Ἐπιλογή Σαμψών : Τό Ἄρρητο Δόγμα τῆς Ἐσχάτης Καταφυγῆς τοῦ Ἰσραήλ

 Η πολιτική πυρηνικής αδιαφάνειας του Ισραήλ του επιτρέπει να κοινοποιεί την πρόθεση αποτροπής χωρίς να καθορίζει όρια. Έτσι δημιουργεί αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί δομημένη αβεβαιότητα: οι αντίπαλοι γνωρίζουν ότι οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι ακραίες, αλλά δεν μπορούν να προβλέψουν πότε ή πώς θα συμβεί η κλιμάκωση.

Σε ένα τέτοιο σύστημα, η Επιλογή Σαμψών λειτουργεί ως παραδοχή και όχι ως επιχειρησιακό σχέδιο. Η δύναμή της έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν είναι ποτέ πλήρως διατυπωμένη.

Έτσι, η έλλειψη επισημοποίησης δεν υπονομεύει την Επιλογή Σαμψών· μπορεί, στην πραγματικότητα, να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας της...

Ἀπό τόν : Imperator Ardito

Το 1991, ο Seymour Hersh, ένας Εβραίος, υποστήριξε τον ισχυρισμό στο βιβλίο του « Η Επιλογή του Σαμψών» : ότι το Ισραήλ δεν κατείχε μόνο πυρηνικά όπλα, αλλά και ένα έμμεσο δόγμα μαζικής χρήσης ως αντίποινα ενόψει της υπαρξιακής ήττας.1

Αν και δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα, η « Επιλογή Σαμψών » —που πήρε το όνομά της από τη βιβλική προσωπικότητα Σαμψών— έχει παραμείνει στον στρατηγικό διάλογο. Όλο και περισσότερο, αντιμετωπίζεται όχι απλώς ως μεταφορά, αλλά ως μια εύλογη επέκταση από τις δυνατότητες, τη στάση και τη στρατηγική κουλτούρα του Ισραήλ.

Ενώ η Επιλογή Σαμψών δεν έχει διακηρυχθεί επίσημα, η σύγκλιση των ουσιωδών αποδεικτικών στοιχείων, της δογματικής συμπεριφοράς και του ιστορικού πλαισίου της προσδίδει ουσιαστική αξιοπιστία ως ένα πραγματικό πλαίσιο έκτακτης ανάγκης.

Από τη μεταφορά στη στρατηγική συμπερασματολογία

Η αρχική διατύπωση του Hersh θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη εκείνη την εποχή, αλλά δεν προέκυψε από το τίποτα. Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, ολοένα και περισσότερα στοιχεία υποδηλώνουν ότι το Ισραήλ είχε αναπτύξει ένα εξελιγμένο πυρηνικό οπλοστάσιο που επικεντρώνεται σε εγκαταστάσεις όπως το Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Negev.2

Μεταγενέστερη μελέτη του Άβνερ Κοέν, ενός άλλου Εβραίου, επιβεβαίωσε ότι το Ισραήλ είχε επιδιώξει την ανάπτυξη πυρηνικών δυνατοτήτων σκόπιμα και συστηματικά, ακόμη και διατηρώντας επίσημη σιωπή.3

Είναι κρίσιμο να τονιστεί ότι η απουσία σαφούς δόγματος δεν συνεπάγεται απουσία στρατηγικής. Όπως υποστηρίζει ο Cohen, η πυρηνική στάση του Ισραήλ ορίζεται από σκόπιμη ασάφεια σε συνδυασμό με έμμεση σηματοδότηση.4 Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οι ακραίες απρόβλεπτες καταστάσεις είναι απίθανο να κωδικοποιηθούν δημόσια, αλλά μπορεί να εξακολουθούν να υπάρχουν ως κατανοητά στρατηγικά τελικά σημεία.

Υλική Ικανότητα και η Λογική της Χρήσης

Τα ισχυρότερα στοιχεία που υποστηρίζουν την αληθοφάνεια της Επιλογής Σαμψών δεν έγκεινται στη ρητορική, αλλά στην ικανότητα.

Αναλυτές όπως ο Hans M. Kristensen και ο Robert S. Norris έχουν τεκμηριώσει ότι το Ισραήλ διατηρεί ένα διαφοροποιημένο πυρηνικό οπλοστάσιο, όπως:

Βαλλιστικοί πύραυλοι ξηράς

Πυρηνικά συστήματα με αερομεταφορά

Πλατφόρμες αποτροπής με βάση τη θάλασσα

Αυτή η τριαδική δομή υποδηλώνει έντονα την έμφαση στην ικανότητα δεύτερου χτυπήματος - την ικανότητα ανταπόδοσης μετά την απορρόφηση μιας καταστροφικής επίθεσης.5

Όπως σημειώνει ο Joseph Cirincione, η δυνατότητα δεύτερου χτυπήματος είναι εγγενώς συνδεδεμένη με τις αρχές των εγγυημένων αντιποίνων, όχι της περιορισμένης πολεμικής μάχης. 6 Τα κράτη δεν επενδύουν σε βιώσιμες πυρηνικές δυνάμεις απλώς για συμβολικούς σκοπούς. Το κάνουν για να εγγυηθούν ότι τα αντίποινα παραμένουν δυνατά υπό τις χειρότερες συνθήκες.

Υπό αυτό το πρίσμα, η Επιλογή Σαμψών φαίνεται πολύ λιγότερο εικασία. Γίνεται το λογικό άκρο μιας ήδη καθιερωμένης αποτρεπτικής δομής.

Στρατηγική Κουλτούρα και Υπαρξιακός Κίνδυνος

Το στρατηγικό περιβάλλον του Ισραήλ ενισχύει περαιτέρω αυτή την ερμηνεία. Από την ίδρυσή του, το κράτος έχει εμπλακεί σε επανειλημμένες συγκρούσεις που ευρέως αποκαλούνται « υπαρξιακές απειλές ».

Ο Cohen και άλλοι μελετητές τονίζουν ότι η ισραηλινή πυρηνική πολιτική δεν μπορεί να γίνει κατανοητή ανεξάρτητα από αυτό το πλαίσιο.7 Η βασική αρχή δεν είναι η κλιμάκωση της κυριαρχίας, αλλά η επιβίωση υπό συνθήκες ακραίας ευαλωτότητας που προκαλείται από το δικό τους σύμπλεγμα ανωτερότητας και υπερηφάνειας.

Αυτό το πλαίσιο προσδίδει στην Επιλογή Σαμψών μια ξεχωριστή στρατηγική λογική:

• Αν η ήττα κινδυνεύει με εθνική καταστροφή,
• και αν υπάρχει πυρηνική δυνατότητα,
• τότε ένα δόγμα αντιποίνων έσχατης ανάγκης καθίσταται όχι μόνο εύλογο, αλλά και λογικό.

Η επίκληση της βιβλικής μορφής Σαμψών είναι επομένως κάτι περισσότερο από συμβολική. Κωδικοποιεί μια στρατηγική δέσμευση για την αποφυγή της εξόντωσης με κάθε κόστος, ακόμη και αν αυτό το κόστος περιλαμβάνει καταστροφική κλιμάκωση. Ουσιαστικά, « Αν δεν μπορώ να κερδίσω εγώ, κανείς δεν μπορεί ».

φωτό

Η σιωπή ως σήμα

Μία από τις πιο σημαντικές —και συχνά παρεξηγημένες— πτυχές της Επιλογής Σαμψών είναι ότι η αξιοπιστία της εξαρτάται από το αν θα δηλωθεί.

Η πολιτική πυρηνικής αδιαφάνειας του Ισραήλ του επιτρέπει να κοινοποιεί την πρόθεση αποτροπής χωρίς να καθορίζει όρια. Έτσι δημιουργεί αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί δομημένη αβεβαιότητα: οι αντίπαλοι γνωρίζουν ότι οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι ακραίες, αλλά δεν μπορούν να προβλέψουν πότε ή πώς θα συμβεί η κλιμάκωση.

Σε ένα τέτοιο σύστημα, η Επιλογή Σαμψών λειτουργεί ως παραδοχή και όχι ως επιχειρησιακό σχέδιο. Η δύναμή της έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν είναι ποτέ πλήρως διατυπωμένη.

Αντεπιχειρήματα και Όρια

Οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν ότι η Επιλογή του Σαμψών είναι υπερβολική, επισημαίνοντας την απουσία επίσημης επιβεβαίωσης και τους κινδύνους κλιμάκωσης που ενέχει ένα τέτοιο δόγμα. Αλλά επειδή έχουμε να κάνουμε με τη Συναγωγή του Σατανά, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το Ισραήλ δεν θα ενδιαφερόταν για την κλιμάκωση.

Όπως παρατηρεί ο George H. Quester, τα πιο συνεπή πυρηνικά δόγματα είναι συχνά αυτά που παραμένουν έμμεσα αντί να δηλώνονται, ακριβώς επειδή η ασάφεια ενισχύει την αποτροπή. 8

Έτσι, η έλλειψη επισημοποίησης δεν υπονομεύει την Επιλογή Σαμψών· μπορεί, στην πραγματικότητα, να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας της.

Σύναψη

Η Επιλογή Σαμψών παραμένει, από τυπικής άποψης, μια ανεπίσημη και μη αναγνωρισμένη έννοια. Ωστόσο, η σύγκλιση των αποδεικτικών στοιχείων - η υλική δυνατότητα, η υποδομή δεύτερου χτυπήματος, η στρατηγική κουλτούρα και η σκόπιμη ασάφεια - υποδηλώνουν ότι είναι κάτι περισσότερο από μια δημοσιογραφική εφεύρεση.

Αντίθετα, γίνεται καλύτερα κατανοητό ως μια αξιόπιστη συναγόμενη θεωρία:

• Δεν είναι γραπτό, αλλά ενσωματωμένο
• Δεν δηλώθηκε, αλλά σηματοδοτήθηκε
• Όχι υποθετικό, αλλά δομικά υπονοούμενο

Σε τελική ανάλυση, η Επιλογή Σαμψών επιμένει επειδή αντικατοπτρίζει μια θεμελιώδη πραγματικότητα της πυρηνικής στρατηγικής:

Όταν διακυβεύεται η επιβίωση, η αποτροπή δεν περιορίζεται στην αναλογικότητα. Επεκτείνεται στη διαβεβαίωση ότι κανένας αντίπαλος δεν μπορεί να επιτύχει τη νίκη μέσω της εξόντωσης.

Παραπομπές

1.Seymour Hersh, Η Επιλογή του Σαμψών: Το Πυρηνικό Οπλοστάσιο του Ισραήλ και η Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική (Νέα Υόρκη: Random House, 1991). 

2.Avner Cohen, Το Ισραήλ και η Βόμβα (Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 1998). 

3.αυτόθι 

4.Avner Cohen, Το χειρότερα κρυμμένο μυστικό: Η συμφωνία του Ισραήλ με τη βόμβα (Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 2010). 

5.Robert S. Norris και Hans M. Kristensen, « Ισραηλινές Πυρηνικές Δυνάμεις, 2022 », Bulletin of the Atomic Scientists 78, αρ. 2 (2022): 113–121. 

6.Joseph Cirincione, Βομβιστική απειλή: Η ιστορία και το μέλλον των πυρηνικών όπλων (Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 2007). 

7.Avner Cohen, Το χειρότερα κρυμμένο μυστικό: Η συμφωνία του Ισραήλ με τη βόμβα (Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 2010). 

8.George H. Quester, Πρώτο Πυρηνικό Χτύπημα: Συνέπειες ενός Σπασμένου Ταμπού (Βαλτιμόρη: Johns Hopkins University Press, 2006).

Ἀπό : arditimagazine.com

Ἡ Πελασγική