Ἡ Ἰρλανδία στά πρόθυρα τῆς Ἐπανάστασης

Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί, γιατί το ιρλανδικό έθνος έχει το δικαίωμα να υπάρχει στο δικό του έδαφος με τον δικό του χαρακτήρα διατηρημένο, και αυτό το δικαίωμα πληρώθηκε με αίμα από γενιά σε γενιά, επομένως θα διεκδικηθεί ξανά. Η επίθεση του Maitie Mag Toghearnan ήταν κάτι περισσότερο από την υπεράσπιση ενός ανθρώπου, γιατί ήταν το πρώτο σαφές σημάδι ότι η υπομονή του λαού έχει εξαντληθεί.

 Όταν ο λαός οργανώνεται και διεκδικεί τα δικαιώματά του, οι καταπιεστές τρέμουν και οι συνθήκες για επαναστατική αλλαγή ωριμάζουν με κάθε νέα επίθεση και κάθε νέα προδοσία. Οι ουρές για στέγαση μεγαλώνουν, οι αναφορές για εγκλήματα πολλαπλασιάζονται, η πίστη στο κράτος εξανεμίζεται και κάθε οργή όπως αυτή στη Λεωφόρο Kinnaird ρίχνει νέο λάδι στη φωτιά...

 Ο Callum McMichael εξετάζει την απόπειρα αποκεφαλισμού στο βόρειο Μπέλφαστ και την ευρύτερη κρίση μετανάστευσης, ταυτότητας και δημόσιας ασφάλειας που αντιμετωπίζει τώρα η Ιρλανδία.

Τοῦ Callum McMichael

Στους δρόμους του βόρειου Μπέλφαστ το βράδυ της 8ης Ιουνίου 2026, ένας Σουδανός άνδρας περίπου τριάντα ετών καθήλωσε στο έδαφος έναν κάτοικο του Μπέλφαστ, στην λεωφόρο Kinnaird, όπου έκοψε τον λαιμό του άνδρα με ένα κουζινομάχαιρο και προσπάθησε να τον αποκεφαλίσει. Το βίντεο που το κατέγραψε διαδώθηκε αμέσως και έδειξε στον Ιρλανδικό λαό την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει τώρα στους δρόμους και τις συνοικίες που έχτισε μέσα από γενιές εργασίας.

Οι περαστικοί παρενέβησαν εκείνη τη στιγμή, και ο άντρας που ανέτρεψε την κατάσταση ήταν ο Maitie Mag Toghearnan, ο οποίος άρπαξε ένα μπαστούνι hurley και χτύπησε τον επιτιθέμενο πριν τον απομακρύνει από το θύμα του και τον κρατήσει μέχρι να φτάσει η αστυνομία. Η φωτογραφία του Maitie περνάει τώρα από χέρι σε χέρι, και δείχνει έναν φαλακρό, γενειοφόρο Ιρλανδό πατέρα να στέκεται δίπλα στην πισίνα με την κόρη του, όπου τατουάζ σηματοδοτούν τα χέρια ενός συνηθισμένου εργάτη. Δεν έψαχνε για μπελάδες εκείνο το βράδυ, όμως έκανε ένα βήμα μπροστά όταν χρειαζόταν, και ενώ άλλοι κατέγραφαν με τα τηλέφωνα, αυτός έδρασε, έτσι ώστε αυτή η απόφαση να τον τοποθετεί ανάμεσα στους υπερασπιστές του ιρλανδικού λαού. Η Ιρλανδία χρειάζεται χιλιάδες άλλους σαν αυτόν, άντρες έτοιμους να υπερασπιστούν τους γείτονές τους και το πατρογονικό τους δικαίωμα ενάντια σε αυτό το κύμα εισαγόμενης βίας.

Το θύμα βρίσκεται στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα, και είναι ένας άνδρας γύρω στα σαράντα που συνέχιζε την καθημερινή του δουλειά μέχρι που αυτή η επίθεση την κατέστρεψε, οπότε αντιπροσωπεύει κάθε συνηθισμένο Ιρλανδό εργάτη και οικογένεια που είναι τώρα εκτεθειμένη στους δρόμους των πόλεων που έχτισαν. Ο Σουδανός δράστης πέρασε από το Δουβλίνο και είχε άδεια παραμονής στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η αστυνομία τον συνέλαβε ως ύποπτο για απόπειρα δολοφονίας. Οι πρώτες δηλώσεις έκαναν λόγο για έναν πιθανό Σομαλό, όμως αργότερα επιβεβαίωσαν ότι ήταν Σουδανός και παραμένει υπό κράτηση χωρίς να έχει προστεθεί η ταμπέλα του τρομοκράτη. Η ταμπέλα δεν αλλάζει τίποτα, καθώς το μοτίβο είναι σαφές και προέρχεται από περιοχές όπου η βαρβαρότητα με μαχαίρι ανήκει στην καθημερινή βάση των φυλετικών συγκρούσεων και των βάναυσων κωδίκων.

Αυτή η επίθεση δεν έπεσε από καθαρό ουρανό, γιατί βασίζεται σε χρόνια έλλειψης στέγης που καταπνίγουν τις ιρλανδικές οικογένειες, ενώ οι δημόσιες υπηρεσίες λυγίζουν και καταρρέουν υπό το βάρος. Διαμαρτυρίες έχουν ξεσπάσει στην Ballymena και σε άλλες περιοχές, και οι κυβερνητικές δυνάμεις στο Δουβλίνο, το Μπέλφαστ και το Λονδίνο οδήγησαν μαζική μετανάστευση από ασύμβατες ζώνες για δεκαετίες. Άνοιξαν διάπλατα τις πύλες σε άνδρες από το Σουδάν και παρόμοιες χώρες, όπου σε αυτά τα μέρη η βαρβαρότητα είναι αποδεκτή στις καθημερινές σχέσεις, και η φυλετική αφοσίωση και η βία τιμής διαμορφώνουν την ύπαρξη. Το εισήγαγαν αυτό χωρίς επιλογή ή απαίτηση για αφομοίωση, και δεν έδειξαν κανένα σεβασμό για την ανοχή της ιρλανδικής κοινωνίας, έτσι οι επιθέσεις με μαχαίρι πολλαπλασιάζονται, η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων καταρρέει και οι γηγενείς εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους πληρώνουν με αίμα και χαμένη ασφάλεια.

Η ιρλανδική εργατική τάξη κατανοεί τον μηχανισμό, καθώς οι ελίτ κηρύττουν την ποικιλομορφία και προωθούν τη διαίρεση. Πλημμυρίζουν το νησί με μετανάστες που προέρχονται από κοινωνίες οργανωμένες σε γραμμές ξένες προς τις δικές μας, και το κάνουν για να εξασφαλίσουν φθηνό εργατικό δυναμικό και νέους εξαρτημένους ψηφοφόρους, ενώ παράλληλα αποδυναμώνουν οποιαδήποτε σταθερή εθνική αντίσταση. Οι ΜΚΟ επωφελούνται από την κυκλοφορία, τα μέσα ενημέρωσης συσκοτίζουν τις συνέπειες και οι πολιτικοί που σχεδίασαν αυτού του είδους την πολιτική, τώρα καταδικάζουν κάθε νέα οργή κρατώντας τις πύλες ανοιχτές. Αυτό δεν είναι συμπόνια, αλλά υπολογισμός, και είναι ιμπεριαλισμός αναδιαμορφωμένος για το σήμερα, όπου αντί για τους κόκκινους χιτώνες και τους γαιοκτήμονες το όπλο είναι τα ανοιχτά σύνορα και η δημογραφική πίεση. Η καπιταλιστική τάξη θυσιάζει για άλλη μια φορά τον Ιρλανδό εργάτη στο βωμό του κέρδους και της διεθνούς μόδας.

Ο James Connolly είδε τη σύνδεση εδώ και πολύ καιρό, γιατί ο σκοπός της εργασίας είναι ο σκοπός της Ιρλανδίας και ο σκοπός της Ιρλανδίας είναι ο σκοπός της εργασίας. Σήμερα, ο Ιρλανδός εργάτης αντιμετωπίζει εκμετάλλευση στους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας, και αντιμετωπίζει κάτι βαθύτερο, την κλοπή της ίδιας της πατρίδας. Νέοι Ιρλανδοί, άνδρες και γυναίκες, ψάχνουν μάταια για σπίτια, ενώ οι νεοφερμένοι λαμβάνουν προτεραιότητα στην τοποθέτηση και υποστήριξη, τα νοσοκομεία υπερχειλίζουν, τα σχολεία γίνονται αγνώριστα, και οι δρόμοι που κάποτε έμοιαζαν με σπίτι τώρα φέρουν τη συνεχή απειλή βίας που προέρχεται από ξένες διαμάχες και έθιμα. Τα κυβερνώντα κόμματα στο Stormont,το Leinster House και το Westminster έχουν προδώσει τους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν, γιατί μιλούν για ανοχή, ενώ οι απλές οικογένειες υπομένουν τη μισαλλοδοξία του εισαγόμενου εγκλήματος, και στιγματίζουν κάθε φωνή που υψώνεται για τα δικαιώματα των ντόπιων ως εξτρεμιστική, ενώ παράλληλα προστατεύουν τις πηγές αυτού του εξτρεμισμού με βίζες και επιδόματα.

Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί, γιατί το ιρλανδικό έθνος έχει το δικαίωμα να υπάρχει στο δικό του έδαφος με τον δικό του χαρακτήρα διατηρημένο, και αυτό το δικαίωμα πληρώθηκε με αίμα από γενιά σε γενιά, επομένως θα διεκδικηθεί ξανά. Η επίθεση του Maitie Mag Toghearnan ήταν κάτι περισσότερο από την υπεράσπιση ενός ανθρώπου, γιατί ήταν το πρώτο σαφές σημάδι ότι η υπομονή του λαού έχει εξαντληθεί. Οι εργαζόμενοι άνδρες και γυναίκες της Ιρλανδίας παρακολουθούν τις κοινότητές τους να μεταμορφώνονται, βλέπουν την ασφάλειά τους να αφαιρείται, βλέπουν το μέλλον των παιδιών τους να πωλείται για συνθήματα, απορρίπτουν τα ψέματα και δεν θα συναινέσουν στην εξάλειψη του έθνους τους.

Η επανάσταση που παίρνει μορφή δεν θα περιοριστεί μόνο σε ομιλίες ή ψήφους, γιατί θα ξεσπάσει στις τάξεις, στους χώρους εργασίας και στους δρόμους. Θα απαιτήσει σφραγισμένα σύνορα και απέλαση εγκληματιών μεταναστών, θα τερματίσει το εμπόριο που διεξάγουν οι ΜΚΟ και θα αποκαταστήσει την Ιρλανδία για τον ιρλανδικό λαό που έχτισε και υπερασπίστηκε αυτό το νησί. Η παλιά τάξη πραγμάτων που προκάλεσε την κρίση είναι σάπια μέχρι το μεδούλι και πρέπει να σβηστεί. Το αίμα στη λεωφόρο Kinnaird αποτελεί σαφή προειδοποίηση, καθώς οι ελίτ μπορεί να καταγγείλουν τη βία ενώ ακολουθούν τις πολιτικές που την γεννούν ή μπορεί να αντιμετωπίσουν την οργανωμένη αντίσταση ενός έθνους που αρνείται να εξαφανιστεί.

Η ιστορία έχει διδάξει στον ιρλανδικό λαό αυτό το μάθημα επανειλημμένα, από την Ένωση Γης μέχρι την Εξέγερση του Πάσχα, από τον Στρατό Πολιτών του Connolly μέχρι τον μακρύ αγώνα στο Βορρά, όπου το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Όταν ο λαός οργανώνεται και διεκδικεί τα δικαιώματά του, οι καταπιεστές τρέμουν και οι συνθήκες για επαναστατική αλλαγή ωριμάζουν με κάθε νέα επίθεση και κάθε νέα προδοσία. Οι ουρές για στέγαση μεγαλώνουν, οι αναφορές για εγκλήματα πολλαπλασιάζονται, η πίστη στο κράτος εξανεμίζεται και κάθε οργή όπως αυτή στη Λεωφόρο Kinnaird ρίχνει νέο λάδι στη φωτιά.

Κάθε συνειδητός Ιρλανδός και κάθε συνειδητή Ιρλανδή βλέπει τώρα με καθαρά μάτια το βάθος της προδοσίας και την επείγουσα ανάγκη υπεράσπισης των δικαιωμάτων και της κληρονομιάς του λαού του. Ο ιρλανδικός λαός έχει νικήσει ισχυρότερους εχθρούς στο παρελθόν, θα νικήσει και αυτόν, ο καιρός των ημίμετρων έχει τελειώσει, η επανάσταση προχωρά και θα θέσει τα συμφέροντα της ιρλανδικής εργατικής τάξης και του ιρλανδικού έθνους πάνω απ' όλα. Η ώρα σήμανε.

Ἀπό : multipolarpress.com

Καί ποιός εἶναι ὁ οὐσιαστικός αἴτιος ὅλου αὐτοῦ ; 

Ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ : 

« Νομίζω πώς ὁ ἀντισημιτισμός ὑφίσταται ἀναζωπύρωση ἐπεί δή αὐτή τήν στιγμή ἡ Εὐρωπη δέν ἔχει μάθει ἀκόμη πώς νά εἶναι πολυ-πολιτισμική.Καί πιστεύω πώς θά γίνουμε μέρος αὐτοῦ τοῦ ὀδυνηροῦ μετασχηματισμοῦ πού πρέπει νά πραγματοποιηθῇ. Ἡ Εὐρὠπη δέν πρὄκειται νά εἶναι οἱ μονολιθικές κοινωνίες πού κάποτε ἦταν. Οἱ ἑβραῖοι θά βρίσκονται στό ἐπίκεντρο αὐτοῦ τοῦ τεράστιου μετασχηματισμοῦ της. Θά δυσανασχετίσουν πολλοι,λόγῳ αὐτοῦ τοῦ πρωταγωνιστικοῦ μας ῥόλου ἀλλά χωρίς αὐτόν τόν πρωταγωνιστικό ῥόλο καί χωρίς αὐτόν τόν μετασχηματισμό ἡ Εὐρώπη δέν θά ἐπιβιώσῃ.» Τάδε ἔφη ἡ ἑβραία Barbara Lerner Spectre

Οἱ κυβερνήσεις, εἶναι τά ἀπόλυτα δουλικά τους ἐάν δέν εἶναι καί οἱ ἴδιοι ἀπό τήν ἴδια ῤίζα ( πού κατά μεγάλη πλειοψηφία εἶναι ). Διότι, κυττάξτε τόν Μητσοτάκη. Πόσο τυχαῖον ἦταν νά τοποθετήσῃ στό Ὑπουργεῖο Μετανάστευσης καί Ἀσύλου τόν ἑβραῖο Δανιήλ Ἔσδρα πρό 3ετίας  ; 

Ἄν τε μήν άρχίσω μέ τόν Κούλη καί τίς ῥίζες του. Ἀλλά μήπως δέν τά γράφαμε πρό 7 ἐτῶν ; 

Μπενί Σελόν.Φυσικά δέν ἦρθε μόνος,ἔφερνε μαζύ του φάρα πού μᾶς κάθεται στόν σβέρκο μέχρι σήμερα...Μπροστά ἀπό τόν «ἐθνάρχη» ὁ ἐγγονός ἀπό τήν ἀδελφή Κατίγκω, Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης ...

Οἰκογένεια καί ἐξουσία ἕνας ἄρρηκτος δεσμός !

Ὅμως, στοῦ κουφοῦ τήν πόρτα... Καί οἱ κάτοικοι τῆς Ἑλλαδικῆς ἔχουν 50ετή κουφαμάρα ! 

Εἴπαμε, ὅλοι οἱ λαοί τῆς Εὐρώπης θά ξεσηκωθοῦν, ἀκόμη κι᾿οἱ Ἀλβανοί, καί οἱ Ἑλλαδίτες θά βιώνουν τήν κατάστασιν τῆς ψευδοῦς εὐδαιμονίας...

Ἡ Πελασγική