Ἡ Παρακμή τῶν Ἡνωμένων Ἐθῶν

 ...Ο πόλεμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν έχει διαρκέσει σχεδόν επτά μήνες και ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται. Κανένα από τα δύο ζητήματα δεν έχει επιλυθεί από τον φορέα που είναι επιφορτισμένος με τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης...

...Στις 24 Σεπτεμβρίου, περισσότεροι από 100 σύνεδροι εγκατέλειψαν τις θέσεις τους πριν μιλήσει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu, η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά κατά την οποία αντιμετώπισε μαζική αποχώρηση Ένα συμβουλευτικό όργανο του οποίου τα μέλη αποχωρούν από την αίθουσα για να καταγράψουν τη διαφωνία, ενώ ο ομιλητής συνεχίζει προς τις κάμερες, έχει γίνει ένα πεδίο για σηματοδότηση παρά για λήψη αποφάσεων...

Το κεντρικό ερώτημα της συζήτησης είναι το κατά πόσον τα Ηνωμένα Έθνη μπορούν να μεταρρυθμιστούν ή απλώς να παρακαμφθούν.

Ο Jerry B. Marchant του IS IT PROPAGANDA?® διερωτάται αν τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να αντικατοπτρίζουν τον κόσμο που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν.

Τοῦ  Jerry B. Marchant 

Η 81η σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, από τις 22 έως τις 27 Σεπτεμβρίου 2026, ξεκίνησε με θέμα την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και τη διαχείριση του μετασχηματισμού. Η πιο ευρέως αναφερόμενη εικόνα της ήταν μια αίθουσα που άδειαζε. Στις 24 Σεπτεμβρίου, περισσότεροι από 100 σύνεδροι εγκατέλειψαν τις θέσεις τους πριν μιλήσει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu, η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά κατά την οποία αντιμετώπισε μαζική αποχώρηση . Η Παλαιστινιακή Αποστολή είχε προτρέψει τα κράτη μέλη να οργανώσουν την αποχώρηση. Αν και η αποχώρηση ήταν μια στοχευμένη πολιτική διαμαρτυρία, όχι μια γενική έκφραση βαρεμάρας, η μορφή της εξακολουθεί να έχει αναλυτική σημασία. Ένα συμβουλευτικό όργανο του οποίου τα μέλη αποχωρούν από την αίθουσα για να καταγράψουν τη διαφωνία, ενώ ο ομιλητής συνεχίζει προς τις κάμερες, έχει γίνει ένα πεδίο για σηματοδότηση παρά για λήψη αποφάσεων.

Η ομιλία του Προέδρου Trump το 2026 διήρκεσε περίπου τριάντα επτά λεπτά, υπερασπίστηκε τον πόλεμο κατά του Ιράν και επέκρινε τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη. Η ομιλία του το 2025 διήρκεσε περίπου μία ώρα και απέρριψε το έργο του θεσμού ως κενά λόγια που δεν επιλύουν πολέμους. Ακόμα και οι πιο ισχυροί επικριτές της Συνέλευσης το αντιμετωπίζουν ως χώρο για δηλώσεις. Το Καταστατικό εξηγεί γιατί: σύμφωνα με το Άρθρο 10, η Συνέλευση μπορεί να συζητήσει και να προτείνει, αλλά δεν μπορεί να επιβάλει. 6 Οι ομιλίες που εκφωνούνται εκεί δεν έχουν καμία υποχρέωση και η διάρκειά τους αυξάνεται καθώς μειώνεται η σημασία τους.

Η δομική αιτία αυτής της κατάστασης είναι το Συμβούλιο Ασφαλείας. Το Άρθρο 27(3) απαιτεί τις σύμφωνες ψήφους των μόνιμων μελών σε ουσιαστικά ζητήματα, και το Άρθρο 108 δίνει στα ίδια πέντε κράτη δικαίωμα αρνησικυρίας για την τροποποίηση του Καταστατικού. Το αποτέλεσμα είναι ένας θεσμός που δεν μπορεί να διορθώσει τη δική του κατανομή εξουσιών. Οι Bosco και Weiss, και οι δύο φιλόδοξοι προς τον οργανισμό, τεκμηριώνουν πώς τα μόνιμα μέλη έχουν χρησιμοποιήσει αυτή τη θέση για να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα και αυτά των εταίρων τους. 1,2

Ο πόλεμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν έχει διαρκέσει σχεδόν επτά μήνες και ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται. Κανένα από τα δύο ζητήματα δεν έχει επιλυθεί από τον φορέα που είναι επιφορτισμένος με τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης.

Η μείωση είναι επίσης σημαντική. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα , μόνο 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια από τα 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια που είχαν ληφθεί σε τακτικές εκτιμήσεις προϋπολογισμού για το 2025 είχαν ληφθεί, ένα έλλειμμα περίπου το μισό. Ο αναθεωρημένος προϋπολογισμός του 2026 ανέρχεται σε 3,238 δισεκατομμύρια δολάρια, μια μείωση 15,1%, με 2.681 θέσεις να έχουν καταργηθεί. Οι αναλυτές σημειώνουν ότι οι καθυστερημένες πληρωμές από τους δύο μεγαλύτερους συνεισφέροντες επιδεινώνουν το πρόβλημα και ότι οι λογιστικοί κανόνες επιστρέφουν αχρησιμοποίητα κεφάλαια στα μέλη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχουν καθυστερήσει, γεγονός που εξαντλεί τα μετρητά όταν είναι περισσότερο απαραίτητα. Ένας οργανισμός που δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα δικά του λειτουργικά έξοδα από τα πιο ισχυρά μέλη του έχει περιορισμένο κύρος για να τα ηγηθεί.

Οι θεωρητικοί του πολυπολικού συστήματος, όπως ο Kenneth Waltz, υποστήριξαν ότι η μονοπολική στιγμή ήταν εγγενώς ασταθής και θα έδινε τη θέση της στην εξισορρόπηση. 3 Ο Mearsheimer υποστηρίζει ότι η φιλελεύθερη διεθνής τάξη ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία επειδή βασιζόταν σε αυτήν την προσωρινή κατανομή ισχύος.4 Οι Acharya και Kupchan επεκτείνουν το επιχείρημα, υποστηρίζοντας ότι η εξουσία διασκορπίζεται μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων και των πολιτισμικών μπλοκ, έτσι ώστε κανένα μεμονωμένο κέντρο να μην μπορεί να γράψει κανόνες για τα υπόλοιπα. 5,6

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η επακόλουθη διπλωματία έχει μεταφερθεί σε διμερείς και περιφερειακές μορφές, και η Γενική Συνέλευση διαβουλεύεται, το πολύ, εκ των υστέρων.

Οι υποστηρικτές της πολυπολικότητας προσθέτουν ότι οι ιδρυτικές αρχές του Καταστατικού υποστηρίζουν τη θέση τους. Η κυρίαρχη ισότητα (Άρθρο 2(1)) και το όριο στην παρέμβαση στην εσωτερική δικαιοδοσία (Άρθρο 2(7)) περιγράφουν μια πλουραλιστική τάξη με μεγαλύτερη ακρίβεια από την ιεραρχία που έχει οικοδομηθεί πάνω σε αυτά. Η αποτυχία έγκειται στον μηχανισμό: ένα Συμβούλιο που αντικατοπτρίζει το 1945, καμία μόνιμη έδρα για την Αφρική ή τη Λατινική Αμερική και καμία για την Ινδία παρά τον πληθυσμό της. Ένας θεσμός που δεν μπορεί να εκπροσωπήσει τον κόσμο για τον οποίο ισχυρίζεται ότι μιλάει θα παρακαμφθεί από αυτόν.

Το άδειασμα της αίθουσας είναι η ορατή απόδειξη.

Οι επικριτές αυτής της θέσης θίγουν τρία σημεία.

Οι ίδιες μεγάλες δυνάμεις που κατηγορούνται τώρα για την παράλυση, συμπεριλαμβανομένων της Ουάσινγκτον και του Πεκίνου, εμπλέκονται επίσης στις καθυστερήσεις που περιορίζουν τον οργανισμό. Οι ανθρωπιστικές και εξειδικευμένες υπηρεσίες συνεχίζουν να παρέχουν βοήθεια σε μεγάλη κλίμακα. Και ένα πολυπολικό σύστημα μπορεί να χρειάζεται ένα παγκόσμιο φόρουμ περισσότερο από ένα μονοπολικό, καθώς τα περιφερειακά μπλοκ δεν μπορούν να μεσολαβήσουν μεταξύ τους.

Το κεντρικό ερώτημα της συζήτησης είναι το κατά πόσον τα Ηνωμένα Έθνη μπορούν να μεταρρυθμιστούν ή απλώς να παρακαμφθούν.

Σημειώσεις 

1 Bosco, David L. Five to Rule Them All: The UN Security Council and the Making of the Modern World. Oxford University Press, 2009.

2 Weiss, Thomas G. What’s Wrong with the United Nations and How to Fix It. 3rd ed. Polity, 2016.

3 Waltz, Kenneth N. “Structural Realism after the Cold War.” International Security 25, no. 1 (2000): 5–41.

4 Mearsheimer, John J. “Bound to Fail: The Rise and Fall of the Liberal International Order.” International Security 43, no. 4 (2019): 7–50.

5 Acharya, Amitav. The End of American World Order. Polity, 2014.

6 Kupchan, Charles A. No One’s World: The West, the Rising Rest, and the Coming Global Turn. Oxford University Press, 2012.

Ἀπό : substack.com 

Ἡ Πελασγική