Τί φοβοῦνται οἱ Ἰσραηλινοί καί ζητοῦν τήν άπομάκρυνσιν τοῦ Νετανιάχου ;

Περισσότεροι από 40 ανώτεροι πρώην ισραηλινοί αξιωματούχοι εθνικής ασφάλειας, διάσημοι επιστήμονες και διακεκριμένοι επιχειρηματικοί ηγέτες έστειλαν επιστολή στον πρόεδρο  Ισαάκ Χέρτζογκ και τον πρόεδρο του κοινοβουλίου Αμίρ Οχάνα , απαιτώντας την απομάκρυνση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου από το αξίωμα επειδή έθεσε, όπως λένε, «υπαρξιακή» απειλή για η χώρα.

Οι υπογράφοντες στην επιστολή περιλαμβάνουν τέσσερις πρώην διευθυντές των ξένων και εγχώριων υπηρεσιών ασφαλείας του Ισραήλ, δύο πρώην αρχηγούς των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) και τρεις νικητές του βραβείου Νόμπελ.

Η επιστολή κατακεραυνώνει τον συνασπισμό που συγκέντρωσε ο Νετανιάχου για να σχηματίσει την πιο δεξιά κυβέρνηση ποτέ στο Ισραήλ, μαζί με τις άκρως αμφιλεγόμενες προσπάθειές του να αναθεωρήσει το δικαστικό σώμα του Ισραήλ που λένε ότι οδήγησαν σε κενά ασφαλείας που που είχαν ως αποτέλεσμα τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, την πιο θανατηφόρα ημέρα στην ιστορία του Ισραήλ. .

«Πιστεύουμε ότι ο Νετανιάχου φέρει την πρωταρχική ευθύνη για τη δημιουργία των συνθηκών που οδήγησαν στη βάναυση σφαγή περισσότερων από 1.200 Ισραηλινών και άλλων, τον τραυματισμό περισσότερων από 4.500 και την απαγωγή περισσότερων από 230 ατόμων, από τα οποία πάνω από 130 κρατούνται ακόμη στα χέρια της Χαμάς. », γράφει. «Το αίμα των θυμάτων είναι στα χέρια του Νετανιάχου».

«Οι ηγέτες του Ιράν, της Χεζμπολάχ και της Χαμάς», αναφέρει η επιστολή, «επαίνεσαν ανοιχτά αυτό που σωστά θεώρησαν ως μια αποσταθεροποιητική και διαβρωτική διαδικασία της σταθερότητας του Ισραήλ, υπό την ηγεσία του Νετανιάχου, και άδραξαν την ευκαιρία να βλάψουν και να εξασθενήσουν την ασφάλεια του Ισραήλ».

................

Την περασμένη εβδομάδα ο Νετανιάχου έχει  εκφράσει επανειλημμένα την αντίθεσή του  στην παλαιστινιακή κυριαρχία για λόγους ασφαλείας, καθώς ο κύριος σύμμαχος του Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες, συνεχίζουν να ζητούν  λύση δύο κρατών .

Οι υπογράφοντες της επιστολής κατηγορούν τον Νετανιάχου ότι ξόδεψε χρόνια για να στηρίξει τη Χαμάς στη Γάζα σε βάρος της Παλαιστινιακής Αρχής,που οι ΗΠΑ υποστήριξαν ότι πρέπει να αναζωογονηθεί για να κυβερνήσει τόσο τη Δυτική Όχθη όσο και τη Γάζα.

Το CNN  ανέφερε  ότι για χρόνια το Κατάρ παρέδιδε βαλίτσες γεμάτες μετρητά στη Γάζα με την ευλογία του Νετανιάχου, παρά τις ανησυχίες της κυβέρνησής του. Τα χρήματα προορίζονταν για την πληρωμή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων. Τώρα παραδίδεται μέσω τραπεζικών εμβασμάτων και όχι σε μετρητά, και μόλις τον περασμένο μήνα, το Κατάρ δήλωσε ότι συνεχίζει να το πληρώνει.

................

Η επιστολή κατηγορεί τον Νετανιάχου ότι αρνήθηκε να αναλάβει την ευθύνη για τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, αντ' αυτού «κατηγορεί τους άλλους και υποκινεί εναντίον εκείνων που είχαν αγωνιστεί για να σώσουν την ισραηλινή δημοκρατία από τις καταστροφικές ενέργειες και τα σχέδιά του και τώρα κινητοποιούνται ολόψυχα για να υποστηρίξουν τις εθνικές πολεμικές προσπάθειες του Ισραήλ. ”

Ολοκληρώνεται με μια έκκληση προς τον πρόεδρο του Ισραήλ και τον πρόεδρο της Κνεσέτ να αντικαταστήσουν τον πρωθυπουργό, καθώς και μια προειδοποίηση: «Το ισραηλινό έθνος και η εβραϊκή ιστορία δεν θα σας συγχωρήσουν εάν δεν εκπληρώσετε τη μέγιστη εθνική σας ευθύνη».

η επιστολή επρόκειτο επίσης να διανεμηθεί από τον πρόεδρο στα μέλη της Κνεσέτ που μπορούν να απομακρύνουν και να αντικαταστήσουν έναν πρωθυπουργό.( φωτό)

Πάντως ούτε ο πρόεδρος ούτε ο πρόεδρος της ισραηλινής βουλής έχουν την εξουσία να απομακρύνουν έναν πρωθυπουργό μονομερώς, αλλά η επιστολή επρόκειτο επίσης να διανεμηθεί από τον πρόεδρο στα μέλη της Κνεσέτ που μπορούν να απομακρύνουν και να αντικαταστήσουν έναν πρωθυπουργό.

« Οι σωστοί άνθρωποι πρέπει «να πιάσουν τα χέρια τους στο τιμόνι», είπε ο Τόμερ, πρώην αξιωματούχος της Μοσάντ.

 «Τι συνέβη σε αυτή τη χώρα με πολύ, πολύ έξυπνους ανθρώπους που τώρα οδηγούνται από κάποιους ηλίθιους;» είπε ο Tomer.

«Η λέξη που χρησιμοποιούσαμε στους κύκλους στους οποίους συμμετείχα είναι: χρειαζόμαστε επανεκκίνηση, χρειαζόμαστε επανεκκίνηση».

Ο Νετανιάχου είπε σε συνέντευξη Τύπου την περασμένη εβδομάδα  ότι οι πολιτικοί που του ζητούν να παραιτηθεί ζητούν ουσιαστικά ένα παλαιστινιακό κράτος.

Οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα αποτελούν το αντικείμενο μιας υπόθεσης γενοκτονίας στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (ICJ), που ξεκίνησε από τη Νότια Αφρική και κατηγορεί την ηγεσία της χώρας ότι σκοπεύει  «να επιφέρει την καταστροφή του παλαιστινιακού πληθυσμού της ».

Το Ισραήλ αρνείται τους ισχυρισμούς, υποστηρίζοντας ότι ο πόλεμος διεξάγεται για αυτοάμυνα και ότι η ηγεσία του δεν έχει επιδείξει πρόθεση γενοκτονίας.

ὁλόκληρο τό θέμα : ἐδῶ

ἀπό ἐδῶ

Τί φοβοῦνται,λοιπόν, οἱ Ἰσραηλινοί καί ζητοῦν τήν άπομάκρυνσιν τοῦ Νετανιάχου, τό λέει ἡ τελευταία παραγραφος. Στήν οὐσία μέσῳ τῆς συγκεκριμένης ἐπιστολῆς,οἱ Ἰσραηλινοί παραδέχονται πώς πραγματοποιεῖται μία γενοκτονία τοῦ Παλαιστινιακοῦ λαοῦ. Προσπαθοῦν νά διώξουν τίς εὐθύνες ἀπό πάνω τους,τώρα ἑκατό καί πλέον ἡμέρες μετά ἀπό τήν ἀρχή τοῦ μακελειοῦ στήν Παλαιστίνη. 

Ἀλήθεια, ποῦ ἦσαν ὅλοι αὐτοί πού σήμερα δείχνουν νά εἶναι ἀντίθετοι σ᾿ὅ,τι γίνονταν ἐπί τρεῖς καί πλέον μῆνες ; Τότε δέν ἔβλεπαν τί γίνεται ; Δέν διαπίστωναν ὅ,τι σήμερα ὑποστηρίζουν ;

Τέλος πάντων ἡ ὑποκρισία περισσεύει καί κάποιοι τήν χρησιμοποιοῦν μηπως μποροῦν καί σωθοῦν. Σήμερα πού τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ κόσμου στέκεται ἀπέναντι στό Ἰσραήλ, πού κατακρίνει καί καταδικάζει αὐτό πού γίνεται,σήμερα πού τό Διεθνές Δικαστήριο εἶναι πολύ κοντά σέ μία καταδικαστική ἀπόφασιν γιά διάπραξιν γενοκτονίας ἔρχονται μέ τήν επιστολή τους κάποιοι " ἐπιφανεῖς" Ἰσραηλινοί νά σώσουν ὅ,τι μπορέσουν,ἀλλά κυρίως νά ξεπλύνουν ἀπό πάνω του τό αἷμα ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ. 

Δέν ὑπάρχει ὅμως περίπτωσις. Ἡ Ἱστορία τό ἔχει κατρταγράψει ! 

Ἡ Πελασγική

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος» ( μέρος β΄)

Franklin D. Roosevelt καί Bernard Baruch, φωτό

Ἡ ἐποχή Ῥοῦσβελτ 

Μετά ἀκολούθησαν τὰ καταστροφικὰ δεκατέσσερα χρόνια τοῦ Ροῦσβελτ. Ἐνημερώθηκε (ὅπως καὶ οἱ «Ρόκλαντ» καὶ ὁ Γουίλσον) ἀπὸ τὸν κ. Χάουζ, αὐτό πού εἶπε στὸν Ροῦσβελτ νὰ κάνῃ, ἔγινε σαφὲς μόλις μπῆκε στὸν Λευκὸ Οἶκο. 

Ἀναγνώρισε ἀμέσως τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση καὶ ξανάρχισε τὴ χρηματοδότηση τοῦ Σοβιὲτ ποὺ ξεκίνησε ὁ Wilson. Αὐτὸ συνεχίστηκε σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῶν δεκατεσσάρων χρόνων του καὶ παράλληλα μὲ αὐτὸ ἔγινε ἡ διείσδυση σοβιετικῶν πρακτόρων στὴν ἀμερικανικὴ διοίκηση, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. 

Ὁ Ροῦσβελτ, ἕνας ἀνάπηρος ἄνδρας, χειραγωγούνταν ἀπόλυτα ἀπό τούς « χορηγούς»  του. 

 Ὅταν ἕνας μετανοημένος κομμουνιστὴς τὸν πληροφόρησε ὅτι ἕνας σοβιετικὸς πράκτορας κατεῖχε ὑψηλὸ ἀξίωμα στὴν κυβέρνηση, εἶπε στὸν πληροφοριοδότη τοῦ «ἄι πνίξου». Ὁ ἄνθρωπος ποὺ προστάτευε ἦταν ὁ προδότης Χίς, ὁ ὁποῖος «ἐπέτυχε» στὴ Διάσκεψη τῆς Γιάλτας νὰ ἐγκαταλείψει τὴ μισὴ Εὐρώπη στὴ σοβιετικὴ πανούκλα καὶ ἦταν ἱδρυτὴς τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, τῆς δεύτερης δοκιμαστικῆς παγκόσμιας κυβέρνησης. 

Στάλιν - Ῥοῦσβελτ, φωτό

Ὑπὸ τὸν Ροῦσβελτ, ἡ συνωμοσία ἐξαπλώθηκε ὅλο καὶ πιὸ βαθιὰ στὸ ἀμερικανικὸ πολιτικὸ σῶμα. Ἡ κυριαρχία του στὸν Τύπο καὶ σὲ ὅλα τα μέσα δημόσιας παραπληροφόρησης παρήγαγε στὶς ἀμερικανικὲς μᾶζες ἐκείνη τὴν κατάσταση σαστισμένης ἀδράνειας ποὺ τὰ Πρωτόκολλα προέβλεπαν ὡς ἰδανικὴ γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ μεγάλου Σχεδίου. Δύο δεκαετίες αὐτῆς τῆς μεταχείρησης ἀναισθητοποίησαν τὸ ὑγιὲς ἔνστικτο ποὺ ὁδήγησε «τούς ἀδαεῖς στόν σωστό δρόμο » νὰ ἀπορρίψουν τὴν Λέγκα του Οὐίλσον. Τώρα οἱ ἄνδρες πίσω ἀπὸ τὴ σκηνὴ δούλευαν πυρετωδῶς γιὰ νὰ βγεῖ τὸ παγκόσμιο κράτος σκλάβων ἀπὸ τὸν ἐπερχόμενο πόλεμο ἐνάντια στὴ δουλεία. 

Ὁ "Συνταγματάρχης" House πέθανε τὶς παραμονὲς τοῦ Β' Πολέμου. Ὁ Baruch, ὁ συνεργάτης του στὴν ἐπιλογὴ καὶ τὴν χειραγώγηση τοῦ Προέδρου Wilson, ἔγινε τώρα ὁ ἐπικεφαλής τῆς παρακμῆς τῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐάσιγκτον. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν κρυφό συνωμότη Χάουζ, ὁ Μπαροὺχ ἦταν δημοσίως γνωστὸς καὶ θαυμαζόταν ἀπὸ τά τσιράκια τοῦ Τύπου ὡς μόνιμος σύμβουλος τῶν προέδρων καὶ «παλαίμαχος πολιτικός ». Αὐτὸ τὸ παρατσούκλι τὸν ἔκανε ἰδιαίτερα ἀγαπητὸ στὸν ὄχλο, ποὺ σκέφτηκε νὰ δεῖ μέσα του «τὸν ἄνθρωπο στὸ δρόμο» ποὺ ἐρχόταν συναισθηματικά κοντά στόν ἁπλό ἄνθρωπο στὸ Central Park.

Ὁ Ροῦσβελτ, ἀνταποκρινόμενος ἀδιάφορα στὸν ἀρθρωτὸ μηχανισμὸ τῆς μαριονέτας, μπορεῖ ἀκόμη νὰ εἶχε συνειδητοποιήσει ὅτι τὸν χρησιμοποιούσαν γιὰ τὴν ἐξύψωση τῆς Κομμουνιστικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τὴν καταστροφὴ τῆς χώρας του. Αὐτὸ φαίνεται σάν ὑπονοούμενο σὲ «μιὰ περίεργη δήλωση» ( Ρόμπερτ Σέργουντ, βιογράφος τοῦ Ροῦσβελτ καὶ οἰκεῖος τοῦ Λευκοῦ Οἴκου) ποὺ ἔκανε ὁ Ροῦσβελτ ὅταν τόν παρότρυναν νά παραθέσῃ σέ μία ὁμιλία του αὐτό πού εἶχε πεῖ ὁ Τσόρτσιλ: 

«Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες βρίσκονται τώρα στὴν ὑψηλότερη κορυφή ὡς πρός τήν δύναμη καὶ τήν φήμη τους». 

Ὁ Ροῦσβελτ ἀντιθέτως εἶπε :  «Μπορεῖ νὰ ὁδεύουμε πολὺ σύντομα πρὸς τὸ ἀπόγειο τῆς ἀδυναμίας μας».

 Αὐτὸ μοιάζει μὲ τὴν ἀνοιχτὴ ὁμολογία τοῦ σκοποῦ, ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο σέ μακροχρόνια ὑποτέλεια στὴ συνωμοσία ποὺ εἶχε ἔρθει γιὰ νὰ κάνει δική του τὴν καταστροφικὴ φιλοδοξία. Αὐτὴ ἡ ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας, ὅπως πάντα, πέρασε ἀπαρατήρητη ἀπὸ τὶς λαϊκές μᾶζες, ἀλλὰ πιθανότατα καταστράφηκε μὲ χαρὰ ἀπὸ τοὺς κομμουνιστὲς συνωμότες ποὺ ἦταν διάσπαρτοι στὴν κυβέρνηση Ροῦσβελτ. 

Ὅταν ἡ ἐπίθεση τοῦ Χίτλερ τὸ 1941 στὴ Ρωσία ἔφερε τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση στὴ συμμαχικὴ πλευρά, ἡ ἐπιρροὴ τοῦ κ. Μπαροὺχ ἔγινε ἀκόμη πιὸ ἰσχυρή, καθὼς καὶ ἡ ἱκανότητά του νὰ κατευθύνει τὴν πορεία τοῦ πολέμου πρὸς τὴν ὁλοκλήρωση ποὺ ἐπιθυμοῦσε. Πάντα ἐπέμενε, καὶ στοὺς δύο πολέμους, ὅτι οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦσαν «ἕναν ἄνθρωπο» ὡς διαχειριστὴ καὶ ὄχι ὡς διοικητικὸ συμβούλιο. 

Bernard Baruch, πρόεδρος του War Industries Board στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο-φωτό

Στὸν Πρῶτο Πόλεμο ἦταν ὁ «ἕνας ἄνθρωπος», ποὺ ἔγινε ἐπικεφαλής μιᾶς «Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς» στὸ Συμβούλιο Ἄμυνας, γιὰ τὸ ὁποῖο μιὰ ἐρευνητικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ Κογκρέσου εἶπε μετὰ ἀπὸ αὐτὸν τὸν πόλεμο (τὸ 1919): 

Χρησιμοποίησε ὡς μυστικὴ κυβέρνηση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν κράτη... ἐπινόησε ὁλόκληρο τὸ σύστημα ἀγοράς πολεμικῶν προμηθειῶν, σχεδίασε μιὰ λογοκρισία στὸν Τύπο, σχεδίασε ἕνα σύστημα ἐλέγχου τοῦ Τύπου... καὶ μὲ μιὰ λέξη σχεδίασε σχεδὸν κάθε πολεμικὸ μέτρο ποὺ θέσπισε στὴ συνέχεια τὸ Κογκρέσο, καὶ ὅλα αὐτὰ κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, ἑβδομάδες καὶ ἀκόμη καὶ μῆνες πρὶν τὸ Κογκρέσο τῶν ΗΠΑ κηρύξει τὸν πόλεμο κατὰ τῆς Γερμανίας... Δὲν θεσπίστηκε στὴ συνέχεια οὔτε μιὰ πράξη τῆς λεγόμενης πολεμικῆς νομοθεσίας ποὺ νὰ μὴν εἶχε συζητηθεῖ καὶ διευθετηθεῖ πρὶν ἀπὸ τὴν πραγματικὴ κήρυξη τοῦ πολέμου ἀπὸ αὐτὴν τὴ Συμβουλευτικὴ Ἐπιτροπή... 

Ὁ πόλεμος τοῦ 1914-1918 τελείωσε πρὶν προλάβει ὁ Μπαροὺχ νὰ δείξῃ ὅλα ὅσα εἶχε ἐπιφυλάξει στὸν ἀμερικανικὸ λαό. Τὸ 1935 δήλωσε «ἀν ὁ πόλεμος τοῦ 1914-1918 εἶχε κρατήσει γιὰ ἀκόμη μιὰ χρονιά, ὁλόκληρος ὁ πληθυσμός μας θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἐμφανιστεὶ μὲ φτηνὲς ἀλλὰ χρήσιμες στολές», τὰ μεγέθη παπουτσιῶν ἦταν ἡ μόνη ἐπιτρεπτὴ παραλλαγή. 

Ὁ Μπαροὺχ μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ἀποκάλυψε τὸ ὅραμά του γιὰ μιὰ μελλοντικὴ Ἀμερική: ἕνας ἀπρόσωπος ἀνόητος ὄχλος ποὺ τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ κάνει μόνο ἐργασία, μὲ ἀριθμοὺς ταυτότητας καὶ δελτία ψωμιοῦ. 

Ὁ Μπαροὺχ δὲν διορίστηκε νὰ εἶναι ὁ «ἕνας ἄνθρωπος» ὅταν ἱδρύθηκε τὸ Συμβούλιο Παραγωγῆς τοῦ Πολέμου του Ροῦσβελτ, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ποὺ διορίστηκε ἦταν δικό του δημιούργημα, ἕνας Χάρι Χόπκινς, καὶ ἀκόμη καὶ ὁ Μπαροὺχ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαθέσῃ τοό πλοῦτο τῆς Ἀμερικής πιό αὐταρχικά ἀπό αὐτόν ἤ πιό τέλεια σύμφωνα μέ τό Σχέδιο.

Ὁ προεδρικός "μεσάζοντας" 

Δὲν γνωρίζω ἄν αὐτὸς ὁ Χόπκινς ἔλαβε ποτὲ κάποιο συγκεκριμένο διορισμὸ ποὺ τοῦ ἐπέτρεπε νὰ ἐνεργεῖ ὡς αὐτοκρατορικὸς δεσπότης. Προφανῶς ὁ Ροῦσβελτ, ποὺ τοῦ ἄρεσε νὰ φαντάζεται τὸν ἑαυτό του ὡς ἁπλὸ ἄνθρωπο, εἶπε, "Ἐμπρός Χάρι". Τέλος πάντων, αὐτὸς ὁ Χόπκινς ἦταν τὸ προϊὸν τῆς συνωμοσίας καὶ μόνο μὲ αὐτὸ τὸ προσὸν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει μόνιμος κάτοικος τοῦ Λευκοῦ Οἴκου. 

Ἀκόμη καὶ ὁ Τσόρτσιλ ἐξαπατήθηκε ἀπό αὐτόν τόν ἀγράμματο «μεσάζοντα» ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ καυχηθεῖ (ὅπως ὁ κύριος Χάουζ), «Κανένας σημαντικὸς ξένος δὲν ἔχει ἔρθει στὴν Ἀμερικὴ χωρὶς νὰ μιλήσῃ μαζύ μου... Ὅλοι οἱ Πρέσβεις μέ ἐνημέρωναν συχνά..» ( φωτό ἀριστερά, ὁ Χόπκινς σέ χειραψία μέ τόν Τσῶρτσιλ )

 Σὲ προηγούμενες ἐποχές, ὅταν ἡ Δύση προσπαθοῦσε νά φθάσῃ σέ κάποιο ἐπίπεδο πολιτισμοῦ, οἱ ἄνδρες ποὺ ἔφτασαν σὲ ὑψηλὰ σημεῖα στὶς χῶρες τους ἔφεραν μαζί τους κάποιο δεῖγμα ἐμπειρίας καὶ προσόντων. Ὁ Χόπκινς δὲν εἶχε τέτοιο ὑπόβαθρο. Ὅπως ὁ Δρ. Κίσινγκερ τριάντα χρόνια ἀργότερα, ἦταν δημόσια ἄγνωστος ὅταν ἄρχισε νὰ παρουσιάζεται στόν κόσμο σὰν Κολοσσός. 

 Γνωστοὶ τοῦ Χόπκινς τὸν περιγράφουν : «ελκώδης τύπος, ὑπερβολικός, τρομερά νευρικός, μανιώδης μέ τό κάπνισμα καί τόν καφέ». 

Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, λέει ὁ Ρόμπερτ Σέργουντ, ἦταν «ἀπὸ ὅλες τὶς ἀπόψεις τὸ ἀναπόφευκτο φαβορὶ τοῦ Ροῦσβελτ», (μιὰ πιὸ καταδικαστικὴ ἀπαξίωση τοῦ κ. Ροῦσβελτ δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεὶ κανείς). Ἦταν ἕνας ἑτοιμοθάνατος ἀπὸ τὸ 1937 καὶ ὑπὸ τὸν Ροῦσβελτ τὰ ἑπόμενα ὀκτὼ χρόνια ἔγινε ὁ παγκόσμιος ἀνασχεδιαστής καὶ διανομέας δισεκατομμυρίων. Τὸ Ἀμερικανικὸ Κογκρέσο καὶ ὁ κόσμος εἶχαν μπερδευτεὶ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἀπὸ τὸν πρόεδρό τους καὶ τὸν διεφθαρμένο Τύπο νὰ πιστεύουν ὅτι ὅλα ἦταν καλά, ἀλλὰ περιστασιακὰ ἀκούστηκε μιὰ φωνὴ στὸ Κογκρέσο ποὺ ζητοῦσε νὰ μάθει περισσότερα γιὰ τὴν ἀνεξέλεγκτη καὶ μὴ καταγεγραμμένη μεταφορὰ θησαυροῦ στὴ Μόσχα. Αὐτὸ ἐνόχλησε τὸν γενναιόδωρο δωρητή, ὁ ὁποῖος ἀσχολήθηκε μὲ τὸ Κογκρέσο ὅπως οἱ συνωμότες ἀντιμετώπισαν τὸ «Rockland» στὸ μυθιστόρημα τοῦ House. 

«Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες» (εἶπε, ἀπαντῶντας σὲ μιὰ πρόταση ὅτι πρὶν δοθεῖ περαιτέρω βοήθεια στὴ Σοβιετικὴ Ρωσία θὰ πρέπει νὰ ἀπαιτοῦνται πλήρεις πληροφορίες γιὰ τὴ στρατιωτική τους κατάσταση), «οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες κάνουν πράγματα ποὺ δὲν θὰ ἔκαναν γιὰ ἄλλα ἔθνη χωρὶς πλήρη ἐνημέρωση ἀπὸ αὐτούς. Αὐτὴ ἡ ἀπόφαση νὰ ἐνεργήσουμε χωρὶς πλήρη ἐνημέρωση πάρθηκε μὲ κάποιους ἐνδοιασμούς ... ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει καμία ἐπιφύλαξη γιὰ τὴν πολιτική ... τίθεται συνεχῶς ἀπὸ διάφορες ὁμάδες γιὰ ἐπανεξέταση. Προτείνω νὰ μὴν γίνει περαιτέρω ἐξέταση σὲ αὐτὰ τὰ αἰτήματα γιὰ ἐπανασυζήτηση». 

Ἔτσι μίλησε ὁ κύριος Χόπκινς ἀπὸ τὸ East Side, καί ναί, ἦταν ἔτσι !  (Ὅπου οἱ συνωμότες ἀναμφίβολα «γελοῦσαν χαρούμενα»). Ἡ συνωμοσία εἶχε καταλάβει σταθερὰ τὴν Ἀμερικανικὴ Δημοκρατία. Ὅταν ὁ Δεύτερος Πόλεμος τελείωσε μὲ τὴ διάσκεψη «εἰρήνης» στὴ Γιάλτα, ὁ Στάλιν εἶδε τοὺς δικούς του κολλητοὺς (συμπεριλαμβανομένου τοῦ Χὶς) στὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ τραπεζιοῦ, ἔτσι ὥστε ἡ συζήτηση τελείωσε μὲ τὴν ἐγκατάλειψη ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς συμμάχους τῆς μισῆς Εὐρώπης στὴν κομμουνιστικὴ συνωμοσία. 

Ἡ Διάσκεψη τῆς Γιάλτας, ἱστορικὰ θεωρημένη, σηματοδότησε τὸ τέλος τῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐάσιγκτον καὶ τῆς Βρετανικῆς Αὐτοκρατορίας. 

Ἐκεῖ ξεκίνησε ἡ διαδικασία τῆς διάλυσης. Ὁ Ροῦσβελτ καὶ ὁ "μοιραῖος εὐνοούμενός του", ὁ Χόπκινς, ἐπέστρεψαν καὶ οἱ δύο στὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ πεθάνουν. Αὐτοὶ οἱ δύο ἄντρες ἔκαναν περισσότερα γιὰ νὰ καταστρέψουν τὴ Δύση ἀπὸ ὅσα θὰ μποροῦσε νὰ πετύχει ὁποιοσδήποτε εἰσβολέας. 

Χάρρυ Τροῦμαν καί ὁ ἀμερικανός Στρατηγός Μάκ Ἄρθουρ φωτό

Οἱ μάταιοι πόλεμοι

Τὸν Ροῦσβελτ διαδέχθηκε ὁ Ἀντιπρόεδρος,Χάρι Τρούμαν ἀπὸ τὸ Μιζούρι, ὁ ὁποῖος σύντομα ἔδωσε ἀπόδειξη ὅτι ἀκολούθησε μὲ ὑπευθυνότητα τὴν πορεία Wilson-Roosevelt (καὶ House-Baruch). Ἐπανεξελέγη τὸ 1948, κήρυξε τὸν πόλεμο στὸν «κομμουνιστὴ ἐπιτιθέμενο» στὴν Κορέα τὸ 1950. Γιὰ μιὰ στιγμὴ ὁ ἀμερικανικὸς λαὸς σκέφτηκε ὅτι ἡ καταστροφὴ τοῦ Δεύτερου Πολέμου ἐπρόκειτο νὰ διορθωθεῖ καὶ ὁ κομμουνιστὴς εἰσβολέας κατατροπώθηκε. Ἐλάχιστοι, ἂν κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς εἶχε διαβάσει τον Φίλιπ Ντρού, ἢ θὰ γνώριζε ὅτι οἱ ἡγεμόνες τους «ἐξαπατοῦσαν πάντα σχετικὰ μὲ τὶς πραγματικές τους ἀπόψεις καὶ προθέσεις». 

Ὁ ἀμερικανικὸς λαὸς ἀνταποκρίθηκε πιστὰ στὸ κάλεσμα γιὰ διάσωση τοὐλάχιστον μιᾶς μικρῆς χώρας ἀπὸ τὴν κομμουνιστικὴ πανούκλα καὶ οἱ σύμμαχοί τους ἐν καιρῷ πολέμου, ἡ Βρετανία, ἡ Αὐστραλία, ὁ Καναδᾶς, ἡ Νότια Ἀφρικὴ καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἔστειλαν στρατεύματα γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὴ σταυροφορία. Ὅλα ἦταν «παραπλάνηση». 

Ὅταν ὁ ἐπιτυχημένος Ἀμερικανὸς διοικητής, MacArthur, ἐπιθυμοῦσε θερμὰ νὰ καταδιώξῃ ἕναν νικημένο ἐχθρὸ πέρα ἀπὸ τὸ Yalu ( ποταμός τῆς Βόρειας Κορέας) , ὁ Truman ἀπέλυσε τὸν στρατηγό. Στὴ συνέχεια, ἡ Κορέα διαιρέθηκε, ὅπως ἡ Γερμανία καὶ ἡ Εὐρώπη, καὶ οἱ κομμουνιστὲς ἀφέθηκαν στὴν κατοχὴ τοῦ βόρειου μισοῦ. 

Αὐτὸς ἦταν ὁ πρῶτος ἀπὸ τοὺς πολέμους «χωρὶς νίκη» στὸν ὁποῖο ἐστάλησαν ἀμερικανικὰ στρατεύματα γιὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον ἀεροσκαφῶν, πυροβολικοῦ καὶ πανοπλιῶν ποὺ προμήθευσε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ πολέμου ὁ Χόπκινς στοὺς κομμουνιστές. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὁ Χὶς εἶχε ἀποκαλυφθεῖ, ἡ καναδικὴ κυβέρνηση εἶχε δημοσιεύσει τὴν πλήρη ἱστορία τῶν κομμουνιστῶν πρακτόρων καὶ κατασκόπων ποὺ διείσδυσαν στὴ διοικητική της μηχανὴ καὶ ἡ ἱστορία τῶν Βρετανῶν προδοτῶν εἶχε ἀρχίσει ἐπίσης νὰ γίνεται γνωστή. Ὡς ἐκ τούτου, ὁ «κομμουνισμὸς στὴν κυβέρνηση» ἦταν ἕνα θέμα ποὺ ἀκόμη καὶ οἱ ἀμερικανικὲς μᾶζες μπορούσαν νὰ κατανοήσουν καὶ ἡ κραυγὴ γιὰ καθαρισμὸ τῶν στάβλων τοῦ Αὐγείου γινόταν ὅλο καί πιό δυνατή. 

Σὲ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ συγκυρία, ὁ Τρούμαν (ἀναμφίβολα θυμάται τὸ «ἄι πνίξου» τοῦ κ. Ροῦσβελτ) ἀπέρριψε τὴ δημόσια ἀπαίτηση γιὰ «ἐξάλειψη τῶν κομμουνιστῶν», καθὼς ἁπλῶς «ἀποσποῦσε τήν προσοχή» σὲ ὅλη τὴ συζήτηση, καὶ τὴν ἀμερικανικὴ τραγωδία (ἐκτὸς ἂν ἦταν κωμωδία).

 Τὸν Τρούμαν διαδέχθηκε τὸ 1952 ὁ στρατηγὸς Ἀϊζενχάουερ, ὁ πρώην ἄγνωστος ἀξιωματικὸς τοῦ ἀμερικανικοῦ στρατοῦ ποὺ ὑπερκέρασε πολλοὺς ἀρχαιότερους στὴν ἀνώτατη διοίκηση τῆς Συμμαχικῆς εἰσβολῆς τοῦ 1944. Αὐτὸς ὁ στρατηγὸς χρησιμοποίησε τὴ διοικητική του ἐξουσία γιὰ νὰ ἀπορρίψει τὸ σχέδιο τοῦ Βρετανοῦ στρατηγοῦ Μοντγκόμερι νὰ συντομεύσει τὸν πόλεμο χτυπῶντας σκληρὰ τὸ Βερολῖνο μετὰ τὴν ἐπιτυχῆ εἰσβολὴ στὴ Νορμανδία. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς δράσης μὲ προφανῶς πολιτικὰ κίνητρα ἦταν νὰ παραδόσῃ τὸ Βερολῖνο, καὶ συνεπῶς τὴ μισὴ Εὐρώπη, στὴν κομμουνιστικὴ προσάρτηση. 

Τό πείραμα τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης

Ἱστορικά, ὁ στρατηγὸς Ἀϊζενχάουερ πρέπει νὰ θεωρεῖται ὡς ἕνας συνειδητὸς πράκτορας τῆς κομμουνιστικῆς συνωμοσίας. Δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ἀγνοήσει τὸ προφανὲς ἀποτέλεσμα τῆς δράσης του. Ἦταν πράγματι ἕνας ἀπὸ ἕναν αὐξανόμενο ἀριθμὸ ἀνδρῶν σὲ ὑψηλὲς θέσεις ποὺ ὑποστήριζαν τοὺς στόχους τῆς συνωμοσίας μέσῳ τῆς συμμετοχῆς τους σὲ ἕνα ἀόρατο κυβερνητικὸ ὄργανο ποὺ ὀνομάζεται Συμβούλιο Ἐξωτερικῶν Σχέσεων, τὸ ὁποῖο στὴν πραγματικότητα λειτουργοῦσε ὡς μυστικὴ παγκόσμια κυβερνητικὴ ὀργάνωση ἐντὸς τοῦ ἀμερικανικοῦ μηχανισμοῦ διακυβέρνησης (συστάθηκε τὸ 1921 μετὰ τὴν ἀποτυχία τοῦ πρώτου πειράματος στὴν παγκόσμια διακυβέρνηση, τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν, καὶ μὲ αὐξανόμενη δύναμη ἐπιδίωξε τὴ φιλοδοξία σὲ ὅλα τὰ χρόνια τοῦ μεσοπολέμου). 

Ὁ στρατηγὸς Ἀϊζενχάουερ ξεκίνησε τὴν προεδρία του μὲ τὴν κοινό πλέον, σχεδὸν ὑποχρεωτικό προσκύνηση στὸν Μπαρούχ, τοῦ ὁποίου ὁ βιογράφος, προφανῶς μετὰ ἀπὸ συνεννόηση μὲ τὸν μεγάλο Σύμβουλο, συνόψισε τὶς συστάσεις ποὺ πιθανότατα θὰ ἔκανε ὁ Μπαροὺχ στὴ νέα Διοίκηση. Ὁ στρατηγὸς Ἀϊζενχάουερ ἐπιβεβαίωσε γρήγορα καὶ εὐσυνείδητα αὐτὴ τὴν πρόγνωση, λέγοντας στοὺς ἐκλογεῖς τοῦ Λὸς Ἄντζελες, σὰν νὰ ἤθελε νὰ ἀποδείξει τὴ δουλοπρέπειά του: 

«Πιστεύω ὅτι ἂν ὁ Μπέρνι Μπαροὺχ ἦταν ἐδῶ ἀπόψε, θὰ προσυπέγραφε σὲ κάθε ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς» (ἀναφερόταν σὲ συστάσεις πού, σύμφωνα μὲ βιογράφο, «σχετίζεται ἐξ ὁλοκλήρου μὲ τὴν προπαρασκευαστικὴ κινητοποίηση γιὰ πόλεμο, τοὺς ἐλέγχους, τὴν παγκόσμια στρατηγικὴ» καὶ τὶς ὑπόλοιπες συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενες συνταγὲς τοῦ Μπαροὺχ γιὰ ἕναν ἐλεγκτή «ἑνὸς ἄνδρα» ἢ δικτάτορα). 

Ὅταν τελείωσε ὁ Δεύτερος Πόλεμος, ὁ Μπαροὺχ ἦταν 75 ἐτῶν. Τὸ σθένος του ἦταν ἀμείωτο καὶ τὸ αὐτοκρατορικό του ὅραμα ἀπεριόριστο. Οἱ δύο ἀτομικὲς βόμβες, ποὺ ἐξερράγησαν τὸν Αὔγουστο τοῦ 1945, τὸν ὤθησαν σὲ ἀκόμη μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Ὅπως κάποιος ἀρχαῖος Ἑβραῖος προφήτης, φώναξε, «Σοῦ προσφέρω νὰ ζῇς ἢ νὰ πεθαίνῃς». «Βιάσου», φώναξε. «Βιάσου» (ἤ, ὅπως θὰ μποροῦσε νὰ τὸ ἔθετε ὁ κράχτης τοῦ Broadway, «Hurry, Hurry, Hurry»). «Βιαστεῖτε, ἡ βόμβα δὲν θὰ περιμένει ὅσο τὸ σκεφτόμαστε». Αὐτὸ ποὺ χρειαζόταν, προφανῶς, ἦταν «ἕνας ἄνθρωπος».

 Ὁ Baruch ἐπωφελήθηκε ἀπὸ τοὺς σπόρους τοῦ ἀνθρώπινου πανικοῦ ποὺ ἔσπειραν οἱ δύο βόμβες γιὰ νὰ προσφερθεῖ «γιὰ τὸ πιὸ ζωτικὸ ἐγχείρημα τῆς ζωῆς του, τὴν ἐκπόνηση ἑνὸς ἐφαρμόσιμου σχεδίου γιὰ τὸν διεθνῆ ἔλεγχο τῆς ἀτομικῆς ἐνέργειας καὶ γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς υἱοθέτησής του ἀπὸ τοὺς Ἐπιτροπὴ Ἀτομικῆς Ἐνέργειας τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν» (ὁ βιογράφος του). Ὁ Πρόεδρος Τρούμαν διόρισε δεόντως τὸν Μπαροὺχ ἀντιπρόσωπο τῶν ΗΠΑ στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη τὸν Μάρτιο τοῦ 1946. 

Τὸ «Σχέδιο Baruch» στὴ συνέχεια ἐκπονήθηκε «σὲ ἕνα παγκάκι στὸ πάρκο» (ποῦ ἀλλοῦ;) μαζὶ μὲ ἕναν φίλο ἀπὸ τὶς ἡμέρες τῆς Διάσκεψης Εἰρήνης τοῦ 1919, ἕναν Ferdinand Eberstadt. Ἐκεῖνες τὶς μέρες, οἱ Χάουζ καὶ Μπαροὺχ εἶχαν ἐργαστεὶ σκληρὰ γιὰ νὰ προωθήσουν μιὰ «Λέγκα γιὰ τὴν Ἐπιβολὴ τῆς Εἰρήνης», ἀλλὰ μερικοὶ ὑπεύθυνοι πολιτικοὶ ἐξακολουθοῦσαν νὰ ὑπάρχουν τότε καὶ τὸ συζητούσαν. Παρόλα αὐτά, καθ' ὅλη τὴ διάρκεια τῶν μεσοπολεμικῶν ἐτῶν 1918-1939, οἱ συνωμότες ἀπέρριψαν τὴν πρότασή τους νὰ δημιουργήσουν μιὰ ὑπερεθνικὴ ἀνώτατη διοίκηση μὲ «δόντια» γιὰ νὰ ἐπιβάλουν τὶς ἐπιταγές της, καὶ τώρα τὸ σχέδιο τοῦ κ. Μπαροὺχ τὸ 1946 πῆγε τόσο μακριά ὅσο ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ ζηλωτὴς ἀπὸ αὐτοὺς θὰ μποροῦσε νὰ εὐχηθῇ. 

Bernard Baruch στήν Atomic Energy Commission παρουσιαζει τό σχέδιο γιά τήν άτομική ένέργεια,πού πῆρε τ᾿ὄνομά του φωτό

Παρουσίασε τὸ Σχέδιό του γιὰ τὸ Central Park στὴν Ἐπιτροπὴ Ἀτομικῆς Ἐνέργειας τοῦ ΟΗΕ τὸν Ἰούνιο τοῦ 1946. Ξεκίνησε, μὲ τόν ἑβραϊκὸ προφήτη, λέγοντας: «Ἐμεῖς (sic) πρέπει νὰ ἐπιλέξουμε τὴν παγκόσμια εἰρήνη ἢ τὴν παγκόσμια καταστροφή». Ἡ ἀτομικὴ ἐνέργεια πρέπει νὰ χρησιμοποιεῖται γιὰ εἰρηνικοὺς σκοποὺς καὶ νὰ ἀποκλείεται ἡ πολεμική της χρήση. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό, «ἐμεῖς» θὰ ἔπρεπε νὰ προβλέψουμε «ἄμεση, ταχεῖα καὶ σίγουρη τιμωρία ὅσων παραβιάζουν τὶς συμφωνίες ποὺ συνάπτονται ἀπὸ τὰ ἔθνη». Ἔτσι, ἡ ἰδέα «Σύλλογος γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς εἰρήνης» ἀποστραγγίστηκε ξανά: ἁπλῶς, ἡ λέξη «τιμωρία» ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ «ἐπιβολή», ἀλλὰ τὸ ἴδιο ἐννοοῦσε: μιὰ ὑπερεθνικὴ δικτατορία μὲ «δόντια». Ἡ κορυφαία πρόταση τοῦ Baruch ἦταν νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα δικαστήριο τύπου Νυρεμβέργης, προφανῶς μόνιμου χαρακτῆρα, γιὰ νὰ ἐπιβληθεῖ αὐτὴ ἡ «τιμωρία». Ἐξήγησε ὅτι «ἡ ἀτομικὴ εὐθύνη καὶ τιμωρία» θὰ μποροῦσε νὰ προδιαγραφῇ «βάσει τῶν ἀρχῶν ποὺ ἐφάρμοσαν στὴ Νυρεμβέργη οἱ Σοβιετικοί, τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, ἡ Γαλλία καὶ οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες». 

Τέλος, ὁ Baruch πρότεινε τὴ δημιουργία μιᾶς «Ἀρχῆς» (ἕνας ἄνθρωπος;) ποὺ θὰ ἐποπτεύει ὅλες τὶς δραστηριότητες ἀτομικῆς ἐνέργειας ποὺ εἶναι δυνητικὰ ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν παγκόσμια ἀσφάλεια. «Ἄμεσες καὶ συγκεκριμένες ποινές», συνέχισε ὁ Baruch, ἐπρόκειτο νὰ καθοριστοὺν γιὰ παράνομη κατοχὴ ἀτομικῆς βόμβας ἢ γιὰ «ἐσκεμμένη παρέμβαση στὶς δραστηριότητες τῆς Ἀρχῆς». 

Ἀκόμη καὶ οἱ μαχόμενοι συνωμότες στὶς δυτικὲς κυβερνήσεις καὶ στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη πνίγηκαν ἐλαφρῶς σὲ αὐτὸ τὸ μεθυστικὸ θέμα, καὶ παρὰ τὴ συγκαταβατικὴ ἀνακοίνωση τοῦ Τρούμαν ὅτι ὁ Λευκὸς Οἶκος καὶ τὸ Στέϊτ Ντιπάρτμεντ ἐνέκριναν τὸ Σχέδιο, συζητήθηκε καὶ τέθηκε στὸ ράφι - γιὰ νὰ βγῇ ἔξω καὶ πάλι μετὰ ἀπὸ ὁποιονδήποτε τρίτο πόλεμο. ( Ὅπως ἔγινε μέ τό Ἰράκ, τήν Συρία, τό Ἰράν καί πάει λέγοντας... ψάχνοντας γιά ...πυρηνικά !  ) 

Στὴ συνέχεια ὁ Baruch παραιτήθηκε καὶ ἀνέλαβε ξανὰ τὴ μόνιμη Συμβουλευτική του θέση. Πέθανε τὸ 1965 ἔχοντας πλήξει σέ μέγιστο βαθμό τοὺς συνανθρώπους του καὶ τὴ χώρα του. Μιὰ πολυάριθμη φάλαγγα ἰσχυρῶν ἀνδρῶν, ποὺ στεγάστηκε στὸ Συμβούλιο Ἐξωτερικῶν Σχέσεων, συνέχισε τὴ συνωμοσία Βουλῆς-Μπαρούχ-Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Καμία διαφυγὴ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς κόπους δὲν πρόσφερε ἡ Ἀμερικανικὴ Δημοκρατία τὸ τελευταῖο τέταρτο αὐτοῦ τοῦ αἰῶνα. 

Διαφωτιστικός Προοδευτισμός

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς προεδρίας του, ὁ στρατηγὸς Ἀϊζενχάουερ ἀποκάλυψε τὴ συνέχιση τῆς γραμμῆς House-Baruch. Ἔβλεπε τὸ Ρεπουμπλικανικὸ Κόμμα, τὸ ὁποῖο ἐξακολουθοῦσε νὰ περιέχῃ ἕναν ὅλο καὶ πιό μειωμένο ἀριθμὸ συντηρητικῶν ἀνδρῶν, ὡς ἐχθρό του, καὶ σκέφτηκε νὰ ἱδρύσῃ ἕνα νέο κόμμα ποὺ θὰ προσφέρῃ στὸ ἐκλογικὸ σῶμα «φωτισμένες καὶ προοδευτικὲς ἰδέες» (ὅπως πρότειναν οἱ Μὰρξ καὶ Λένιν). Ἐγκατέλειψε αὐτὴν τὴν ἰδέα μόνο ὅταν πέθανε ὁ γερουσιαστὴς Ρόμπερτ Τάφτ, ὁ φυσικὸς ἡγέτης τῶν Ρεπουμπλικανῶν, καὶ ὅταν ὁ γερουσιαστὴς Τζόζεφ ΜακΚάρθι «λογοκρίθηκε». Αὐτὰ τὰ γεγονότα ἄφησαν τὸν Ἀϊζενχάουερ στὸν ἔλεγχο τοῦ Ρεπουμπλικανικοῦ Κόμματος, γιὰ τὶς ἁμαρτίες του. Ἐκείνη τὴν ἐποχή, μᾶζες Ἀμερικανῶν ἔβλεπαν στὸν Μακάρθι τόν μόνο ἄνθρωπο ποὺ εἶπε τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν κομμουνιστικὴ διείσδυση στὴν κυβέρνηση καὶ τὴ συμμετοχὴ τῆς Ἀμερικῆς στὴ συνωμοσία τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης. 

Ὁ στρατηγὸς Ἀϊζενχάουερ, αὐτός πού ἐγκατάλειψε τήν μισή Εὐρώπη στὴν κομμουνιστικὴ συνωμοσία, μισοῦσε ἰδιαίτερα τὸν γερουσιαστὴ ΜακΚάρθι. Αὐτὸ ἔγινε γνωστὸ καὶ ὡς δεδομένο σινιάλο ὁ χειραγωγούμενος Τύπος ἄνοιξε μιὰ ἐκκωφαντικὴ χορωδία «κυνηγιοῦ μαγισσῶν» ἐναντίον τοῦ McCarthy. Ὅποιος ἔχει κρατήσει ἀντίγραφα τῶν ὁμιλιῶν καὶ τῶν φυλλαδίων αὐτοῦ τοῦ Γερουσιαστὴ μπορεῖ νὰ ἐλέγξει μόνος του ὅτι δὲν ἔκανε ἀστήρικτες κατηγορίες. Δὲν χρειαζόταν: αὐτὸ ποὺ εἶχε γίνει δημοσίως γνωστὸ γιὰ τὴν προδοσία του Χὶς καὶ τῆς ὁμάδας γύρω του ἦταν ἀρκετὰ ἄφθονα γιὰ νὰ ὑποστηρίξῃ τὴν καταδίκη τῶν διαδοχικῶν προέδρων ἀπὸ τὸν ΜακΚάρθι. 

Ὅμως ἡ δύναμη τῆς συνωμοσίας φάνηκε ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ὁ ΜακΚάρθι, ὅπως καὶ ἄλλοι πρὶν καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτόν, καταστράφηκε πολιτικά. Ἡ Γερουσία «ἐπέκρινε» τὸν ΜακΚάρθι γιὰ «ἀπρεπή συμπεριφορὰ Γερουσιαστή» καὶ ὁ Ἀϊζενχάουερ εὐχαρίστησε θερμὰ τὸν πρόεδρο τῆς ἐπιτροπῆς μομφῆς, ἕναν Γουότκινς, ποὺ «ἔκανε μιὰ θαυμάσια δουλειά». 

Ἀπό τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου " The Iron Curtain Over America " τοῦ John Beaty. Πρωτοεκδόθηκε τό 1952  , ἐδῶ

Ὅταν τελείωσε ἡ προεδρία του Ἀϊζενχάουερ, τὸ 1960, εἶχε ὑπηρετήσει καλὰ τὴ συνωμοσία καταπνίγοντας τὴ δημόσια συζήτηση γιὰ τὴ σοβιετικὴ διείσδυση καὶ κατασκοπεία μὲ τὴν ἐπίθεσή του στὸν ΜακΚάρθι. Τὰ προεδρικά του χρόνια ἦταν γεμᾶτα μὲ σοβιετικὲς προσπάθειες, μέσῳ μιᾶς ὀρδῆς κατασκόπων στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, νὰ ἀποκτήσει πλήρη γνώση γιὰ τὴν ἀτομικὴ βόμβα καὶ τὴ μέθοδο παραγωγῆς της. Αὐτὲς οἱ προσπάθειες πέτυχαν, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ κομμουνιστὲς νὰ φτιάξουν τὴ δική τους βόμβα. 

Τὰ ὀκτὼ χρόνια τοῦ Ἀϊζενχάουερ ἔδειξαν ὅτι ἡ ὑποταγὴ στὴν Παγκόσμια Ἐπανάσταση συνέχισε νὰ εἶναι ὁ πρωταρχικὸς κανόνας τῆς ἀμερικανικῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς. 

Σύμφωνα μὲ αὐτὸν τὸν ὑπέρτατο νόμο, οἱ Ἀμερικανοὶ στρατηγοί, ἂν ἀντιμετώπιζαν τὸν κομμουνισμὸ ὁπουδήποτε στὸν κόσμο, ἀπαγορευόταν νὰ τὸν νικήσουν: οἱ σοβιετικοί ἐξοπλισμοί καὶ ὁπλοστάσια διατηρήθηκαν μέ πλήρη ἐξοπλισμό ποὺ πληρώθηκαν μὲ ἀμερικανικὰ δάνεια καὶ πιστώσεις: αὐτὰ χρησιμοποιήθηκαν γιὰ νὰ σκοτώσουν πολλὲς χιλιάδες Ἀμερικανοὺς καὶ συμμαχικούς στρατιῶτες: καὶ κάθε διαδοχικὸς Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἔγινε ὁ εὐεργέτης καὶ προστάτης τοῦ κομμουνισμοῦ στὶς κυβερνητικὲς τάξεις. 

 Συνεχίζεται ...

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος» ( μέρος α΄)  

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος» ( μέρος γ΄)  

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος» ( μέρος δ΄)

Ἡ Πελασγική

Ξεκινᾷ ἀπό τίς ΗΠΑ ...

 

Τι διακυβεύεται στον πόλεμο του Μπάιντεν για τα ανοιχτά σύνορα

Με τη φαιντανύλη και άλλα, συχνά θανατηφόρα, ναρκωτικά να ξεχύνονται στα σύνορα, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί γιατί η κυβέρνηση Μπάιντεν επιμένει να κρατά τα νότια σύνορα της Αμερικής ανοιχτά στην παράνομη μετανάστευση, παρά την αντίθεση των κυβερνητών 26 πολιτειών . 

Η απάντηση είναι απλή:

περισσότεροι παράνομοι αλλοδαποί σημαίνει περισσότερους μελλοντικούς Δημοκρατικούς ψηφοφόρους και, τελικά, μόνιμη δημοκρατική πλειοψηφία σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης. 

Ο Tucker Carlson προσδιόρισε αυτό το σημείο στο βίντεο στο X post παρακάτω, στο οποίο ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή 22 εκατομμύρια παράνομοι στις ΗΠΑ 

τό βίντεο ΕΔΩ

Αλλά ο βουλευτής της Αριζόνα Andy Biggs υποστηρίζει ότι υπάρχουν τώρα 40 εκατομμύρια παράνομοι εδώ.

τό βίντεο ἐδῶ

Όταν οι Δημοκρατικοί αρνούνται τον αντίκτυπο της δημογραφικής αλλαγής

Περιστασιακά, οι δημοκρατικοί ειδήμονες θα είναι χαζοί σχετικά με τον πολιτικό αντίκτυπο της δημογραφικής τους αλλαγής μέσω της μετανάστευσης, υποδηλώνοντας ότι κανείς δεν γνωρίζει με ποιον τρόπο θα ψηφίσουν οι μετανάστες και οι απόγονοί τους στο μέλλον. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, υπάρχουν πολλά εμπειρικά δεδομένα για το πώς ψηφίζουν άνθρωποι από διαφορετικά μέρη του κόσμου: οι άνθρωποι από τη Βόρεια Ευρώπη κλίνουν προς τα δεξιά και όλοι οι άλλοι είναι πιο αριστερά. Ο Νόα Καρλ έγραψε ένα άρθρο που αναλύει τα δεδομένα στο περιοδικό Aporia , το οποίο είχε την καλοσύνη να μας αφήσει να αναδημοσιεύσουμε απόσπασμα, παρακάτω .

Ποιοι είναι οι πιο δεξιοί Αμερικανοί;

Ἐδῶ ὁλόκληρο τό ἄρθρο 

Ἀλλά οὐδέν τυχαῖο,ὅπως συνηθίζουμε νά λέμε. Καί βεβαίως οὐδείς τυχαῖος. Εἶναι ἕνα σχέδιο, μία συνωμοσία πού ἁπλώνεται στίς ΗΠΑ ἀπό τά μισά τοῦ προηγούμενου αἰῶνα καί προφανῶς ἔχει φθάσει στό ἀποκορύφωμά του. Ἡ Παγκόσμια Κομμουνιστική κυβέρνησις φαίνεται πώς εἶναι περισσότερο κοντά ἀπό ὁποτεδήποτε ἄλλοτε. Τί μένει ; Μά τί ἄλλο ἀπό τήν Ἀντίστασιν τῶν Ἐθνῶν. Τώρα πλέον δέν ἔχουν καμμία δικαιολογία περί ἀγνοίας. 

Ξεκινᾷ ἀπό τίς ΗΠΑ, ἐκεῖ ὅπου σχεδιάστηκε τό  : 

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος » 

GOD Bless Truckers !

Ἡ Πελασγική

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος » ( μέρος α΄)

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος » (φωτό ἀριστερά) 

Τοῦ Douglas Reed

Εἰσαγωγή

Οἱ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἐξηγήσουν τί συμβαίνει στὸν κόσμο γύρω τους, εἴτε στὴν πολιτικὴ εἴτε στὴν οἰκονομία, μποροῦν νὰ χωριστοῦν χονδρικὰ σὲ δύο κατηγορίες. Ἤ, ὅπως θὰ ἔλεγαν ὁρισμένοι, ὑπάρχουν δύο θεωρίες τῆς σύγχρονης ἱστορίας.

 Αὐτὸ ποὺ ὑποστηρίζει ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων δέν ἀξίζει νὰ ὀνομαστεὶ θεωρία, ἀλλὰ ἀν αὐτὴ ἡ λέξη πρέπει νὰ χρησιμοποιηθῇ, τότε ἀς τὴν ὀνομάσουμε «Ἡ Θεωρία τῶν Ἠλιθίων». Γιατί «Θεωρία τῶν Ἠλιθίων»; Ἐπειδὴ ἐπιμένει ὅτι κανεὶς δὲν φταίει γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἐξελίσσεται ἡ ἱστορία. τὰ πράγματα ἁπλὰ συμβαίνουν. Ὁμοίως, οἱ ἐνέργειες καὶ οἱ πολιτικὲς τῶν πολιτικῶν, ὅταν παράγουν ἀποτελέσματα ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσουν, εἶναι ἁπλῶς προϊὸν λανθασμένων ἰδεῶν, παρεξηγήσεων, ἔλλειψης ἐπαρκοῦς πληροφόρησης. Ἤ, ὅπως θὰ ἔλεγαν ὁρισμένοι Ἀμερικανοί: «Ἡ ἱστορία ξετυλίγεται καθὼς τὸ μπισκότο θρυμματίζεται» - ὁ ἀκριβὴς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο θρυμματίζεται τὸ παροιμιῶδες μπισκότο εἶναι πέρα ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινο ἔλεγχο. ( Ἔκφρασις τήν ὁποία χρησιμοποιοῦν ὅταν ἔχει συμβεί κάτι κακό καί γιά νά πῇ ὅτι κάποιος πρέπει νά δεχτῇ τά πράγματα ὅπως εἶναι ) 

Ὁ ἀείμνηστος Πρόεδρος Ροῦσβελτ, πιθανῶς ἀπρόσεκτα, ἔκανε μιὰ ἁπλὴ δήλωση τῆς ἀντίπαλης θεωρίας ὅταν παρατήρησε: «Ὅ,τι συμβαίνει στὴν πολιτική, μπορεῖ νὰ εἶστε σίγουροι ὅτι ὑπάρχει κάποιος ποὺ ἤθελε νὰ συμβῇ καὶ τὸ ἔκανε ». Θὰ εἶχε πολλὰ νὰ ἀπαντήσῃ ἐὰν αὐτὸ τὸ τὲστ εἶχε ἐφαρμοστεῖ σὲ ὅλα ὅσα συνέβησαν ὅσο ἦταν Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. 

Ὁ Douglas Reed ἦταν ὁ πρῶτος μεταξὺ ἐκείνων ποὺ δήλωσαν, μὲ τὸν Ροῦσβελτ, ὅτι ὅταν συμβαίνουν πράγματα στὸν κόσμο τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς οἰκονομίας, εἰδικὰ ὅταν συνεχίζουν νὰ συμβαίνουν μὲ θαυμάσια συνέπεια, τότε γίνονται καὶ προορίζονται νὰ συμβοῦν. Ἡ ἐμπειρία του πρὶν ἀπὸ τὸν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ὡς ἐπικεφαλής ἀνταποκριτὴς τῶν London Times στὴν Εὐρώπη, ἡ ἐξοικείωσή του μὲ ὅλους τοὺς πρωταγωνιστὲς στὰ ἐκτυλισσόμενα δράματα καὶ τραγωδίες ἐκείνων τῶν χρόνων, δὲν τοῦ ἄφησαν καμία ἀμφιβολία ὅτι οἱ πολιτικοί, κατὰ κανόνα, ἐνεργοποιοῦνται πάντα ἀπὸ κίνητρα. καὶ πολὺ συχνὰ ἀπὸ κίνητρα ποὺ φροντίζουν νὰ ἀποκρύψουν. 

Τὸ πραγματικὸ καθῆκον τοῦ ἀνακριτή, λοιπόν, εἶναι νὰ ψάξῃ καὶ νὰ βρῇ τὸ κίνητρο. 

Ὅπως τόσοι πολλοὶ πρὶν ἀπὸ αὐτὸν καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτόν, ὁ Reed εἶχε ἁπλῶς ἀνακαλύψει ξανὰ ἕνα κομμάτι τῆς ἀρχαίας σοφίας ποὺ οἱ Ρωμαῖοι συνόψισαν σὲ δύο λέξεις μὲ νόημα: Cui Bono; Ἤ, ὅπως θὰ λέγαμε ὅταν προσπαθούσαμε νὰ ξετυλίξουμε κάποιο πολιτικὸ μυστήριο: Τίς ὠφελεῖται ;  

Σὲ αὐτὸ τὸ μικρὸ βιβλίο ὁ Douglas Reed παρουσιάζει σὲ μιὰ ἐξαιρετικὰ συμπιεσμένη μορφὴ τὴν ἱστορία ποὺ προκύπτει ὅταν αὐτὴ ἡ ἁπλὴ δοκιμὴ τοῦ "cui bono;" ἐφαρμόζεται σὲ ὅλα ὅσα ἔχουν συμβεὶ στὸν κόσμο ἀπὸ πρὶν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα, μέχρι σήμερα. Εἶναι μιὰ ἁπλή, καλογραμμένη ἱστορία ποὺ μᾶς βοηθᾷ νὰ καταλάβουμε ὅτι οἱ ἀλλαγὲς στὸν κόσμο ποὺ ἐνοχλοῦν τοὺς περισσότερους ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἀφήνοντάς τους σύγχυση καὶ ἀνησυχία γιὰ τὸ μέλλον, ἔχουν προκύψει ἐσκεμμένα καὶ ἀποτελοῦν μέρος ἑνὸς συνωμοτικοῦ πὰζλ ποὺ ἔχει περιγράψει ὡς "The Grand Design". 

Ὁ Ρὶντ πρόσφερε μιὰ πολύτιμη τελευταία ὑπηρεσία λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ θάνατό του, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1976, μειώνοντας σὲ περίπου 13.000 λέξεις μιὰ ἱστορία τοῦ αἰῶνα μας, ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ ἐπεκταθεῖ σὲ ἀρκετὰ βιβλία γιὰ νὰ γεμίσει μιὰ μεγάλη βιβλιοθήκη. 

Ὅσοι ἐπιθυμοὺν νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀσθένεια τοῦ μυαλοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τοὺς λένε τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης θὰ βοηθηθοῦν πολὺ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἔξοχα γραπτὴ περίληψη ποὺ χρησιμεύει ὡς εἰσαγωγὴ στὶς μᾶζες τῆς ἐξαιρετικῆς διαθέσιμης λογοτεχνίας. 

Πράγματι, δὲν ὑπάρχει σελίδα στὸ μικρὸ βιβλίο τοῦ Ρὶντ ποὺ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ ἐπεκταθεῖ σὲ μεγάλο βιβλίο. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις τὰ ἀπαραίτητα βιβλία εἶναι ἤδη διαθέσιμα. Ἡ ἀναφορὰ τοῦ Ἀμερικανοῦ προδότη Alger Hiss, γιὰ παράδειγμα, μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι θὰ χρειαζόταν ἕνα μακρὺ ράφι γιὰ νὰ χωρέσει τὰ βιβλία ποὺ ἔχουν γραφτεῖ μόνο γιὰ αὐτὸ τὸ θέμα, τὸ καλύτερο ἀπὸ αὐτὰ εἶναι τὸ Witness, ἀπὸ τὸν Whittaker Chambers, τὸν πρώην κομμουνιστή, τοῦ ὁποίου ἡ ἀπόδειξη ὅτι ἦταν αὐτή ποὺ ἔστειλε τὸν Hiss στὴ φυλακὴ γιὰ τρία χρόνια. 

Μπορεῖ ἡ ἱστορία τοῦ The Grand Design νὰ συμπιεστεὶ ἀκόμη περισσότερο; Μποροῦμε παρὰ νὰ προσπαθήσουμε! Ἡ συνωμοτικὴ δραστηριότητα συνεχίζεται ἀπὸ ἀμνημονεύτων χρόνων, ἡ ὁποία διεξάγεται ἀπὸ διαφορετικὲς ὁμάδες μὲ διαφορετικοὺς στόχους. Ὁ Οὐίνστον Τσόρτσιλ, γράφοντας μὲ ὅλη τὴν ἐξουσία ἑνὸς μέλους τοῦ βρετανικοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, κατέστησε σαφὲς τὸ 1922 ὅτι θεωροῦσε τὴ Μπολσεβίκικη Ἐπανάσταση, ὅπως τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση , πού ἔγινε πάνω ἀπὸ 100 χρόνια νωρίτερα, ὡς μέρος αὐτοῦ ποὺ ὀνόμασε «μιὰ παγκόσμια συνωμοσία». 

Αὐτό, ὡστόσο, εἶναι μόνο τὸ ἥμισυ τῆς ἱστορίας τοῦ The Grand Design γιὰ τὸ ὁποῖο γράφει ὁ Douglas Reed. 

Τὸ ἄλλο μισὸ μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθεῖ στὸν Cecil Rhodes, τὸν πολυεκατομμυριοῦχο μεγιστᾶνα τῆς ἐξόρυξης τῆς Νότιας Ἀφρικῆς, ὁ ὁποῖος εἶχε μεγαλεπήβολα ὁράματα γιὰ μιὰ παγκόσμια κυβέρνηση ποὺ θὰ διοικεῖται κυρίως ἀπὸ ἄτομα τῆς δικῆς του ἀγγλοσαξονικὴς φυλῆς, μὲ κάποια βοήθεια ἀπὸ τὰ ξαδέρφια τους, τοὺς Γερμανούς . Αὐτὸ τὸ σχέδιο ξεκίνησε μὲ τὰ ἑκατομμύρια του καὶ ἄνθισε μετὰ τὸν θάνατό του στὸ Rhodes Scholarship Trust, τὸ Royal Institute of International Affairs καὶ παρόμοιους ὀργανισμοὺς στὴν Ἀμερική, μὲ σημαντικότερους ἀπὸ αὐτοὺς τὸ Συμβούλιο Ἐξωτερικῶν Σχέσεων. 

Ὁ Σεσὶλ Ρόουντς, μποροῦμε νὰ εἴμαστε σίγουροι, θὰ στριφογυρνοῦσε στὸν τάφο του άν μποροῦσε νὰ δῇ τί ἔχει συμβεῖ στὴ δική του μυστικὴ καὶ ἡμι-μυστικὴ ἐπιχείρηση, μὲ τὰ τεράστια κεφάλαιά της καὶ τὸν ἐξαιρετικὰ διανοούμενο καὶ διογκωμένο «ἰδεαλισμό» της ποὺ προμήθευε ὁ Τζὸν Ράσκιν. 

ἀρχιερέας τοῦ λεγόμενου προ-ραφαηλιτικοῦ κινήματος τῆς Βρετανίας στὴν τέχνη καὶ τὴ λογοτεχνία. Ὁ Rhodes θὰ ἀνακάλυπτε ὅτι τόν κυρίευσαν οἱ ἄλλοι συνωμότες (ποὺ ἀναφέρει ὁ Τσόρτσιλ), τῶν ὁποίων τὸ «ἰδανικὸ» τῆς παγκόσμιας διακυβέρνησης ἀποδεικνύεται καλύτερα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ συνέβη στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση. 

Ἔτσι, σήμερα ἡ συνωμοσία μοιάζει μὲ ἀεροπλάνο πού ἔπεσε σέ ἀεροπειρατεία. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐπιβάτες, ἀκόμα ὑπνωτισμένοι ἀπὸ τὸ «ὅραμα» τοῦ Rhodes νομίζουν ὅτι ξέρουν ποῦ πάνε, ἐνῶ οἱ ἀεροπειρατές, μὲ 2000 χρόνια συνωμοτικῆς ἐκπαίδευσης καὶ ἐμπειρίας πίσω τους, ΞΕΡΟΥΝ πού πᾶνε - καὶ δὲν εἶναι ὁ προορισμὸς πού ἔχουν στό μυαλό τους οἱ ἐπιβἀτες. 

Χρειάζεται μόνο ἡ πλήρης ἀποκάλυψις γιὰ νὰ ματαιώσῃ καὶ νὰ καταστρέψῃ μιὰ ἐγκληματικὴ συνωμοσία ποὺ ἔχει πολλοὺς καλοπροαίρετους ἀλλὰ παραπλανημένους ἀνθρώπους στήν ἐπιρροή της - καὶ κανεὶς δὲν ἔχει συμβάλει περισσότερο στὴ διαδικασία τῆς ἀποκαλύψεως ὅσο ὁ Douglas Reed.

 IVOR BENSON 

Φεβρουάριος 1977. 

 « Τό τρομακτικό πρᾶγμα ...  δέν εἶναι ἡ ἀναταραχή ἀλλά τό σχέδιο », Lord Acton ( "Δοκίμια γιά τήν Γαλλική Ἐπανάστασιν" ) 

φωτό

Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ 

«  Ξεκινάμε μιὰ ἐποχὴ ποὺ θὰ κάνει τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ παρελθόντος νὰ μοιάζουν μὲ δύο κομμάτια. Δὲν ὑπάρχει ὅριο στὴν πρόοδό μας... μέχρι τὸ 1930 θὰ εἴμαστε ἡ πλουσιότερη καὶ μεγαλύτερη χώρα στὸν κόσμο!» (The Razor's Edge τοῦ Somerset Maughan) 

Ἔτσι μίλησε μιὰ ἀπὸ τὶς ἡρωίδες τοῦ κ. Somerset Maugham τὴ δεκαετία τοῦ 1920 καὶ ὅλοι συμφώνησαν ὅτι κατέγραψε μὲ ἀκρίβεια τὸ αἰσιόδοξο ἀμερικανικὸ μυαλό. Σήμερα, πενῆντα χρόνια μετά, οἱ λέξεις ἀκούγονται σὰν ἀστεῖο. Ἡ 200ὴ ἐπέτειος τῆς Διακήρυξης τῆς Ἀνεξαρτησίας ἔχει ἑορταστεῖ καὶ ἡ κατάσταση τῆς Ἀμερικῆς εἶναι θλιβερὰ διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ τὴν πρόγνωση: πράγματι, ὁ Τζὸρτζ Οὐάσιγκτον, ἐάν ἐπέστρεφε, θὰ συγκλονιζόταν ἀπὸ τὴ μορφὴ ποὺ θὰ ἔβλεπε.

 Ἀναπόσπαστα δεμένος στήν σπείρα μιᾶς διεθνοῦς συνωμοσίας τῆς ὁποίας οἱ τελευταῖοι ὀκτὼ Πρόεδροι ἦταν αἰχμάλωτοι, ἡ δημοκρατία του γίνεται, de facto ἂν ὄχι de jure, δορυφόρος τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ δὲν θὰ δεῖ τὸ ἔτος 2000 μὲ τίποτα ποὺ νὰ μοιάζει μὲ τὸ σχῆμα πού τοῦ κληροδότησε. Μὲ «κρυφὲς καὶ ὕπουλες μεθόδους» (φράση του) οἱ ἀρχὲς καὶ οἱ νουθεσίες τῆς Ἀποχαιρετιστήριας Ὁμιλίας του ἔχουν ἐγκαταλειφθεῖ καὶ ἡ Ἀμερική, σὰν πειρατικὸ πλοῖο, ἔχει χάσει κάθε ἔλεγχο πορείας καὶ προορισμοῦ. 

Ἡ συνωμοσία κατὰ τῶν ἐθνῶν πέτυχε νὰ κατακτήσει τὴν ἀμερικανικὴ κληρονομιὰ τοῦ πλούτου καὶ τῆς ἐνέργειας καὶ νὰ τὴν ἐκτρέψει πρὸς τὸν σκοπὸ τῆς καταστροφῆς τῶν ἐθνῶν καὶ τῆς δημιουργίας τῆς παγκόσμιας δικτατορίας. 

Τώρα ποὺ ὁ 20ος αἰῶνας ἔχει ὁλοκληρώσει τα τρία μέρη του, ἡ διαδρομὴ τῆς συνωμοσίας μπορεῖ νὰ χαρτογραφηθῇ καὶ νὰ ἐντοπιστοῦν οἱ ὑποστηρικτές της. Μόνο οἱ τρελοὶ περιθωριακοὶ καὶ οἱ ψευδορκισμένοι δημόσιοι ἄνδρες ἐξακολουθοῦν νὰ ἀρνοῦνται ὅτι ὑπάρχει. Οἱ μυημένοι ἔχουν ἀπὸ καιρὸ δημοσιοποιήσει τὸ σχέδιό τους γιὰ ἕναν κόσμο ὅπου ἡ ἐθνικότητα θὰ ἦταν τιμωρούμενο ἀδίκημα, ἕνα σχέδιο, στὴν πραγματικότητα, γιὰ ἕνα παγκόσμιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τὸ μεγάλο Σχέδιο πλέον ἐπισκιάζει τὴν καθημερινότητά μας καὶ εἶναι ὁ λόγος ποὺ ζοῦμε σὲ ἕνα παρὸν χωρὶς μέλλον. 

Ἡ συνωμοσία ἔχει κερδίσει τόσο πολὺ ἔδαφος αὐτὸν τὸν αἰῶνα ποὺ φαίνεται βέβαιη ὅτι θὰ γίνει ἡ προσπάθεια νὰ γίνει τὸ τελικὸ πραξικόπημα τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ χριστιανικὸ ρολόϊ χτυπήσει δύο χιλιάδες. Τὸ ὄργανο εἶναι ἕτοιμο: Ἡ μαφία στὴ Νέα Ὑόρκη ποὺ ὀνομάζεται Ἡνωμένα Ἔθνη: δημιουργήθηκε γιὰ νὰ καταστρέψει ἔθνη. 

Ἡ συνωμοσία εἶναι τόσο παλιὰ ποὺ οἱ προσπάθειες νὰ ἐντοπιστῇ ἡ τελικὴ πηγή της παρασύρονται στὴν ἄμμο τοῦ χρόνου: οἱ εὐφάνταστοι μπορεῖ νὰ τὴν φανταστοῦν ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὸν διάβολο στὸ συμβούλιο. Ἔχει ἐπανεμφανιστεῖ περιοδικὰ στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων καὶ μεταξὺ τῶν καιρῶν φαινόταν νὰ εἶναι ἀδρανὴς ἢ ἀνενεργός: ἀλλὰ ἦταν πάντα ἐκεῖ.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ 

Πρὶν ἀπὸ πεντακόσια χρόνια ὁ Μακιαβέλι πρότεινε τὴ βασικὴ ἰδέα τῆς παγκόσμιας διακυβέρνησης: διακυβέρνηση χωρὶς κανέναν ἐνδιασμό περί δικαιοσύνης ἢ ἀνθρωπιάς. Στὴ συνέχεια, ἡ συνωμοσία τέθηκε σὲ χειμερία νάρκη γιὰ τρεῖς αἰῶνες ἕως ὅτου ἡ βαυαρικὴ κυβέρνηση τὸ 1785 ἀνακάλυψε τὰ ἔγγραφα τῶν Illuminati τοῦ Adam Weishaupt, τὰ ὁποῖα ἔδειχναν ὅτι ἦταν πλήρως ἐνεργὸς καὶ τόσο κακὸς ὅσο ποτέ. Οἱ μαθητὲς τοῦ Weishaupt ἔδωσαν στὴ Βασιλεία τοῦ Τρόμου κατὰ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση τὸν σατανικό της χαρακτῆρα. 

Στὴ συνέχεια, στὰ μέσα τοῦ δέκατου ἔνατου αἰῶνα, ὁ Maurice Joly ἀναβίωσε τὶς ἰδέες τοῦ Machiavelli στὸν διάλογο του στὴν κόλαση μεταξὺ τοῦ Machiavelli καὶ τοῦ Montesquieu. Τὸ 1897 ἐμφανίστηκε στὴ Ρωσία ἡ πιὸ σαφὴς ἔκθεση τῶν μεθόδων τῆς συνωμοσίας: Τὰ Πρωτόκολλα τῶν Πρεσβυτέρων τῆς Σιῶν. 

Αὐτὸς ὁ τίτλος ἐπιλέχθηκε πιθανῶς γιὰ λόγους συσκότισης: πάρα πολλὰ μὴ ἑβραϊκὰ ὀνόματα ἔχουν ἐμφανιστεί, ἀπὸ τοὺς αἰῶνες μέχρι σήμερα, στὴν ἱστορία αὐτῆς τῆς συνωμοσίας γιὰ νὰ θεωρηθοῦν τὰ Πρωτόκολλα προϊὸν μιᾶς ἀποκλειστικὰ ἑβραϊκῆς κλίκας. Τὸ θέμα εἶναι προφανῶς μιὰ ἐπιτομὴ προηγούμενων ἐγχειριδίων συνωμοτικῆς πρακτικῆς, ἀλλὰ εἶναι τὸ πιὸ ξεκάθαρο καὶ κακὸ ἀπὸ αὐτά. Τὸ νὰ μελετὰς τὰ Πρωτόκολλα σημαίνει νὰ κοιτᾶς μέσα σὲ ἕνα σκοτεινὸ λάκκο γεμᾶτο μὲ ὁφιοειδή, κακά πνεύματα: τὸ ἔργο προκαλεῖ στοὺς περισσότερους ἀνθρώπους αἰσθήματα ναυτίας, στενῆς ἐπαφῆς μὲ τὸ κακό. Ὅλη ἡ κακὴ σκέψη, ἀπὸ καταβολῆς Κόσμου, βρίσκεται σὲ αὐτὲς τὶς λίγες σελίδες. 

Μὲ τὶς μεθόδους ποὺ ὁρίστηκαν ἐκεῖ, ἡ Ἀμερικὴ μολύνθηκε ὅταν ξεκίνησε αὐτὸς ὁ αἰῶνας: ἡ ἀσθένεια ἐξαπλώθηκε ἐκεῖ καὶ μετὰ στὸν περιβάλλοντα κόσμο, σὰν καρκίνος. Τόσο ἀποτελεσματικὲς εἶναι οἱ προαιώνιες πρακτικὲς ποὺ ὁρίζονται ὥστε ἡ Ἀμερικανικὴ Δημοκρατία ἔχει καταληφθεῖ, λές, μὲ δόλο ἢ ληστεύτηκε : τὸ θῦμα ἀγνοεῖ τὴν ἀπώλειά του ἢ τὴ δεινὴ κατάσταση τοῦ εἵλωτά ποὺ προέκυψε ἀπὸ αὐτήν. Τὰ Πρωτόκολλα μεταφράστηκαν στὶς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες τὴ δεκαετία τοῦ 1920 καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ἐκρηκτικό. Ἡ ἀλήθεια τους, ποὺ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὰ ἤδη ὁρατὰ ἀποτελέσματα, φάνηκε ἀμέσως. 

Οἱ Times (τότε ἀκόμα μιὰ ἀξιόπιστη ἐφημερίδα) ρώτησαν: «Ποιά κακόβουλη κοινωνία ἔκανε αὐτὰ τὰ σχέδια καὶ τώρα θριαμβεύει ἐπὶ τῆς ὑλοποίησής τους; Ἀπὸ ποῦ πηγάζει τὸ παράξενο δῶρο τῆς προφητείας ποὺ ἐν μέρει ἔγινε πραγματικότητα καὶ ἐν μέρει πρόκειται νὰ πραγματοποιηθεῖ; Ἔχουμε πολεμήσει αὐτὰ τὰ χρόνια γιὰ νὰ καταστρέψουμε τὴν ἄθλια ὀργάνωση τῆς Γερμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἁπλῶς γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε πίσω της μιὰ πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνη συνωμοσία λόγῳ τῆς μυστικότητάς της;» 

Οἱ Times εἶχαν δίκιο: αὐτὸ ἦταν ἀκριβῶς τὸ γεγονός. Ἀλλὰ ὅταν, 25 χρόνια ἀργότερα, ἡ ἔκβαση ἑνὸς ἀκόμη πολέμου ἀποκάλυψε ἀκόμη πιὸ ξεκάθαρα τὴν ὕπαρξη «μιᾶς πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνης συνωμοσίας», οἱ Times, ὅπως ὅλες τὶς ἐφημερίδες τοῦ κόσμου, δὲν εἶχαν τίποτα νὰ ποῦν γι' αὐτό. Ἐκείνη τὴν ἐποχή, οἱ Times, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, παρατηροῦσαν οἱ ἴδιοι αὐτὴ τὴ «μυστικότητα» ποὺ θεωρούσαν τόσο ἐπικίνδυνη τὴ δεκαετία τοῦ 1920 

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ 

Ὅταν δημοσιεύτηκαν τὰ Πρωτόκολλα, ἡ «μυστικότητα» (ὁ κόσμος θὰ νόμιζε) εἶχε τελειώσει. Μακριὰ ἀπὸ αὐτό: ἡ δημόσια συζήτηση γιὰ τὰ Πρωτόκολλα καταπνήγηκε ἀμέσως ἀπὸ μιὰ ξέφρενη κραυγὴ «πλαστογραφίας» καὶ «ἀντισημιτισμοῦ» ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου. 

Ἀκολουθῶντας τὶς ἐπιταγὲς τῶν ἐγγράφων Weishaupt καὶ τῶν πρωτοκόλλων, ἡ συνωμοσία ἀπέδειξε ὅτι ἦταν σὲ θέση νὰ ἐλέγξῃ τὴ δημόσια συζήτηση, καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα κανένας δημόσιος ἀξιωματούχοςδὲν τόλμησε νὰ τὸ ἀναφέρει αὐτό, τὸ πιὸ σημαντικὸ ἔγγραφο τοῦ αἰῶνα μας καὶ τὸ ἀναγνωρίσιμο σχέδιο τῆς παγκόσμιας καταστροφῆς μας. 

Ἡ «μυστικότητα» δὲν εἶναι πλέον ἀπαραίτητη ὅταν ἀπαγορεύεται ἡ ἀνοιχτὴ συζήτηση, καὶ αὐτὸ ἔγινε.

Ἕνας σημαντικός ἀξιωματοῦχος, ὁ Λόρδος Sydenham, πῆρε μιὰ μοναχικὴ θέση ἐνάντια σὲ αὐτὴ τὴ συνωμοσία σιωπῆς, στὴν ὁποία μέχρι τὴ δεκαετία τοῦ 1940 ὑποτάχθηκε ὅλος ὁ κόσμος. Ἡ πηγὴ τῶν πρωτοκόλλων, εἶπε, ἦταν ἕνα ἄσχετο θέμα: τὸ οὐσιώδες ἦταν τὸ τεράστιο ἀπόθεμα κακῆς γνώσης ποὺ περιείχαν καὶ τὰ ἀποτελέσματα ποὺ εἶχαν ἤδη ἐπιτευχθεῖ. Ὡς πρὸς αὐτό,ὁ Henry ἢ ὁ Damon Runyon μπορεῖ νὰ εἶπαν, στὴν ἀμερικανικὴ καθομιλουμένη, "You ain't seen nuthin' yet". ( Δέν ἔχεις ᾿δεῖ ἀκόμη τίποτε ) 

Ὁ Λόρδος Sydenham πέθανε πρὶν προλάβει νὰ δῇ τὴν πολὺ μεγαλύτερη ἐξάπλωση τῆς συνωμοσίας καὶ τὴν καταστολὴ κάθε δημόσιας ἀναφορᾶς τοῦ ἐγχειριδίου της, (σὲ ὁρισμένες χῶρες, μὲ πραγματικὴ ἐπίσημη ἀπαγόρευση: σὲ ἄλλες, μὲ σιωπηρὴ συμφωνία μεταξὺ πολιτικῶν, ἰδιοκτητῶν ἐφημερίδων καὶ συντακτῶν). Τὸ περιεχόμενο τῶν Πρωτοκόλλων, ὅπως ἀντιλήφθηκε ὁ Λόρδος Sydenham, ἦταν τὸ πρωταρχικὸ πρᾶγμα, ὄχι ἡ προέλευση. Ἐδῶ κάποιο μυαλὸ ἢ μυαλὰ γνώριζαν ὅλα ὅσα ἐπρόκειτο νὰ συμβοῦν στὸν νέο αἰῶνα καὶ πῶς θὰ πραγματοποιούνταν ὅλα αὐτά. Τὸ ἴδιο μυαλὸ ἢ τὰ ἴδια μυαλὰ γνώριζαν πῶς προκλήθηκε ἡ μπολσεβικικὴ ἐπανάσταση. 

Ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐπανάσταση, ἡ Ἀμερικὴ (ὅλα ἄγνωστα στὸν λαό της) ἔγινε τὸ δημιούργημα καὶ ὁ χρηματοδότης της. Τὸ πρῶτο ἀνοιχτὸ σημάδι αὐτοῦ ἦρθε τὸ 1917, ὅταν ἡ Ἀμερικὴ μπῆκε στὸν Πρῶτο Πόλεμο. Ὁ Πρόεδρος Γουίλσον καλωσόρισε τότε «τὰ ὑπέροχα καὶ ἐνθαρρυντικὰ πράγματα» ποὺ συνέβαιναν στὴ Ρωσία (τὴν ἐπανάσταση) καὶ τὴν ἑπόμενη μέρα ἐνέκρινε πιστώσεις ὕψους 325.000.000 δολαρίων γιὰ τὴν προσωρινὴ κυβέρνηση ἐκεῖ. 

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ 

Η Angelica Balabanoff με τον David Ben Gurion στο Τελ Αβίβ, 1962( ἐδῶ).Η Angelica Balabanoff κομμουνίστρια και σοσιαλδημοκρατική ακτιβίστρια εβραϊκής καταγωγής. Υπηρέτησε ως γραμματέας της Κομιντέρν από το 1919 έως το 1920 και αργότερα έγινε αρχηγός πολιτικού κόμματος στην Ιταλία (ἐδῶ)

Αὐτὴ ἦταν ἡ ἀρχὴ γιὰ κάτι ποὺ συνεχίστηκε ἀπὸ τότε. Χωρὶς ἀμερικανικὰ χρήματα δὲν θὰ ὑπῆρχε ποτὲ ὁ κομμουνισμὸς ἢ ἡ ἐγκατάλειψη ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων πίσω ἀπὸ τὴ γραμμὴ τοῦ Βερολίνου σὲ ἕνα στρατόπεδο συγκέντρωσης θανάσιμα κλεισμένο ἀπὸ ἠλεκτρισμένα σύρματα, νάρκες, πολυβόλα τοποθετημένα σὲ πύργους-φρουροὺς καὶ προβολεῖς ποὺ κινοῦνται ὅλη τὴ νύχτα.

 Ἐνῶ βρισκόταν ἀκόμη στὴν Εὐρώπη, ὁ Λένιν ἔγραψε στὴν Angelica Balabanoff, τότε γραμματέα τῆς Διεθνοῦς στὴ Στοκχόλμη: «Ξοδέψτε ἑκατομμύρια, δεκάδες ἑκατομμύρια ἂν χρειαστῇ: ὑπάρχουν πολλὰ χρήματα στὴ διάθεσή μας».

 Ἡ ροὴ τοῦ ἀμερικανικοῦ πλούτου καὶ τοῦ θησαυροῦ σὲ κάθε μορφὴ ποὺ μπορεῖ νὰ φανταστῇ κανεὶς συνεχίστηκε κατὰ τὰ δεκατέσσερα χρόνια τοῦ Ρούσβελτ, καὶ αὐτὰ τοῦ Τρούμαν, τοῦ Ἀϊζενχάουερ, τοῦ Τζόνσον καὶ τοῦ Νίξον καὶ συνεχίζεται σήμερα. Ξεκίνησε μὲ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ μέχρι τὸ θάνατό του παρέμεινε ἄγνωστος στὶς ἀμερικανικὲς μᾶζες καὶ γιὰ τὸν ὁποῖο λίγοι Ἀμερικανοὶ ἔχουν ἀκούσει ἀπὸ τότε. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, πίσω ἀπὸ τὴ σκηνή, ἔδωσε τὴ δυνατότητα στὴ συνωμοσία νὰ περιορίσῃ τὴ Δημοκρατία τῆς Οὐάσιγκτον στὰ δεινὰ τοῦ μισθωμένου ἄνδρα τῆς ἐπαναστατικῆς συνωμοσίας. 

Εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους ναυαγοὺς τοῦ 20ου αἰῶνα καὶ στὸ καταστροφικὸ ἀποτέλεσμα τῆς μεθόδου του ὁ συνομήλικος τοῦ Στάλιν. Τὸ ὄνομά του ἦταν Ἔντουαρντ Μάντελ Χάουζ ( φωτό ἀριστερά, ἀπό ἐδῶ) καὶ τοῦ ἔθεσε ὡς πρόθεμα ἕναν μὴ κερδισμένο στρατιωτικὸ τίτλο: «Συνταγματάρχης» Χάουζ. Τὸ ἀσυνήθιστο μεσαῖο ὄνομα, "Mandell", πιθανότατα εἶχε κάποια νύξη ἀναγνωρίσιμη σὲ συναδέλφους-συνωμότες (ποὺ συχνὰ ταυτίζονται μεταξύ τους μὲ κωδικά ὀνόματα, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἐλευθεροτέκτονας γνωρίζει ἕναν ἀδελφὸ μὲ τὴ χειραψία του). 

Αὐτὸς ὁ σκοτεινὸς κύριος Χάουζ, πολὺ πρὶν θριαμβεύσει ἡ συνωμοσία στὴ Ρωσία, ἦταν τὸ δημιούργημά της στὴν Ἀμερική. Ἀπέφευγε τὴ δημοσιότητα, ἀλλὰ ἐπινόησε τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Γούντροου Γουίλσον γιὰ Πρόεδρο τὸ 1912. Ὁ Γουίλσον ἦταν ὁ πρῶτος ἀπὸ τοὺς προέδρους μαριονέτες ποὺ ἀπαιτήθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀπαγωγεῖς νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔλεγαν. Τὸ καλωσόρισμα τοῦ Προέδρου Γουίλσον καὶ ἡ οἰκονομικὴ ὑποστήριξη γιὰ τὴν ἐπανάσταση στὴ Ρωσία ἦταν πράξεις ποὺ τοῦ ὑπαγορεύτηκαν, ὅπως καὶ ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ κλιμακούμενου φόρου εἰσοδήματος σύμφωνα μὲ τὸ Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο του Κὰρλ Μάρξ. 

Ὁ ἱστορικὸς ὀφείλει εὐγνωμοσύνη στὸν κύριο Χάουζ (ἡ ἀνθρωπότητα τοῦ ὀφείλει μόνο θλίψη) γιὰ τὴν ἀποκαλυπτικὴ εἰκόνα ποὺ ἄφησε ἀπὸ μιὰ συνωμοσία ποὺ «διαχειρίζεται» τοὺς μπροστινούς πολιτικοὺς ἀπὸ πίσω. Τὸ 1912 ἕνας ἀριστερὸς Ἀμερικανὸς ἐκδότης ἐξέδωσε ἕνα «μυθιστόρημα» (Philip Dru, Administrator) τοῦ ὁποίου ὁ κύριος Χάουζ ἀρνήθηκε τήν συγγραφή ἀλλά στὴ συνέχεια τήν παραδέχτηκε . Αὐτὸ περιέγραφε σὲ φανταστικὴ μορφὴ μιὰ «συνωμοσία» (λόγος τοῦ συγγραφέα) ποὺ κατάφερε νὰ ἐκλέξῃ ἕναν πρόεδρο-μαριονέτα μὲ «ἐξαπάτηση, σχετικὰ μὲ τὶς πραγματικές του ἀπόψεις καὶ προθέσεις». 

( φωτό ἀριστερά :Bernard Baruch μέ Louis Loucheur, Winston Churchill καί David Lloyd George, 1919 - ἐδῶ)

Ο ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ 

Ἕνας χαρακτῆρας τοῦ βιβλίου (προφανῶς ὁ ἴδιος ὁ κύριος Χάουζ) ἐπιστρατεύει τὴν ὑποστήριξη μιᾶς ὁμάδας πλούσιων ἀνδρῶν στὴν ἐπιλογὴ ὑποψηφίου γιὰ τὴν προεδρία καὶ προσκαλεῖ ἕναν πιθανὸ ὑποψήφιο νὰ δειπνήσει «στὰ δωμάτιά μου στὸ Mandell House». Ὁ ὑποψήφιος (ποὺ ὀνομάζεται "Rockland") λαμβάνει ὁδηγίες ὅτι δὲν πρέπει ποτὲ νὰ πάει ἐνάντια στὶς συμβουλὲς τῶν χορηγῶν του. (Ἐδῶ φαίνεται ἡ ἔναρξη τοῦ καθεστῶτος τῶν «συμβούλων» ποὺ στοίχειωναν τὸν Λευκὸ Οἶκο γιὰ τὰ ἑπόμενα ἑξῆντα χρόνια καὶ ὑπαγόρευαν τὶς ἐνέργειες τῶν διαδοχικῶν προέδρων). 

Ὁ πιὸ γνωστὸς ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς «συμβούλους» ἦταν ὁ κ. Bernard Baruch, ἐπίσης ἀναγνωρίσιμος στὸ παραμύθι ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς αὐστηροὺς «χορηγοὺς» τοῦ νέου προέδρου-μαριονέτα. Ὁ κ. Baruch, ὁ ὁποῖος ἔγινε εὐρέως γνωστὸς ὡς «ὁ σύμβουλος ἕξι προέδρων», ἦταν ἕνας ἐμμονικὸς ὑποστηρικτὴς τῆς δεσποτικῆς παγκόσμιας κυβέρνησης καὶ στὶς «συμβουλές» του μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθεῖ ἡ καταστροφικὴ πορεία τῆς ἀμερικανικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς γιὰ τοὺς σκεπτόμενους Ἀμερικανοὺς (ὅπως ὁ Gary Allen λέει) "τὶς τελευταῖες τρεῖς δεκαετίες ἦταν ἕνα σύνθετο μυστήριο καὶ ἀνησυχία. Διοικήσεις ἦρθαν καὶ παρῆλθαν ὅπως οἱ Εἰδοί τοῦ Μαρτίου, ἀλλὰ ἡ ἄνοιξη δὲν φτάνει ποτὲ" 

Ἀλλὰ ὁ κ. Baruch συνέχισε γιὰ πάντα, ἢ σχεδόν, καὶ συμβούλεψε τοὺς ἕξι μαθητές του νὰ ἀκολουθήσουν τὸ μονοπάτι ποὺ ὁδηγεῖ στὴ δεσποτικὴ παγκόσμια διακυβέρνηση. Ὁ ὄχλος, μέ ἐπικεφαλής τόν ἐλεγχόμενο Τύπο, καὶ ἀγνοῶντας τὸ εἶδος τῶν συμβουλῶν ποὺ ἔδινε ἢ τὴν ἐπίδρασή τους στὸν ἑαυτό τους, χειροκρότησε μὲ λαχτάρα τὸν βετερᾶνο «σύμβουλο» σὲ ἕξι προεδρίες. 

Τό Philip Dru εἶναι συναρπαστικὸ ἀνάγνωσμα γιὰ τὸν μαθητὴ τῆς διαχειριζόμενης δοκιμασίας αὐτοῦ τοῦ αἰῶνα καὶ τῆς συνωμοσίας. Ὁ "Rockland" (ὁ ἐπίλεκτος πρόεδρος) "μία ἢ δύο φορὲς ἐπιβλήθηκε καὶ ἐνήργησε γιὰ σημαντικὰ ζητήματα χωρὶς νὰ ἔχει προηγουμένως συνομιλήσει μὲ τοὺς "συμβούλους". Γιὰ αὐτὴν τὴν ἀπειθαρχία του ἐπιτέθηκαν οἰκτρὰ ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες τῶν χορηγῶν του καὶ δὲν ἔκανε ἄλλη προσπάθεια ἀνεξαρτησίας. Ἔνιωθε ὅτι ἦταν παντελῶς ἀνήμπορος στὰ χέρια αὐτῶν τῶν δυνατῶν ἀνδρῶν, καὶ ἔτσι, πράγματι, ἦταν». 

Ὁ Πρόεδρος Γουίλσον προφανῶς διάβασε τὸ βιβλίο καὶ ἂν ἦταν ἱκανὸς νὰ νιώση ταπείνωση, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ὑποφέρει σοβαρά. Ἔπαθε γεροντική ἄνοια καὶ τελικὰ ἀπωθήθηκε ἀπὸ τὸν Λευκὸ Οἶκο (ἢ κλειδώθηκε μέσα σὲ αὐτὸν ἀπὸ τὴ δεύτερη σύζυγό του, μιὰ ἀποφασιστικὴ γυναῖκα ποὺ ἦταν γιὰ κάποιο διάστημα ἡ de facto Πρόεδρος). 

Μιὰ ἄλλη συναρπαστικὴ ματιὰ τῆς ζωῆς πίσω ἀπὸ τὴ συνωμοτικὴ σκηνὴ δίνεται σὲ αὐτὸ τὸ «μυθιστόρημα»: δηλαδή, ὅτι τὸ «μπουγκάρισμα» ( ὑποκλοπή τηλεφωνική)  ἦταν ἤδη γνωστὸ στοὺς συνωμότες τοῦ 1908! Ἕνας ἄλλος ἄνδρας στὴν πλοκή, ἕνας γερουσιαστής, ἐπισκέπτεται ἕναν ἀπὸ τοὺς μεγάλους τραπεζῖτες καὶ ἀφηγεῖται ὁλόκληρη τὴν ἱστορία τῆς ἐκστρατείας ὑποψηφιοτήτων καὶ νοθείας τοῦ «Rockland». Περιγράφει ἐπίσης τὴν «προσπάθεια γιὰ ἐλευθερία» τοῦ «Rockland» καὶ τὴν ἀνάκλησή του στὸ καθῆκον, «στριμώχνοντας κάτω ἀπὸ τὴν ἧττα του». 

Οἱ «ἐνθουσιώδεις συνωμότες γελοῦν χαρούμενα» μὲ αὐτό. Τὸ κέφι τους διαρκεῖ λίγο γιατί διαπιστώνουν ὅτι ἡ συνομιλία ἔχει καταγραφεῖ ἀπὸ μιὰ μηχανὴ ὑποκλοπῆς ποὺ κρύβεται στὸ διπλανὸ δωμάτιο καὶ ἔχει δοθεῖ σὲ μιὰ ἐφημερίδα ποὺ τὴν δημοσιεύει. 

Ὁ προσεκτικὸς ἀναγνώστης θὰ σημειώσει ὅτι, ἑξῆντα χρόνια ἀργότερα, ὁ Πρόεδρος Νίξον καταστράφηκε ἀπὸ «μαγνητοταινίες» ποὺ ἠχογραφοῦσαν τὶς συνομιλίες του, τὶς ὁποῖες ἄκουγαν τὰ αὐτιὰ τῶν ἐχθρῶν του. 

Προσθέτω μιὰ δική μου ὑποσημείωση σὲ αὐτὴ τὴν παράξενη ἱστορία. Ὁ κ. Baruch συνέχισε τὴ συμβουλευτική του διαδρομὴ ἀπὸ πρόεδρο σὲ πρόεδρο, ἀλλὰ ἀναμφίβολα διατήρησε ἕναν ὑγιῆ σεβασμὸ γιὰ τὶς συσκευὲς " τηλεφωνικῆς ὑποκλοπῆς". Αὐτός, φαντάζομαι, εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἔγινε γνωστὸς ὡς «ὁ παλαίμαχος πολιτικός». Δὲν μποροῦσε νὰ κάνει κανένα λάθος καὶ ἡ ὑπόνοια τῆς «λαϊκότητας» ποὺ ὑπονοεῖται σὲ αὐτὴ τὴν περιγραφὴ τὸν ἔκανε ἀκόμα πιὸ δημοφιλῆ στὸν ἠλίθιο ὄχλο.

 Ἡ πρώτη μαριονέτα-πρόεδρος, ὁ Wilson, πέθανε, μὲ τὸ στομάχι τῆς Ἀμερικῆς νὰ ἔχει ἐπαναστατήσει ἐνάντια στὸ «League to Enforce Peace» (προφανῶς, μὲ πόλεμο!) καὶ τὴν τροποποιημένη ἐκδοχή του, τὴν Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, τὴν πρώτη δοκιμαστικὴ παγκόσμια κυβέρνηση. Ὁ κόσμος ὄφειλε ἕνα χρέος στὴν Ἀμερικὴ ἐκείνης τῆς περιόδου, μὲ τὴν ὑγιῆ ἀγάπη της γιὰ τὴ χώρα. Τὸν Wilson ἀκολούθησαν τρεῖς Πρόεδροι, ὁ Χάρντινγκ, ὁ Κούλιτζ καὶ ὁ Χοῦβερ, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦταν Ἰλλουμινιστές, ὅσο μπορεῖ κανεὶς νὰ πῇ τώρα, καὶ στὴ συνέχεια... μὲ τὴν ἐπιλογὴ καὶ τὴν ἐκλογὴ τοῦ κ. Ροῦσβελτ, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε ἀπὸ τὴ συνέλευση τῶν ὑποψηφιοτήτων. στὸν Μίστερ Χάουζ στὴ Μασαχουσέτη, ἀπὸ τὸν ὁποῖο, προφανῶς, ἔλαβε τὶς ἴδιες ὁδηγίες γιὰ τὸ καθῆκον τοῦ πρὸς τοὺς «χορηγούς» του, ὅπως ἔλαβε ὁ «Ρόκλαντ» (Οὐίλσον) στὸν Φίλιπ Ντρού.

 Ὁ κ. Χάουζ εἶπε στὸν βιογράφο του τὴ δεκαετία τοῦ 1950 ὅτι «ἦταν ἀκόμα πολὺ κοντὰ στὸ κέντρο τῶν πραγμάτων, ἂν καὶ λίγοι το ὑποψιάζονται». Ἦταν (γιὰ δεύτερη φορὰ) «κοντὰ στὸ κίνημα ποὺ ὅρισε πρόεδρο» (Ροῦσβελτ), καὶ αὐτὸς ὁ νέος πρόεδρος τοῦ ἔδωσε « τό ἐλεύθερο νά συμβουλεύῃ τόν τότε ὑπουργό Ἐξωτερικῶν».

  Τέτοια ἦταν ἡ δυσοίωνη χορηγία μιᾶς πολὺ κακῆς προεδρίας. 

Συνεχίζεται...

Ἀπό ἐδῶ. 

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος» ( μέρος β΄)

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος » ( μέρος γ΄)  

« Τό μεγάλο σχέδιο τοῦ 20ου αἰῶνος» ( μέρος δ΄)

Ἡ Πελασγική

Οἱ βαθιές ῤίζες τοῦ ἀντι-σημιτισμοῦ τῆς Οὐκρανίας

(φωτό ἀριστερά. ἑβραῖοι τῆς Καρπαθο-Οὐκρανίας, 1938) 

 Ο Ντάγκλας Ριντ εξηγεί γιατί ο αντισημιτισμός είναι τόσο διαδεδομένος στην Ουκρανία, δείχνοντας ότι έχει βαθιές ιστορικές ρίζες που χρονολογούνται εδώ και αιώνες. . . 

Αυτό είναι ένα επεξεργασμένο απόσπασμα από το "Disgrace Abounding" του Douglas Reed [ εδώ ], με ένα εισαγωγικό σημείωμα, φωτογραφίες και λεζάντες από τη Lasha Darkmoon.

Μετά τη Ρωσία και την Πολωνία, η Ουκρανία ήταν πάντα ένα από τα πιο αντισημιτικά έθνη στον κόσμο. Αυτό το σύντομο άρθρο θα σας βοηθήσει να καταλάβετε γιατί. Επί αιώνες, ο τοκογλύφος Εβραίος επιτρεπόταν να χτυπά σαν αιμοδιψής βρικόλακας τον χριστιανό αγρότη. Έτσι ο αντισημιτισμός έχει βαθιές ρίζες στην περιοχή και έγκυρες ιστορικές καταβολές.

Όλα αυτά έχουν αποσιωπηθεί, ωστόσο, και ο κόσμος αναμένεται να πιστέψει ότι ο αντισημιτισμός είναι μια παθολογική κατάσταση. Οι Εβραίοι απεικονίζονται ως μια φυλή πεντακάθαρα αθώων θυμάτων που πάντα αποδιοπομπαίοι τράγοι μισούνται χωρίς δικαιολογία.

Όπως το σπουδαίο έργο του Σολζενίτσιν για το εβραϊκό πρόβλημα στη Ρωσία, «Διακόσια Χρόνια Μαζί», τα έργα του Ντάγκλας Ριντ έχουν μεθοδικά περιοριστεί και απαγορευτεί.

Αν και ο Ριντ ήταν κάποτε διάσημος ξένος ανταποκριτής της εφημερίδας Times (Ηνωμένο Βασίλειο) και τα βιβλία του ήταν μπεστ σέλερ σε πολλές χώρες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, ο Ivor Benson έγραφε: «Μετά το 1951, ο Ριντ βρέθηκε εξορισμένος από τα βιβλιοπωλεία, όλες οι πόρτες των εκδοτών έκλεισαν σε αυτόν, και αυτά τα βιβλία που είχαν ήδη εκδοθεί ήταν πιθανό να αποσυρθούν από τα ράφια της βιβλιοθήκης και να «χαθούν», να μην αντικατασταθούν ποτέ».

Αυτό συνέβη επειδή ο Ριντ είχε τολμήσει να πει την αλήθεια για τις πολιτικές μηχανορραφίες του οργανωμένου Εβραϊσμού — και, όπως θα δείτε από το παρακάτω απόσπασμα, δεν μάσησε τα λόγια του.

— Lasha Darkmoon [LD]

_________________________________________________

Η έκθεση του Reed για την επίσκεψή του στην Καρπαθο-Ουκρανία

Καρπαθο-Ουκρανία χάρτης 

...Την επόμενη μέρα άρχισα να μελετώ την Καρπάθια Ρωσία, αλλιώς γνωστή ως Καρπαθο- Ουκρανία.

Έκανα το θλιβερό ταξίδι, πάνω από τον ένα δρόμο που είχε απομείνει, στο Chust. Υπάρχει μόνο ένας δρόμος, προς το παρόν, που οδηγεί στην Καρπάθια Ουκρανία. Ανεβαίνει τον λόφο και κατηφορίζει για μερικές εκατοντάδες μίλια και θα χρειαζόταν μεγάλη βελτίωση προτού μπορέσει να χρησιμοποιηθεί για μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Η Καρπάθια Ουκρανία είναι η απομακρυσμένη αγροτική περιοχή της Ουκρανίας όπου τα Καρπάθια όρη εκτείνονται στην Ουγγαρία στο βορρά και στη Ρουμανία στο νότο.

Η Καρπάθια Ουκρανία είναι η απομακρυσμένη αγροτική περιοχή της Ουκρανίας όπου τα Καρπάθια βουνά βαδίζουν προς την Πολωνία στο βορρά και τη Ρουμανία στο νότο.

Ο πληθυσμός αυτού του απομακρυσμένου κράτους ( δεξιά ) ανέρχεται μόνο σε περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Κατά τα φαινόμενα, περίπου οι μισοί από αυτούς είναι Εβραίοι, στην πραγματικότητα το ένα έκτο είναι μάλλον πιο κοντά στην αλήθεια. Οι υπόλοιποι αποτελούν μερικούς από τους πιο άθλια φτωχούς και ρατσιστικά μικτούς ανθρώπους στην Ευρώπη. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν ξέρουν οι ίδιοι τι είναι, αλλά ξέρουν ότι δεν έχουν τίποτα να φάνε.

Πολλοί από αυτούς μιλούν δύο, τρεις, τέσσερις ή πέντε γλώσσες ή διαλέκτους, και τους έχουν πει διαδοχικά τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια ότι είναι Ούγγροι, Ρουθήνοι και, τώρα, Ουκρανοί. Το ποσοστό αυτών που γνωρίζουν τι είναι ο Ουκρανός είναι πολύ μικρό. Αυτό δεν είναι πολύ σημαντικό, το μόνο που είναι σημαντικό για αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι πρέπει να βγουν από τη μιζέρια στην οποία ζουν.

Ποτέ δεν έχω δει τέτοια φτώχεια όπως αυτή που βασιλεύει στην Καρπαθο-Ουκρανία.

Εδώ, σε αυτούς τους απομακρυσμένους καρπάθιους λόφους και κοιλάδες, ο χωρικός έχει ένα σπίτι χωρίς καμινάδα. Και χωρίς δάπεδο. Ανάβει τη φωτιά του στο πάτωμα και ο καπνός απλώς ανεβαίνει και περνά από την οροφή. Χήνες, γουρούνια και κατσίκες, αν έχει την τύχη να έχει, μοιράζονται το ίδιο μοναδικό δωμάτιο με αυτόν και την οικογένειά του. Για φαγητό, έχει ανεπαρκείς ποσότητες ψωμιού καλαμποκιού, το οποίο είναι μόνο για φαγητό...

Χρήματα δεν βλέπει ποτέ. Σκέφτεται με λύπη τις μεγάλες μέρες που μπορούσε την εποχή του τρύγου τουλάχιστον να κατέβει στην Ουγγαρία και να δουλέψει στα μεγάλα κτήματα και να φέρει πίσω, ως μισθό του, ένα κομμάτι μπέικον για το χειμώνα. Αυτό ήταν πλούτος για αυτόν.

Αυτοί οι αγρότες, οι γυναίκες και τα παιδιά τους, ζουν σαν ζώα. Ακόμη και αυτό είναι μια υποτίμηση. Σε πολλές συνοικίες είναι ζώα. Δεν μπορώ να δω σχεδόν καμία διαφορά μεταξύ της ζωής τους και της ζωής ενός ζώου.

Ξυλογραφία μιας εβραϊκής ταβέρνας στα Καρπάθια Όρη (φωτό)

Σε μια συνοικία, γύρω από τα χωριά Svalava και Verezky, όπου υπάρχουν μερικά μικρά εργοστάσια, οι ενδογαμίες και η κατανάλωση μεθυλιωμένων οινοπνευματωδών ποτών έχει δημιουργήσει μια φυλή παραμορφωμένων και ψυχικά κατώτερων ανθρώπων. Η ζωή τους είναι τόσο δύσκολη και ο μισθός τους τόσο μικρός που η μόνη τους παρηγοριά είναι το ποτό. Και καθώς δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τα Schnapps, με 36 κορώνες το λίτρο, αγοράζουν μεθυλιωμένα οινοπνευματώδη ποτά από αδίστακτους εμπόρους προς 5 κορώνες το λίτρο. Φέρνει μέθη και λήθη της πείνας σε μισή ώρα.

Οι πωλητές φτηνών μεθυλιωμένων οινοπνευματωδών ποτών, που εγγυάται ότι θα καταστρέψουν το συκώτι και τα νεφρά των αγροτών και θα προκαλέσουν επώδυνο θάνατο, είναι πάντα Εβραίοι — όπως δείχνει στην συνέχεια ο Ντάγκλας Ριντ. [LD]

Η Καρπαθο-Ουκρανία είναι ένα καλό μέρος για να μελετήσετε τη δίωξη μιας μη εβραϊκής κοινότητας από την εβραϊκή κοινότητα.

Εδώ, για πρώτη φορά, είδα τους Ανατολικούς Εβραίους στον εγγενή βιότοπό τους.

Όταν φτάσουν στη Βουδαπέστη, τη Βιέννη, το Βερολίνο ή την Πράγα έχουν ήδη δυτικοποιηθεί. Εδώ, όπως και στην Πολωνία, έχετε τη μελλοντική πρώτη ύλη των παραγωγών ταινιών και των αστέρων του κινηματογράφου του Χόλιγουντ, των διεθνών τραπεζιτών σας, των επιδέξιων Εβραίων δημοσιογράφων σας - γιατί εδώ, στην Καρπαθο-Ουκρανία, μαθαίνουν και αγγλικά, πριν ξεκινήσουν για την Αμερική. αναζήτηση πιο πράσινων βοσκοτόπων και άλλων ανθρώπων για εκμετάλλευση και καταστροφή. 

Εδώ έχετε έναν αγροτικό πληθυσμό που έχει λεηλατηθεί και του έχουν ρουφήξει το αίμα μέσω αιώνων εκμεταλλεύσεως, που πέρασε από τη μια τυραννία στην άλλη: Τσάροι, βασιλιάδες, ευγενείς, η Εκκλησία, η Ρωσία, η Πολωνία, η Ουγγαρία, και τώρα είναι εντελώς υπό την κυριαρχία της εβραϊκής κοινότητας.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, οι Εβραίοι αποτελούν μόνο το 15% περίπου του συνολικού πληθυσμού, αλλά ελέγχουν όλη τη νομισματική δύναμη, το εμπόριο και τις τράπεζες. Η κυριαρχία τους στον λαό είναι πολύ πιο διακριτική, αλλά όμοια με αυτή οποιουδήποτε δικτάτορα.

Δεν υπάρχει διαφυγή για τον χωρικό.

 Στην Καρπαθο- Ουκρανία αναγνωρίζετε πολύ πιο εύκολα τους Εβραίους από ό,τι σε άλλες χώρες, επειδή φορούν τη στολή του μαύρου καπέλου, του καφτάν, των κρίκων και της γενειάδας. ( φωτό ἀριστερά : Οι Εβραίοι σήμερα με παραδοσιακή ενδυμασία.  .  .  η εμφάνιση δεν έχει αλλάξει εδώ και αιώνες ).

Σε κάθε πόλη και χωριό που μπαίνεις, τραβούν αμέσως την προσοχή σου, και η πρώτη σου εντύπωση είναι ότι πρέπει να είναι αριθμητικά κυρίαρχοι, ότι πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι Εβραίοι παρά μη Εβραίοι στον τόπο αυτό.

Αυτό στην πραγματικότητα δεν ισχύει. Ο λόγος είναι ότι κατέχουν όλα τα καταστήματα και στεγάζουν ακίνητα στην κεντρική πλατεία και γενικά στο κέντρο της πόλης. Οι μη Εβραίοι ζουν στους πιο άθλιους δρόμους και τις πιο απομακρυσμένες συνοικίες.

Ο τρόπος για να το διαπιστώσετε αυτό είναι να περάσετε από μια από αυτές τις πόλεις το βράδυ της Παρασκευής, όταν ξεκινά το εβραϊκό Σάββατο. Σχεδόν όλα τα καταστήματα στο μέρος είναι κλειστά. Είναι δύσκολο για τον μη εβραϊκό πληθυσμό να αγοράσει οτιδήποτε το βράδυ της Παρασκευής ή το πρωί του Σαββάτου. Το ξεζούμισμα των μη Εβραίων έχει ολοκληρωθεί.

Μόνο μεγάλες και οικονομικά ισχυρές εταιρείες, όπως η Bata, μπορούν να ελπίζουν ότι θα ανταγωνιστούν τους Εβραίους εμπόρους, και ίσως έναν μη Εβραίο μαγαζάτορα εδώ κι εκεί που συνεχίζει να πηγαίνει κυρίως με αυτά που κερδίζει την Παρασκευή το βράδυ και το πρωί του Σαββάτου. Ο μη Εβραίος μικροέμπορος, με λίγα κεφάλαια, σχεδόν πάντα χρεοκοπεί πολύ σύντομα.

Οι Εβραίοι μαλώνουν πολύ και βίαια μεταξύ τους, αλλά όταν πλησιάζει ένας μη Εβραίος συσπειρώνονται με μια αλληλεγγύη που δεν μπορεί να βρεθεί ανάμεσα σε κανέναν άλλο λαό στον κόσμο.

Το χονδρικό εμπόριο βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των Εβραίων. Η πτώση του μη Εβραίου παρείσακτου επιτυγχάνεται προμηθεύοντας τους Εβραίους ανταγωνιστές του με αγαθά σε τιμές που τους επιτρέπουν να τον πουλήσουν λιγότερο. Εάν κάποιος Εβραίος δεν καταφέρει να συμβιβαστεί, επιστρατεύονται οι υπηρεσίες του ραβίνου και μπορεί να επιβληθούν βαριές τιμωρίες εναντίον του. Μπορεί να του αρνηθεί την πρόσβαση στο τελετουργικό λουτρό ή ο Εβραίος σφαγέας μπορεί να διαταχθεί να μην σκοτώσει τα κοτόπουλα του για χάρη του.

Ο χωρικός είναι εξ ολοκλήρου στα χέρια των Εβραίων. Αν έχει χρήματα και θέλει να αγοράσει κάτι, πρέπει να τα αγοράσει από έναν Εβραίο. Αν δεν έχει χρήματα και χρειάζεται να δανειστεί μερικά για τους φόρους του ή την υποθήκη του, πρέπει να τα δανειστεί από έναν Εβραίο. Αν έχει κάτι να πουλήσει, μπορεί να το πουλήσει μόνο στους Εβραίους αντιπροσώπους. Αν θέλει να νοικιάσει άροτρο, πρέπει να το νοικιάσει, με υψηλό ποσοστό, από έναν Εβραίο.

(Ο χωρικός αποκτηνώθηκε και τρελάθηκε με φτηνά μεθυλιωμένα οινοπνευματώδη ποτά που του πούλησε ένας ληστρικός Εβραίος. Αυτό συνέβη για αιώνες στη Ρωσία, την Πολωνία και την Ουκρανία και βοήθησε να τροφοδοτηθεί ένας επιθετικός αντισημιτισμός)

Το πιο απαίσιο από όλα, αν θέλει να πιει - και το αλκοόλ αποτελεί τη μοναδική του παρηγοριά - πρέπει να πάει σε έναν Εβραίο για αυτό, γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των αδειών αλκοόλ είναι στα χέρια των Εβραίων.

Εάν προσφύγει στη δικηγορία, βάζει χρήματα στην τσέπη του Εβραίου δικηγόρου - γιατί στην Καρπαθο-Ουκρανία μόνο 19 από τους 160 δικηγόρους είναι μη Εβραίοι. Η προσφυγή εναντίον ενός Εβραίου, υπό αυτές τις συνθήκες, είναι για αυτόν μια σχεδόν απελπιστική διαδικασία.

Είναι ένας σιδερένιος χαλκάς, από τον οποίο δεν υπάρχει διαφυγή.

Αφού ήμουν επισκέπτης στην Καρπαθο- Ουκρανία για αρκετό καιρό, έκαψα τα υπολείμματα του χριστουγεννιάτικου δέντρου μου στη μικρή σιδερένια σόμπα στο δωμάτιό μου, ετοίμασα τις βαλίτσες μου και επιβιβάστηκα στο αρχαίο λεωφορείο που με έφερε πίσω στον πολιτισμό...

Ἀπό : The Jew and the Peasant

 Ο Douglas Launcelot Reed ( 11 Μαρτίου 1895 - 26 Αυγούστου 1976 ) ήταν Βρετανός δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και συγγραφέας πολλών βιβλίων για την πολιτική. Το βιβλίο του Insanity Fair (1938) άσκησε επιρροή στην ανάλυση της κατάστασης της Ευρώπης και της ανόδου του Αδόλφου Χίτλερ πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο . Μέχρι τον θάνατό του, ο Ριντ είχε πέσει θύμα μιας οργανωμένης εκστρατείας δολοφονίας χαρακτήρων που προοριζόταν για εκείνους που επικρίνουν την εβραϊκή υπεροχή . Το πιο γνωστό έργο του για το Εβραϊκό Ζήτημα είναι Η Διαμάχη της Σιών ... ( ἐδῶ)

Ἔτσι γιά νά μαθαίνουμε αὐτά πού τόσο ἐπιμελῶς μᾶς κρύβουν ἀλλά ἔχουν τόση βαρύτητα πού ἄν τά γνώριζε ἡ μεγάλη πλειοψηφία τοῦ κόσμου ἡ ἱστορία θά ἦταν τόσο διαφορετική καί πρός τό συμφέρον καί καλό τῆς Ἀνθρωπότητος. Τώρα ἴσως καί νά εἶναι ἤδη πολύ ἀργά...

Ἡ Πελασγική