Γράφει ὁ Tom Sunic Για ένα νεογέννητο κράτος, η αναζήτηση ταυτότητας σημαίνει έναν αδιάκοπο αγώνα ενάντια σε ένα αντίπαλο θύμα. Αυτό μπορεί να ονομαστεί επιδίωξη «αρνητικής ταυτότητας», που απαιτεί τη δαιμονοποίηση του Άλλου και μια σχεδόν νεκροφιλική εμμονή με τους δικούς του νεκρούς αντί για τους δικούς του ζωντανούς. Κανένας λαός ή έθνος δεν παραχωρεί οικειοθελώς τους νεκρούς του στον ανταγωνιστικό αριθμό θανάτων μιας άλλης φυλής ή έθνους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εβραϊκή ταυτότητα, η οποία κατοχυρώνεται μοναδικά στον δυτικό ακαδημαϊκό χώρο και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης από το 1945. Τώρα βρίσκεται υπό σημαντική πίεση.
Οι σουρεαλιστικές αφηγήσεις των φρικαλεοτήτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου αντηχούν ολοένα και περισσότερο τις ενέργειες του ισραηλινού στρατού (IDF) στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία κατοικείται από Παλαιστίνιους. Οι σύγχρονοι Ισραηλινοί πλέον καταγγέλλονται ως «φασίστες» ή «Ναζί» από τις ίδιες τις ομάδες των οποίων η στάση απέναντι στους Εβραίους ως αιώνια θύματα διαμορφωνόταν για δεκαετίες από τους Εβραίους ακαδημαϊκούς καθηγητές τους. Από τη Μαρξιστικής έμπνευσης Σχολή της Φρανκφούρτης μέχρι τους συμβούλους κατά του απαρτχάιντ στον Νέλσον Μαντέλα, από τους έμπιστους του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, μέχρι τους εξέχοντες νομικούς υποστηρικτές του Νόμου για τα Πολιτικά Δικαιώματα και τους αρχηγούς των φοιτητικών αναταραχών του 1968 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, υπάρχει μια μακρά παράδοση εβραϊκής εμπλοκής σε προοδευτικούς και επαναστατικούς σκοπούς. Ωστόσο, η «αρνητική διαλεκτική» που κάποτε επικρίθηκε από τον Εβραίο φιλόσοφο Theodor Adorno τώρα γυρίζει μπούμερανγκ στους ίδιους τους Εβραίους.
Πολλοί αριστεροί, ακτιβιστές της Antifa και λίμπεραλ σχολιαστές, μαζί με Δυτικούς πολιτικούς που προσποιούνται αγανάκτηση για αυτό που αποκαλούν γενοκτονία στη Γάζα, πέφτουν θύματα της δικής τους λανθασμένης συλλογιστικής. Εξισώνουν τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα με τους διωγμούς των Εβραίων στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, αγνοώντας ότι οι ενέργειες του Ισραήλ ευθυγραμμίζονται πλήρως με την ίδια αντιφασιστική λογική που αναπτύχθηκε σε πολύ πιο καταστροφική κλίμακα από τις αντιφασιστικές συμμαχικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ευρωπαϊκές και ιαπωνικές πόλεις βομβαρδίστηκαν με εμπρηστικές βόμβες για να υποταχθούν δημοκρατικά. Έτσι, η ταυτοποίηση του Ισραήλ ως «ναζιστικού» ή «ρατσιστικού» κράτους είναι μια αντίφαση, επειδή απαιτεί μια άσκοπη επανάληψη της αντιφασιστικής και φιλοσημιτικής ρητορικής που διαμορφώθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Καθώς το Φιλελεύθερο/λίμπεραλ Σύστημα -που ονομάζεται στην καθομιλουμένη «Βαθύ Κράτος»- πλησιάζει στην κατάρρευση, αντιμετωπίζει νευρικά το Εβραϊκό Ζήτημα σε ένα πλαίσιο στο οποίο η εβραϊκή συλλογικότητα έχει γίνει σύμβολο απόλυτης ηθικής αρετής. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, Εβραίοι αριστεροί, φιλελεύθεροι και αντιφασίστες ακτιβιστές στις ΗΠΑ και την ΕΕ έχουν δικαιολογήσει την ύπαρξή τους καταφεύγοντας στη δική τους αρνητική ταυτότητα, δηλαδή, χαρακτηρίζοντας τους λευκούς διαφωνούντες ως «φασίστες» και «αντισημίτες».
Εβραϊκές ακτιβιστικές ομάδες όπως η ADL και η SPLC ευθυγραμμίστηκαν με αυτούς τους άλλους σηματοδότες αρετής και ουσιαστικά ακολούθησαν τις τακτικές των κομμουνιστικών δικαστικών πρακτικών στην Ανατολική Ευρώπη μετά το 1945. Για παράδειγμα, το κομμουνιστικό καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας (1945-1990), προκειμένου να αποκτήσει διεθνή νομιμότητα, που ενθαρρύνθηκε ευρέως από φιλελεύθερα μέσα όπως οι New York Times , κατασκεύασε μια διαρκή « κροατική φασιστική απειλή της Ουστάσι». Σήμερα, τα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ και της ΕΕ και οι αριστεροί σχολιαστές συνεχίζουν να κυνηγούν «νεοναζί», αντισημίτες και «λευκούς υπερασπιστές» - ακόμη και όταν δεν υπάρχουν ορατοί. Ως μικρό αγόρι στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, θυμάμαι ένα τοπικό αστείο: «Όταν μια μύγα αεριστεί στους πρόποδες του κοντινού βουνού Σλίμε ή όταν μια καλοκαιρινή καταιγίδα χτυπήσει το Ζάγκρεμπ, τα γιουγκοσλαβικά μέσα ενημέρωσης και τα "καγκουρό δικαστήρια" θα κατηγορήσουν την παροιμιώδη «Κροατική φασιστική Ουστάσι». Αυτή η κομμουνιστική-δαιμονοποιητική ρητορική, που τώρα υιοθετείται από τις δυτικές δικαστικές αρχές, αντανακλά μια πολιτική «αρνητικής νομιμοποίησης», όπως φάνηκε στην δικαστική απόφαση εναντίον του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και των παραβατών του Καπιτωλίου στις 6 Ιανουαρίου.
( φωτό ἀριστερά)
Η πολιτική τάξη της ΕΕ, επιβαρυμένη από το ιστορικό στίγμα του φασισμού και της αποικιοκρατίας στην Ευρώπη, πρέπει να επαναλαμβάνει την εισαγόμενη από τις ΗΠΑ «εκπαίδευση εθνικής ευαισθησίας», ενώ ταυτόχρονα διοργανώνει υποχρεωτικά προσκυνήματα εξιλέωσης στο Τείχος των Δακρύων της Ιερουσαλήμ. Το «Ποτέ ξανά», αρχικά ένα εβραϊκής έμπνευσης αντιφασιστικό σύνθημα, που είχε ως στόχο να προστατεύσει τους Εβραίους από την κριτική, τώρα έχει μικρή βαρύτητα κάτω από την άβολη πραγματικότητα των νεκρών και των λιμοκτονούντων της Γάζας. Οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα διαταράσσουν την αριστερή ποιμενική εικόνα ενός καλοπροαίρετου, πάντα υποφερτού εβραϊκού έθνους. Επομένως, το σύστημα των ΗΠΑ και της ΕΕ πρέπει να διατηρήσει μια λεπτή ισορροπία: μια προειδοποιητική καταδίκη των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, διατηρώντας παράλληλα τη φιλοσημειωτική ρητορική που δημιουργήθηκε στη διεθνή τάξη μετά το 1945.Οι πολιτικοί της ΕΕ δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τα βάσανα των Παλαιστινίων, όπως ακριβώς δεν ενδιαφέρονταν και πολύ για την δεινή θέση των Εβραίων πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, με τον μη ευρωπαϊκό μουσουλμανικό πληθυσμό της Ευρώπης να αυξάνεται ραγδαία - πάνω από 10 εκατομμύρια στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία μαζί, και 20 εκατομμύρια σε όλη την ήπειρο, συνολικά 40 εκατομμύρια συμπεριλαμβανομένων των Βαλκανίων - πρέπει να τηρούν μια λεπτή γραμμή. Εκτός από μια υποχρεωτική τελετουργία που συνίσταται στην επανάληψη ψεύτικων φιλοσημιτικών φράσεων, πρέπει επίσης να προσποιούνται ότι συμπαθούν τους νεοφερμένους μουσουλμάνους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και η Γαλλία, φοβούμενες τις λαϊκές αναταραχές των μουσουλμανικών πληθυσμών τους, πρόσφατα ενέκριναν το ασαφές παλαιστινιακό κράτος - προς απογοήτευση του Ισραήλ.
«Ναζί», Σοσιαλιστές και Εθνικοσοσιαλιστές
Όπως έχει σημειωθεί σε πολλές περιπτώσεις στο TOO , οι ακριβείς ορισμοί των λέξεων και το ιστορικό τους πλαίσιο είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της έννοιας του πολιτικού. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όρους όπως «Φασισμός», «Εθνικοσοσιαλισμός», «γενοκτονία» και «αντισημιτισμός». Ο μοντέρνος όρος «Ναζί» έχει γίνει ένας υποτιμητικός χαρακτηρισμός, απογυμνωμένος από περιγραφική αξία και οπλισμένος ενάντια στους πολιτικούς αντιπάλους. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου χαρακτηρίζει τους Λιβανέζους και Ιρανούς επικριτές του «Ναζί», ενώ αριστεροί διαδηλωτές σε πανεπιστημιουπόλεις των ΗΠΑ και της ΕΕ κατηγορούν αυτόν και τον Ισραηλινό Στρατό για «ναζιστική συμπεριφορά». Ακόμη και ο Πρόεδρος Τραμπ χαρακτηρίζεται ως «φασίστας» από εγχώριους υποστηρικτές της αρετής.
...μια σειρά άρθρων 12 μερών από τον Γερμανό δημοσιογράφο και κατώτερο αξιωματικό των SS Leopold von Mildenstein ... στόχο να καταδείξει την ανάπτυξη μιας «εθνικής πατρίδας» για τους Εβραίους, επιδιώκοντας να πείσει ότι η εβραϊκή μετανάστευση θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στο « εβραϊκό ζήτημα » των Ναζί. Αυτή η επίσκεψη ήταν μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής της Σιωνιστικής Ομοσπονδίας της Γερμανίας (ZVfD) για τη διευκόλυνση της εβραϊκής μετανάστευσης μέσω διαπραγματεύσεων με το ναζιστικό καθεστώς, το οποίο διερευνούσε διάφορες επιλογές για την απομάκρυνση των Εβραίων από τη Γερμανία...(
ἐδῶ)
- φωτό-
Ο όρος «Ναζί» δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε επίσημα γερμανικά έγγραφα ή ακαδημαϊκά περιοδικά από το 1933 έως το 1945. Ο σωστός όρος ήταν «Εθνικοσοσιαλισμός». Ανεπίσημα, η λέξη «Ναζί» εμφανιζόταν σε χαλαρά περιβάλλοντα, συχνά ως παιχνιδιάρικη συντομογραφία. Νεαρά μέλη του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος μερικές φορές αναφέρονταν στους μεγαλύτερους συναδέλφους τους ως «Αλτνάζι» («παλιός Ναζί»), κάτι σαν «παλιά καραβάνα». Στο ημι-σατυρικό ταξιδιωτικό του ημερολόγιο, «Ein Nazi fährt nach Palästina» («Ένας Ναζί Ταξιδεύει στην Παλαιστίνη»), που δημοσιεύτηκε στο σοβαρό γερμανικό λογοτεχνικό περιοδικό Der Angriff το 1934, ο Leopold von Mildenstein, εθνικοσοσιαλιστής συγγραφέας και εξέχων αξιωματούχος υπεύθυνος για το Εβραϊκό Ζήτημα, καταγράφει το ταξίδι του προς τη Βρετανική Εντολή για την Παλαιστίνη. [i]Το έργο, ανάλαφρο και συναρπαστικό, θίγει ελάχιστα τις πολιτικές εντάσεις μεταξύ Παλαιστινίων, βρετανικών αρχών και Εβραίων εποίκων. Δεν σκοπεύω να διερευνήσω τους δεσμούς του Mildenstein με τον στενό συνεργάτη του Adolf Eichmann και τις σιωνιστικές τους διασυνδέσεις. Θέλω μόνο να επισημάνω ότι η λέξη «Ναζί» σπάνια χρησιμοποιούνταν στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, και όταν χρησιμοποιούνταν, είχε έναν καθομιλουμένο, εξαρτώμενο από τα συμφραζόμενα τόνο.
Σε αντίθεση με την Ευρώπη, όπου ο σοσιαλισμός ιστορικά ευθυγραμμιζόταν με την ταξική πάλη, ο «σοσιαλισμός» παραμένει μια κακή λέξη μεταξύ των Αμερικανών δεξιών, οι οποίοι συχνά τον εξισώνουν με τον κομμουνισμό. Όπως σημείωσε ο Γερμανός κοινωνιολόγος Werner Sombart, μαθητής του Max Weber , στο βιβλίο του «Γιατί δεν υπάρχει σοσιαλισμός στην Αμερική;» , οι Ευρωπαίοι μετανάστες στις ΗΠΑ στις αρχές του εικοστού αιώνα ονειρεύονταν περισσότερο την κοινωνική τους πρόοδο παρά το πώς να σκηνοθετήσουν τον ταξικό πόλεμο. Ο Sombart παρατηρεί ότι «η ιστορία των «τρίτων» κομμάτων στην Αμερική είναι μια θλιβερή ιστορία συνεχών ηττών που αφήνει ελάχιστη ελπίδα για το μέλλον». [ii]
Το αμερικανικό εργατικό κίνημα, που διαμορφώθηκε σημαντικά από τη φυλετική συνείδηση των εργατών και τον μύθο της γης της επαγγελίας, δυσκόλεψε τον σοσιαλισμό να κερδίσει έδαφος στην πλειοψηφία των λευκών Αμερικανών μεταναστών. Ωστόσο, ο Sombart δίνει μεγαλύτερη εύνοια στους Αμερικανούς εργάτες, προσθέτοντας ότι σε αντίθεση με την υποτακτική Ευρώπη, «η ταπείνωση και η υποταγή μπροστά στις «ανώτερες τάξεις», που είναι τόσο δυσάρεστη στην Ευρώπη, είναι εντελώς άγνωστη στην Αμερική». [iii] Παρεμπιπτόντως, αξίζει να σημειωθεί ότι η λέξη «σοσιαλισμός» είχε υψηλό κύρος σε όλες τις χώρες που συνδέονταν ή συμπαθούσαν την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και τη Φασιστική Ιταλία - πριν την σφετεριστούν η Σοβιετική Ένωση και τα αριστερά κόμματα, τα οποία της προσέδωσαν μια πολυφυλετική και διεθνή σημασία.
Η λαϊκιστική ρητορική του Προέδρου Τραμπ φέρει κάποια σοσιαλιστική χροιά που βρίσκει απήχηση στους Αμερικανούς εργαζόμενους και την κατώτερη μεσαία τάξη, αν και αντιμετωπίζεται με οργή από τις αμερικανικές οικονομικές ελίτ. Παρά τη φιλοϊσραηλινή του στάση, ο Τραμπ συγκεντρώνει, ειρωνικά, μεγαλύτερη υποστήριξη μεταξύ των σκληροπυρηνικών Ευρωπαίων εθνικιστών παρά στην έδρα του, την MAGA. Σίγουρα δεν αγνοεί τη σκιώδη ρητορική της ADL, αλλά πρέπει να κάνει κάποιο συμβιβασμό, όσο άσχημος κι αν φαίνεται στους ξένους. Θα πρέπει να θυμόμαστε πώς ο δημοφιλής Γάλλος βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ (1589–1610), προκειμένου να επιταχύνει την άνοδό του στο θρόνο, μεταστράφηκε αμέσως από τον Προτεσταντισμό στον Καθολικισμό, με τη σύντομη ρεαλιστική του φράση: «Το Παρίσι αξίζει μια λειτουργία». (« Paris vaut bien une messe»).
Οι καταστολές του Τραμπ κατά των ακτιβιστών της Antifa και των κομμουνιστών πανεπιστημιουπόλεων έχουν ήδη θετικό αντίκτυπο στην αυτολογοκριμένη Ευρώπη. Ωστόσο, με σχεδόν το 50% του πληθυσμού των ΗΠΑ να μην είναι λευκής καταγωγής, το όραμα του MAGA μπορεί να ακούγεται σαν μακρινό όνειρο. Οι πολυφυλετικές κοινωνίες, όπως οι σημερινές ΗΠΑ ή η ΕΕ, είναι εξαιρετικά δυσλειτουργικές, καθώς ποικίλες φυλετικές ομάδες ανταγωνίζονται για την ιδιότητα του θύματος εις βάρος μιας άλλης ομάδας. Το Ολοκαύτωμα, κάποτε ένα ιερό τμήμα του Φιλελεύθερου Συστήματος, χάνει τώρα το θυματολογικό του μονοπώλιο, καθώς άλλες ομάδες - Αρμένιοι, Τιμορέζοι, Ταμίλ, Τατζίκοι κ.λπ., και εκατομμύρια θύματα του κομμουνισμού, ή συγγενείς εκατομμυρίων δολοφονημένων Γερμανών, και δεκάδες άλλες εθνοτικές ομάδες παγκοσμίως, που χάθηκαν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο - περιμένουν με ανυπομονησία να προστεθούν στη μακρά λίστα εορτασμών.
Η κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας, μια αποτυχημένη κομμουνιστική επίδειξη του DEI, χρησιμεύει ως προειδοποιητικό παράδειγμα γιατί τα πολυεθνικά κράτη δεν διαρκούν πολύ. Οι συνεχιζόμενες εθνοτικές συγκρούσεις, όπως η Ουκρανία-Ρωσία ή οι σερβοκροατικές εντάσεις, δίνουν μόνο βάση στα αριστερά και κομμουνιστικά επιχειρήματα ότι ο εθνικισμός μπορεί να έχει εξίσου καταστροφικά αποτελέσματα.
Πρέπει να τεθεί το βασανιστικό ερώτημα: Ενδιαφέρονται οι λευκοί εθνικιστές να διατηρήσουν την ταυτότητά τους με βάση τη φυλή τους ή θα συνεχίσουν να μάχονται μεταξύ τους για τις συχνά μυθοποιημένες ιστορίες τους και τις υπερβολικές πολιτισμικές τους αφηγήσεις; Προς το παρόν, η εισροή εκατομμυρίων μη Ευρωπαίων μεταναστών αποτελεί πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο για τους Λευκούς Αμερικανούς και τους ιθαγενείς λαούς της Ευρώπης από τις ατέλειωτες, και τελικά μάταιες, συζητήσεις τους για την ιστορική και πολιτιστική τους μνήμη.
Ο διαχωρισμός και τα τείχη ενισχύουν την πολιτική σταθερότητα. Κάποιος θα μπορούσε να μάθει τουλάχιστον ένα πράγμα από το Ισραήλ: Οι φράχτες, τα σύνορα, τα συρματοπλέγματα και μια τριπλή πόρτα συχνά δημιουργούν καλούς γείτονες και προάγουν την αμοιβαία κατανόηση.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ἡ Πελασγική
_(9-79_AD)_Roman_Emperor_Rome_musei_-_(MeisterDrucke-1022261).jpg)
