« Ὁ σοσιαλισμὸς εἶναι ὁ φανταστικὸς νεότερος ἀδελφὸς τοῦ δεσποτισμοῦ, τὸν ὁποῖο θέλει νὰ κληρονομήσει. Ὁ σοσιαλισμὸς θέλει νὰ ἔχει τὴν πληρότητα τῆς κρατικῆς δύναμης ποὺ πρὶν ὑπῆρχε μόνο στὸν δεσποτισμό. Ὡστόσο, πηγαίνει παραπέρα ἀπὸ ὁτιδήποτε στὸ παρελθόν, ἐπειδὴ στοχεύει στὴν ἐπίσημη καταστροφὴ τοῦ ἀτόμου ... τὸ ὁποῖο ... μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ τὴ βελτίωση τῶν κοινοτήτων ἀπὸ ἕνα σκόπιμο ὄργανο διακυβέρνησης. » - Friedrich Nietzsche
Τοῦ Constantin von Hoffmeister
Ο σοσιαλισμός, κατά την άποψη του Νίτσε, είναι η τελική μορφή διακυβέρνησης από τον κατώτερο τύπο: τους ρηχούς, τους ζηλόφθονους και εκείνους που ζουν με βάση την απόδοση και όχι την ουσία. Τον βλέπει ως το φυσικό αποτέλεσμα των σύγχρονων ιδεών και την ήσυχη τροπή προς την αταξία που κρύβουν μέσα τους. Σε ένα βολικό δημοκρατικό κλίμα, οι άνθρωποι σταματούν να σκέφτονται τα πράγματα διεξοδικά. Ακολουθούν κινήματα, συνθήματα και διαθέσεις, όμως δεν συλλογίζονται πλέον βήμα προς βήμα για σαφή συμπεράσματα. Γι' αυτό ο σοσιαλισμός φαίνεται στον Νίτσε, ως κάτι αδύναμο και ξινισμένο. Επισημαίνει μια εντυπωσιακή αντίθεση: οι υποστηρικτές του συχνά δείχνουν πικρία και ένταση, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν χαλαρές, ήπιες ελπίδες για το μέλλον.
Ο Νίτσε περίμενε ότι τέτοιες ιδέες θα μπορούσαν ακόμη να τεθούν σε ισχύ. Σε μέρη της Ευρώπης, φανταζόταν ξαφνικές ενέργειες, αναταραχές και βίαιες προσπάθειες αναμόρφωσης της κοινωνίας. Αντιμετώπιζε την Παρισινή Κομμούνα ως ένα μικρό μόνο παράδειγμα σε σύγκριση με αυτό που θα μπορούσε να έρθει αργότερα. Ωστόσο, πίστευε επίσης ότι ο σοσιαλισμός δεν θα μπορούσε να επικρατήσει πλήρως. Πάρα πολλοί άνθρωποι είχαν περιουσία και μοιράζονταν μια απλή πεποίθηση: ένα άτομο έπρεπε να κατέχει κάτι για να είναι κάτι. Για τον Νίτσε, αυτό το ένστικτο ήταν βαθύ. Το προώθησε περαιτέρω: έπρεπε κανείς να θέλει περισσότερα από όσα είχε για να γίνει κάτι περισσότερο από ό,τι ήταν. Η ανάπτυξη, με αυτή την έννοια, όριζε την ίδια τη ζωή.
Από αυτή την οπτική γωνία, υποστηρίζει ότι ο σοσιαλισμός φέρει μια κρυφή ώθηση ενάντια στη ζωή. Ισχυρίζεται ότι μια τέτοια ιδέα προέρχεται από εκείνους που αισθάνονται μειωμένοι ή ανεπιτυχείς. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να πει ότι μια πλήρης δοκιμή ενός τέτοιου συστήματος θα μπορούσε να δείξει ότι υπονομεύει τον εαυτό του εκ των έσω, κόβοντας τις ίδιες του τις ρίζες. Αντιμετωπίζει αυτό το γεγονός ως ένα σκληρό πείραμα που θα αποκάλυπτε τα όριά του.
Ταυτόχρονα, ο Νίτσε επιτρέπει ένα παράδοξο. Ακόμα και ως μια δύναμη κάτω από την επιφάνεια, ο σοσιαλισμός μπορεί να εξυπηρετεί έναν σκοπό. Μπορεί να διαταράξει μια κοινωνία που έχει γίνει εφησυχασμένη. Μπορεί να επιβραδύνει την εξάπλωση της παθητικής άνεσης και να αναγκάσει τους ανθρώπους να παραμένουν σε εγρήγορση, προσεκτικοί και ικανοί. Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να διατηρήσει ορισμένες πιο σκληρές ιδιότητες που συνδέει με τη δύναμη και τη ζωντάνια, τουλάχιστον για ένα διάστημα.
Ἀπό : eurosiberia.net
«Ὁ σοσιαλισμὸς — ἢ ἡ τυραννία τῶν πιὸ κατώτερων καὶ πιὸ ἠλίθιων, τῶν ἐπιφανειακῶν, τῶν ζηλιάρηδων καὶ τῶν περισσότερο ἀπὸ μισῶν δρώντων — στὴν πραγματικότητα εἶναι τὸ λογικὸ συμπέρασμα τῶν «σύγχρονων ἰδεῶν» καὶ τοῦ λανθάνοντος ἀναρχισμοῦ τους: ἀλλὰ δυστυχῶς, στὴν εὐχάριστη ἀτμόσφαιρα τῆς δημοκρατικῆς εὐημερίας, ἡ ἱκανότητα ἐξαγωγῆς συμπερασμάτων, ἢ ἀκόμα καὶ ἡ πλήρης κατάληξή τους, χαλαρώνει. Ἀκολουθεῖ κανεὶς ἕνα πλῆθος — ἀλλὰ δὲν ἀκολουθεῖ πλέον ἕνα ἐπιχείρημα. Γι' αὐτὸ ὁ σοσιαλισμὸς εἶναι γενικὰ μιὰ πικρή, ἀπελπιστικὴ ὑπόθεση: καὶ τίποτα δὲν εἶναι πιὸ διασκεδαστικὸ ἀπὸ τὸ νὰ παρατηρεῖ κανεὶς τὴν ἀσυνέπεια μεταξὺ τῶν δηλητηριωδῶν καὶ ἀπελπισμένων προσώπων ποὺ σχηματίζουν οἱ σύγχρονοι σοσιαλιστὲς — καθὼς καὶ τῶν ἄθλιων, πληγωμένων συναισθημάτων ποὺ μαρτυρὰ τὸ πεζογραφικό τους ὕφος καὶ τῆς ἀθώας, σὰν ἀρνὶ μακαριότητας τῶν ἐλπίδων καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν τους. Παρ' ὅλα αὐτά, σὲ πολλὰ μέρη τῆς Εὐρώπης μπορεῖ νὰ καταφέρουν ἕνα χτύπημα ἐδῶ κι ἐκεῖ: ὁ ἐρχόμενος αἰῶνας εἶναι πιθανὸ νὰ ἀκούσει περιστασιακὰ ἐντερικὰ «βουητά», καὶ ἡ Κομμούνα τοῦ Παρισιοῦ, ἡ ὁποία ἔχει τοὺς ὑπερασπιστὲς καὶ τοὺς ὑποστηρικτές της ἀκόμη καὶ στὴ Γερμανία, ἦταν ἴσως μόνο μιὰ πινελιὰ δυσπεψίας, σὲ σύγκριση μὲ αὐτὸ ποὺ πρόκειται νὰ ἔρθει. Ὅπως καὶ νά 'χει, θὰ ὑπάρχουν πάντα πάρα πολλοὶ ἀπὸ τοὺς εὔπορους γιὰ νὰ σημαίνει ὁ Σοσιαλισμὸς κάτι περισσότερο ἀπὸ μιὰ προσωρινὴ ἀσθένεια. »
- Friedrich Nietzsche
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου