Ἄς ξεφύγω ...ποιητικά

" Θέλω νά φύγω πιά ἀπό ᾿δῶ " 

Θέλω νὰ φύγω πιὰ ἀπὸ δῶ, θέλω νὰ φύγω πέρα, 

σὲ κάποιο τόπο ἀγνώριστο καὶ νέο, 

θέλω νὰ γίνω μιὰ χρυσῆ σκόνη μὲς στὸν αἰθέρα, 

ἁπλὸ στοιχεῖο, ἐλεύθερο, γενναῖο. 

Σὰν ὄνειρο νὰ φαίνονται ἁπαλὸ καὶ νὰ μιλοῦνε 

ἕως τὴν ψυχὴ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, 

ὡραῖα νά ’ναὶ τὰ πρόσωπα καὶ νὰ χαμογελοῦνε, 

ὡραῖος ἀκόμη ὁ ἴδιος ἑαυτός μου. 

Σκοτάδι τόσο ἐκεῖ μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχει, θεέ μου, 

στὴ νύχτα, στὴν ἀπόγνωση τῶν τόπων, 

στὸ φοβερὸ στερέωμα, στὴν ὠρυγὴ τοῦ ἀνέμου, 

στὰ βλέμματα, στὰ λόγια τῶν ἀνθρώπων. 

Νὰ μὴν ὑπάρχει τίποτε, τίποτε πιά, μὰ λίγη 

χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση νὰ μένει, 

κι ὅλοι νὰ λένε τάχα πῶς ἔχουν γιὰ πάντα φύγει, 

ὅλοι πὼς εἶναι τάχα πεθαμένοι. 

                                                                                                   ~ Κώστας Καρυωτάκης

"Σέ βλέπω νά φεύγῃς "

Νὰ ταξιδεύῃς θές 

Ν’ ἀφήνῃς πίσω τὴ ζωή σου 

Νὰ βρῇς μιὰν ἄλλη 

Μὰ ὅπου καὶ νὰ πᾶς πάλι θὰ φεύγῃς 

Θὰ φορᾶς τὸ νυφικό της Ὀφηλίας 

Καὶ θὰ φεύγῃς 

Τάσεις φυγῆς σὲ δυναστεύουν... 

Καὶ γὼ χωρὶς ποτὲ νά ‘χω ταξιδέψει 

Ἔστω ναύτης 

Σὲ τσακισμένο ὄνειρο 

Σὲ μεθυσμένο τρεχαντήρι 

Μένω ἐδῶ... 

Σὲ μένα, βλέπεις, τὰ φεγγάρια 

Δὲ μιλᾶνε γιὰ ταξίδια... 

Σὲ βλέπω νὰ φεύγῃς 

Μὲ τὸ λυγμό μου σοῦ φωνάζω 

Ποῦ πᾶς; Ποῦ μ’ ἀφήνεις; 

Ἂν μοῦ φύγεις 

Τῆς ζωντάνιας σου τὸ φέγγος 

Θὰ μοῦ λείψῃ 

Κι ἄλλο ἀστέρι δὲν ἔχω ἀπὸ ᾿σένα 

Στάσου μιὰ στιγμούλα Στάσου... 

Θὰ περπατήσω στὰ κύματα 

Τοῦ ἀγέρα ποὺ εἶσαι 

Καὶ θὰ σὲ φτάσω 

Νὰ σοῦ χαρίσω ἕνα λουλούδι θέλω 

Ἕνα «μὴ μὲ λησμόνει» 

Κι ὕστερα φεύγεις... 

Καὶ τώρα ποὺ μόνος μένω 

Καθὼς χάνεσαι ὀπτασία στὰ νέφη

Θέλω νὰ σοῦ πῶ 

Πὼς στὰ ταξίδια σου 

Μιὰ θλίψη πάντα διακρίνω 

-αὐτὴ μὴν τάχα θὲς ν’ ἀφήνῃς πίσω;- 

Κ’ εἶναι ἡ θλίψη σου 

Στὰ μύχια σου χωμένη 

Καὶ σὲ τραβάει καὶ χάνεσαι 

Σ’ ὀνείρωνε δαιδάλους... 

Ἄχ, τοῦ μυχοῦ τὰ μυστικὰ σου δεῖξε μου 

Νὰ βυθιστῶ στὴ δύνη τους καὶ ᾿γὼ μαζί τους 

Τὸ ψέμα, τὴν ἀλήθεια σου νὰ δῶ 

Καὶ πᾶρε μὲ μαζί σου... 

Σὲ βλέπω πάλι νὰ φεύγῃς 

Ἀέρινη, κρινόλευκη 

Καὶ τὸ λυγμό μου 

Στὴ γλῶσσα τοῦ ἀνέμου ἀκουμπῶ 

Νὰ σοῦ τὸν πέμψῃ. 

Ἂν ποτὲ γυρίσεις 

Θά ‘μαι ἐδῶ νὰ περιμένω 

Μόνος, καταμόναχος 

Μὲ τὴ θύμησή σου 

Μὲ τὴ γλυκόπικρη γεύση 

Τοῦ λειψοῦ φιλιοῦ στὰ χείλη

                                                                    ~ Γιάννης Τζήκας 

"Φυγή"

Ὅμως ἐδῶ τελείωσα. 

Ὥρα νὰ φύγω. 

Ὅπως θὰ φύγετε κάποτε κι ἐσεῖς. 

Καὶ τὰ φαντάσματα τῆς ζωῆς μου 

θὰ μ’ ἀναζητοῦν τώρα 

τρέχοντας μὲς στὴ νύχτα 

καὶ τὰ φύλλα θὰ ριγοῦν 

καὶ θὰ πέφτουν. 

Ἔτσι συνήθως ἔρχεται 

τὸ φθινόπωρο. 

Γι’ αὐτό, σᾶς λέω, 

ἂς κοιτάξουμε τὴ ζωή μας 

μὲ λίγη περισσότερη συμπόνοια

μιᾶς καὶ δὲν ἤτανε ποτὲ πραγματική.

                                                                                                            ~Τᾶσσος Λειβαδίτης

" Ὁ Ταΰγετος "

 Κανένα βουνὸ ἀπ᾿ ὅσα εἶδα στὴ ζωή μου - ἀπὸ τὸ Mont Blanc μὲ τὰ - αἰώνια ἀπάτητα χιόνια ἴσαμε τὶς πιὸ ἄγριες ἱσπανικὲς «Sierra» δέ μου ἔκανε ποτὲ τὴν ἐντύπωση ποὺ αἰσθάνθηκα, ποὺ δέχθηκα, κατάστηθα θὰ ἔπρεπε νὰ πῶ, ὅταν ἀπὸ μία ψηλὴ καμπὴ τοῦ ἁμαξιτοῦ δρόμου πρὸς τὴ Σπάρτη ἀντίκρισα τὸν Ταΰγετο σ᾿ ὅλο τοῦτο τό ἐπιβλητικὸ ὕψος. Δὲ φανταζόμουν ποτὲ ὅτι θὰ ὑπῆρχε βουνὸ μὲ τέτοιο χαρακτῆρα, τέτοιαν ἀτομικότητα. Ἡ εἰκόνα του ἦταν ἄφθαστα μεγαλοπρεπής. Παρουσιάζεται στηριγμένος σὲ τεράστιες, συμπαγεῖς πλαγιές, παρόμοιες μὲ στηρίγματα τειχῶν, χρώματος μὸβ καὶ μολυβένιου, καὶ «οἱ κορφές του, ποὺ ἔχουν σχήματα πυραμίδων ξεκόβονται στὸ γαλανὸ οὐρανὸ κατακάθαρα καὶ σκληρά. Δὲν ὑπάρχουν, ὅπως συμβαίνει μ᾿ ἄλλα ψηλὰ βουνά, μικρότερες βουνοσειρὲς νὰ τὸν μισοκρύβουν καὶ νὰ ἐμποδίζουν ν᾿ ἀγκαλιάσει κανεὶς μὲ μιὰ ματιὰ ὁλόκληρο τὸ ὕψος του. Ἀπὸ τὴν κοιλάδα τῆς Σπάρτης, ὅπου κάνει φιδίσιους ἑλιγμοὺς ὁ Εὐρώτας, καὶ ποὺ ἁπλώνεται σὰ μιὰ θάλασσα πρασινάδας, ὁ Ταΰγετος σηκώνεται ἀνεμπόδιστος, ἴσιος, ὥριμος καὶ δυνατὸς μὲ μία περήφανη ἀνάταση - ἴσαμε τὸ ὕψος τῶν χιονοσκεπασμένων κορυφῶν του. Καθὼς ἐμφανίζεται ἔτσι, δὲ δίνει μόνο μιὰ ἐντύπωση μεγαλείου, ἀλλὰ καὶ μία βαθιὰ συγκίνηση.

Δὲν τὸν φαντάζεται κανεὶς ἄψυχο: παγερὴ αἰωνιότητα ὕλης. Καθὼς ὑψώνεται θεόρατος καὶ δυνατός, σκιάζοντας τὴ μεγάλη πεδιάδα, φαντάζει σὰ μιὰ ἔμψυχη παρουσία, σὰ νὰ εἶναι ὁ τιτανικὸς φρουρός της - καὶ δίνει πραγματικὰ τὸ μάθημα ἐκεῖνο τῆς ἐνέργειας καὶ τῆς δύναμης, ποὺ ἔνοιωσε ὁ Maurice Barrès, ὅταν τὸν εἶδε καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἐξήγησε τὸ πολεμικὸ θαῦμα τῆς ἀρχαίας Σπάρτης. Ἀληθινά, ἀφοῦ δεῖ κανεὶς τὸν Ταΰγετο, ἐννοεῖ καλύτερα, ἐννοεῖ ἐντελῶς, πὼς ὑπῆρξε ἡ φυλὴ αὐτὴ περήφανη, ἡ ἐξαίσια ἀνδρική, ἡ λιτή, ἡ αὐστηρὴ καὶ πολεμόχαρη, ποὺ ἔζησε στὴν κοιλάδα αὐτὴ τῆς Σπάρτης χωρὶς νὰ νοιώσει ποτὲ τὴν ἀνάγκη νὰ περιτειχίσει Ἀκροπόλεις γιὰ νὰ καταφεύγει σ᾿ αὐτὲς σὲ ὧρες ἐχθρικῶν ἐπιδρομῶν. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀντίκριζαν καθημερινὰ τὸν Τιτᾶνα αὐτὸν ποὺ λέγονταν Ταΰγετος, ποὺ ἀνέπνεαν τὸν ἀέρα ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὶς κορυφές του, ποὺ αἰσθάνονταν ὄχι τὸ βάρος του πάνω στὴν πεδιάδα τους, ἀλλὰ τὸ ἀγέρωχο ὕψος του, δὲν ἦταν δυνατό, στὶς ἐποχὲς ἐκεῖνες τῶν πολέμων καὶ τῶν στενῶν πατρίδων, νὰ μὴ ἀναπτυχθοῦν σὲ χαλύβδινους καὶ περήφανους πολεμιστὲς καὶ νὰ μὴ θέσουν τὴ φυλή τους ἀνώτερη καὶ ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ τῶν Ἀθηνῶν ...

...Τώρα αἰσθάνομαι ὅτι oι Σπαρτιᾶτες «ἄφησαν» ὡς μνημεῖο τους τὸν Ταΰγετο γιατὶ, ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὴν περήφανη παρουσία του, ὕψωσαν σὰν τὴν ψυχή τους ἴσαμε τὴν ψηλότερη κορφή του κι ἔγιναν ἕνα μ᾿ αὐτόν...

                                                              ( ~ Κώστας Οὐράνης , Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο "Ἑλλάδα" ) 

Ποιήματα ἀπό ἐδῶ, τό πεζό ἀπό ἐδῶ . φωτό,φωτό,φωτό,φωτό

φωτό

Maurice Barrès : Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός, του οποίου η λογοτεχνική σταδιοδρομία εκτείνεται από τις πρώιμες εξερευνήσεις του ατομικισμού σε έργα όπως η τριλογία «Λατρεία του Εαυτού» έως την υπεράσπιση του ολοκληρωμένου εθνικισμού , δίνοντας έμφαση στους οργανικούς δεσμούς με την πατρίδα, τους προγόνους και τις τοπικές παραδόσεις ως πηγές προσωπικής και συλλογικής ζωτικότητας... ο Barrès διατήρησε εξέχοντα κοινοβουλευτικό ρόλο, αντιτιθέμενος σθεναρά στην Υπόθεση Ντρέιφους ως απειλή για την εθνική συνοχή και αργότερα υπερασπιζόμενος μοναρχικά και καθολικά στοιχεία εντός του εθνικιστικού του πλαισίου ... Ο ολοκληρωμένος εθνικισμός του Barrès έθεσε το έθνος ως μια οργανική οντότητα που στηρίζεται σε βαθιές προσκολλήσεις στην γή ( la terre ή sol ), τη φυλή και τους προγόνους ( les morts ), σχηματίζοντας μια τριάδα που αντιτάχθηκε στον ατομικισμό και τον οικουμενισμό με τον ριζωμένο ιδιαιτερισμό... 

Η αντίληψη του Maurice Barrès για τον εθνικισμό , η οποία έχει τις ρίζες της στις ζωτικές δυνάμεις της γης , της φυλής και των προγόνων, διαμόρφωσε βαθιά την γαλλική δεξιά ιδεολογία , δίνοντας έμφαση στην οργανική εθνική ενότητα έναντι των οικουμενικών αφαιρέσεων. Η θεωρία του για την αποικοδόμηση —ο ξεριζωμός των ατόμων από την πατρίδα τους που οδηγεί σε πολιτιστική παρακμή— επηρέασε τους μεταγενέστερους στοχαστές υποστηρίζοντας ότι η αληθινή ζωτικότητα πηγάζει από την προσκόλληση στην πατρίδα και τις παραδόσεις κάποιου, μια άποψη που βρήκε απήχηση στις αντιμοντερνιστικές κριτικές. Αυτό το πλαίσιο παρείχε ιδεολογική βάση για τον ολοκληρωμένο εθνικισμό , δίνοντας προτεραιότητα στην εθνική συνοχή και απορρίπτοντας τον κοσμοπολιτισμό ως επιζήμιο για την εθνική ενέργεια... ( ὅλο τό βιογραφικό ἐδῶ )

Ἡ Πελασγική