Ὁ χθεσινός Πνευματικός Πλοῦτος, ἡ σημερινή πνευματική φτώχεια...

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ’ ἐγὼ κι᾿ ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτός τῆς ἄρνησης κι᾿ ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης. 

Κάλλιο γλύστρα στὸ δρόμο τὸ δικό σου παρὰ στὸ δρόμο τοῦ ἄλλου νά ‘σαι ὀρθός. 

Τὸ καλὸ πρέπει νὰ τὸ παίρνουμε ὅπου τὸ βρίσκουμε. 

Ἕλληνες, γιὰ νὰ ρίχνουμε στάχτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου, πραγματικά, Ρωμιοί. 

Ἡ Μεγαλοσύνη τῶν λαῶν δὲν μετριέται μὲ τὸ στρέμμα. 

Μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα μετριέται καὶ μὲ τὸ αἷμα. 

Δὲν ἔχεις Ὄλυμπε θεούς, μηδὲ λεβέντες Ὄσσα, 

ῥαγιᾶδες ἔχεις μάνα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι, 

κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονὰν τὴ θεία τραχειά σου γλῶσσα, 

τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι... 

Χρωστᾶμε σ’ ὅσους ἦρθαν πέρασαν, 

θά ‘ρθουν, θὰ περάσουν. 

Κριτὲς θὰ μᾶς δικάσουν 

οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί. 

Γνώρισα τὴν Ἀγάπη, σ’ ἔζησα πιά, ζωή! 

Ἀσάλευτη δὲν εἶναι καμιὰ ζωή 

Λογῆς ταξίδια μ’ ἔχουν τρικυμίσει 

μ’ εἶδαν τόποι, μοῦ ἀνοίξανε ναοί 

καὶ τέχνες μὲ περπάτησαν καὶ ἡ φύση. 

Εἶν’ ἡ ζωὴ ἀχαμνόδεντρο σ’ ἕνα γκρεμὸν ἐπάνω. 

Ποιός ξέρει στ’ ἄλλα τ’ ἄστρα 

τί λαοὶ καὶ τί κάστρα, 

τ’ ἄστρα, στὸ χάος γυρίζουν. 

 Ἂν μοῦ ζητοῦσε κάποιος ξένος νὰ τοῦ μιλήσω γιὰ τὸν τόπο μου, θὰ τοῦ ἔλεγα 

« Ἐδῶ εἶναι ὁ ἴσκιος ὄνειρο, ἐδῶ χαράζει ἀκόμα, στῆς νύχτας τὸ ἀχνὸ στόμα, χαμόγελο ξανθό » 

Κάποτε τ’ ἄφταστα ὄνειρα γεννᾶνε τὰ μεθύσια τὰ πιὸ παθητικά.

~ Κωστῆς Παλαμᾶς 

( ἀπό ἐδῶ. Φωτό )

Ἡ ἀργία ἐγέννησε τὴν πενίαν. Ἡ πενία ἔτεκεν τὴν πεῖναν. Ἡ πεῖνα παρήγαγε τὴν ὄρεξιν. Ἡ ὄρεξις ἐγέννησε τὴν αὐθαιρεσίαν. Ἡ αὐθαιρεσία ἐγέννησε τὴν ληστείαν. Ἡ ληστεία ἐγέννησε τὴν πολιτικήν. Ἰδοὺ ἡ αὐθεντικὴ καταγωγὴ τοῦ τέρατος τούτου. 

Καὶ τί πταίει ἡ γλαῦξ, ἡ θρηνοῦσα ἐπὶ ἐρειπίων; Πταίουν οἱ πλάσαντες τὰ ἐρείπια. Καὶ τὰ ἐρείπια τὰ ἔπλασαν οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος. 

Ἡ πλουτοκρατία ἦτο, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ὁ μόνιμος ἄρχων τοῦ κόσμου, ὁ διαρκὴς Ἀντίχριστος. Αὕτη γεννᾶ τὴν ἀδικίαν, αὕτη τρέφει τὴν κακουργίαν, αὕτη φθείρει σώματα καὶ ψυχάς. 

Τώρα ὅμως ἡ πράγματι ἐπικρατοῦσα θρησκεία εἶναι ὁ πλέον ἀκάθαρτος καὶ κτηνώδης ὑλισμός. Μόνον κατὰ πρόσχημα εἶναι ἡ χριστιανοσύνη. 

Τὸ πλεῖστον κακὸν ὀφείλεται ἀναντιρρήτως εἰς τὴν ἀνικανότητα τῆς ἑλληνικῆς διοικήσεως. Θὰ ἔλεγέ τις, ὅτι ἡ χώρα αὕτη ἠλευθερώθη ἐπίτηδες, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι δὲν ἦτο ἱκανὴ πρὸς αὐτοδιοίκησιν. 

Καίτοι ἀγράμματη, ἡ γραῖα μ’ ἐδίδαξεν ὅτι εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ἄλλως νοοῦμεν, ἄλλως ὁμιλοῦμεν καὶ ἄλλως γράφομεν. 

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πάντοτε παράλογος, καὶ διὰ τοῦτο δὲν τὴν λέγουσι ποτὲ οἱ φρόνιμοι καὶ ἡλικιωμένοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὴν ὁμολογοῦσιν οἱ μεθυσμένοι, οἱ τρελλοί, οἱ ἄρρωστοι καὶ τὰ μικρὰ παιδία. 

Πάντοτε ἀμετάβλητοι οἱ σχοινοβάται οὗτοι οἱ Ἀθίγγανοι, οἱ γελωτοποιοὶ οὗτοι πίθηκοι (καλῶ δὲ οὕτω τοὺς λεγομένους πολιτικούς). Μαῦροι χαλκεῖς κατασκευάζοντες δεσμὰ διὰ τοὺς λαοὺς ἐν τῇ βαθυζόφῳ σκοτία τοῦ αἰωνίου ἐργαστηρίου των. 

Ἀπορῶ, πάτερ μου, πῶς ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ ὑπάρχη ἐν τῇ ὑπ’ αὐτοῦ δημιουργηθείση φύσει αἴσθημα ἰσχυρότερον τῆς εἰς Αὐτὸν πίστεως. 

Ἄχ! κάθε ἁμαρτία ἔχει καὶ τὴ γλύκα της. 

Καὶ ἐξ ὅλων τῶν καρπῶν ὁ μόνος, ὅστις δὲν χρήζει οὔτε καιροῦ οὔτε ὥρας διὰ νὰ ὠριμάση, εἶναι ὁ σατανικὸς ἔρως. 

Ἡ γλῶσσα ἡ ἑλληνικὴ ἔπρεπε νὰ βλέπῃ μακράν, ὡς φάρον παμφαῆ, τὴν λαμπρὰν αἴγλην τῆς ἀρχαίας χωρὶς νὰ ἔχει τέρμα τὸν φάρον αὐτόν. Ὁ φάρος ὁδηγεῖ εἰς τὸν λιμένα, δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ λιμήν. 

Πᾶσαν σημαντικὴν κάκωσιν δύναται ἡ φύσις νὰ ὑπομείνει: τὴν πεῖναν, τὸ ψῦχος, τὴν ὀδύνην καὶ τὴν ἔνδειαν. Ἂλλ’ ἡ ἔνδεια τῆς καρδίας, ὦ, αὐτὴ μαραίνει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. Ἐπὶ τῆς γῆς δὲν δύναται νὰ ὑπάρξει τιμωρία σκληροτέρα τῆς ἀστοργίας καὶ τοῦ μονήρους βίου. 

~ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

( ἀπό ἐδῶ. Φωτό )

Μαζύ μέ τόσα ἄλλα χάσαμε καί τούς σοφούς μας...

Ἡ Πελασγική