Ἡ Δεξιά καί τό Φιλί τοῦ Θανάτου

 Για όσους έχουν περάσει δεκαετίες χωρίζοντας το μονοπάτι τους από τη δεξιά πτέρυγα του χρήματος, των συμφερόντων και της κυριαρχίας, το μόνο που απομένει είναι να ακολουθήσουν το κάλεσμα της συνείδησης και να κηρύξουν κλειστή κάθε εναπομένουσα δυνατότητα διαλόγου με τους μεσσίες της υπερεθνικιστικής βίας, με εκείνους που επιβάλλουν τη θέλησή τους με ωμή βία και καυχιούνται ότι επιστρέφουν έναν χιλιετή πολιτισμό στην Λίθινη Εποχή. 

Και με τους υποστηρικτές τους, ειλικρινείς ή δουλοπρεπείς. 

Αυτό που απομένει είναι η υπερηφάνεια του ότι έχουμε πολεμήσει...

Τοῦ Roberto Pecchioli

Το annus horribilis ( ἀπαίσια χρονιά ) συνεχίζεται. Ο παράφρων πόλεμος του Ισραήλ εναντίον του Ιράν μπορεί να πλησιάζει στο σημείο χωρίς επιστροφή, και όλοι είμαστε απογοητευμένοι θεατές μιας ανεξήγητης κούρσας προς την άβυσσο. 

Κοιτούσαμε τον Τραμπ με ελπίδα για τη μάχη του ενάντια στο προοδευτικό, μονοπολικό και παγκοσμιοποιημένο κατεστημένο , αλλά αυτή η χρονιά μας έφερε πρώτα την επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας με την απαγωγή του προέδρου της, που σύρθηκε αλυσοδεμένος σε μια αμερικανική φυλακή, στη συνέχεια τη δολοφονία του Ιρανού Ανώτατου Ηγέτη Χαμενεΐ και τον πόλεμο κατά του Ιράν, με όλα όσα συνεπάγεται σε γεωπολιτικούς, ενεργειακούς, οικονομικούς και καταστροφικούς ανθρώπινους όρους. Ελπίζαμε στη σταδιακή αναγνώριση του τέλους της μονοπολικότητας από την Αμερική, και είμαστε απογοητευμένοι θεατές της επίθεσης του διδύμου Ισραήλ-ΗΠΑ στον κόσμο, με τη σιωπηρή συγκατάθεση της Δύσης. Η Ευρώπη παρακολουθεί αβοήθητη χωρίς να αγγίζει την μπάλα. Οι τιμές της ενέργειας εκτοξεύονται στα ύψη και φτάνουν στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, ενώ ο κίνδυνος των χειρότερων αυξάνεται.

Κυρία, αυτή είναι η λίστα. Μεταξύ των παράπλευρων θυμάτων είναι και η Δεξιά των αρχών. Είχε ελπίσει ότι η προεδρία Τραμπ θα σηματοδοτούσε την έναρξη μιας μακροπρόθεσμης πολιτιστικής μάχης ενάντια στην παγκοσμιοποιημένη, υλιστική, φιλελεύθερο-προοδευτική κοσμοθεωρία. Πίστευε ότι είχε έρθει επιτέλους το τέλος στην ανοησία του φύλου , της αφύπνισης και του μηδενιστικού «δεξιού». Αλλά δεν μπορείς να ισιώσεις τα πόδια των σκύλων, και για άλλη μια φορά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει από μέσα. Στο μυθιστόρημά του Το Κάλεσμα της Άγριας Φύσης, ο Jack London- ένας εξελικτικός και θεωρητικός του αγγλοσαξονικού αποικισμού («το βάρος του λευκού ανθρώπου») - αφηγείται την ιστορία του Μπακ, ενός μεγάλου σκύλου που ζει στην πολυτελή έπαυλη ενός δικαστή και πωλείται ως σκύλος έλκηθρου κατά τη διάρκεια του πυρετού του χρυσού μεταξύ Αλάσκας και Καναδά. Ο σκύλος, αποκομμένος από τις ανέσεις του, ζει δραματικές εμπειρίες στο σκληρό περιβάλλον του πάγου, ανακαλύπτει ξανά τα προγονικά του ένστικτα μέχρι που γίνεται ο αρχηγός μιας αγέλης λύκων.

Το κάλεσμα των αγρίων ενστίκτων της πολιτικής δεξιάς είναι πάντα το ίδιο: τάσσεται με το μέρος των ισχυρών, ξεχνώντας το τεράστιο βάρος των πνευματικών, ηθικών και κοινοτικών αρχών που συνοψίζονται στην τριάδα του Θεού, της Πατρίδας και της Οικογένειας. Η πλουτοκρατία δεν έχει αναδυθεί, ούτε η θέληση για εξουσία, αλλά το ένστικτο των δεξιών πολιτικών ηγετών, την αποφασιστική στιγμή, είναι ακλόνητο: πάντα στο πλευρό του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, του ισραηλινού υπερεθνικισμού και των συμφερόντων της βιομηχανικής, οικονομικής και τεχνολογικής ελίτ. Στο όνομα μιας ιδέας ελευθερίας που υπάγεται στην Αγορά, ο μόνος θεός που έχει απομείνει στο έρημο πάνθεον της πραγματικής δεξιάς. Έχει ελάχιστη ομοιότητα με τη νεότερη ετεροθαλή αδερφή της - το δόλωμα - την πολιτιστική, ηθική και πολιτική δεξιά.

Δεδομένου ότι ζούμε σε εποχές όπου όλα αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, οι ελπίδες εξανεμίστηκαν γρήγορα. Ενώ περίμενε να κατανοήσει τη στρατηγική του Τραμπ -αν υπάρχει- η αθεράπευτα αφελής δεξιά των αρχών ξύπνησε από το όνειρό της, μεταφέρθηκε σε έναν εφιάλτη. Χειροκρότησε τον Ντόναλντ στο όνομα του φυσικού νόμου, μιας επιστροφής σε ένα όραμα ζωής που δεν περιορίζεται στο χρήμα και την κυριαρχία, έναν ερμηνευτή των λαϊκών λόγων ενάντια στο χρηματοπιστωτικό και τεχνοκρατικό συνονθύλευμα που κυριαρχεί στη λεγόμενη Δύση. Σήμερα, είναι για άλλη μια φορά ορφανή. Ηττημένη, σιωπηλή, ζαλισμένη, ενώ τεράστιες μάζες ανθρώπων σε όλο τον κόσμο -και ακόμη και στη δική μας χώρα- εκφράζουν την αποστροφή τους για την Αμερική, τον πόλεμο, το Ισραήλ, τη Δύση, τη βαρβαρότητα που αποκαλύπτεται από παλιά άλλοθι. Το κάλεσμα της άγριας φύσης.

Ενώ η κοινή λογική του λαού ακούει έναν Αμερικανό ντυμένο στα λευκά, τον Πάπα Λέοντα, ο οποίος ζητά μια ρεαλιστική, ισχυρή και υπεύθυνη ειρήνη βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό, ο συμπατριώτης του με την πορτοκαλί βέργα απειλεί τους πάντες, βομβαρδίζει και δημοσιεύει γκροτέσκες εικόνες του εαυτού του ως θεραπευτή και θαυματουργού του κόσμου. Στην Ιταλία, το φιλί του θανάτου της εγγύτητας με τον Τραμπ και το Ισραήλ έχει ήδη φέρει την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση, ανίκανη να απελευθερωθεί από την υποταγή της. Η Giorgia Meloni, η καλύτερη φίλη του Ντόναλντ, έχασε καταστροφικά ένα δημοψήφισμα που είχε ήδη κερδίσει, εν μέρει ως τιμωρία για την εξωτερική της πολιτική, τη συνένοχη σιωπή της απέναντι στις περιπέτειες του Ντόναλντ και του Μπίμπι, σε συνδυασμό με τη σιωπή της εντός της ΕΕ. Επιπλέον, επιτίθεται στην ελεύθερη σκέψη με τον νόμο που εξισώνει τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό, δηλαδή απαγορεύει την κριτική του Κράτους του Ισραήλ.

Είναι σαφές στους ανθρώπους ότι το τίμημα του πολέμου και του φυσικού αερίου πληρώνεται με τα πορτοφόλια και το μέλλον τους. Ο Ούγγρος Orbàn έχει βιώσει -μαζί με την εκδίκηση που πληρώνει η κλίκα των Βρυξελλών και οι πληρεξούσιοι του Σόρος- τη ζημιά της εγγύτητας με τον ιμπεριαλισμό. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Vance πέρασε μέρες στο ουγγρικό έθνος υποστηρίζοντας τον Orbàn, ο οποίος ηττήθηκε βαριά μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια διακυβέρνησης. Τώρα ο κοκκινομάλλης αξιωματούχος του Μαρ-α-Λάγκο επιτίθεται επίσης στον Πάπα, και όχι μόνο σε θέματα ειρήνης. Χειροκροτήματα από τους Αμερικανούς ευαγγελικούς, αλλά και ένα αυτογκόλ μεταξύ της αναπτυσσόμενης αμερικανικής καθολικής κοινότητας, η οποία είχε εμπιστευτεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα για πρώτη φορά. Θα είναι ακόμη χειρότερα εδώ. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να ακούσει η πολιτική δεξιά τη φωνή των διανοουμένων της, των μακροχρόνιων αγωνιστών της, των ανθρώπων που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί; Τίποτα δεν θα αλλάξει σήμερα, όπως και χθες. Πράγματι, κάποιοι γοητεύονται από τη σκοτεινή, τρανσεξουαλική τεχνο-δεξιά του Elon Musk και του Peter Thiel, την τυραννία των μηχανών.

Για όσους έχουν περάσει δεκαετίες χωρίζοντας το μονοπάτι τους από τη δεξιά πτέρυγα του χρήματος, των συμφερόντων και της κυριαρχίας, το μόνο που απομένει είναι να ακολουθήσουν το κάλεσμα της συνείδησης και να κηρύξουν κλειστή κάθε εναπομένουσα δυνατότητα διαλόγου με τους μεσσίες της υπερεθνικιστικής βίας, με εκείνους που επιβάλλουν τη θέλησή τους με ωμή βία και καυχιούνται ότι επιστρέφουν έναν χιλιετή πολιτισμό στην Λίθινη Εποχή. 

Και με τους υποστηρικτές τους, ειλικρινείς ή δουλοπρεπείς. 

Ας αποβιβαστούμε από το πλοίο· προσπαθήσαμε, αποτύχαμε. Καμία μνησικακία: εμείς είμαστε που δεν καταλάβαμε, εμείς είμαστε που επιβιβαστήκαμε χωρίς να αναγνωρίσουμε τη διαδρομή. Ίσως ήταν αυτο-υπερεκτίμηση, υπερβολική ελπίδα, ματαιοδοξία. 

Αυτό που απομένει είναι η υπερηφάνεια του ότι έχουμε πολεμήσει, η ίδια υπερηφάνεια με του Ezra Pound στο Canti Pisani. ( The Cantos, Ὕμνοι ) 

«Αλλά το να έχεις κάνει αντί να μην έχεις κάνει, αυτό δεν είναι ματαιοδοξία. Το να έχεις χτυπήσει διακριτικά την πόρτα για να ανοίξει ένας Μπλαντ. Το να έχεις μαζέψει από τον άνεμο μια ζωντανή παράδοση ή από ένα όμορφο αρχαίο μάτι την απαραβίαστη φλόγα, αυτό δεν είναι ματαιοδοξία. Εδώ το λάθος έγκειται σε αυτό που δεν έγινε, στη δυσπιστία που προκάλεσε δισταγμό».

Ἀπό : ereticamente.net

Ἡ Πελασγική