμε αστυνομικούς τραυματίες και ημέρες αναταραχής. Αυτή η πρόταση είναι απερίσκεπτη».

 

 «Το Giro d' Italia μας παρέχει μια μεγάλη ευκαιρία για να δείξουμε ότι η Βόρεια Ιρλανδία έχει προχωρήσει πέρα από την πολιτική του παρελθόντος», είπε η Lo.

Για τις παρατηρήσεις της δέχτηκε επίθεση από ‘loyalists’ (πιστούς της Αγγλίας και του Στέμματος) στο Facebook και το Twitter.

Σε δήλωσή του εκπρόσωπος «των διακοινοτικών σχέσεων μεταξύ των Βορειο-Ιρλανδών Προτεσταντών loyalists, των Καθολικών και Ρεπουμπλικάνων Λευκών Εθνικιστών» ζήτησε «η Κινέζα έποικος να εγκαταλείψει την χώρα»:

«Αυτό το αλλοδαπό απόβρασμα, τολμά να έρχεται στη χώρα μας και να θέλει να καταρρίψει τις παραδόσεις μας και να μας λέει τι πρέπει να κάνουμε», λέει η δήλωση. «Τι ανησυχία έχει μια Κινέζα για το τι κάνει ο λαός της Βόρειας Ιρλανδίας στη δική του γη; Πώς τολμά να επιτίθεται στις παραδόσεις μας από μια θέση αλαζονείας εντός της διακρατικής σιωνιστικής κυβέρνησης κατοχής που τώρα διοικεί όλα τα Δυτικά Λευκά εδάφη!»

«Εμείς, λευκοί Ευρωπαίοι, Καθολικοί και οι Προτεστάντες, είμαστε οι αυτόχθονες, ιθαγενείς σε αυτά τα νησιά και παρά τις οποιεσδήποτε πολιτικές διαφωνίες μπορεί να έχουμε, στεκόμαστε ενωμένοι κατά του σχεδίου του διακρατικού εβραϊσμού να φέρει ανεπιθύμητους εκμεταλλευτές, όπως η Lo στα λευκά έθνη μας, προκειμένου να συντελεστεί η γενοκτονία του λαού μας με την μαζική μη - Λευκή μετανάστευση».

«Και όλοι μας, τόσο Καθολικοί όσο και Προτεστάντες, Loyalist ή Ρεπουμπλικάνοι στεκόμαστε μαζί ενάντια στους προδότες της φυλής που μισούν τον εαυτό τους και έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από το BBC, τα διεθνιστικά μαρξιστικά ψευτο-εθνικιστικά κόμματα όπως το Σιν Φέιν, ή τα υποκινούμενα από ξένους κόμματα όπως το κόμμα της Συμμαχίας. Στεκόμαστε σταθερά κατά της διεθνούς εβραϊκής Παγκόσμιας Τάξης, της ατζέντας της Παγκόσμιας Κυβέρνησης που προωθείται από όλα τα κόμματα που πληρώνονται από τα διεφθαρμένα κοινοβούλια της Ευρώπης».

«Το μήνυμα από τους λευκούς εθνικιστικές και καθολικούς και προτεστάντες παραστρατιωτικούς είναι : «Μάζεψε τις βαλίτσες σου ανεπιθύμητη ξένη σκύλα και γύρνα στην πατρίδα σου!»

Ο συναδέλφου της Lo, βουλευτής Stewart Dickson, δήλωσε «αηδιασμένος από την προσβολή».

«Κανείς δεν αξίζει να είναι θύμα ρατσιστικής κακοποίησης», τόνισε ο Dickson. «Ο ρατσισμός, όπως και οι άλλες μορφές προκατάληψης και μίσους, πρέπει να εξαλειφθούν.

«Στη Βόρεια Ιρλανδία είμαστε υπερήφανοι που αντιστεκόμαστε στον ρατσισμό και την καταπίεση σε όλο τον κόσμο, και καλώ όλους να καταγγείλουν κάθε ρατσιστικό σχόλιο ή επίθεση, όταν γίνεται εδώ.

«Φαίνεται ότι πολλοί από τους άνανδρους δράστες έχουν πλέον κατεβάσει τα άθλια ρατσιστικά σχόλιά τους, αλλά εξακολουθώ να ζητώ η Αστυνομία να εξετάσει τα σχόλια και να αναλάβει δράση».

Σχ. ΚΟ: Η πολυπολιτισμικότητα φέρνει, αναπόφευκτα και «ενσωματωμένους» αλλοδαπούς στην εγχώρια πολιτική σκηνή, πολλοί από αυτούς, χάριν «ενσωμάτωσης» και επίδειξης «αντιρατσιστικού φρονήματος», τοποθετούνται και σε καίριες θέσεις από «προοδευτικούς» ντόπιους πολιτικούς ηγέτες. Παράδειγμα η Σεσίλ Κιέντζ (Cecile Kyenge), «η πρώτη μαύρη υπουργός της Ιταλίας» που τοποθετήθηκε υπουργός αρμόδια για την ενσωμάτωση των μεταναστών! Λες και δεν υπήρχε άλλο πόστο για την κα Kyenge που ήρθε παράνομα από το Κονγκό στην Ιταλία και τώρα θέλει να δώσει ιθαγένεια σε κάθε παιδί λαθρομετανάστη που θα γεννιέται στην χώρα. [Πότε αλήθεια, θα δούμε αλλοδαπό «Έλληνα» υπουργό;] Έπειτα, μια «στραβή» δήλωση (όλως τυχαίως;) φέρνει ένταση, ξεκινάνε οι λεκτικές επιθέσεις και προσβολές και δεν αργεί να παιχτεί ένα ακόμα επεισόδιο του σήριαλ «Βοήθεια! Ρατσισμός!». Η δημιουργία έντασης και οι ρατσιστικές απειλές και οι επακόλουθες «αντιρατσιστικές» αντιδράσεις - πολλές φορές μέσω ψήφισης νέων σκληρών νόμων - εξυπηρετούν στην ουσία, το σχέδιο δαιμονοποίησης και τελικά εξάλειψης κάθε ίχνους ταυτότητας ενός λαού, οποίος πρέπει να μετατραπεί σε «πληθυσμό» που δεν έχει κοινή ταυτότητα και κοινή ιστορική μνήμη, αλλά αποτελείται από ποίκιλες «κοινότητες», που απλά τις συνδέει η ιδέα της «δημοκρατίας». Έτσι, σε τέτοιες καταστάσεις πιάνουν δουλειά οι πάντα πρόθυμοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» που τους είναι εύκολο να ζητήσουν ακόμα και τον περιορισμό της δημόσιας εμφάνισης της εθνικής σημαίας, καθώς θα αποτελεί «διχαστικό» ή «ρατσιστικό» σύμβολο. Ίδια μοίρα περιμένει αγάλματα εθνικών ηρώων που θυμίζουν το «μίσος» κατά «του  άλλου» και μας «γυρίζουν πίσω» και τοπωνύμια πλατειών και οδών. Περιττό να πούμε ότι παρελάσεις δεν έχουν καμία θέση σε ένα τέτοιο απρόσωπο πολυφυλετικό - πολυθρησκευτικό μωσαϊκό. Εκτός αν είναι “Gay Pride”.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ/ Πηγές: εδώ και εδώ