Η διπλωματία προσφέρει έναν εύκολο δρόμο προς την ειρήνη. Αλλά αν η Δύση επιμείνει στον δύσκολο δρόμο, τότε η Ρωσία θα τα καταφέρει και με αυτόν τον τρόπο.
...ο πόλεμος μέσω αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είχε ως στόχο να «νικήσει στρατηγικά» τη Ρωσία. Αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι ο άξονας του ΝΑΤΟ είναι αυτός που αντιμετωπίζει μια ιστορική ήττα...
Η διπλωματία, όπως λέει και η παροιμία, είναι η τέχνη του εφικτού. Μια ειρηνική διευθέτηση του πολέμου στην Ουκρανία είναι εφικτή εάν όλες οι πλευρές εμπλακούν σε πραγματική διπλωματία. Αυτός είναι ο εύκολος, πιο πολιτισμένος τρόπος.
Διαφορετικά, η Ρωσία θα επιτύχει την ειρήνη με τον δύσκολο τρόπο μέσω πλήρους στρατιωτικής νίκης.
Η διπλωματία παρεμποδίζεται επειδή οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, ιδίως, είναι όμηροι της δικής τους διαστρεβλωμένης ιδεολογίας και της ψευδούς προπαγάνδας.
Κατά ειρωνικό τρόπο, ο πόλεμος μέσω αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είχε ως στόχο να «νικήσει στρατηγικά» τη Ρωσία. Αποδεικνύεται, ωστόσο, ότι ο άξονας του ΝΑΤΟ είναι αυτός που αντιμετωπίζει μια ιστορική ήττα. Το χάος που σαρώνει την Ευρώπη είναι η μια εκδήλωση αυτής της αποτυχίας, που οφείλεται στις υψηλότερες τιμές ενέργειας και στον απερίσκεπτο, μη βιώσιμο μιλιταρισμό.
Έτσι, η ειρήνη στην Ουκρανία είναι συνυφασμένη με την ειρήνη στην Ευρώπη, και η διπλωματία θα επιτάχυνε αυτό για να αποτρέψει περισσότερη αστάθεια και ταλαιπωρία.
Αλλά η διπλωματία είναι ασυμβίβαστη με κόμματα που έχουν μια νοσηρή νοοτροπία Ρωσοφοβίας.
Η διπλωματική εμπλοκή συνεπάγεται την τοποθέτηση των ρεαλιστικών συμφερόντων πάνω από τις ιδεολογικές προκαταλήψεις. Το ρεαλιστικό συμφέρον όλων σίγουρα θα πρέπει να είναι να βρεθεί ένα τέλος σε αυτόν τον σχεδόν πενταετή πόλεμο που έχει προκαλέσει εκατομμύρια θύματα και διατρέχει τον κίνδυνο να κλιμακωθεί σε έναν γενικό πόλεμο στην Ευρώπη.
Η κυβέρνηση Trump φαίνεται να ανανεώνει τις ειρηνευτικές προσπάθειες στέλνοντας έναν προεδρικό απεσταλμένο στη Ρωσία αυτή την εβδομάδα. Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin υποδέχτηκε θερμά τον Αμερικανό απεσταλμένο Steve Witkoff στην Αγία Πετρούπολη. Είναι αδιανόητο ότι οποιοσδήποτε Ευρωπαίος πολιτικός ή απεσταλμένος θα ήταν ικανός να επιδείξει αυτή την στοιχειώδη ευγένεια. Ο Putin επανέλαβε ότι η πόρτα της Ρωσίας είναι ανοιχτή για διαπραγματεύσεις.
Η διπλωματία μπορεί να ανοίξει τον δρόμο προς την ειρήνη νωρίτερα, όπως υποστήριξε ο διεθνώς αναγνωρισμένος καθηγητής Jeffrey Sachs σε μια εξαιρετικά λογική παρουσίαση αυτή την εβδομάδα.
Βασικά ζητήματα για μια ειρηνευτική συμφωνία περιλαμβάνουν: 1) αδιαίρετη ασφάλεια για όλους· 2) μόνιμο καθεστώς ουδετερότητας για την Ουκρανία· 3) ανακωχή, όχι προσωρινή κατάπαυση του πυρός, με βάση τις τρέχουσες γραμμές σύγκρουσης· και 4) δήλωση του ΝΑΤΟ για τον τερματισμό της επέκτασής του προς ανατολάς.
Το πλαίσιο για την ειρήνη που προτείνει ο Sachs είναι παρόμοιο με τη θέση της Ρωσίας. Ασχολείται με τα αίτια της σύγκρουσης και όχι μόνο με τα συμπτώματά της.
Ο καθηγητής Sachs επισημαίνει ότι αυτές δεν είναι νέες αρχές. Είχαν αναγνωριστεί και συμφωνηθεί στο παρελθόν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τους Ευρωπαίους συμμάχους τους και την Ουκρανία. Στην Τελική Πράξη του Helsinki του 1975 ( Συμφωνίες Helsinki ), οι ΗΠΑ, η Σοβιετική Ένωση και τα ευρωπαϊκά κράτη αποδέχτηκαν την αρχή ότι η ασφάλεια δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Όλα τα κράτη πρέπει να έχουν αμοιβαίο δικαίωμα στην ασφάλεια.
Όσον αφορά το ζήτημα της μόνιμης ουδετερότητας της Ουκρανίας, αυτή διακηρύχθηκε στο σύνταγμά της όταν ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Η επιδίωξη της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ανατρέπει αυτήν την αρχή. Ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Πρόεδρο GW Bush που ξεκίνησαν την προσπάθεια για ένταξη στο ΝΑΤΟ με τη Διακήρυξη του Βουκουρεστίου το 2008, την οποία αποκήρυξε η Ρωσία με την προειδοποίηση ότι αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε σύγκρουση, όπως αποδεικνύει η ιστορία.
Ο Sachs επισημαίνει επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ πρέπει να επιστρέψουν στην υπόσχεση που έδωσαν στη Σοβιετική Ένωση το 1989 ότι δεν θα υπήρχε επέκταση του στρατιωτικού μπλοκ προς τα ανατολικά. Είναι βασική κοινή λογική ότι η εισβολή των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας είναι αποσταθεροποιητική και πηγή αντιπαράθεσης. Η αδιάκοπη επέκταση αποτελεί παραβίαση της αρχής της αδιαίρετης ασφάλειας. Θα αποδέχονταν οι Ηνωμένες Πολιτείες μια κατάσταση όπου το Μεξικό θα εγκαθιστούσε ρωσικές ή κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις;
Όσο για την παύση των εχθροπραξιών και τη χάραξη εδαφικών συνόρων, αυτό είναι ένα ακανθώδες ζήτημα. Η Μόσχα ισχυρίζεται ότι έχει ιστορικό δικαίωμα στα εδάφη ανατολικά και νότια του ποταμού Δνείπερου, συμπεριλαμβανομένων του Sumy, του Kharkov, της Kherson και της Odessa,επιπλέον του Donbass και, φυσικά, της Κριμαίας.
Αυτό που είναι μη ρεαλιστικό είναι να διεκδικήσει η Ουκρανία την πλήρη επιστροφή εδαφών που η Ρωσία έχει καταλάβει από το 2022 (και το 2014 στην περίπτωση της Κριμαίας). Από την οπτική γωνία της Ρωσίας, και πολλοί διεθνείς ιστορικοί θα συμφωνούσαν, η σύνθεση της Ουκρανίας μετά το 1991 ήταν ένα τεχνούργημα. Ενσωμάτωσε αυθαίρετα εδάφη που ιστορικά αποτελούσαν πάντα μέρος της Ρωσίας. Αυτά τα εδάφη δωρήθηκαν στην Ουκρανική Σοβιετική Δημοκρατία από Σοβιετικούς ηγέτες σε αμφίβολα σχέδια δημογραφικής χειραγώγησης που δεν σεβάστηκαν τους προγενέστερους πολιτιστικούς ρωσικούς δεσμούς.
Σε κάθε περίπτωση, ένα πλαίσιο για μια μόνιμη ειρηνική διευθέτηση είναι εφικτό εάν όλες οι πλευρές συμμετάσχουν σε ειλικρινείς συζητήσεις που αναγνωρίζουν το ιστορικό υπόβαθρο.
Όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump συναντήθηκε με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin στο Anchorage τον Αύγουστο του 2025, φάνηκε να υπάρχει αποδοχή από την αμερικανική πλευρά της ρωσικής προοπτικής για την αντιμετώπιση των «βασικών αιτιών». Στη συνέχεια, ο Trump δεν κατάφερε να υλοποιήσει αυτό που φαινόταν να είναι μια σημαντική συνάντηση στο Anchorage. Μέρος του προβλήματος ήταν ότι οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου ματαίωσαν την πρωτοβουλία του Trump και έβαλαν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες επέμειναν σε μια προσωρινή εκεχειρία και ειρηνευτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και επέμειναν να αντιμετωπίζουν τη Ρωσία ως παρία.
Το διεθνές γίγνεσθαι έχει μεταβληθεί με τρόπο που κάνει τον Trump πιο διαλλακτικό. Ο καταστροφικός πόλεμός του με το Ιράν έχει εκτοξεύσει τις τιμές των καυσίμων στα ύψη για τους Αμερικανούς καταναλωτές. Με τις ενδιάμεσες εκλογές να απέχουν μόνο λίγες εβδομάδες, ο Λευκός Οίκος χρειάζεται κάποια καλά νέα για να αποτρέψει μια πολιτική ήττα για τους Ρεπουμπλικάνους.
Ο Trump έκανε μια συμφωνία με τον Putin πριν από δύο εβδομάδες για προμήθειες ντίζελ από τη Ρωσία για να απαλύνει τον πόνο των Αμερικανών ψηφοφόρων στο πρατήριο. Απαραίτητο για αυτό είναι να σταματήσει η Ουκρανία τις αεροπορικές επιδρομές σε ρωσικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Ο διεφθαρμένος πρόεδρος-μαριονέτα στο Κίεβο, Vladimir Zelensky, προκαλεί τον Τραμπ με αγενή σχόλια και απειλές ότι θα συνεχίσει να χτυπά ρωσικά διυλιστήρια και αποθήκες πετρελαίου.
Ένα θετικό στοιχείο από τη ρήξη με τον Zelensky είναι ότι ο Trump τον θεωρεί εμπόδιο για μια ειρηνευτική συμφωνία. Ο Trump τώρα επικρίνει ανοιχτά τον Ουκρανό πρώην κωμικό και ζητά έναν νέο πρόεδρο στη χώρα.
Ο κοκαινομανής Zelensky, με τις απεχθείς πολεμικές εκβιαστικές πρακτικές του, κρατιέται στην εξουσία από μια κλωστή, και μόνο χάρη στη συνεχή υποστήριξη των Ευρωπαίων ηγετών. Αυτοί οι ελιτιστές ( Πελασγ. Κλόουν τούς λέω ἐγώ ) Ευρωπαίοι πολιτικοί καθοδηγούνται από την αντιρωσική ιδεολογία και την υποτέλεια στην μάταιη γεωπολιτική ατζέντα της στρατηγικής ήττας της Ρωσίας. Η Ευρώπη βιώνει μια κοινωνική αναταραχή που αγγίζει τα όρια της επανάστασης για τις επιπτώσεις από το αυξανόμενο κόστος ζωής, το οποίο, με τη σειρά του, είναι συνέπεια του πολέμου δι' αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Αλλά οι ελίτ δεν έχουν τρόπο να αντιμετωπίσουν το χάος επειδή αυτές είναι το πρόβλημα.
Παρά τα ελαττώματά του, και υπάρχουν πολλά, τουλάχιστον ο Trump είναι πρόθυμος να ασχοληθεί με τη διπλωματία. Δεν τον βαραίνει το μίσος για τη Ρωσία. Η κατανόησή του για τις βαθύτερες αιτίες του πολέμου μπορεί να είναι περιορισμένη. Αλλά τουλάχιστον η κυβέρνησή του διαθέτει το θεμελιώδες χαρακτηριστικό να σέβεται τη Ρωσία ως ισότιμο εταίρο και να λαμβάνει υπόψη την πλευρά της. Αυτό είναι ένα ελάχιστο στοιχείο για τις διαπραγματεύσεις και την τέχνη του εφικτού.
Αντιθέτως, οι ευρωπαϊκές ελίτ και το αγαπημένο τους καθεστώς στο Κίεβο είναι ανίκανα να εμπλακούν σε οποιαδήποτε διπλωματία. Είναι εμμονικοί με ανέφικτες και δυσοίωνες ιδεολογικές προκαταλήψεις και στην πεποίθηση ότι οι Ρώσοι είναι «υπάνθρωποι» που πρέπει να κατακτηθούν. Δεν έχουν κανένα σεβασμό για τη Ρωσία, ούτε είναι ικανοί για οποιαδήποτε έξυπνη, ειλικρινή συζήτηση σχετικά με τα αίτια της σύγκρουσης.
Ο Jeffrey Sachs υποστηρίζει ότι ο Trump θα μπορούσε να τερματίσει άμεσα τον πόλεμο και να δημιουργήσει ειρήνη εάν έκανε μια σαφή πολιτική ανακοίνωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιστρέφουν σε μια θέση σύμφωνα με την οποία σέβονται την αδιαίρετη ασφάλεια για όλους, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, αποδέχονται τη μόνιμη ουδετερότητα της Ουκρανίας χωρίς μέλλον ως μέλος του ΝΑΤΟ και δηλώσουν ότι το ΝΑΤΟ τερματίζει την επέκτασή του προς ανατολάς. Μια ορθολογική πορεία προς την ειρήνη είναι εφικτή.
Θα υπάρξουν κραυγές καταδίκης από το καθεστώς του Κιέβου και τους Ευρωπαίους χορηγούς του. Θα υπάρξουν επίσης κραυγές από το εσωτερικό του αμερικανικού κατεστημένου που συμμερίζεται την ευρωπαϊκή ιδεολογία της δαιμονοποίησης και της επιθετικότητας απέναντι στη Ρωσία. Ο Trump ενδέχεται να έχει εξασθενήσει τόσο πολύ από τις ενδιάμεσες εκλογές, ώστε να μην είναι πολιτικά εφικτό για εκείνον να προβεί σε μια τέτοια πολιτική ανακοίνωση.
Ας είναι έτσι. Η Ρωσία θα συνεχίσει να επιτυγχάνει τους στρατιωτικούς της στόχους και να απαιτεί τους νόμιμους όρους ειρήνης που της αναλογούν. Η διπλωματία προσφέρει έναν εύκολο δρόμο προς την ειρήνη. Αλλά αν η Δύση επιμείνει στον δύσκολο δρόμο, τότε η Ρωσία θα τα καταφέρει και με αυτόν τον τρόπο. Οι Ευρωπαίοι και το καθεστώς του Κιέβου θα πληρώσουν ακόμη υψηλότερο τίμημα με την κατάρρευσή τους.
Ἀπό : strategic-culture.su
Ἡ Πελασγική
