... Αυτό το κείμενο δεν προήλθε από κανένα βιβλίο ή παράδοση, αλλά
ήρθε μετά την κατάληψη του ελέγχου των γαλλικών και βρετανικών τραπεζικών συστημάτων. Μόνο μετά από τέτοια συντριπτικά και πρωτοφανή γεγονότα μπόρεσε η νέα, οικονομική τεχνική για την Παγκόσμια Κυριαρχία να φτάσει στην σκληρή και άκαρδη νοημοσύνη που συνέθεσε τα Πρωτόκολλα. Δεν θα μπορούσα να υποθέσω ότι συνέβη νωρίτερα, και μπορεί να ήταν περίπου μια δεκαετία μετά από αυτές τις πράξεις - όταν η εκπληκτική σημασία του πλούτου τους, καθώς και ίσως η επιτυχία του Ιλουμινισμού του Weishaupt, άνθισε μέσα στην διαβολική πλεκτάνη...
Εδώ υποστηρίζεται ότι «τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» συντάχθηκαν κυρίως μεταξύ 1818 και 1864. Εδώ διερευνούμε τη θέση που διατύπωσε ο Henry Makow, ότι συντάχθηκαν στο Παρίσι από ένα μέλος της τραπεζικής δυναστείας των Rothschild.[1] Θα εξεταστούν επίσης ορισμένες από τις αξιώσεις περί «πλαστογραφίας».
Ένα σύντομο σκίτσο φόντου
Το 1815, ο Lionel Nathan Rothschild νίκησε την Τράπεζα της Αγγλίας, την οποία κατέρρευσε μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Στην πραγματικότητα ανέλαβε την Τράπεζα της Αγγλίας και το 1816 έκανε σχεδόν το ίδιο με τη Γαλλία, η τράπεζά της εξαγοράστηκε από τους Rothschild: δύο εθνικές τράπεζες.[2] Κάτι τέτοιο ήταν εντελώς ανήκουστο: ότι, μέσω εικασιών, μια οικογένεια απέκτησε οικονομική δύναμη πάνω στα έθνη-κράτη. Το 1818 οι Rothschild χορήγησαν δάνεια σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ξεκινώντας από την Πρωσία και στη συνέχεια με δάνεια στην Αγγλία, την Αυστρία, τη Νάπολη και τη Ρωσία.
Όπως παρατηρούσαν τα Πρωτόκολλα, ο Τεκτονισμός χρησιμοποιήθηκε ως μέσο απόκρυψης του νέου κινήματος, που διατυπώθηκε από τον ευφυή εγκέφαλο Adam Weishaupt στη Βαυαρία: τη δεκαετία του 1780 ένας Λουσιφεριανός «Ιλουμινισμός» άρχισε να διαπερνά τις Δυτικές Τεκτονικές Στοές, με μια φιλοσοφία ριζικά διαφορετική από αυτήν που περιείχαν νωρίτερα. Ο Weishaupt έγραψε: «Η μεγάλη δύναμη του Τάγματός μας έγκειται στην απόκρυψή του, ας μην εμφανίζεται ποτέ, πουθενά με το όνομά του, αλλά πάντα καλυμμένο από ένα άλλο όνομα και μια άλλη ενασχόληση. Κανένας δεν είναι πιο κατάλληλος από τους τρεις κατώτερους βαθμούς της Μασσωνίας. Το κοινό είναι συνηθισμένο σε αυτό, περιμένει λίγα από αυτό και ως εκ τούτου του δίνει μικρή σημασία».[3]
Το 1781, η ιεραρχία των Ιλλουμινάτι προστέθηκε στους τρεις πρώτους βαθμούς της Μασσωνίας (Τέκτονες στο Συνέδριο του Wilhelmsbad, 20 Δεκεμβρίου). Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Comte de Virieu, ένας Μασσώνος από τη Μαρτινιστική στοά στη Λυών, ανέφερε : «Μπορώ μόνο να σας πω ότι όλα αυτά είναι πολύ πιο σοβαρά από ό,τι νομίζετε. Η συνωμοσία που υφαίνεται είναι τόσο καλά μελετημένη που θα είναι αδύνατο για τη Μοναρχία και την Εκκλησία να της ξεφύγουν».[4]
Τι ήταν τόσο ισχυρό στο νέο κίνημα, ποια ήταν η τρομερή του ισχύς; Ήταν αυτό που υποδηλώνουμε εδώ ως ένα πνευματικό κίνημα, που απειλεί να καταστρέψει ολόκληρη την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων, που ήταν εβραϊκό στον πυρήνα του.[5] («οι γιατροί της Απιστίας») και βασιζόταν στον θεϊκό τρόπο με τον οποίο το χαρτονόμισμα μπορούσε να δημιουργηθεί από το τίποτα – με επιβολή τόκων πάνω σε αυτό.
Η Έναρξη είχε ξεκινήσει το 1694, δύο αιώνες νωρίτερα, με έναν Ολλανδό βασιλιά να ανεβαίνει στον αγγλικό θρόνο και Ολλανδούς χρηματοδότες να τοποθετούν λίγο χρυσό, αποκτώντας έτσι τη μαγική ικανότητα να πολλαπλασιάζουν τα χαρτονομίσματα - ονομαζόταν «Τράπεζα της Αγγλίας». Είναι μια ιστορία που έχει ειπωθεί καλά. Εδώ ασχολούμαστε μόνο με μια δημιουργική πράξη, ίσως ενάμιση αιώνα αργότερα: πότε ένα άτομο συνέθεσε τα φρικτά είκοσι τέσσερα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών»; Υποθέτουμε ότι ήταν κάποιος από τον 33ο βαθμό , στη Στοά Mizraim του Παρισιού, ο οποίος ίσως τα έδινε μηνιαίως για μερικά χρόνια.
Οι Rothschild( φωτό ἀριστερά )
Σαφώς, υπάρχει ένα «εγώ» στο κείμενο, ένας μόνο Συγγραφέας, π.χ.: «Σήμερα θα θίξουμε το οικονομικό πρόγραμμα, το οποίο ανέβαλα για το τέλος της έκθεσής μου ως το πιο δύσκολο, το επιστέγασμα και το αποφασιστικό σημείο των σχεδίων μας». (Πρωτόκολλο 20)
Το 6ο Πρωτόκολλο περιγράφει την εμπειρία της κατάρρευσης ενός εθνικού νομίσματος, όπου «εμείς», το τρομερό μυστικό «εμείς», έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε αυτό. Υποστηρίζουμε εδώ την άποψη του Henry Makow, ότι πρέπει να ήταν ένας Rothschild που είπε τα λόγια: « Δημιουργούμε τεράστια μονοπώλια από τα οποία εξαρτώνται ακόμη και οι μεγάλες περιουσίες των Χριστιανών, έτσι ώστε να καταλήξουν στον πάτο μαζί με την πίστωση των κρατών την επόμενη μέρα από την πολιτική συντριβή ». Αυτή η φράση πρέπει να βασίζεται στην ιστορική πραγματικότητα του 1815-1818 και να είναι γραμμένη από προσωπική εμπειρία.[6]
Αυτό το κείμενο δεν προήλθε από κανένα βιβλίο ή παράδοση, αλλά ήρθε μετά την κατάληψη του ελέγχου των γαλλικών και βρετανικών τραπεζικών συστημάτων. Μόνο μετά από τέτοια συντριπτικά και πρωτοφανή γεγονότα μπόρεσε η νέα, οικονομική τεχνική για την Παγκόσμια Κυριαρχία να φτάσει στην σκληρή και άκαρδη νοημοσύνη που συνέθεσε τα Πρωτόκολλα. Δεν θα μπορούσα να υποθέσω ότι συνέβη νωρίτερα, και μπορεί να ήταν περίπου μια δεκαετία μετά από αυτές τις πράξεις - όταν η εκπληκτική σημασία του πλούτου τους, καθώς και ίσως η επιτυχία του Ιλουμινισμού του Weishaupt [7], άνθισε μέσα στην διαβολική πλεκτάνη.
Αν κοιτάξετε πίσω σε κάθε πόλεμο στην Ευρώπη κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, θα δείτε ότι πάντα κατέληγαν με την εγκαθίδρυση μιας «ισορροπίας δυνάμεων». Με κάθε αναδιάταξη υπήρχε μια ισορροπία δυνάμεων σε μια νέα ομάδα γύρω από τον Οίκο των Rothschild στην Αγγλία, τη Γαλλία ή την Αυστρία. Ομαδοποιούσαν τα έθνη έτσι ώστε αν κάποιος βασιλιάς παρέκκλινε από τη γραμμή, να ξεσπάσει πόλεμος και ο πόλεμος να αποφασιστεί από την κατεύθυνση της χρηματοδότησης. Η έρευνα των χρεών των εμπόλεμων εθνών συνήθως δείχνει ποιος έπρεπε να τιμωρηθεί (οικονομολόγος Δρ. Stuart Crane [8]).
– η ακριβής πολιτική που περιγράφεται στο Πρωτόκολλο 2: « Είναι απαραίτητο για τον σκοπό μας οι πόλεμοι, στο μέτρο του δυνατού, να μην οδηγούν σε εδαφικά κέρδη: ο πόλεμος θα μεταφερθεί έτσι σε οικονομικό επίπεδο, όπου τα έθνη δεν θα παραλείψουν να αντιληφθούν στη βοήθεια που παρέχουμε τη δύναμη της κυριαρχίας μας, και αυτή η κατάσταση πραγμάτων θα θέσει και τις δύο πλευρές στο έλεος των διεθνών μας πρακτόρων».
Στις 19 Ιουνίου 1815, ο Nathan Mayer Rothschild κατέρρευσε το αγγλικό χρηματιστήριο και στις 20-21 Ιουνίου η οικογένεια Rothschild απέκτησε τον πλήρη έλεγχο της βρετανικής οικονομίας και ανάγκασε την Αγγλία να ιδρύσει μια νέα τράπεζα της Αγγλίας, την οποία ο Nathan έλεγχε πλήρως. Εκείνη τη χρονιά, ο Nathan Mayer Rothschild [9] στην ουσία ανέλαβε την Τράπεζα της Αγγλίας, και έγινε ο Nathan Mayer, Baron de Rothschild.[10] Στη συνέχεια, στη Γαλλία, στις 5 Νοεμβρίου 1818, οι πράκτορες των Rothschild άρχισαν να αγοράζουν τεράστια ποσά γαλλικών κρατικών ομολόγων και « οι Rothschild απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο των οικονομικών της Γαλλίας». (Ibid) Ο γιος του, Amschel, ο Mayer, είναι γνωστός για τη φράση του 1838: «Επιτρέψτε μου να εκδίδω και να ελέγχω το χρήμα ενός έθνους και δεν με νοιάζει ποιος θεσπίζει τους νόμους του». Οι Rothschild επωφελήθηκαν πάρα πολύ από τους πολέμους, χρηματοδοτώντας και τις δύο πλευρές σύμφωνα με τις συμβουλές των Πρωτοκόλλων.
«Είναι πιο πιθανό ο εγγονός του Rothschild, ο Lionel Nathan Rothschild (1809-1879) ή κάποιος σαν αυτόν, να είναι ο συγγραφέας», υπέθεσε ο Henry Makow. Ο Lionel Rothschild επιλέχθηκε για τον ρόλο του τραπεζίτη «Sidonia» σε ένα μυθιστόρημα του Benjamin D’Israeli, με τίτλο «Coningsby » (1844):
Κανένας υπουργός κράτους δεν είχε τέτοια επικοινωνία με μυστικούς πράκτορες και πολιτικούς κατασκόπους όσο ο Sidonia. Διατηρούσε σχέσεις με όλους τους έξυπνους απόκληρους του κόσμου. Ο κατάλογος των γνωριμιών του, με τη μορφή Ελλήνων, Αρμενίων, Μαυριτανών, μυστικών Εβραίων, Τατάρων, Τσιγγάνων, περιπλανώμενων Πολωνών και Καρμπονάρων, θα έριχνε ένα περίεργο φως σε εκείνες τις υπόγειες υπηρεσίες για τις οποίες ο κόσμος γενικά γνωρίζει τόσο λίγα, αλλά οι οποίες ασκούν τόσο μεγάλη επιρροή στα δημόσια γεγονότα. Η μυστική ιστορία του κόσμου ήταν το χόμπι του. Η μεγάλη του ευχαρίστηση ήταν να αντιπαραβάλλει το κρυφό κίνητρο, με το δημόσιο πρόσχημα, των συναλλαγών.[11]
Ο James Meyer Rothschild (1792 – 1868) ήταν Μασσώνος Σκωτσέζου Τύπου 33ου βαθμού, ήταν σύμβουλος δύο βασιλιάδων της Γαλλίας και έγινε ο πιο ισχυρός τραπεζίτης της χώρας μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Αυτός και η εκλεπτυσμένη Βιεννέζα σύζυγός του βρέθηκαν στο επίκεντρο της παρισινής κουλτούρας. Κάποιος θα μπορούσε εδώ να προσθέσει ότι το κείμενο γράφτηκε από έναν εχθρό του αλκοόλ, από τα σχόλιά του για το αλκοόλ και τους γκόιμ.
Το μεγάλο φίδι, που κουλουριαζόταν στην 24πλη σκοτεινή του δόξα, απειλώντας να αγκαλιάσει τον κόσμο, γεννήθηκε τότε; Το μυαλό που το συνέλαβε είχε, όπως παρατήρησε ο Solzhenitsyn, «ικανότητες πολύ ανώτερες από τις κανονικές», και το σχέδιό του ήταν «πιο περίπλοκο από μια πυρηνική βόμβα».[12] Αυτό δεν είναι το κείμενο που έχουμε τώρα, επειδή είχε βελτιωθεί πριν από την εμφάνισή του στο Πρώτο Διεθνές Παγκόσμιο Σιωνιστικό Συνέδριο στη Βασιλεία το 1897.
Το κείμενο του Maurice JolyΜερικοί αναγνώστες – ή ίσως οι περισσότεροι – θα πιστέψουν ότι τα Πρωτόκολλα ήταν «πλαστογραφία». Πλαστογραφία τινος πράγματος; Εδώ ορίζουμε αυτήν την έννοια ως την έννοια ότι τα Πρωτόκολλα συντάχθηκαν γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα . Υπάρχουν αρκετές αναφορές σε γεγονότα του τέλους του 19ου αιώνα στο κείμενο, π.χ. η ιδέα ότι υπάρχουν πολιτικοί που μπορούν να χειραγωγηθούν έχοντας κάποιο στίγμα στον χαρακτήρα τους: «κάποιο Panama». Η κρίση του Panama συνέβη το 1892. Αν πιστεύετε ότι είναι πλαστογραφία, θα πιστεύετε ότι συντάχθηκε μετά από αυτήν την ημερομηνία και έγινε από ένα μέλος της ρωσικής μυστικής αστυνομίας, την «Okhrana» – που πήγε στο Παρίσι και το έγραψε στα γαλλικά, αυτή είναι η ιστορία.[13]
Το 1864, εκδόθηκε το βιβλίο του Maurice Joly ( φωτό ἀριστερά ), « Διάλογοι στην Κόλαση » [14] το οποίο είχε σαφώς επικαλυπτόμενο υλικό από τα Πρωτόκολλα. Το ένα είχε αντιγράψει από το άλλο. Αυτό το γεγονός αποτελεί το σημείο εκκίνησης, με το οποίο συμφωνούν όλοι. Εδώ διερευνάται η υπόθεση του Henry Makow, σύμφωνα με την οποία ο Joly αντέγραψε, έχοντας δει τα Πρωτόκολλα, και όχι το αντίστροφο.
Ο Maurice Joly, «ένας Εβραίος του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Joseph Levy, ήταν ένας δια βίου Μασσώνος και μέλος της «Στοάς του Mizraim »», εξήγησε ο Henry Makow , «Ήταν ο προστατευόμενος του Adolph Cremieux (Isaac Moise Cremieux 1796-1880), επικεφαλής της στοάς και υπουργού στην υποστηριζόμενη από τους Εβραίους κυβέρνηση του Leon Gambetta».[15] Αυτή η σύνδεση με τη Στοά Mizraim είναι σημαντική.
Το κείμενο του Joly είχε θεωρηθεί ως πολεμική εναντίον του Ναπολέοντα Γ΄, ο οποίος τον συνέλαβε γι' αυτό. Λίγοι θα διάβαζαν αυτό το κείμενο σήμερα, εκτός αν μελετούσαν γαλλική λογοτεχνία - ενώ εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο διαβάζουν συνεχώς τα Πρωτόκολλα, λόγω του θλιβερού, ελπιδοφόρου τρόπου με τον οποίο φαίνεται να περιγράφει πώς εξελίσσεται ο κόσμος μας. Κανένα άλλο κείμενο δεν φαίνεται να περιγράφει τον 20ό αιώνα - και τον 21ο . Έχει χαρακτηριστεί ως το δεύτερο πιο πολυδιαβασμένο κείμενο μετά τη Βίβλο,[16] ως μόνιμα τυπωμένο σε όλο τον κόσμο, μεταφρασμένο σε κάθε γραπτή γλώσσα και ως το πιο βαθυστόχαστο πολιτικό κείμενο από την "Πολιτεία" του Πλάτωνα .[17]
Λιγότερο από το ένα έκτο του κειμένου των Πρωτοκόλλων επικαλύπτεται με το κείμενο Joly.[18] Αυτός ο βαθμός επικάλυψης μπορεί να μην είναι αρκετός για να υποδείξει την προέλευσή του. Το κείμενο του Joly είναι η τυπική μακιαβελική φιλοσοφία, σχετικά με το πώς οι πολιτικοί πρέπει να εξαπατούν και να λένε ψέματα, κ.λπ.: ενώ τα Πρωτόκολλα είναι προφητικά για το τι επρόκειτο να αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα , φτάνουν στο μέλλον, κάτι που μπορεί να σήμαινε λίγα για τον Joly. Για τον Joly, ο δεσποτισμός έπρεπε να επιτευχθεί χωρίς βία: «η βία δεν παίζει κανένα ρόλο» (σελ. 174)· «Εγώ που έχω υιοθετήσει ως τελική πολιτική, όχι τη βία, αλλά την αυτο-αφάνεια» (σελ. 226) - ενώ τα Πρωτόκολλα περιγράφουν ένα πρόγραμμα συστηματικής καταστολής των εχθρών και μυστικά.
Συγκρίνοντας δύο από τα κείμενα των Πρωτοκόλλων (με ευχαριστίες στον Henry Makow ): Οι Διάλογοι του Joly λένε: «Παντού η δύναμη προηγείται του δικαίου. Η πολιτική ελευθερία είναι απλώς μια σχετική ιδέα. Η ανάγκη για ζωή είναι αυτό που κυριαρχεί στα κράτη όπως και στα άτομα», το οποίο συγκρίνεται με το Πρώτο Πρωτόκολλο: «Από τον νόμο της φύσης το δίκαιο έγκειται στη δύναμη. Η πολιτική ελευθερία είναι μια ιδέα αλλά όχι ένα γεγονός, και πρέπει κανείς να ξέρει πώς να τη χρησιμοποιεί [την πολιτική ελευθερία] ως δόλωμα κάθε φορά που φαίνεται απαραίτητο να προσελκύσει τις μάζες... στο κόμμα κάποιου με σκοπό τη συντριβή ενός άλλου που βρίσκεται στην εξουσία». (Πρωτόκολλα 1) Η διαφορά εδώ δεν θα μπορούσε να είναι πιο εντυπωσιακή: ο Joly αναλογίζεται τα ζητήματα ως πολιτικός θεωρητικός, ενώ αντίθετα δεν μπορούμε να αμφιβάλλουμε ότι ο συγγραφέας των Πρωτοκόλλων περιγράφει την πραγματική πρακτική, τι έχει επιτευχθεί και τι επιτυγχάνεται.
Οι Διάλογοι του Joly λένε: «Οι επαναστατικές αναταραχές που καταστέλλονται στη χώρα κάποιου θα πρέπει να υποκινούνται σε όλη την Ευρώπη», εκφράζοντας μια τυπική μακιαβελική τακτική για ένα έθνος-κράτος (που ασκείται πολύ από το Λονδίνο κατά την ακμή της βρετανικής αυτοκρατορίας), και αυτό είναι συγκρίσιμο με το 7ο Πρωτόκολλο : «Σε όλη την Ευρώπη... πρέπει να δημιουργήσουμε αναταραχές, διχόνοιες, εχθρότητες». Αλλά, δεν υπάρχει καμία αναφορά στην καταστολή αυτών στη χώρα κάποιου. Ο Συγγραφέας δεν έχει έθνος-κράτος να προωθήσει, όλα τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να υποταχθούν!
Δεν υπάρχει τίποτα αντισημιτικό στο κείμενο Joly, δεν περιέχει καμία υπόνοια εβραϊκής πλεκτάνης. Ενώ τα Πρωτόκολλα δεν αφορούν τίποτα άλλο. Αν η ρωσική Okhrana ήθελε να υποκινήσει τον αντισημιτισμό -υποτίθεται, όπως μας λένε, τον λόγο για την «πλαστογράφηση»- γιατί στο καλό να ήθελαν να αναφερθούν σε αυτό το κείμενο;
Ο Maurice Joly γνώριζε κάτι τρομερό. Έπρεπε να φανταστεί το 1864 μια κάθοδο στην Κόλαση για να την περιγράψει - και φυλακίστηκε για τις προσπάθειές του. Ειπώθηκε γι' αυτόν: «Είναι διαρκές του επίτευγμα το γεγονός ότι αποκάλυψε, στην ανάλυση της δικής του εποχής, τα τρωτά σημεία της σύγχρονης πολιτικής σε μια νέα μορφή τυραννίας».[19] Τι νέα τυραννία ήταν αυτή; Ο μοναδικός και ακριβής στόχος του Διαλόγου του, επιβεβαίωσε στα εισαγωγικά λόγια, ήταν να περιγράψει: «... ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα που δεν έχει μεταβάλει τις μεθόδους του ούτε για μια μέρα από την ατυχή και, δυστυχώς, ήδη πολύ μακρινή ημερομηνία της εγκαινίασής του... Η υπερφυσική διάρκεια ορισμένων επιτυχιών [σε αυτόν τον τομέα] αποσκοπεί επιπλέον στη διαφθορά της ίδιας της ειλικρίνειας· αλλά η δημόσια συνείδηση παραμένει, και οι ουρανοί θα παρέμβουν μια μέρα στα παιχνίδια που παίζονται εναντίον της » .
Τι θα μπορούσε να εννοεί; Ισχυρίζεται εδώ ότι έγραψε το βιβλίο του για να προειδοποιήσει για ένα τρομερό πολιτικό σχέδιο, το οποίο είχε ήδη ξεκινήσει , το οποίο θεωρούσε ότι δεν παρέκκλινε ποτέ από τον στόχο του από τότε που συνελήφθη, το οποίο φαινόταν να έχει μια υπερφυσική ικανότητα να διαφθείρει « την ίδια την ειλικρίνεια» - και ότι θα χρειαζόταν η παρέμβαση του ουρανού για να το σταματήσει! Το μήνυμά του, όπως ισχυρίστηκε, ίσχυε για όλες τις κυβερνήσεις, όχι για μία συγκεκριμένα. Λάβετε υπόψη ότι ο Joly είχε βάλει όρκο μυστικότητας στους Μασσώνους και έτσι δεν μπορούσε να πει τίποτα πιο άμεσο.
Υποστηρίζω ότι αυτά τα πολύ σημαντικά λόγια του Joly είναι συμβατά με μια ημερομηνία σύνθεσης στη δεκαετία του 1840 για τα Πρωτόκολλα: ήταν μια «μακρινή» ημερομηνία και όμως σαφώς μέσα στην προσωπική του μνήμη. Αυτή ήταν η εποχή του Marx και της μεγάλης επαναστατικής αναταραχής στην Ευρώπη.
Από τη Γαλλία στη Ρωσία [20]
Ο Sergius Alexandrovich Nilus δημοσίευσε τα Πρωτόκολλα το 1905. Είχε υπηρετήσει στην αυλή του Τσάρου Νικολάου Β' ως Υπουργός Ξένων Θρησκευμάτων και είχε διοικήσει ένα απόσπασμα Κοζάκων του Don, παρασημοφορημένος για ηρωισμό. Δήλωσε: «Έχουν περάσει σχεδόν τέσσερα χρόνια από τότε που τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών περιήλθαν στην κατοχή μου».[21]Το ρωσικό του κείμενο προέρχεται από ένα γαλλικό πρωτότυπο,[22] υπάρχει πολύ ευρεία συμφωνία σε αυτό το σημείο.
Το 1884, η κόρη ενός Ρώσου στρατηγού, η Justine Glinka, βρισκόταν στο Παρίσι για να λάβει πολιτικές πληροφορίες εκ μέρους του Τσάρου, τις οποίες μετέφερε στον στρατηγό Orgevskii στην Αγία Πετρούπολη. Προσέλαβε τον Joseph Schorst,[23] μέλος της Εβραϊκής Τεκτονικής Στοάς Mizraim στο Παρίσι,[24] ο οποίος μια μέρα προσφέρθηκε να της εξασφαλίσει ένα έγγραφο μεγάλης σημασίας για τη Ρωσία, έναντι πληρωμής 2.500 φράγκων. Το ποσό αυτό στάλθηκε κανονικά από την Αγία Πετρούπολη, καταβλήθηκε και το έγγραφο της παραδόθηκε. Το μετέφρασε στα ρωσικά και στη συνέχεια το παρέδωσε στον Orgevskii, ο οποίος με τη σειρά του το παρέδωσε στον αρχηγό του, στρατηγό Cherevin, για να το διαβιβάσει στον Τσάρο. Ο Cherevin, έχοντας ορισμένες οικονομικές υποχρεώσεις, μπορεί να πιέστηκε να μην το διαβιβάσει και αντ' αυτού το αρχειοθέτησε.
Ο Sergius Alexandrovich Nilus και ο γιος του το 1900
Η Justine Glinka, κατά την επιστροφή της στη Ρωσία, κατοίκησε σε ένα μέρος που ονομαζόταν Orel, όπου έδωσε ένα αντίγραφο των Πρωτοκόλλων στον Στρατάρχη των Ευγενών αυτής της περιοχής, Alexis Sukhotin, ο οποίος το έδειξε σε δύο φίλους του, τον Stepanov και τον Nilus. Αυτό συνέβη το έτος 1895, και έχουμε μια υπογεγραμμένη και μαρτυρημένη κατάθεση γι᾿ αυτό, την οποία δεν φαίνεται να υπάρχει λόγος να αμφισβητήσουμε.[25] Αυτή θα μπορούσε να είναι η παλαιότερη ημερομηνία για την οριστική ύπαρξη αυτού του εγγράφου.[26]
Ο γιος του Nilus κατέθεσε στη δίκη της Βέρνης (το 1935, σχετικά με τα Πρωτόκολλα) ότι είχε δει τον Stepanov να παραδίδει ένα χειρόγραφο των Πρωτοκόλλων στα γαλλικά στον πατέρα του τον Ιούνιο του 1901.[27] Όπως θα δούμε στην επόμενη ενότητα, υπάρχουν διάφορα τμήματα των Πρωτοκόλλων που θα μπορούσαν να είχαν συνταχθεί μόνο τη δεκαετία του 1890. Ο Stepanov τύπωσε και κυκλοφόρησε ένα κείμενο ιδιωτικά το 1897, ενώ ο Nilus το δημοσίευσε το 1905 ως κεφάλαιο στο βιβλίο του The Great Within the Small, ένα αντίγραφο του οποίου κατατέθηκε στη Βρετανική Βιβλιοθήκη.
Τα Πρωτόκολλα δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1903 σε δέκα τεύχη του περιοδικού Znamya της Αγίας Πετρούπολης ως «Πρωτόκολλα των Συνόδων της Παγκόσμιας Συμμαχίας των Ελευθεροτεκτόνων και των Σοφών της Σιών»: δεν έχουν σωθεί αντίγραφα.[28]
Η γέννηση του Σιωνισμού
Το έτος 1897 «θεωρείται η αρχή του πρακτικού Σιωνισμού»[29], δηλαδή η αναζήτηση μιας εβραϊκής πατρίδας. Το βιβλίο του Theodore Hertzl εκδόθηκε το προηγούμενο έτος. Είναι αδιανόητο τα Πρωτόκολλα να συντάχθηκαν περίπου εκείνη την εποχή, αλλά να μην αναφέρονται σε αυτήν. Η πλήρης απουσία αυτού του θέματος από τα Πρωτόκολλα υποδηλώνει έντονα ότι συντάχθηκαν πολύ νωρίτερα, πριν ανθίσει ο Σιωνισμός. Οι «Σοφοί πρεσβύτεροι» δεν τόλμησαν να προσθέσουν Σιωνιστικά σχέδια στα ιερά Πρωτόκολλα, κάτι που θα ήταν μια πολύ μαζική προσαρμογή.
Σκεφτείτε προσεκτικά τις επιτυχίες που κανονίσαμε για τον Δαρβινισμό, τον Μαρξισμό, τον Νιτσεϊσμό. Σε εμάς τους Εβραίους, τουλάχιστον, θα πρέπει να είναι σαφές τι απολυτρωτική επίδραση είχαν αυτές οι οδηγίες στα μυαλά των γκοίμ» (Πρωτόκολλο 2)
Μπορεί να αμφιβάλλουμε αν οι δυναστείες των τραπεζιτών όντως οργάνωσαν τέτοιες επιτυχίες - ίσως για τον Μαρξισμό-Λενινισμό, για τον Σταλινισμό και για τον Μπολσεβικισμό, αλλά όχι για αυτούς τους διανοούμενους καθαυτούς. Ωστόσο, οι συγγραφείς (πληθυντικός) ήθελαν να ισχυριστούν κάτι τέτοιο για το Σιωνιστικό συνέδριο στη Βασιλεία ( φωτό ἀριστερά ). Επίσης, η χρήση του «σε εμάς τους Εβραίους» δεν είναι γενικά χαρακτηριστική του κύριου κειμένου, το οποίο γράφτηκε (όπως υποστήριξε ο Henry Makow) από ένα άτομο. Μόνο στα τέλη του 19ου αιώνα , όχι στα μέσα του, μπορούσε να διατυμπανιστεί η επιτυχία τέτοιων πνευματικών κινημάτων «αντιχριστιανικών». Το «εμείς οι Εβραίοι» υποδηλώνει πληθυντική συγγραφή, καθώς οι μορφωμένοι «Σοφοί της Σιών» χειρίστηκαν και προετοίμασαν το τελικό χειρόγραφο.
Υπάρχει σχεδόν κάτι αστείο σε έναν τέτοιο ισχυρισμό, ο οποίος με τη σειρά του τροφοδοτεί ισχυρισμούς ότι αυτά τα κείμενα είναι «πλαστογραφημένα».[30] Ομοίως, το κείμενο εξυμνεί την παραπλάνηση της Νεολαίας με μηδενισμό μέσω του Leon Bourgeoist, του Γάλλου Υπουργού Παιδείας γύρω στο 1990: «ένας από τους καλύτερους πράκτορές μας, ο Bourgeoist» (Πρωτόκολλο 16). Ήταν αυτό κωμική σάτιρα; Ας πούμε απλώς ότι ήταν μια προσθήκη. Ή, απειλούν να ανατινάξουν πόλεις με το μετρό-υπόγειο, το οποίο κατασκευάστηκε σε παρόμοια εποχή. Ήταν αστείο; Αν αυτές οι πινελιές του fin-de-siècle προστέθηκαν από τους «Σοφούς της Σιών» με μια Ταλμουδική αντιπάθεια για τον χριστιανικό πολιτισμό, τότε απλώς πρόσθεσαν λάμψη στο κύριο βαθύ και τρομερό επιχείρημα, που διατυπώθηκε πολύ νωρίτερα στον αιώνα.
Συμφωνούμε εδώ με τον Peter Myers : «Το επιχείρημά μου είναι ότι ο Joly δεν δημιούργησε αυτά τα παράλληλα αποσπάσματα εκ του μηδενός , αλλά τροποποίησε ένα υπάρχον επαναστατικό κείμενο (πρόδρομο των Πρωτοκόλλων ), αναδιατυπώνοντας μέρη του ώστε να ταιριάζουν στην επίθεσή του στον Ναπολέοντα Γ΄». Έτσι, ο Leon Bourgeois, Γάλλος πρωθυπουργός το 1895-6, μιλούσε συχνά υπέρ ενός συστήματος διδασκαλίας, και το 1897 αυτές οι ομιλίες δημοσιεύθηκαν σε ένα βιβλίο, L'Education de la democratie francaise . Στη συνέχεια, ένα απόσπασμα στο Πρωτόκολλο 10 αναφέρει ότι οι Πρεσβύτεροι προτείνουν την εκλογή προέδρων με κάποιο ‘Panama’ στο παρελθόν τους. Αυτό αναφέρεται σχεδόν σίγουρα στον Emile Loubet, πρωθυπουργό της Γαλλίας όταν το σκάνδαλο του ‘Panama’ έφτασε στο αποκορύφωμά του το 1892.
Όσο για το μετρό του Παρισιού, τα σχέδιά του ανακοινώθηκαν το 1894, αλλά μόλις το 1897 το δημοτικό συμβούλιο χορήγησε την παραχώρηση: ενόψει της απειλής στα Πρωτόκολλα να ανατιναχθούν οι πρωτεύουσες από τους υπόγειους σιδηροδρόμους. Το 1896, ο Ρώσος Υπουργός Οικονομικών Sergey Witte πρότεινε την εισαγωγή του χρυσού κανόνα στη Ρωσία, αντί του χρυσού και του αργύρου κανόνα που ίσχυε τότε. Και το 1897 εισήχθη. Αυτό επίσης εμφανίζεται στα Πρωτόκολλα - στο Πρωτόκολλο 19 υπάρχει η παρατήρηση ότι ο χρυσός κανόνας έχει καταστρέψει κάθε κράτος που τον έχει υιοθετήσει. Αλλά, πάνω απ 'όλα, υπάρχει ο τίτλος της ίδιας της «πλαστογραφίας». Κανονικά θα περίμενε κανείς οι μυστηριώδεις ηγεμόνες να ονομάζονται Σοφοί του Εβραϊσμού ή Πρεσβύτεροι του Ισραήλ - όπως είδαμε, το πρώτο σιωνιστικό συνέδριο [έγινε] στη Βασιλεία.[31]
Αλλά δεν θα φτάσουμε μέχρι τέλους με τον κύριο Myers:
Το έτος του συνεδρίου ήταν το 1897. Συνολικά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα Πρωτόκολλα κατασκευάστηκαν κάποια στιγμή μεταξύ 1894 και 1899 και πολύ πιθανό ότι συνέβησαν το 1897 ή το 1898. Η χώρα ήταν αναμφίβολα η Γαλλία, όπως αποδεικνύεται από τις πολλές αναφορές σε γαλλικές υποθέσεις.[32]
Έχει επιδείξει κάποιες εντυπωσιακές τελικές διορθώσεις κειμένου το 1897, την ίδια χρονιά του Συνεδρίου - αλλά δεν πρέπει να το συγχέουμε αυτό με τη σύνθεση του ίδιου του αριστουργήματος. Εκείνη τη χρονιά ολοκληρώθηκαν , όχι γράφτηκαν.
Μήπως ήταν πλαστογραφία…
Το 1921, ισχυρισμοί περί πλαστογραφίας εμφανίστηκαν σε εφημερίδες της Νέας Υόρκης, του Παρισιού και του Λονδίνου. Εδώ επιθυμώ να υποστηρίξω ότι η ασυναρτησία και η απιθανότητα αυτών των ιστοριών αποτελούν από μόνες τους στοιχεία κατά του ισχυρισμού περί «πλαστογραφίας».
Το πρώτο από αυτά δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York American Hebrew στις 25 Φεβρουαρίου, με μαρτυρία της μάλλον διαβόητης Catherine Radziwill.[33], μια Ρωσίδα πριγκίπισσα. Ισχυρίστηκε ότι ζούσε στα Ηλύσια Πεδία στο Παρίσι το 1904 (αλλά δεν το έκανε ποτέ [34]), όταν ένα μέλος της ρωσικής μυστικής αστυνομίας πέρασε και της έδειξε το γαλλικό πρωτότυπο των Πρωτοκόλλων που απλώς πλαστογραφούσε. Μήπως το έδειξε σε μια κουτσομπόλα της κοινωνίας όπως η Radziwill, η οποία μόλις είχε φυλακιστεί για δύο χρόνια με την κατηγορία της απάτης και της κλοπής; Αυτό της θύμισε ένα προηγούμενο προσχέδιο του ίδιου εγγράφου που της είχε δοθεί το 1885.[35]
Ο επόμενος ισχυρισμός περί πλαστογραφίας εμφανίστηκε σε μια εφημερίδα του Παρισιού, μια μαρτυρία του Κόμη Alexander du Chayla, με τίτλο « Ο Nilus και τα Σιωνιστικά Πρωτόκολλα» στις 12 Μαΐου . (Σημείωση: σε καμία περίπτωση τα Πρωτόκολλα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως «Σιωνιστικά»). Ο du Chayla, ο οποίος είχε πληρωθεί για να γράψει αυτό το κείμενο, αμφισβήτησε τον χαρακτήρα του Sergius Nilus, ισχυριζόμενος ότι ο Nilus τα είχε αποκτήσει μέσω της ρωσικής μυστικής αστυνομίας Okhrana.[36] και γνώριζε ότι τα Πρωτόκολλα ήταν πλαστά όταν τα δημοσίευσε. Αλλά, ίσως αναρωτηθούμε, θα ήθελε πραγματικά η ρωσική αστυνομία να εμπιστευτεί αυτό το πολύτιμο έγγραφο σε έναν Ρώσο μοναχό, ο οποίος δεν θα έκανε τίποτα με αυτό για αρκετά χρόνια; [37]
Θα ήθελαν πραγματικά να βασιστούν σε αυτόν, για να το μεταφράσει ξανά στα ρωσικά; Τέτοιοι ισχυρισμοί έρχονται σε αντίθεση με τον πρόλογο με τον οποίο ο Nilus συνόδευσε το έργο. Ο Λόρδος Sydenham, σε επιστολή του προς την εφημερίδα Spectator το 1921, έγραψε για τον Nilus: «Ήταν, όπως μου είπε μια Ρωσίδα κυρία, απολύτως ανίκανος είτε να γράψει οποιοδήποτε μέρος των Πρωτοκόλλων είτε να συμμετάσχει σε απάτη». Ο Λόρδος Sydenham εξέφρασε την απορία του για το γεγονός ότι κανείς δεν είχε μεταφράσει το βιβλίο του Nilus του 1805 από τα ρωσικά, το οποίο περιείχε τα Πρωτόκολλα ως ένα κεφάλαιο, κάτι που θα «έδινε κάποια ιδέα για τον άνθρωπο».[38]
Στη συνέχεια, η εφημερίδα The Times (16-18 Αυγούστου 1921) αποκάλυψε το σημαντικό γεγονός ότι το κείμενο του Maurice Joly του 1864 είχε επικαλύψεις με τα Πρωτόκολλα - αλλά υπερέβαλε σε μεγάλο βαθμό τον ισχυρισμό, ισχυριζόμενη ότι υπήρχαν λίγα στα Πρωτόκολλα που δεν υπήρχαν στο κείμενο του Joly. Έβαλε τον ανταποκριτή της στην Κωνσταντινούπολη να ανακαλύψει το κείμενο του Joly. Όπως επισημαίνει ο Makow, αυτή ήταν μια απάτη, η οποία λειτούργησε μόνο επειδή εκείνη την εποχή το κείμενο του Joly δεν ήταν γενικά διαθέσιμο: «Η αστυνομία του Ναπολέοντα Γ΄ το είχε κατασχέσει».[39]
Στην 100ή επέτειο της δημοσίευσης των Πρωτοκόλλων, φαίνεται ότι δεν υπήρχε καλύτερη διαθέσιμη ιστορία, για την προέλευση των Πρωτοκόλλων, από αυτήν της Radziwill: η αφήγησή της στο The American Hebrew παρείχε την κύρια ιστορία, πολλά χρόνια αργότερα, για το The Lie that Wouldn't Die της Ισραηλινής δικηγόρου Hadassa Ben-Itto (2005)
. Αυτό το βιβλίο ξεχνά να αναφέρει ότι η κα Radziwill καταδικάστηκε αρκετές φορές για απάτη και πλαστογραφία.
[40], ή ότι
ο Γάλλος συγγραφέας André Marois την αποκάλεσε «μυθομανή», καταλήγοντας: «στη ζωή της, όλα ήταν μόνο απάτη και ψέματα» [41] Περιέγραφε πώς
η ιστορία της Radziwill χωριζόταν σε δύο μέρη, με διαφορά είκοσι ετών : πρώτα το 1885 και στη συνέχεια το 1905. Πρώτον,
το 1885 η Okhrana έστειλε ανώνυμους πράκτορες στο Παρίσι για να συντάξουν το έγγραφο, δηλαδή συντάχθηκε από ανώνυμους γραφειοκράτες της αστυνομίας, Ρώσους που έγραφαν στα γαλλικά. Στη συνέχεια,
μια προσπάθεια να μεταφερθεί στον Αυτοκράτορα αποτυγχάνει (θα ήταν πραγματικά ρόλος της αστυνομίας να επινοήσει ένα πλαστό έγγραφο και στη συνέχεια να προσπαθήσει να παραπλανήσει τον Αυτοκράτορα με αυτό;).
Στη συνέχεια, το έγγραφο μπαίνει στο ράφι για είκοσι χρόνια. Το νόημα της σύνταξής του παραμένει ασαφές, αν και σε κάποιο σημείο
η Ben-Itto εξηγεί ότι «
ο στόχος είναι η ολοκληρωτική απέλαση των Εβραίων από τη Ρωσία», επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό της Radziwill για τη Νέα Υόρκη. Γιατί να ήθελε η ρωσική αστυνομία να το κάνει αυτό, και αν το έκανε, γιατί να το συντάξει στα γαλλικά; Η συγγραφέας εδώ παραδέχεται ακόμη και: «
Ποιος θα πίστευε ότι οι Ρώσοι στο Παρίσι είχαν πλαστογραφήσει ένα έγγραφο στα γαλλικά για να δημοσιευτεί στη Ρωσία στη ρωσική γλώσσα; Όλα φαίνονταν παράλογα και μη ρεαλιστικά». (σελ.80)
Πράγματι, ισχύει, και αν το είχε σκεφτεί λίγο περισσότερο, ίσως να μην έγραφε το βιβλίο της. Γιατί να μπει σε όλο τον κόπο να επινοήσει ένα τόσο εμπρηστικό χειρόγραφο και μετά να το αφήσει σε ένα ράφι για είκοσι χρόνια;
Το 1905, διαπιστώθηκε η ανάγκη «να αναπτυχθεί και να διευρυνθεί το πρωτότυπο σε μια καλύτερη και πιο σύγχρονη μορφή» και έτσι, παρά το γεγονός ότι το παλιό κείμενο φυλασσόταν σε ρωσικό αρχείο, Ρώσοι πράκτορες στάλθηκαν ξανά στο Παρίσι για να ενημερώσουν το κείμενο - κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ρώσος αστυνομικός πράκτορας κατάφερε να δείξει το έγγραφο στην πριγκίπισσα Radziwill, δείχνοντάς της την άκρως απόρρητη πλαστογραφία.
Αφηγήθηκε αυτή την ιστορία το 1921 στη Νέα Υόρκη, αγνοώντας ότι τα Πρωτόκολλα είχαν όντως δημοσιευτεί το 1903, γεγονός που καταρρίπτει την ιστορία της. Δεν θα έπρεπε το "Το Ψέμα που Δεν Θα Πέθαινε" να το αναφέρει αυτό; Αργότερα, αφηγήθηκε την αφήγηση του du Chayla, όπως την έδωσε σε μια δίκη το 1933-5 στη Βέρνη, η οποία αναφέρει ότι τα Πρωτόκολλα "πλαστογραφήθηκαν στο εξωτερικό κάποια στιγμή μεταξύ 1896 και 1900" (σελ. 293). Δεν θα έπρεπε αυτή η αντίφαση της προηγούμενης ιστορίας να την έχει ενοχλήσει; Ένας κριτικός παρατήρησε για αυτό το βιβλίο: "Το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιόμορφο μείγμα γεγονότων και μυθοπλασίας, ένα είδος ιστορικού μυθιστορήματος με επινοημένα επεισόδια, διαλόγους και εσωτερικούς μονολόγους. Το βιβλίο σημείωσε τεράστια επιτυχία στους κριτικούς."[42]
Βρισκόμαστε σε μια περιοχή που θυμίζει κόμικς, και ταυτόχρονα ένα best-seller κόμικ εμφανίστηκε το 2005 για να διαδώσει το μήνυμα.[43]
Κόμικ: Μπορείτε να εντοπίσετε το σφάλμα; Όλα τα αντίτυπα του βιβλίου του Τζόλι είχαν κατασχεθεί και οι Times έπρεπε να πάνε στην Κωνσταντινούπολη το 1921 για να βρουν ένα αντίτυπο.
Συνεχίζεται ...
Ἀπό : unz.com
Ἡ Γέννησις τῶν Πρωτοκόλλων ( μέρος β΄)
Ἡ Πελασγική
.webp)
.jpg)
.webp)
