Ένας σπουδαίος ιππότης είναι ο Don Dinero, ένας δυναμικός ιππότης και Άρχοντας του Χρήματος, όπως τον ύμνησε ο Francisco de Quevedo τον 16ο αιώνα. Στην αρχαιότητα, ο θρύλος του βασιλιά Μίδα και του Κροίσου, οι οποίοι λέγεται ότι μετέτρεπαν ό,τι άγγιζαν σε χρυσό, καταδεικνύει ότι η τάση λατρείας του πλούτου εκτείνεται σε αιώνες και πολιτισμούς. Η Βίβλος μιλάει για το Χρυσό Μόσχο, ένα είδωλο των Εβραίων που ταξίδευαν από την αιγυπτιακή αιχμαλωσία. Η Καρχηδόνα ήταν η πρώτη πλουτοκρατική δύναμη στην ιστορία, όπου τα δημόσια αξιώματα αγοράζονταν από τους πλουσιότερους.
Τίποτα καινούργιο στον ορίζοντα ; Όχι ακριβώς, αφού η σύγχρονη πλουτοκρατία έχει μετατραπεί σε απόλυτη κυριαρχία, έλεγχο της ζωής, νικώντας προοδευτικά τον νόμο. Οι νομικοί κανόνες δημιουργήθηκαν για να προστατεύσουν τους αδύναμους. Είναι μια πράξη γενναιοδωρίας, μια αναγνώριση της ανθρώπινης πολλαπλότητας. Οι ισχυροί δεν τους χρειάζονται. Επομένως, η πλουτοκρατία εργάζεται για να εξουδετερώσει κάθε εμπόδιο, αρχή και ηθική αξία εναλλακτική λύση στην κυριαρχία του χρήματος, το instrumentum regni ( το ἐργαλεῖο τῆς βασιλείας, ἐξουσίας ) της.
Τα Συντάγματα, επίσης, χάνουν τη σημασία τους, ασπαζόμενα νεοφιλελεύθερες αρχές και υστερώντας στην ιεραρχία των νομικών πηγών απέναντι στις συνθήκες και το υπερεθνικό δίκαιο. Το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο έχει καθιερώσει την ανωτερότητα του δικαίου της ΕΕ έναντι των εγχώριων κανόνων. Η υιοθέτηση διεθνών συμφωνιών γίνεται αυτόματη, από τους κανόνες που υπαγορεύει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου καί τις «συστάσεις» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έως τη θεσμοθέτηση της κυρίαρχης εξουσίας των κεντρικών τραπεζών να εκδίδουν χρήματα και την έμφαση στον ηγεμονικό ρόλο των μεγάλων χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων στον Θεό του Εμπορίου. Αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από τον πλουτοκρατικό μετασχηματισμό: μέσω διασταυρούμενων μετοχών και άρρηκτων κινεζικών κουτιών, λίγοι οικονομικοί, τεχνολογικοί και βιομηχανικοί γίγαντες ελέγχουν ένα μεγάλο μέρος της πραγματικής οικονομίας και των κερδοσκοπικών χρηματοοικονομικών. Τι άλλο είναι αυτό αν όχι η απόλυτη δύναμη των τεχνο-πλουτοκρατών;
Το κράτος δικαίου αντικαθίσταται από τα δικαιώματα ιδιωτικής ιδιοκτησίας με τη συνδυασμένη δύναμη του χρήματος και της τεχνολογίας, η οποία εφευρίσκει νέα μέσα διοίκησης, ενώ παράλληλα καταστρέφει θεσμούς αιώνων. Στόχος είναι η εγκαθίδρυση μιας διαφορετικής παγκόσμιας τάξης, εκδιώκοντας τα κράτη που είχαν υποστηρίξει την κυριαρχία των λαών, προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Η φόρμουλα του Thomas Hobbes, auctoritas, non veritas facit legem ( Ἡ ἐξουσία, ὄχι ἡ Ἀλήθεια, θεσπίζει τόν νόμο ), εκπληρώνεται. Οι σχέσεις εξουσίας διασφαλίζονται από την γιγαντιαία ολιγαρχική οικονομική, χρηματοπιστωτική και τεχνολογική δομή και εγγυώνται από τη στρατιωτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εξουσία ασκείται από μια άκρατη, κοσμοπολίτικη ελίτ, η οποία καθιστά τους αρχαίους νομικούς ορισμούς παρωχημένους και δημιουργεί μια εξουσία αποκομμένη από την ιδέα του κράτους και του εδάφους, ξένη, μάλιστα εχθρική, προς τον λαό. Από έναν ενσαρκωμένο ηγεμόνα, με μια επίφαση νομιμότητας που καθιερώνεται από την κληρονομική διαδοχή γενεών, ιδιοκτήτη των πάντων, υπεύθυνο για τη λήψη αποφάσεων έσχατης ανάγκης, έχουμε προχωρήσει σε ένα αποεδαφικοποιημένο δίκτυο ικανό να υπαγορεύει το νόμο, να ασκεί de facto -εν μέρει και από το δικαίωμα- κυριαρχία..
Η ολιγαρχία έχει καταλάβει δύο κρίσιμα εργαλεία: το χρήμα, μέσω της δημιουργίας νομίσματος και της ιδεολογικής επιβολής του χρέους· και την τεχνολογία, που ποτέ δεν ήταν τόσο διαδεδομένη, ποτέ δεν ήταν τόσο ισχυρή στην ανθρώπινη ιστορία, ικανή για πρώτη φορά να ασκήσει απόλυτο έλεγχο στις ζωές, τη συμπεριφορά και τις ιδέες μας. Σύμφωνα με τη φόρμουλα του Max Weber, το κράτος κατέχει το μονοπώλιο στη χρήση βίας, αλλά έχει χάσει το παιχνίδι. Δεν ελέγχει πλέον την επικράτεια· η ίδια η έννοια του λαού αποσυντίθεται εν μέσω μαζικής μετανάστευσης, πολυπολιτισμικότητας, αχαλίνωτου ατομικισμού και προώθησης του νομαδισμού. Όση καταναγκαστική δύναμη του έχει απομείνει ασκείται για λογαριασμό της πλουτοκρατικής δομής που το κυριαρχεί.
Στις αρχές της τρίτης χιλιετίας, ένας Ελβετός πολιτικός, ο Jean Ziegler, έγραψε ένα προφητικό βιβλίο, "Η Ιδιωτικοποίηση του Κόσμου". Η εξουσία έχει περάσει γρήγορα στα χέρια κλίκων, ομάδων συμφερόντων και ιδιωτικών καρτέλ, των οποίων την κοσμοϊστορική σημασία ο Ziegler δεν κατάφερε να κατανοήσει: η οικονομική και χρηματοπιστωτική εξουσία έχει εξελιχθεί σε όργανο παγκόσμιας κυριαρχίας. Κατακλύζει τα πάντα, κατακλύζει κράτη, καταλαμβάνει συνειδήσεις, εποικίζει τη φαντασία πολύ πέρα από τη συγκέντρωση πλούτου.
Η πλουτοκρατία δεν σημαίνει πλέον απλώς τη δύναμη του χρήματος, αλλά την κυριαρχία μέσω του πλούτου σε συνδυασμό με την ιδιοκτησία των τεχνολογιών πληροφοριών και επικοινωνιών της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης. Οι χρηματοοικονομικοί κόμβοι εξαιρούνται από όλους τους νόμους. Οι ακριβείς κανόνες του διεθνούς δικαίου εξαιρούν τα κεντρικά γραφεία, τις πράξεις και τους ηγέτες του κεντρικού τραπεζικού συστήματος από τη νομοθεσία. Αυτά είναι απαραβίαστα και απαράβατα, μια εξωεδαφικότητα που τα τοποθετεί πάνω από τα κράτη. Τι κράτος δικαίου υπάρχει αν οι βασικοί κόμβοι του συστήματος είναι ανεξέλεγκτοι, απομακρυσμένοι από το κοινό δίκαιο; Όπως οι απόλυτοι κυρίαρχοι του παρελθόντος, οι πλουτοκράτες είναι legibus soluti ( ἀποδεσμευμένοι ἀπό τόν Νόμο ). Το υψηλότερο επίπεδο του τεχνολογικού συστήματος - σκεφτείτε το Starlink, το Neuralink, το Palantir - είναι πιο ισχυρό ακόμη και από τα μεγάλα πρώην κυρίαρχα κράτη, στα οποία πουλάει βασικές υπηρεσίες: δορυφόρους, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, συστήματα επιτήρησης και κορυφαία στρατιωτική τεχνολογία. Διεθνείς συνθήκες, όπως η προσωρινά αναβληθείσα Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP), προβλέπουν ιδιωτικά δικαστήρια που διοικούνται από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, με εξουσίες καταναγκασμού επί των κρατών, ικανά να επιβάλλουν εξαιρετικά αυστηρές κυρώσεις σε θεσμούς που δεν συμμορφώνονται με το παγκόσμιο πλουτοκρατικό σύστημα.
Η διεθνική φύση των μεγάλων πλουτοκρατικών ομίλων - επενδυτικά κεφάλαια, μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, πολυεθνικές - καθιστά αδύνατη την δημόσια εποπτεία και εξαιρετικά δύσκολη τη φορολόγηση των τεράστιων κερδών τους. Αυτά τα κέρδη είναι κρυμμένα σε ένα κουβάρι εικονικών εταιρειών που έχουν συσταθεί σε πολυάριθμους φορολογικούς παραδείσους, νησιά ή κρατίδια που ελέγχονται πολιτικά από την Αγγλόσφαιρα, μακριά από τη δικαιοδοσία των κρατών. Αυτά είναι μέρη όπου τα κέρδη από όλες τις πηγές, ακόμη και από εγκληματικές, βυθίζονται, μόνο και μόνο για να επανεμφανιστούν -ξεπλυθούν- όπου τα χρειάζεται η πλουτοκρατία. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως ένα δωρεάν γεύμα, έγραψε ο Milton Friedman: στην πραγματικότητα, ο λογαριασμός βαρύνει τον λαό και ό,τι απομένει από το εταιρικό σύστημα. Το Σίτι του Λονδίνου, ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο αστικής περιοχής που στεγάζει τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στον κόσμο, είναι ένας θύλακας μακριά από τη δικαιοδοσία του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η πλουτοκρατία ανέκαθεν υποδαύλιζε πολέμους και οικονομικές κρίσεις, συχνά χρηματοδοτώντας όλες τις πλευρές. Η τρέχουσα ιστορική στιγμή χαρακτηρίζεται από μια κούρσα εξοπλισμών. Οι πέντε μεγαλύτερες εταιρείες στον αμυντικό τομέα - οι Big Five, Lockheed Martin, RTX, Northrop Grumman, Boeing και General Dynamics - είναι χρηματοοικονομικοί όμιλοι που συνδέονται με μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια, όπως η BlackRock, η Vanguard, η State Street και η Fidelity Investments. Η Black Rock έχει γίνει ο κυρίαρχος της βασανισμένης Ουκρανίας: θα είναι τό σύμβολο της πλουτοκρατίας, με το Ταμείο Ανάπτυξης της Ουκρανίας (οι λέξεις γράφονται ανάποδα!), να διαχειριστεί την ανοικοδόμηση, αφού εξασφαλίσει δικαιώματα ιδιοκτησίας ή εκμετάλλευσης σε μεγάλες εκτάσεις εδάφους. Η τραγωδία του πολέμου εξαπολύει ευφορία στις χρηματιστηριακές αγορές. Η σύγκρουση αναγκάζει τις κυβερνήσεις να κάνουν συνεχείς αγορές για να αναπληρώσουν τα οπλοστάσιά τους, να διατηρήσουν την παραγωγή και να χρηματοδοτήσουν την έρευνα. Αυτό που είναι νέο είναι η εισβολή των τεχνολογικών γιγάντων, οι οποίοι έχουν γίνει μονοπωλιακοί προμηθευτές λογισμικού και δορυφόρων, των τεχνολογιών που έχουν φέρει επανάσταση στον πόλεμο. Οι οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κρίσεις πυροδοτούνται κυκλικά από την πλουτοκρατία για τα δικά τους συμφέροντα και ατζέντες. Ο μηχανισμός, δοκιμασμένος πολλάκις —θυμηθείτε τον ασφυκτικό κλοιό της Ελλάδας το 2011— είναι πάντα ο ίδιος: πρώτα διακόπτουν την πίστωση και μετά την ανοίγουν ξανά με κόστος, που συνδέεται με τον έλεγχο των πόρων, το τέλος των κοινωνικών δαπανών και τη συγκέντρωση πλούτου από τον λαό στους πλουτοκράτες.
Η μεταβίβαση εξουσίας έχει φτάσει στο σημείο να επιτρέπει στα κράτη να αποτυγχάνουν. Στερημένα από potestas ( δύναμη ) και auctoritas ( ἐξουσία), είναι οικονομικοί παράγοντες όπως κάθε άλλος, πιο αδύναμοι από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τις πολυεθνικές εταιρείες. Δεν μπορούν να σκεφτούν με όρους κέρδους, αλλά πρέπει να υποταχθούν στον εκβιασμό χρέους των δημιουργών χρήματος, που μετονομάστηκαν σε νομισματικές αρχές. Μεταξύ των πιο καταστροφικών οργάνων είναι οι οργανισμοί αξιολόγησης, που ανήκουν στην ίδια την πλουτοκρατία, οι οποίοι «χορηγούν αξιολογήσεις» στα κράτη, καθορίζοντας την αξιοπιστία τους στα μάτια των αγορών - μακριά από ουδέτερες οντότητες, η συλλογική ονομασία για την κερδοσκοπία που κυριαρχείται από υπερ-κυβερνήτες.
Στο αρχαίο κράτος, ο κυρίαρχος παρέμενε δεσμευμένος από μια συγκεκριμένη λαϊκή συναίνεση. Οι χριστιανικές ρίζες απέτρεπαν ορισμένες υπερβολές. Η απόλυτη εξουσία περιοριζόταν σε μια συγκεκριμένη επικράτεια και περιοριζόταν από έθιμα, συνήθειες και παραδοσιακούς θεσμούς, τα ενδιάμεσα σώματα που η Γαλλική Επανάσταση σάρωσε με τον Νόμο Le Chapelier του 1791. Δεν είναι χωρίς σημασία ότι η νεωτερικότητα ξεκίνησε καταργώντας, μαζί με τις συντεχνίες, τις πρώτες μορφές συνδικαλιστικής υπεράσπισης των εργαζομένων. Ένα εντελώς νέο πείραμα στην κοινωνική αρχιτεκτονική βρίσκεται σε εξέλιξη: ο ελευθεριακός/ελεύθερος κολλεκτιβισμός στα ατομικά δικαιώματα και προτιμήσεις για τις μάζες, η απόλυτη εξουσία για την ολιγαρχία. Ένα παράδειγμα είναι η οικονομία του διαμοιρασμού, μια ψευδής οικονομία του διαμοιρασμού. Απογυμνωμένη από τις λαμπερές υποσχέσεις της, ουσιαστικά καταργεί την εκτεταμένη ιδιωτική ιδιοκτησία, ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να νοικιάζουν ό,τι χρειάζονται ή τους αρέσει, αφήνοντας την ιδιοκτησία στα χέρια της υπερτάξης. Οι συνεχώς μειούμενοι μισθοί εμποδίζουν την πρόσβαση στην ιδιοκτησία βασικών αγαθών όπως η στέγαση.
Οι απλοί άνθρωποι απλώς υποβαθμίζονται σε καταναλωτές που ορίζονται από πλουτοκράτες, παρέχοντάς τους ελάχιστη προστασία από τους απρόσωπους γίγαντες που κατέχουν τα νομικά συστήματα. Κράτος, από αυτή την οπτική γωνία, σημαίνει ένα νομοθετικό σώμα που εγγυάται την ιδιωτική πλουτοκρατία και τις αστυνομικές δυνάμεις που πληρώνονται από όλους για να προστατεύουν μια ακίνητη κοινωνική τάξη, καθώς οι αγορές δεν ανέχονται αναταραχές: η συνήθης πρακτική. Δεν είναι τυχαίο ότι η λεγόμενη σταθερότητα -δηλαδή, η αδυναμία έναρξης και φαντασίας αλλαγής- είναι ο στόχος των αυτοαποκαλούμενων νομισματικών αρχών που έχουν μεταφερθεί σε νόμο. Για τους εκμεταλλευομένους λαούς, το δηλητηριασμένο δώρο είναι η νομιμοποίηση επιθυμιών, ιδιοτροπιών και διαστροφών, υπό το ελκυστικό όνομα των ατομικών δικαιωμάτων, που μπορούν να απολαμβάνουν έναντι αμοιβής εκτός των ορίων της φυσικής ηθικής. Η σεξουαλική επανάσταση που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 προωθήθηκε και ελέγχθηκε από πάνω. Όσοι ήταν στην εξουσία, μετά την αρχική αντίσταση, σύντομα συνειδητοποίησαν τα τεράστια οφέλη που θα έφερνε: μεγαλύτερα κέρδη, διευρυμένες αγορές και διαίρεση της κοινότητας (άνδρες έναντι γυναικών, ετεροφυλόφιλοι έναντι ομοφυλόφιλων, ιθαγενείς έναντι μεταναστών). Ένας τρομερός κοινωνικός έλεγχος βασισμένος στην ολοκληρωμένη ερωτικοποίηση της ζωής, που κατακλύζει τις πνευματικές ανάγκες και περιορίζει τους ανθρώπους στον ατομικισμό που καθοδηγείται από την ηδονή σε όλες τις μορφές της: το οργιαστικό πρόσωπο της πλουτοκρατίας. Ο Aldous Huxley το παραδέχτηκε αυτό στο "Θαυμαστός Νέος Κόσμος", έναν θησαυρό αλήθειας πίσω από την μυθοπλαστική αφήγηση. "Καθώς η πολιτική και οικονομική ελευθερία μειώνεται, η σεξουαλική ελευθερία τείνει να αυξάνεται ως αντιστάθμισμα. Και ο δικτάτορας θα φροντίσει να ενθαρρύνει αυτή την ελευθερία. Προσθέτοντας το δικαίωμα στο όνειρο υπό την επήρεια ναρκωτικών, ταινιών και ραδιοφώνου, θα βοηθήσει στην εξοικείωση των ανθρώπων με τη σκλαβιά."
Δεν υπάρχει λέξη που αναμφισβήτητα να περιβάλλεται από μια λατρεία για τη δημοκρατία. Αλλά η δημοκρατία είναι ένα σύστημα πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων στο οποίο η εξουσία πηγάζει από τον λαό. Η συγκεκριμένη πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο: είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιούμε ένα ιδιωτικό νόμισμα. οι νόμοι είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα μυστικών συμφωνιών μεταξύ ολιγαρχιών. οι εκλεγμένες κυβερνήσεις διέπονται από γραπτούς κανονισμούς και de facto εξουσίες που καθοδηγούν τις πράξεις τους, σε τέτοιο βαθμό που μιλάμε για διακυβέρνηση, τη διαχείριση όσων υπάρχουν.
Η πλουτοκρατική εξουσία έχει αντικαταστήσει την κυβέρνηση με έναν αυτόματο πιλότο στον οποίο το αυτοκίνητο και η επιλογή της διαδρομής του βρίσκονται στα ίδια χέρια μέσω της κυριαρχίας της τεχνολογίας και του ελέγχου της επιστήμης. Αυτός είναι ο κατάλογος, παρά τις αυταπάτες που τροφοδοτούνται από εκείνους που κατέχουν ολόκληρο τον μηχανισμό επικοινωνίας, ψυχαγωγίας και πολιτισμού, με τον οποίο έχουν καταλάβει τον έλεγχο των συνειδήσεων σε μια δυστοπία που δημιουργήθηκε στην οποία τα «δικαιώματα» (κατανάλωση, σεξ, ναρκωτικά, τζόγος, ο σαματάς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης) λειτουργούν ως ηρεμιστικά και ευφορικά ναρκωτικά. Οι λαοί είναι διαιρεμένοι, έχουν μετατραπεί σε άμορφες μάζες, επιθυμητές και υπεράνθρωπες ομάδες. τα εδάφη έχουν κατακλυστεἰ από τεχνολογίες χωρίς σύνορα.
ἀπό : ereticamente.net
Ἡ Πελασγική
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου