Οἱ ἐξουσιαστές καταστρέφουν τήν Συρία καί μία «ἀρχαία ἑλληνική τραγωδία» ξεκινᾶ

φωτό

Γράφει ὁ Alastair Crooke

Η Συρία έχει διαλυθεί και λεηλατηθεί στο όνομα της «απελευθέρωσης» των Σύριων από την απειλή του ISIS, την οποία είχαν εγκαταστήσει εξαρχής οι ίδιοι –της Ουάσιγκτον.

Ο James Jeffrey, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ιράκ και την Τουρκία, σε μια συνέντευξη του Μαρτίου 2021 στο PBS Frontline, παρουσίασε πολύ ξεκάθαρα το πρότυπο για αυτό που μόλις συνέβη στη Συρία αυτόν τον μήνα:

«Η Συρία, δεδομένου του μεγέθους της, της στρατηγικής της θέσης, της ιστορικής της σημασίας, είναι το κομβικό σημείο για το αν [μπορεί να υπάρξει] ένα σύστημα ασφαλείας υπό αμερικανική διαχείριση στην περιοχή … Και έτσι έχετε αυτή τη γενική συμμαχία που είναι κλειδωμένη με μας. Αλλά… το σημείο άγχους είναι μεγαλύτερο στη Συρία».

( φωτό ἀριστερά, ο James Jeffrey, ορκίζεται ως Ειδικός Εκπρόσωπος για τη Συρία, στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ στις 17 Αυγούστου 2018 ἐδῶ)

Ο Jeffrey εξήγησε (στη συνέντευξη του 2021) γιατί οι ΗΠΑ στράφηκαν προς την υποστήριξη του Jolani και της Hayat Tahrir al-Sham (HTS):

«Έχουμε ζητήσει από τον Mike Pompeo να παραιτηθεί για να μας επιτρέψει να παρέχουμε βοήθεια στο HTS – Έλαβα και έστειλα μηνύματα στο HTS» -Τα μηνύματα που ήρθαν ως απάντηση από το HTS ήταν: «Εμείς [HTS] θέλουμε να γίνουμε φίλοι σας. Δεν είμαστε τρομοκράτες. Απλώς πολεμάμε τον Άσαντ».

Ο συνεντευκτής του PBS Frontline ρωτά: Οι ΗΠΑ «υποστήριζαν έμμεσα την ένοπλη αντιπολίτευση»; Στην οποία ο Jeffrey απαντά:

«Ήταν σημαντικό για εμάς να μην διαλυθεί το HTS… η πολιτική μας ήταν… ήταν να αφήσουμε το HTS στην ησυχία του… Και το γεγονός ότι δεν έχουμε στοχοποιήσει ποτέ [το HTS], το γεγονός ότι ποτέ δεν υψώσαμε τη φωνή μας στους Τούρκους σχετικά με τη συμβίωσή τους μαζί τους — στην πραγματικότητα, χρησιμοποίησα αυτό το παράδειγμα την τελευταία φορά που μίλησα με πολύ ανώτερους Τούρκους — όταν άρχισαν να τσακώνονται για αυτή τη σχέση που έχουμε [οι ΗΠΑ] με τους SDF [Συριακές δημοκρατικές δυνάμεις από Κούρδους, Αρμενίους, Άραβες,Ασσὐριους, Τουρκμένιους καί Καυκασίων στην ανατολικἠ Συρία]».

«Τους είπα: "Κοιτάξτε, η Τουρκία πάντα υποστήριζε ότι μας θέλετε στη βορειοανατολική Συρία, όπως και κάνουν. Αλλά δεν καταλαβαίνετε. Δεν μπορούμε να είμαστε στη βορειοανατολική Συρία χωρίς ένα λειτουργικό περιβάλλον, γιατί έχουμε μόνο εκατοντάδες στρατιώτες εκεί». … Είπα: «Είναι ακριβώς όπως εσείς στην Ιντλίμπ…».

«Θέλουμε να είστε στο Idlib, αλλά δεν μπορείτε να είστε στο Idlib χωρίς να έχετε λειτουργικό περιβάλλον, και αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό το HTS. Τώρα, σε αντίθεση με τις SDF, το HTS είναι επίσημη τρομοκρατική οργάνωση που έχει χαρακτηριστεί από τον ΟΗΕ. Σας έχω παραπονεθεί ποτέ, ή κάποιος Αμερικανός αξιωματούχος, για το τι κάνετε εκεί με το HTS; Όχι…».

Ο David Miller, Βρετανός ακαδημαϊκός, έχει σημειώσει ότι το 2015, ο εξέχων Σύρος Σουνίτης Μουσουλμάνος λόγιος, ο Shaykh al-Yaqoubi  (ο οποίος είναι κατά του Άσαντ), δεν πείστηκε από τις προσπάθειες του Jolani να μετονομάσει την Al Qa’ida σε Jabhat al-Nusra. Ο Jolani, στη συνέντευξή του στο Al-Jazeera το 2013 , επιβεβαίωσε δύο φορές την πίστη του στην Al Qa’ida, λέγοντας ότι έλαβε εντολές από τον ηγέτη της, τον Δρ Ayman [αλ-Ζαουαχίρι] … και αυτές ήταν να μην στοχεύουν τη Δύση. Επιβεβαίωσε τη δική του θέση ως αυτή της σκληρής μισαλλοδοξίας απέναντι σε όσους ασκούσαν ένα «αιρετικό» Ισλάμ.

Ο Miller σχολιάζει :

«Ενώ το ISIS φόρεσε κοστούμι" επέτρεψε να τεμαχιστεί η Συρία από τις ΗΠΑ. κηρύττουν ειρήνη με το σιωνιστικό κράτος. θέλουν ελεύθερες αγορές· και έκοψαν συμφωνίες για το φυσικό αέριο με τους περιφερειακούς θαμώνες τους –οι «αληθινοί πιστοί» τους… στη σουνιτική ομοφυλόφιλη διασπορά δεν έχουν ακόμη ξεπουλήσει – όπως ήταν πάντα το σχέδιο».

«Κατ' ιδίαν, οι σχεδιαστές αυτού του πολέμου από τα κράτη του ΝΑΤΟ, γελούν με την αποστολή νεαρών Σαλαφιστών από όλο τον κόσμο, ως τροφή για τα κανόνια σε μια μηχανή κοπής κρέατος. Οι μισθοί των 2.000 δολαρίων είναι ένας κόκκος άμμου σε σύγκριση με τον πλούτο του φυσικού αερίου και των κατασκευών που αναμένεται να επιστραφεί στα ταμεία της Τουρκίας, του Κατάρ, του Ισραήλ και της Αμερικής. Σκότωσαν την Παλαιστίνη γι' αυτό, και θα περάσουν τα επόμενα 30 χρόνια για να το δικαιολογήσουν, με βάση όποια γραμμή και αν τους προτείνουν οι πανάκριβες εταιρείες δημοσίων σχέσεων που προσέλαβαν το ΝΑΤΟ και τα κράτη του Κόλπου… Η επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος της Συρίας είναι το χαλί του αιώνα ".

Φυσικά, ο λογαριασμός του James Jeffrey δεν ήταν κάτι καινούργιο. Μεταξύ 1979 και 1992, η CIA ξόδεψε δισεκατομμύρια δολάρια χρηματοδοτώντας, εξοπλίζοντας και εκπαιδεύοντας αφγανικές πολιτοφυλακές Μουτζαχεντίν (όπως ο Osama bin Laden) σε μια προσπάθεια να αφαιμάξει την ΕΣΣΔ, οδηγώντας την σε ένα χάος. Από τις τάξεις των Μουτζαχεντίν προέκυψε η Αλ Κάιντα.

«Και όμως, μέχρι τη δεκαετία του 2010, ακόμη και όταν οι ΗΠΑ φαινομενικά βρίσκονταν σε πόλεμο με την Al Qa’ida στο Ιράκ και το Αφγανιστάν –συνεργάζονταν μαζύ της κρυφά – στη Συρία για ένα σχέδιο ανατροπής του Άσαντ. Η CIA ξόδευε περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό ενός ευρέος δικτύου ομάδων ανταρτών για τον σκοπό αυτό. Όπως είπε ο Jake Sullivan στην Υπουργό Εξωτερικών Hillary Clinton σε ένα email που διέρρευσε το 2012, «Η AQ [αλ-Κάιντα] είναι στο πλευρό μας στη Συρία»...

Τα δελτία τύπου της Τουρκίας επιβεβαιώνουν σε μεγάλο βαθμό ότι αυτό το σενάριο του Jeffrey ήταν το τρέχον σχέδιο παιχνιδιού: Ο Ömer Önhon, πρώην ανώτερος πρεσβευτής και αναπληρωτής υφυπουργός αρμόδιος για τη Μέση Ανατολή και την Ασία στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, γράφει ότι:

«Η επιχείρηση για την ανατροπή του καθεστώτος του Άσαντ στη Συρία σχεδιάστηκε σχολαστικά για πάνω από ένα χρόνο, με συντονισμένη συμμετοχή από την Τουρκία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλά άλλα έθνη. Μέσα από διάφορες δηλώσεις κατέστη σαφές ότι η αποχώρηση του Άσαντ προέκυψε από ένα περίπλοκο δίκτυο συμφωνιών μεταξύ σχεδόν όλων των ενδιαφερομένων. Ενώ το HTS εργάζεται ενεργά για την μεταμόρφωσή του – αυτή η μεταμόρφωση μένει να αποδειχτεί».

Αυτή η ιστορία του HTS έχει προηγούμενο: Το καλοκαίρι μετά τον (αποτυχημένο) πόλεμο του Ισραήλ κατά της Χεζμπολάχ το 2006, ο Dick Cheney κάθισε στο γραφείο του και κλαιγόταν για τη συνεχιζόμενη δύναμη της Χεζμπολάχ. Και ακόμη χειρότερο, ότι του φαινόταν πως το Ιράν ήταν ο κύριος ωφελούμενος από τον πόλεμο των ΗΠΑ το 2003 στο Ιράκ.

( Σεπτέμβριος 2006.Cheney-Bandar  φωτό )

Ο προσκεκλημένος του Cheney – ο τότε αρχηγός πληροφοριών της Σαουδικής Αραβίας, Πρίγκιπας Bandar – συμφώνησε ζωηρά (όπως αναφέρει ο John Hannah, ο οποίος συμμετείχε στη συνάντηση) και, προς γενική έκπληξη, ο πρίγκιπας Bandar διακήρυξε ότι εάν το Ιράν θα μπορούσε να περιοριστεί περισσότερο: η Συρία θα ήταν ο «αδύναμος κρίκος» που θα μπορούσε να καταρρεύσει μέσω μιας ισλαμιστικής εξέγερσης. Ο αρχικός σκεπτικισμός του Cheney μετατράπηκε σε ενθουσιασμό καθώς ο Bandar είπε ότι η ανάμειξη των ΗΠΑ μπορεί να ήταν περιττή. Αυτός – ο Bandar – θα ενορχηστρώνει και θα διαχειρίζεται το έργο: «Αφήστε το σε μένα» , είπε. Ο Bandar είπε ιδιαιτέρως στον John Hannah: «Ο βασιλιάς γνωρίζει ότι εκτός από την κατάρρευση της ίδιας της Ισλαμικής Δημοκρατίας, τίποτα δεν θα αποδυνάμωσε περισσότερο το Ιράν από το να χάσει τη Συρία».

Λοιπόν… αυτή η πρώτη προσπάθεια δεν πέτυχε. Οδήγησε σε αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, αλλά τελικά η κυβέρνηση του Προέδρου Άσαντ επέζησε.

Έτσι, ο Jeffrey απλώς επαναλάμβανε το 2021 τη συνέχειά του: το αρχικό «τράβηγμα του χαλιού» υπό την ηγεσία των Wahabbi στη Συρία από τον Κόλπο επρόκειτο απλώς να μετατραπεί σε αντίστροφη μηχανική σε ένα χτύπημα HTS από ένα ανανεωμένο κράμα διαφόρων πολιτοφυλακών που αποτελούνταν κυρίως από πρώην μαχητές (πολλοί όχι από τη Συρία) από τηνal-Qaeda/al-Nusra και ISIS, σε σκηνοθεσία –σε αυτή τη δεύτερη επανάληψη– από την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών και χρηματοδότηση από το Κατάρ .

ΕΔΩ

Έτσι, η Συρία διαλύθηκε και λεηλατήθηκε στο όνομα της «απελευθέρωσης» των Σύριων από την απειλή του ISIS, την οποία είχαν εγκαταστήσει οι ίδιοι –της Ουάσιγκτον– στην πρώτη θέση, και την οποία οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν στη συνέχεια για να δικαιολογήσουν τη βορειοανατολική κατοχή της Συρίας από τις δυνάμεις των ΗΠΑ. Με τον ίδιο τρόπο, το άρρητο μέρος αυτού του σχεδίου είναι να γίνει η κοσμική Συρία –με το νομικό της σύστημα βγαλμένο από τη Γαλλία– «ισλαμική» (« θα εφαρμόσουμε τον ισλαμικό νόμο ») για να δικαιολογηθούν οι ισραηλινές επιθέσεις και οι αρπαγές γης που παρουσιάζονται. ως «αμυντικά μέτρα κατά των τζιχαντιστών».

Φυσικά, είναι σωστό ότι υπάρχουν πιθανότητες να βγουν χρήματα από αυτά τα γεγονότα. Δεν αποδείχθηκε ποτέ, αλλά οι σεισμικές έρευνες πριν ξεκινήσει ο πρώτος πόλεμος στη Συρία το 2011, φάνηκε να δείχνουν ότι μπορεί κάλλιστα να υπάρχουν υποστρώματα κοιτάσματα πετρελαίου ή φυσικού αερίου στη Συρία, πέρα ​​από τα σχετικά μικρά κοιτάσματα στα βορειοανατολικά. Και ναι, η ανοικοδόμηση θα είναι ένα μπόνους για τον παρακμάζοντα κατασκευαστικό τομέα της Τουρκίας.

Ο πάσχων στρατός της Συρίας δεν αποτελούσε άμεση στρατιωτική απειλή για το Ισραήλ από μόνο του . Οπότε μπορεί να αναρωτιέστε, γιατί διαλύουν το μέρος ; «Ο στόχος του Ισραήλ εδώ είναι να καταστρέψει βασικά τη Συρία», λέει ο καθηγητής Mearsheimer. «Δεν είναι σε μεγάλο βαθμό λόγω του Ισραήλ, παρεμπιπτόντως. Νομίζω ότι οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι έπαιξαν πολύ πιο σημαντικό ρόλο από το Ισραήλ – στην καταστροφή της Συρίας». «Η χώρα είναι κατεστραμμένη και δεν ξέρω κανέναν που να πιστεύει ότι οι αντάρτες που έχουν τώρα τον έλεγχο στη Δαμασκό θα μπορέσουν να αποκαταστήσουν την τάξη σε αυτή τη χώρα… Από την άποψη του Ισραήλ, αυτή είναι μια τέλεια κατάσταση». προσθέτει ο Mearsheimer.

Τα πολεμοχαρή γεράκια των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας ήλπιζαν επίσης ότι η Ρωσία θα μπορούσε να τσιμπήσει το δόλωμα μιας κατεστραμμένης Συρίας για να εμπλακεί σε ένα διευρυνόμενο τέλμα στην Μέση Ανατολή.

Όλα αυτά μας οδηγούν απευθείας στη δήλωση του Jeffrey: «Η Συρία, δεδομένου του μεγέθους της, της στρατηγικής της θέσης, της ιστορικής της σημασίας, είναι το κεντρικό σημείο για το εάν [μπορεί να υπάρξει] ένα σύστημα ασφαλείας υπό την αμερικανική διαχείριση στην περιοχή …».

Η Συρία ήταν εξαρχής –από το 1949– «το αντιστάθμισμα» του Ισραήλ στην περιοχή. Αυτό έχει πλέον τελειώσει, αφήνοντας μόνο το Ιράν να αντισταθμήσει την ισραηλινή ώθηση προς ένα «Μεγάλο Ισραήλ». Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί κινητοποιούν ζωηρά τους Αμερικανούς να συμμετάσχουν μαζί τους σε ένα άλλο όργιο καταστροφής – αυτή τη φορά για να πλήξουν το Ιράν .

Γνώριζε η Ρωσία τι συνέβαινε στο Idlib και την ενορχήστρωση μιας μετάβασης της εξουσίας; Φυσικά! Οι πολύ αποτελεσματικές ρωσικές υπηρεσίες πρέπει να γνώριζαν, καθώς αυτό το σχέδιο για τη Συρία βρίσκεται σε εξέλιξη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 ( μέσω του Ινστιτούτου Hudson και του γερουσιαστή Scoop Jackson).

Ο Άσαντ είχε δώσει δείγματα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, το απελπισμένο σχέδιό του με τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Αίγυπτο για μια κίνηση προς μια πιο φιλοϊσραηλινή/φιλοδυτική στάση, με την ελπίδα να εξομαλυνθεί με την Ουάσιγκτον και έτσι να κερδίσει κάποια ελάφρυνση των κυρώσεων.

Το τέχνασμα του Άσαντ απέτυχε – και η Συρία πιθανότατα θα εμφανιστεί ως «αρχαία ελληνική τραγωδία», όπου η τραγωδία εξελίσσεται καθώς οι ηθοποιοί ξετυλίγουν τήν ιδιοσυγκρασία τους. Οι αδρανείς εθνοτικές και θρησκευτικές εντάσεις πιθανόν να αναζωπυρωθούν, θα ανάψουν πυρκαγιές. Το καπάκι είναι κλειστό. Και η Ρωσία δεν επρόκειτο ποτέ να τσιμπήσει το δόλωμα.

Η συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ ήθελε εδώ και καιρό τη Συρία. Και τώρα, την έχουν πάρει. Οποιαδήποτε καταστροφή έπεται είναι δικό τους έργο. Ναι, οι ΗΠΑ – θεωρητικά – μπορεί να επικροτούν τον εαυτό τους για την επίτευξη περισσότερων «ένα αμερικανικό σύστημα διαχείρισης ασφάλειας [και κυρίαρχης ροής ενέργειας]».

Όμως, τα κυρίαρχα στρώματα των ΗΠΑ, ωστόσο, δεν επρόκειτο ποτέ να αφήσουν την Ευρώπη να είναι ενεργειακά ανεξάρτητη. Οι ΗΠΑ χρειάζονται τα ενεργειακά περιουσιακά στοιχεία της Δυτικής Ασίας για τον εαυτό τους – για να εξασφαλίσουν την υπερφόρτωση του χρέους τους. Τα ευρωπαϊκά κράτη παραμένουν σε κατάρρευση, καθώς η χρηματοοικονομική κρίση "δαγκώνει" και η ευρωπαϊκή ανάπτυξη απομακρύνεται.

Άλλοι μπορεί να δουν ένα παράπλευρο σενάριο – ότι μια συγκρουσιακή και πιθανώς εκ νέου ριζοσπαστικοποιημένη Μέση Ανατολή θα επιφέρει περαιτέρω πίεση στις ήδη «ζωντανές» εγχώριες κοινωνικές εντάσεις στην Ευρώπη.

Το Ισραήλ, ωστόσο, απολαμβάνει τη «νίκη» του. Κερδίζοντας τι; Ο πρώην αρχηγός του επιτελείου του IDF και υπουργός Άμυνας «Bogie» Ya'alon το θέτει ως εξής:

«Ο δρόμος της σημερινής ισραηλινής κυβέρνησης είναι να κατακτήσει, να προσαρτήσει, να διαπράξει εθνοκάθαρση … και να δημιουργήσει εβραϊκούς οικισμούς. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι περίπου το 70% των Ισραηλινών, μερικές φορές περισσότεροι, το υποστηρίζουν – ΚΑΙ το Ισραήλ να είναι φιλελεύθερη δημοκρατία».

«Αυτός ο [αντιφατικός] δρόμος θα μας οδηγήσει στον όλεθρο», καταλήγει.

Ποιο άλλο μπορεί να είναι το οριστικό τέλος αυτού του σιωνιστικού σχεδίου; Υπάρχουν περισσότεροι από επτά εκατομμύρια Παλαιστίνιοι μεταξύ του «Ποταμού και της Θάλασσας». Θα εξαφανιστούν όλοι από τον χάρτη;

ἀπό : unz.com

Ἐγώ θά εὐχηθῶ αὐτό πού φοβᾶται ὡς κατάληξιν ὁ πρώην ἰσραηλινός ὑπουργός ἀμύνης Moshe Ya'alon : Αὐτὀς ὁ δρόμος νά τούς ὀδηγήσῃ στόν ὄλεθρον καί νά εἶναι τό τελειωτικό χτύπημα γιά ᾿δαύτους. Ἡ Ὕβρις πού διαπράττουν πρέπει νά τελειώσῃ διά παντός. 

Ἡ Πελασγική

Τό μεγάλο Ἰσραήλ καί ὁ κατακτητής μεσσίας

Γράφει ὁ Ἀλεξάντερ Ντούγκιν

 Μια βαθιά αλλαγή στην παγκόσμια αντίληψη για το Ισραήλ - και ίσως για τον εβραϊκό λαό στο σύνολό του - βρίσκεται σε εξέλιξη. Μετά την καταστροφή που υπέστησαν οι Ευρωπαίοι Εβραίοι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προκάλεσαν ευρύτατο οίκτο, συμπόνια και ειλικρινή συμπάθεια σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό το ηθικό κεφάλαιο διευκόλυνε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Το Ολοκαύτωμα, ή Shoah - που σηματοδοτεί τις φρικαλεότητες και τους διωγμούς που υπέστησαν οι Εβραίοι - λειτούργησε ως θεμέλιο για την παγκόσμια συναίνεση: μετά από τέτοια δεινά, ο εβραϊκός λαός άξιζε αναμφισβήτητα το δικό του κράτος. Αυτό το ιερό καθεστώς του Ολοκαυτώματος έγινε ακρογωνιαίος λίθος της εβραϊκής ταυτότητας και του ηθικού κεφαλαίου.

Οι "φιλόσοφοι" της Σχολής της Φρανκφούρτης διακήρυξαν: εφεξής πρέπει κανείς να σκέφτεται «με βάση το Άουσβιτς». Αυτό σήμαινε ότι η φιλοσοφία, η πολιτική και η ηθική έπρεπε να λάβουν υπόψη τους την κλίμακα των εγκλημάτων που διέπραξαν οι Ευρωπαίοι (κυρίως οι Γερμανοί) εναντίον των Εβραίων. Ο δυτικός πολιτισμός και η ανθρωπότητα στο σύνολό της καλούνταν πλέον να μετανοήσουν.

Το πλαίσιο αυτό στηρίχθηκε στην εικόνα των Εβραίων ως θυμάτων, αναδεικνύοντάς τους σε ιερό λαό. Οι άλλοι [οἱ μή-ἑβραῖοι ]καλούνταν να μετανοήσουν και να μην ξεχάσουν ποτέ την ενοχή τους. Οποιαδήποτε νύξη αντισημιτισμού, πόσο μάλλον προσπάθειες αναθεώρησης του ιερού καθεστώτος των Εβραίων ή της μεταφυσικής του Ολοκαυτώματος, αντιμετωπίστηκε με νομικές επιπτώσεις.

Ωστόσο, η ολοένα και πιο σκληρή πολιτική του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων και των γειτονικών μουσουλμανικών πληθυσμών σταδιακά διέβρωσε αυτή την εικόνα - τουλάχιστον στα μάτια των λαών της Μέσης Ανατολής, οι οποίοι, πρέπει να σημειωθεί, δεν φέρουν καμία ευθύνη για τα εγκλήματα των Ευρωπαίων ναζί. Αντιθέτως, η απορριπτική στάση των Σιωνιστών απέναντι στον τοπικό πληθυσμό προκάλεσε άμεσες διαμαρτυρίες και, τελικά, την αντισιωνιστική Ιντιφάντα.

Η αυτοαντίληψη των Ισραηλινών και των Εβραίων της διασποράς άρχισε επίσης να αλλάζει. Εμφανίστηκε μια αυξανόμενη τάση επίδειξης δύναμης, ισχύος και φιλοδοξίας για τη δημιουργία ενός «Μεγάλου Ισραήλ». Ταυτόχρονα, εντάθηκαν τα μεσσιανικά μοτίβα: η προσδοκία της επικείμενης άφιξης του Μεσσία (Μόσιαχ), τα σχέδια για την ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού (που θα συνεπαγόταν την κατεδάφιση του μουσουλμανικού ιερού χώρου, του τζαμιού Αλ-Άκσα), η επέκταση των εδαφών του Ισραήλ «από θάλασσα σε θάλασσα» και η οριστική επίλυση του Παλαιστινιακού ζητήματος (που περιλάμβανε ακόμη και εκκλήσεις για απέλαση και γενοκτονία των Παλαιστινίων). Οι ιδέες αυτές βρήκαν υποστήριξη σε προσωπικότητες όπως ο Benjamin Netanyahu και σε υπουργούς όπως ο  Itamar Ben-Gvir  και ο Bezalel Smotrich . Διατυπώθηκαν ανοιχτά σε έργα όπως το The King’s Torah του Yitzhak Shapira και στα κηρύγματα ραβίνων όπως ο Kook, Meir Kahane, και ο Dov Lior. Στρατηγικά, περιγράφηκαν ήδη από τη δεκαετία του 1980 σε ένα άρθρο του συμβούλου του Ariel Sharon, στρατηγού Oded Yinon. Το σχέδιο του Γινόν πρότεινε την ανατροπή όλων των καθιερωμένων αραβικών καθεστώτων με εθνικιστικές μπααθιστικές ιδεολογίες, βυθίζοντας τον αραβικό κόσμο στο αιματηρό χάος και εγκαθιδρύοντας το Μεγάλο Ισραήλ.

Μετά από μια δεκαετία Αραβικής Άνοιξης και ιδιαίτερα μετά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του 2023, τα σχέδια αυτά φαίνεται να υλοποιούνται με επιταχυνόμενους ρυθμούς.

Ο Netanyahu ισοπέδωσε τη Γάζα, σκοτώνοντας ανελέητα εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους. Ακολούθησε η επίθεση στον Λίβανο και η εξόντωση της ηγεσίας της Χεζμπολάχ. Ακολούθησαν ανταλλαγές πυραυλικών χτυπημάτων με το Ιράν και ενεργές προετοιμασίες για πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Στη συνέχεια, υπήρξε εισβολή στα εναπομείναντα υψίπεδα του Γκολάν και χτυπήματα στη Συρία. Έναν μήνα πριν, ο Bezalel Smotrich είχε δηλώσει ότι η Δαμασκός θα γινόταν μέρος του Ισραήλ και ο Ben-Gvir υπαινίχθηκε ανοιχτά την κατεδάφιση του τεμένους Αλ Ακσά. Με την πτώση του Bashar al-Assad, το τελευταίο μπααθικό καθεστώς κατέρρευσε, βυθίζοντας τον αραβικό κόσμο στο χάος.

Το Μεγάλο Ισραήλ και η εξόντωση των Παλαιστινίων γίνονται πραγματικότητα μπροστά στα μάτια μας.

Ιδού το καθοριστικό σημείο: οι πολιτικές των δεξιών σιωνιστών γυρίζουν ουσιαστικά τη σελίδα του Ολοκαυτώματος. Το ηθικό κεφάλαιο της θυματοποίησης έχει εξαντληθεί πλήρως. Το Ισραήλ το χρησιμοποίησε για να τροφοδοτήσει την άνοδό του στην εξουσία - το σημερινό τρομερό και αδίστακτο ανάστημά του, που μοιάζει με το μεγαλείο της Παλαιάς Διαθήκης. Οι Εβραίοι δεν λυπούνται πλέον- αντίθετα, είτε φοβούνται, είτε μισούνται, είτε δυσανασχετούν, είτε θαυμάζονται - αλλά, σε κάθε περίπτωση, αναγνωρίζονται ως μια τρομερή και αδίστακτη δύναμη.

Η εβραϊκή ταυτότητα έχει μεταμορφωθεί.

Δεν είναι πλέον σύμβολο ταπείνωσης και πόνου, οι Εβραίοι θεωρούνται πλέον υπόδειγμα κυριαρχίας και θριαμβευτικής νίκης.

Η σκέψη «με βάση το Άουσβιτς»δεν είναι πλέον απαραίτητη. Τώρα, πρέπει να σκεφτεί κανείς «με βάση τη Γάζα».

Η εβραϊκή παράδοση περιέχει προφητείες για δύο Μεσσίες: τον παθόντα («Μεσσία Μπεν Γιοσέφ») και τον θριαμβευτή («Μεσσία Μπεν Δαβίδ»). Μετά το ευρωπαϊκό Ολοκαύτωμα, δόθηκε έμφαση στον πάσχοντα Μεσσία, που θυσιάστηκε ως θύμα. Τώρα, αυτή η θεμελιώδης δομή μετατοπίζεται και ο θριαμβευτής, επιτιθέμενος και νικητής Μεσσίας βρίσκεται στο επίκεντρο.

Αυτή η μετατόπιση είναι πιο έντονη στο ίδιο το Ισραήλ. Αλλά είναι σαφές ότι δεν περιορίζεται μόνο στο Ισραήλ. Το μεσσιανικό αρχέτυπο αλλάζει στις τάξεις των Εβραίων παγκοσμίως.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Donald Trump - ένθερμος υποστηρικτής του δεξιού σιωνισμού και στενός σύμμαχος του Netanyahu - ανέρχεται στην εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεγάλο μέρος της κυβέρνησής του αποτελείται από χριστιανούς σιωνιστές, οι οποίοι είναι έτοιμοι να παράσχουν ακλόνητη υποστήριξη στο Ισραήλ. Για άλλη μια φορά, η πρωτεύουσα της συμπόνιας έχει μετατραπεί σε πρωτεύουσα της επιθετικότητας.

Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό - και θα γίνει ακόμα πιο σημαντικό.

Ωστόσο, πρέπει να αποφεύγονται τα βιαστικά συμπεράσματα, οι αντιδράσεις και οι κρίσεις. Το πρώτο καθήκον είναι να κατανοήσουμε αυτή την κατάσταση πραγμάτων, να συνθέσουμε τα αμέτρητα γεγονότα, συμβάντα και περιστατικά σε μια συνεκτική και μη αντιφατική αφήγηση.

(Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος)

Ἡ Πελασγική

«Πίστις καί Πατρίς»

Χριστιανισμός καί Ἑλληνισμός

 

Στὶς µεγάλες γιορτὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ σκέψι µας φτερουγίζει στὰ παληὰ τὰ χρόνια ὅταν ἀκόμη τὸ ἠθικὸ σκοτάδι ἁπλωνόταν σ᾿ ὅλη τὴ Γῇ κι᾿ ὁ ξεπεσμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπήγαινε ὀλοένα στὸ χειρότερο. Σ΄ αὐτὴ τὴν κατάστασι βρισκόταν ἡ ἀνθρωπότης, ὅταν ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς ἄρχισε νὰ στηρίζῃ τὸ λαμπρὸ καὶ παρήγορο φῶς τῆς ὡραίας του διδασκαλίας, Ἦταν τὸν καιρὀ, ποὺ ἡ ἀνθρωπότης ὀλόκληρη ἑστέναζε, κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῆς ἀρχαίας κοσµοκράτειρας Ρώμης. Τότε ἐφανερώθηκε ὁ Χριστὸς στὴ γῇ. Καὶ -παράξενο - ὁ ἑβραϊκὸς λαός, ποὺ ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνας πρὶν ἐθεωρεῖτο ὡς ὁ «περιοὐσιος λαὸς τοῦ Θεοῦ», δὲν ἐδέχθηκε μ’ ἐνθουσιασμὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά κατεδίωκε τὸν Θεάνθρωπον, ὡς ἐπαναστάτη, νὰ πεθάνῃ πάνω στὸ Σταυρὸ, 

 Καὶ συμφωνοῦν ὅλοι οἱ ἱστορικοί, πὼς θά ἦταν χαμένη καὶ ἄγνωστη ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἂν δὲν τὴν ἐγκολπωνόταν, μὲ λαχτάρα, ὁ Ἑλληνισμός, ποὺ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἦταν σ᾿ ὅλη τὴν Ἀνατολὴ σκορπισµένος. 

 Ἕλληνες πρῶτοι ἄκουσαν ἀπὸ τὸ στόμα τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Πρὸς τοὺς Ἕλληνας οἱ ᾽Απόστολοι ἑκήρυξαν τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Στὴν ἑλληνικὴν ἔγραφαν οἱ Ἀπόστολοι τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ ἀκόμη οἱ πλεῖστοι ἐπίσκοποι τῆς Χριστιανωσύνη ἦταν Ἕλληνες, ὅχι μόνο στὴν Ἀνατολή, ἀλλὰ καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴ Ρώμη. Ἕλληνες ᾖσαν οἱ πλεῖστοι μάρτυρες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἕλληνες παρέλαβον ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους τὴν ἄσβηστη λαμπάδα τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιὰ νὰ τὴν φέρουν σ' ὅλον τὸν κόσμο, κατηχοῦντες καὶ διδάσκοντες τὴν θεία διδασκαλία ποὺ σκορπίζει τὴ Χαρὰ καὶ τὴν Γαλήνην στὶς ψυχὲς καὶ χαρίζει τὸ βάλσαμο τῆς παρηγοριᾶς στὶς καρδιὲς τῶν πονεμένων. 

Ἡ Ἀρχαία Ρώμη καὶ ἡ κυριαρχικὴ ἐξουσία της κατεδίωξαν τὸν Χριστιανισμὸ ὡς ἐχθρόν των. Οἱ Ἕλληνες ὅμως δὲν ἐφοβήθησαν ἀπὸ τοὺς διωγμούς, ἀλλά μὲ μιὰ ὑπέροχη αὐταπάρνησι καὶ θυσία, διαδώσανε τὶς ἀρχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τέσαρες αἰῶνες ἐβάσταξε ἡ πάλη αὐτὴ μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστιανισμοῦ, καὶ ἡ θεία διδασκαλία ἐβγῆκε, ὅπως ἦταν πνεῦμα, νικήτρια. Ἡ Ἀλήθεια ἔλαμψε,. Τὰ σκοτάδια τῆς ἀμἀθειας, τῆς συκοφαντίας ἑσκορπίσθηκαν καὶ φωτεινὸς ὀρθώθηκεν ὁ φάρος τῆς Δικαιοσύνης, τῆς Ἀλληλεγγύης, τῆς Ἐπιεικείας καὶ τῆς Πραότητος. 

 Καὶ τότε πολλοὶ σοφοὶ καταλάβανε πὼς καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι εἶχαν τὶς βάσεις τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας στὰ ἔργα των, στὸ κήρυγμά των, γιατὶ καὶ ἐκεῖνοι ἐδίδασκον τὶς ἴδιες ἀνθρωπιστικὲς ἀρχὲς καὶ ἰδέςς.

 Στὸν Ἑλληνισμόν λοιπὸν χρωστάει ἡ ἀνθρωπότης, ὅπως μᾶς πληροφοροῦν τὰ ἐπίσημα ἱστορικὰ κείμενα, τὸ ὅτι ἐγνώρισε τὸν Χριστιανισμό. Μὲ τὸ αἷμα χιλιάδων µαρτύρων ὁ Ἑλληνισμὸς κατόρθωσε νὰ διαδώσῃ τὴ θεία διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, σ᾿ ὅλην τὴν οἰκουμένην. Χωρὶς τὸν Ἑλληνισμὸ, τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ θὰ ἔμενεν ἄγνωστο. 

Γιὰ τὸν Ελληνισμό ὁ Χριστιανισμὸς ὑπῆρξε τὸ βάπτισμα τῆς Ἀγεννήσεως, Μὲ τὸ Χριστιανισμὸ τὸ Βυζαντινὸ κράτος ἐχωρίσθηκε ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῆς ἁρχαίας Ρώμης. Καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Βυζαντινὸ Κράτος ἐκήρυξε τὸν Χριστιανισμὸν ὡς ἐπίσημη θρησκείαν του καὶ τὸν σταυρὸ γιὰ σύμβολο τῆς Χριστιανωσύνης. Τόσον δὲ στενὰ συνδέθηκαν ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς, ὥστε γιά μᾶς τοὺς Ἕλληνας θρησκεία καὶ Πατρίδα εἶναι πάντα ἀχώριστα, «Πίστις καὶ Πατρὶς» ἕλεγον οἱ Ἕλληνες ἀγωνισταί, Καὶ ἐννοοῦσαν τὴν ὀρθοδοξία καὶ τὸν Ἑλληνισμό. Ὁ Σταυρός, πού ἐφάνηκε στὸν Μέγαν Κωνσταντῖνον, στὸν οὐρανό, μὲ τὰ λόγια «Ἐν τούτῳ Νίκα»  ὑπῆρξεν ὁ δεσμὸς ποὺ ἕνωσε γιὰ πάντα τὸν Ἑλληνισμὸ μὲ τὸν Χριστιανισμό. Τὰ θεία λόγια τοῦ Χριστοῦ,ποὺ ἔκαναν μυριάδες µυριάδων στήθη νά ἀγαλιάσουν, εἶναι ἡ ἀλήθεια τῆς ζωῆς, γιατὶ διδάσκουν τὴν ἀρετή, τὴν ἠθικὴν καὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἠθικά προτερήματα, ποὺ συντελοῦν στὴν ἑδραίωσι τοῦ πολιτικοῦ καὶ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. 

 Ἀπό τό περιοδικό τῆς ΕΟΝ " Ἡ Νεολαία ", 23 Δεκεμβρίου 1939.Τό θέμα "Χριστιανισμός καί Ἑλληνισμός "  τοῦ Λ. Παπαδῆμα. Σέ ψηφιακή μορφή ἐδῶ) 

                                                                 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

Ἡ Πελασγική

Εἰρήνη κι᾿ Εὐδοκία ἡ Αἰωνία Λαχτάρα τοῦ Ἀνθρωπίνου Γένους

φωτό

Είς τὴν εἰδυλλιακὴν διήγησιν τῆς Γεννήσεως, ὅπως μᾶς τὴν μεταδίδει ἡ Γραφή, ὑπάρχει ἕνα ὑπερβατικὸν «ἐπεισόδιον»,μέ δραματικῶς γήϊνον νόημα. Ἡμπορεῖ κανεὶς ν᾿ ἀμφισβητήση
τὴν μορφὴν του - ἂν εἶναι ἄπιστος. Τὸ βαθύτερον ὅμως περιεχόμενόν του εἶναι ἱερὸν δι᾿ ὅλους τοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς ἀπίστους, ποὺ σφαδάζουν ἐπάνω εἰς τὸν φλοιὸν τοῦ πλανήτου αὐτοῦ. 

Οἱ ποιμένες, - λέγει ὁ Εὐαγγελιστής - ἀγραυλοῦσαν τὴν νύκτα ἐκείνην. Ὁπότε ἐνεφανίσθη ἐνώπιόν των πάμφωτος ἄγγελος Κυρίου καὶ τοὺς ἀνεκοίνωσε τὴν καλὴν εἴδησιν τῆς Γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος. Καὶ ἀμέσως κατόπιν προέβαλε σὺν τῷ ἀγγέλῳ πλῆθος στρατιᾶς οὐρανίου αἰνούντων τὸν Θεὸν καὶ λεγόντων : «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἔν ἀνθρώποις εὐδοκία». 

 Εἰς τὰς δύο αὐτὰς λέξεις, τὴν «εἰρήνην» καὶ τὴν «εὐδοκίαν» (τὴν ἀγαθὴν προαίρεσιν, τήν καλὴν θέλησιν, τὴν φιλαλληλίαν) συνοψίζεται ἡ αἰωνία λαχτάρα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ ἡ πεμπτουσία τῆς διδασκαλίας τοῦ ᾿Ιησοῦ. Οὔτε φιλοσοφικόν, οὔτε θεολογικὸν σύστημα ἦλθε νὰ προσφέρῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ ἱδρυτὴς τοῦ χριστιανισμοῦ, Κανόνα ζωῆς πρακτικὸν τοὺς ὑπέδειξε. 

Δύο χιλιετηρίδες ἔχουν παρέλθη ἀπὸ τότε. Καὶ διερωτῶνται πάντοτε οἱ μελετηταὶ τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ εἰς ἐλκυστικότητα μηνύματος τῆς «εἰρήνης» καὶ τῆς εύδοκίας» : Τί ἧτο; Ἧτο ἔκφρασις τοῦ αἰσθήματος τῆς φυγῆς, ποὺ δὲν ἔλειψε πὸτὲ ἀπό τοὺς ἀνθρώπους ; Ἦτο ἕνα αἰσθητικὸν ὄνειρον μὲ τὴν συναίσθησιν τοῦ ἀνεφίκτου; Ἤ ἦτο ἡ ἐλπὶς μιᾶς τελειώσεως, ποὺ ἡμπορεῖ κάποτε νὰ καταστῇ πραγματικότης;

 Πιθανότατα εἶναι καὶ τὰ τρία: καὶ φυγὴ καὶ ὄνειρον καὶ ἐλπὶς, Δι᾿ αὐτὸ καὶ μολονότι ἀπὸ τότε δὲν ἔγινε καμμία οὐσιώδης μεταβολὴ εἰς τα ἀνθρὼπινα πράγματα, ὁ χριστιανισμὸς ἐξακολουθεῖ ὡς μήνυμα νὰ θερμαίνῃ τὰς καρδίας μεγάλου μέρους τῶν θνητῶν καὶ νὰ διατηρῇ τὴν δύναμίν του, ἐν μέσῳ τῶν ἀνέμων τοῦ σκεπτικισμοῦ.

 Αἱ γενεαὶ ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Καὶ μένει πάντα εἰς τὰ ἀνθρώπινα πλάσματα ἡ προσδοκία ὅτι ϑὰ ἔλθῃ κάποτε ἡ ὥρα, ὁπότε ἡ σκληρότης καὶ ἡ πικρία τῆς καϑημερινῆς ζωῆς ϑὰ ἐκλείψουν, τὰ ξίφη θὰ γίνουν ἄροτρα καὶ οἱ λύκοι θὰ παίζουν μὲ τὰ πρόβατα. Ἡ λαχτάρα τῆς «εἰρήνης» καὶ τῆς «εὐδοκίας» δέν θὰ ἐγκαταλείψῃ ποτὲ τὰ στήθη τῶν ἀνθρώπων.

( Ἐφημερίς " ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" τοῦ Πάνου Β. Κόκκα. Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 1955.  ἐδῶ στήν ψηφιακή της μορφή ) 

Χρόνια Πολλά ! 

Ἡ Πελασγική

« Ἐπί γῆς εἰρήνη κι᾿ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»

Μία ἱστορία πού πρέπει νά τήν λέμε κάθε Χριστούγεννα !

Στήν παραμονή τῶν Χριστουγέννων καί τήν ἡμέρα Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 1914, κατά τή διάρκεια τοῦ Ἀ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ἔλαβε χώρα στίς Φλαμανδικές πεδιάδες, ἕνα ἀπό τά πιό ἀξιοσημείωτα γεγονότα στήν ἱστορία τοῦ πολέμου.

Ὁ διαπρεπής ἱστορικός Stanley Weintraub γράφει γιά αὐτό τό πρωτοφανές γεγονός, στό βιβλίο τοῦ "Silent Night" («Σιωπηλή Νύχτα» ἤ «Ἅγια Νύχτα», ὅπως εἶναι γνωστή σε ἐμᾶς).

Προβάλλει τό ἐρώτημα ἐάν ὁ μέσος στρατιώτης ἤθελε πραγματικά νά πεθάνει ἤ νά σκοτώσει ἄλλους γιά τόν Βασιλιᾶ Γεώργιο τον 5ο τῆς Βρετανίας, ἤ γιά τόν Kaiser Wilhelm τῆς Γερμανίας.

Τό ποίημα ἑνός στρατιώτη ἐκείνης τῆς ἐποχῆς λέει : «Ὅλοι αὐτοί πού μᾶς διατάζουν νά πυροβολήσουμε δέν θά βρίσκονται μεταξύ τῶν νεκρῶν καί τῶν κουτσῶν. Ὅταν σιωπᾶ το κάθε τουφέκι, εἴμαστε ὅλοι ἴδιοι».

Στό «Σιωπηλή Νύχτα», ὁ Weintraub περιγράφει τήν αὐθόρμητη ἀνακωχή πού πραγματοποιήθηκε στό No Man's Land, πέντε μῆνες μετά τό ξέσπασμα τοῦ Ἀ΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ἑκατοντάδες μίλια μέσα στό Βέλγιο, τά γερμανικά στρατεύματα εἶχαν παραταχθεῖ μέσα στίς τάφρους, σέ ἀπόσταση πού μποροῦσαν νά ἀκουστοῦν ἀπό τά Γαλλικά, Βελγικά, Βρετανικά καί Καναδέζικα στρατεύματα. Ἕνα ἑκατομμύριο ἦταν ἤδη νεκροί καί παγωμένα κορμιά ἦταν σκορπισμένα μεταξύ τῶν γραμμῶν.

Βρετανικά καί γερμανικά στρατεύματα συναντῶνται στό «No Man's Land» ( ἄς τό ποῦμε οὐδέτερο ἔδαφος), κατά τή διάρκεια τῆς ἀνεπίσημης ἐκεχειρίας τά Χριστούγεννα τοῦ 1914 ( ἀπό ἐδῶ)

Κατά καιρούς μιά λευκή σημαία θά ἀνέβαινε καί μιά ἄοπλη ὁμάδα στρατιωτῶν θά διακινδύνευε μαζεύοντας τούς πληγωμένους καί θάβοντας νεκρούς.

Συχνά ἡ ἄλλη πλευρά θά ἔκανε τό ἴδιο πρᾶγμα, καί περιστασιακά μπορεῖ νά ὑπῆρχε κάποια συναδελφικότητα.

Καθώς τά Χριστούγεννα πλησίαζαν οἱ Γερμανοί ἦταν πολύ καλύτερα ἐφοδιασμένοι ἀπό τούς συμμάχους, καί εἶχαν καί χριστουγεννιάτικα δέντρα καί κεριά στίς τάφρους τους, καθώς καί δῶρα.

Ὁ Weintraub φέρνει στό φῶς τά γεγονότα ἀπό τά ἡμερολόγια, τίς ἐπιστολές, τίς ἐφημερίδες, τίς φωτογραφίες καί ἄλλες πηγές γιά νά περιγράψει τί συνέβη.

Ὅλα ἄρχισαν ὅταν, στήν παραμονή Χριστουγέννων, τοποθέτησαν μερικοί ἀπό τούς Γερμανούς τά ἀναμμένα δέντρα τους στά στηθαῖα τῶν τάφρων.

Αὐτή ἡ ἐνέργεια, σύντομα, πῆρε ἔκταση σέ ὅλη τήν γραμμή. Τό τραγούδι ἄρχισε νά ἀκούγεται καί ἀπό τίς δύο πλευρές. Σύντομα, ἐφημερίδες καί καραβάνες ἄρχισαν πετιοῦνται ἀπό τίς γραμμές.

Τελικά, οἱ πυροβολισμοί σταμάτησαν καί ἄοπλοι στρατιῶτες αὐθόρμητα βγῆκαν ἀπό τίς τάφρους σέ διάφορες θέσεις καί στίς δύο πλευρές.

Ἄρχισαν οἱ χειραψίες, οἱ χαιρετισμοί, καί οἱ ἀνταλλαγές τῶν δώρων!

Πολλοί ἀπό τούς Γερμανούς ἄρχισαν νά μιλοῦν στά ἀγγλικά, καί σύντομα ξεκίνησαν συνομιλίες καί τραγούδια.

Τό τραγούδι πού τραγουδήθηκε καί ἀπό τά δύο στρατόπεδα, τό καθένα στήν γλῶσσα του, ἦταν τό "Silent Night" ("Ἅγια Νύχτα"). Τό κλασσικό χριστουγεννιάτικο τραγούδι "Silent Night" ("Stille Nacht") γράφτηκε, τό 1816, ἀπό ἕναν Γερμανό ἱερέα, τόν Josef Mohr.

Μερικοί ἔκοψαν τά κουμπιά ἀπό τίς στολές τους ἤ καί τά διακριτικά τούς ἀκόμα, καί ἀνταλλάχθηκαν γράμματα καί διευθύνσεις.

Ἄρχισε νά γίνεται δωρεά προσωπικῶν ἀντικειμένων δώρων στήν ἄλλη πλευρά, συμπεριλαμβανομένων καί μεγάλων ποσοτήτων τσιγάρων καί πούρων.

Οἱ ἀξιωματικοί καί στίς δύο πλευρές βρισκόντουσαν σέ πανικό καί προσπάθησαν νά σταματήσουν αὐτές τίς αὐθόρμητες ἐνέργειες ἀπειλῶντας τούς ὅτι θά θεωρηθοῦν ἔνοχοι προδοσίας καί θά ὁδηγηθοῦν σέ στρατιωτικό δικαστήριο, ἀλλά στίς περισσότερες περιπτώσεις δέν ἔδωσε κανένας σημασία!

Τήν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων τό ἴδιο περιστατικό ἐπαναλήφθηκε ἀκόμα πιό ἔντονα, καί τά πυροβόλα ὅπλα παρέμειναν σιωπηλά.

( πηγαίνετε στήν δ/νσή τῆς  φωτό ὅπου μπορεῖτε νά δεῖτε καί ἄλλες καταπληκτικές φωτογραφίες ἀπό τό ἀπίστευτο καί μοναδικό αὐτό γεγονός)

Βαρέλια γερμανικῆς μπύρας δόθηκαν ὡς ἀντάλλαγμα γιά μεγάλες ποσότητες ἀγγλικῆς πουτίγκας δαμάσκηνων. Ἀρκετά περιπλανώμενα βόδια θανατώθηκαν γιά τήν γιορτή.

Σέ μερικές περιπτώσεις, ἐμφανίστηκαν μπάλες ποδοσφαίρου καί ξεκίνησαν παιχνίδια μεταξύ τῶν συμμάχων ἤ μέ τούς Γερμανούς, μέ τούς ὑπόλοιπους στρατιῶτες νά τούς ἐνθαρρύνουν ὡς θεατές!

Τελικά, ἄρχισε νά σκοτεινιάζει καί ὅλοι γύρισαν πίσω στίς τάφρους τους.

Τότε, οἱ ἀξιωματικοί βρῆκαν τήν εὐκαιρία καί ἄρχισαν τίς διαταγές καί σύντομα οἱ πυροβολισμοί ἄρχισαν καί πάλι, ὅπως πρίν, πάνω ἀπό τά κεφάλια τοῦ ἐχθροῦ.

Ἔτσι, σέ λίγο ἀκολούθησε σφαγή.

Στούς σαράντα ὀκτώ μῆνες πού διήρκεσε ὁ πόλεμος, περίπου 6.000 στρατιῶτες πέθαιναν καθημερινά, πολλοί ἀπό τό ἀέριο χλωρίου πού κάθε πλευρά χρησιμοποίησε.

Ὑπῆρξαν μερικές προσπάθειες γιά ἀνακωχή ἤ ἐκεχειρία, ἀλλά τίποτα δέν ὑλοποιήθηκε.

Μεταξύ τῶν πολλῶν ἱστοριῶν, ὁ Weintraub μιλάει γιά ἕναν ἀσήμαντο δεκανέα μέ τό ὄνομα Adolph Hitler, ὁ ὁποῖος βρισκόταν ἀσφαλής, πίσω ἀπό τήν πρώτη γραμμή, μέ μιά ὁμάδα τῆς ἐφεδρείας, στό ὑπόγειο ἑνός μοναστηριοῦ.

Δέν πῆρε κανένα δῶρο, ὅπως οἱ ἄλλοι, πέρα ἀπό τήν ἀνακωχή.

Ὁ Weintraub ἀναρωτιέται ἄν ὁ κόσμος θά ἦταν διαφορετικός, ἐάν δέν εἶχε ἐπιζήσει...

Ὁ Weintraub ἀναρωτιέται, ἐπίσης, τί θά εἶχε συμβεῖ ἐάν ἡ ἀνακωχή αὐτή εἶχε σταματήσει τόν πόλεμο.

Πολλοί θά μποροῦσαν νά ζήσουν καί νά ἀναθρέψουν τίς οἰκογένειες τούς, ἐνῶ ἡ ἱστορία τοῦ 20οῦ αἰῶνα θά ἦταν τελείως διαφορετική.

Ἡ ἱστορία τῆς ἀνακωχῆς ἐνέπνευσε τήν ταινία τοῦ 2005 'Joyeux Noël' (στά ἀγγλικά: 'Merry Christmas'). Τό σενάριο καί ἡ σκηνοθεσία εἶναι τοῦ Christian Carion. Προβλήθηκε ἐκτός συναγωνισμοῦ στό Φεστιβάλ τῶν Καννῶν τό 2005 καί ἦταν ὑποψήφια γιά Βραβεῖο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Ἀπό : Κόκκινος Οὐρανός,ἐδῶ καί ἐδῶ

Ἀπό δημοσίευμα τοῦ Χένρυ Μακόου, σχετικῶς μέ τήν Χριστουγεννιάτικη ἐκεχειρία τοῦ 1914. διαβάζουμε ἀπό τόν ἐπίλογο τοῦ θέματοε ὄπου βρίσκεται ὅλη ἡ οὐσία:

Τά Χριστούγεννα τούς ὑπενθύμισαν ὅτι εἶχαν περισσότερα κοινά στόν Ἰησοῦ Χριστό καί τό Εὐαγγέλιο τῆς Ἀγάπης παρά μέ τούς καμπαλιστές (σατανιστές) τραπεζῖτες πού εἶχαν ἐπινοήσει αὐτόν τόν πόλεμο γιά νά τούς σκοτώσουν.

«Ὁ συνολικός ἀριθμός στρατιωτικῶν καί ἀμάχων ἀπωλειῶν στόν Πρῶτο Παγκόσμιο Πόλεμο ἦταν πάνω ἀπό 37 ἑκατομμύρια: πάνω ἀπό 16 ἑκατομμύρια θάνατοι καί 20 ἑκατομμύρια τραυματίες, κατατάσσοντάς τον στίς πιό θανατηφόρες συγκρούσεις στήν ἀνθρώπινη ἱστορία» -βικιπαίδεια-

Ἡ Χριστουγεννιάτικη Ἐκεχειρία τοῦ 1914 καταδεικνύει πῶς ἡ κοινή πεποίθηση ἑνός Σωτῆρα πού γεννήθηκε στή Βηθλεέμ πού μοιράζεται μεταξύ ἐχθρῶν μπορεῖ νά κάνει φίλους ἀκόμη καί τούς πιό πικρούς ἐχθρούς.

Ὅταν οἱ Βρετανοί ἄκουσαν τούς Γερμανούς νά τραγουδοῦν ἕνα τραγούδι γιά ἕνα μικρό μωρό πού γεννήθηκε σέ ἕναν στάβλο, ἑνώθηκαν στό τραγούδι "Silent Night".

Εἶναι ἐκπληκτικό πῶς ἕνα τραγούδι γιά ἕνα μικρό νεογέννητο μωρό θά μποροῦσε νά παρακινήσει τούς ἐχθρούς νά ἀφήσουν τά ὅπλα τους καί νά ἀγκαλιάσουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον ὡς φίλοι.

Ὅταν ἐκεῖνοι ἀπό τίς δύο πλευρές τῶν χαρακωμάτων συνειδητοποίησαν ὅτι ὁ Χριστός πού ἤξεραν ἦταν ἐπίσης ὁ Χριστός πού ἤξερε ὁ ἀντίπαλός τους, ποιά ἄλλη ἀπάντηση θά μποροῦσε νά ὑπάρξει ἀπό τό νά ἑδραιωθεῖ ἡ εἰρήνη μεταξύ τῶν ἀδελφῶν;

Γι' αὐτό ἀξίζει νά λέγεται αὐτή ἡ ἱστορία κάθε Χριστούγεννα.

Ὁ Χριστός ἦρθε γιά νά φέρει εἰρήνη καί ἄφεση ἁμαρτιῶν σέ ἕναν ταραγμένο κόσμο. Ἡ γνώση τοῦ Χριστοῦ ἐξακολουθεῖ νά φέρνει ἐλευθερία καί εἰρήνη σέ ὅλους ὅσους Τόν συναντοῦν.

Ἡ Χριστουγεννιάτικη Ἐκεχειρία τοῦ 1914 εἶναι μιά λαμπερή μαρτυρία γιά τά λόγια πού εἶπε ἕνας ἄγγελος ἐκεῖνα τά πρῶτα Χριστούγεννα πρίν ἀπό τόσα χρόνια, « Ἐπί γῆς εἰρήνη κι᾿ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Καλά ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ σέ ΟΛΟΥΣ!

( henrymakow.com)

Ἡ Πελασγική

Ἀπόψε, Ἅγια Νύχτα !

 

Νά ‘μουν τοῦ σταύλου ἕν’ ἄχυρο ( Κωστῆς Παλαμᾶς ) 

Χριστούγεννα  ( Κωστῆς Παλαμᾶς )

Χριστούγεννα Τοῦ Χωριοῦ (Κωνσταντῖνος Χατζόπουλος)

Ἡ Καμπάνα Τοῦ Χωριοῦ 

Ἡ Πελασγική

Νύχτα Χριστουγεννιάτικη

Τοῦ Γεωργίου Δροσίνη (1859-1951), ποιητή, πεζογράφου, ἀκαδημαϊκοῦ, 

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ», ἔτος β’, τόμος τέταρτος, τεῦχος 45, Χριστούγεννα 1949

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

Ἡ Πελασγική

Τραμπισμός, Πραγματισμός καί τό τέλος τῆς Φιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης

Τοῦ Ἀλεξάντερ Ντοῦγκιν

 Πώς συμβιβάζεται η πολυπολικότητα με τον τραμπισμό; Δεν είναι ακόμη σαφές. Μεταξύ των τραμπιστών υπάρχουν αυτοί που μπορούν να συμφωνήσουν με την πολυπολικότητα και αυτοί που είναι αντίθετοι. Οι νεοσυντηρητικοί δεν συμμετέχουν άμεσα στον τραμπισμό (όντας παγκοσμιοποιητές), αλλά η επιρροή τους εξακολουθεί να είναι παρούσα.

Η αμερικανική ηγεσία δεν ταυτίζεται απόλυτα με τη μονοπολικότητα, ούτε αποτελεί συνώνυμο της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι για να επιτευχθεί. Ορισμένοι από αυτούς δεν έρχονται σε αντίθεση με την πολυπολικότητα. Κάποιοι από αυτούς το κάνουν.

Το πιο συναρπαστικό είναι ποια ιδεολογία σκοπεύει να παρουσιάσει ο Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον κόσμο. Πρέπει να προτείνει κάτι πραγματικά νέο και ελκυστικό. Μέχρι τώρα υπάρχουν μόνο υπονοούμενα και υπαινιγμοί. Αλλά η παλιά φιλελεύθερη παγκοσμιοποιητική ιδεολογία έχει τελειώσει.

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Τραμπ θα επιλέξει τον πραγματισμό. Όμως ο πραγματισμός είναι μία ανεπτυγμένη (και μάλιστα πολύ αμερικανική) φιλοσοφία. Έχει την οντολογία και την ηθική του, τις πολιτικές του εφαρμογές και τις πρακτικές του συνέπειες. Ο πραγματισμός είναι ιδεολογία. Δεν είναι στ' αλήθεια πραγματιστικός.

Ο πραγματισμός δεν είναι πραγματιστικός (με την καθημερινή έννοια). Είναι ένα είδος φαινομενολογίας. Ταιριάζει καλά με τον ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός επίσης είναι πολιτική φιλοσοφία και ένα είδος ιδεολογίας. Είναι συναρπαστικό να παρακολουθεί κανείς αυτή την ανάδυση του ιδεολογικού τραμπισμού.

Ο πραγματισμός βασίζεται στη απουσία προδιαγραφών. Τα πράγματα είναι όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι. Επομένως, δεν υπάρχει ισχυρός νόμος ούτε για το υποκείμενο ούτε για το αντικείμενο. Μόνο μια διεργασία δημιουργίας. Συνεχής έλεγχος της πραγματικότητας και δημιουργία της πραγματικότητας.

Ο Elon Musk προσπαθεί τώρα να αντικαταστήσει την κανονιστική ολοκληρωτική στρατηγική των φιλελεύθερων κληροδοτημένων μέσων ενημέρωσης με τον πραγματιστικό ρεαλισμό των αμερόληπτων και ανεξέλεγκτων κοινωνικών υπηρεσιών - το http//x.com/ χρησιμεύει ως παράδειγμα. Η απουσία προδιαγραφών μπορεί να είναι ένα από τα θεμέλια του τραμπισμού. 

Ἀπό : geopolitika.ru  

φωτό

Γιά νά νοήσουμε τήν φιλοσοφική θεώρησιν τῆς φυσιογνωμίας τοῦ Τράμπ καί τοῦ τί σημαίνει ἡ νέα ἐξουσία του στίς ΗΠΑ καί κατά συνέπεια οἰ προεκτάσεις της σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο, καλό εἶναι νά διαβάσουμε ἀκόμη μία φορά παλαιότερο δημοσιεύμά μας τό ὁποῖο σκιαγραφοῦσε ὄχι ἁπλῶς τήν προσωπικότητα Τράμπ ἀλλά τήν ἐπέκτασίν της σέ ἕνα εἶδος ἐσμοῦ πού ἀναποφεύκτως ἔχει καταστεῖ πραγματικότης μέ τήν παρουσία, ἄσκησιν πολιτικῆς καί ἔκφρασιν λόγου τοῦ Τράμπ, στήν παγκόσμια πολιτική σκηνή σχεδόν μία δεκαετία τώρα. 

Διαβάζουμε : 

Τράμπ - Μία Μυστικιστική φιγούρα Ἱστορικῶν διαστάσεων

Θέλω νά σᾶς θυμίσω μία δήλωσιν τοῦ Χένρυ Κίσσινγκερ,γιά τόν Τράμπ, ἀπό τήν πρώτη ἐκλογή του τό 2016. Εἶχε πεῖ  πώς « τό χάος ἐπικρατεῖ στόν κόσμο», μετά ἀπό αὐτό τό ἀποτέλεσμα λές καί ἦταν ὅ,τι πιό παράλογο θά μποροῦσε νά φανταστῆ κανείς, σέ ἀντίθεσιν μέ τήν ἐκλογή τῆς Χίλλαρυ ( τήν ὁποία ἤθελε νικήτρια) πού θά ἦσαν ὅλα πολύ φυσιολογικά !  

Καί πρόσθεσε κάτι πού εἰδικῶς γιά τίς ἐξελίξεις στήν Μέση Ἀνατολή καί Εὐρώπη, ἔχει μεγάλη ἀξία σήμερα : 

«Ὅλοι οἱ πρωταγωνιστές στήν Μέση Ἀνατολή, ἡ Κίνα, ἡ Ῥωσσία καί ὡς ἕνα σημεῖο ἡ Εὐρώπη, πρέπει νά λάβουν μεγάλες στρατηγικές ἀποφάσεις » 

Θά ἀναρωτιόμουν τί θά ἔλεγε, ἐάν ζοῦσε, γιά τήν δεύτερη νίκη τοῦ Τράμπ,ἀλλά μᾶλλον θά ἦταν κάτι πολύ περιττό ἀπό τήν στιγμή πού ἕνα τέτοιο ἄτομο, ξεκάθαρα πολεμοκάπηλο γεράκι μέ τά λεγόμενά του καί τίς προτιμήσεις του εἶναι ἕνα ἀνοιχτό βιβλίο. Ἀλλά ταυτοχρόνως ἀποδεικνύεται πώς ὁ Τράμπ ἐξ ἀρχῆς δέν ἦταν ἕνας ἁπλός ὑποψήφιος ἀλλά τό πρόσωπο πού θά ἄλλαζε μαζύ μέ τήν πολιτική τῶν ΗΠΑ καί τήν Ἱστορία, ἀλλά καί κυρίως τό πρόσωπο πού θά εἶχε τέτοια ἐπιρροή πού θά δημιουργοῦσε ἕνα ῥεῦμα πανίσχυρο τό ὁποῖο θά ἄντεχε σέ τέτοιο βαθμό πού θά τόν ἔκανε μετά ἀπό 4 χρόνια καί πάλι Πρόεδρο τῶν ΗΠΑ. Αὑτός εἶναι ὁ Τραμπισμός.

Καί ἐδῶ ἔγκειται καί ἡ μεγάλη σημασία γιά τά λεγόμενα Κίσσιγκερ σχετικῶς μέ τήν Μέση Ἀνατολή καί τήν Εὑρώπη.  

Περιμένομε λοιπόν νά ᾿δοῦμε τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς πολιτικῆς πού ἐκ τῶν δημιουργηθέντων πραγμάτων διαμορφώνεται ἤδη σέ ἕνα ἐπίπεδο ὑψηλῶν προσδοκιῶν γιά νά ἀποδειχθῆ ὅ,τι δικαίως πῆρε τίς διαστάσεις πού πῆρε μία προσωπικότητα πού πρέπει καί ἐπιβάλλεται νά ἔχει ὡς πρώτιστο καθῆκον θά ἔλεγα, τήν καλλιέργεια τῆς ὑστεροφημίας της. Κἀτι πού θά ἀποβῆ σέ ὥφελος τῆς Ἀνθρωπότητος.

Ἔτσι γιά νά σταθῇ ἐπάξια δίπλα σέ μεγάλες, πολιτικές προσωπικότητες τῆς Ἱστορίας τῶν ΗΠΑ ! 

Ἡ Πελασγική

Τά Χριστούγεννα τοῦ τεμπέλη

(φωτό ἀριστερά)
Στὴν ταβέρνα τοῦ Πατσοπούλου, ἐνῷ ὁ βορρᾶς ἐφύσα, καὶ ὑψηλὰ εἰς τὰ βουνὰ ἐχιόνιζεν, ἕνα πρωί, ἐμβῆκε νὰ πίῃ ἕνα ρώμι νὰ ζεσταθῇ ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος, διωγμένος ἀπὸ τὴν γυναῖκά του, ὑβρισμένος ἀπὸ τὴν πενθεράν του, δαρμένος ἀπὸ τὸν κουνιάδον του, ξωρκισμένος ἀπὸ τὴν κυρα-Στρατίναν τὴν σπιτονοικοκυράν του, καὶ φασκελωμένος ἀπὸ τὸν μικρὸν τριετῆ υἱόν του, τὸν ὁποῖον ὁ προκομμένος ὁ θεῖός του ἐδίδασκεν ἐπιμελῶς, ὅπως καὶ γονεῖς ἀκόμη πράττουν εἰς τὰ «κατώτερα στρώματα», πῶς νὰ μουντζώνῃ, νὰ βρίζῃ, νὰ βλασφημῇ καὶ νὰ κατεβάζῃ κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατὰ καὶ κόλλυβα. Κ᾽ ἔπειτα, γράψε ἀθηναϊκὰ διηγήματα!

Ὁ προβλεπτικὸς ὁ κάπηλος, διὰ νὰ ἔρχωνται ἀσκανδαλίστως νὰ ψωνίζουν αἱ καλαὶ οἰκοκυράδες, αἱ γειτόνισσαι, εἶχε σιμὰ εἰς τὰ βαρέλια καὶ τὰς φιάλας, πρὸς ἐπίδειξιν μᾶλλον, ὀλίγον σάπωνα, κόλλαν, ὀρύζιον καὶ ζάχαριν, εἶχε δὲ καὶ μύλον διὰ νὰ κόπτῃ καφέν. Ἀλλ᾽ ἔβλεπες πρωὶ καὶ βράδυ νὰ ἐξέρχωνται, ἀτημέλητοι καὶ μισοκτενισμέναι, γυναῖκες φέρουσαι τὴν μίαν χεῖρα ὑπὸ τὴν πτυχὴν τῆς ἐσθῆτος, παρὰ τὸ ἰσχίον, καὶ τοῦτο ἐσήμαινεν, ὅτι τὸ ὀψώνιον δὲν ἦτο σάπων, οὔτε ὀρύζιον ἢ ζάχαρις.

Ἤρχετο πολλάκις τῆς ἡμέρας ἡ γρια-Βασίλω, πτωχή, ἔρημη καὶ ξένη στὰ ξένα, ἥτις δὲν εἶχε προλήψεις, κ᾽ ἔπινε φανερὰ τὸ ρούμι της. Ἤρχετο καὶ ἡ κυρα-Κώσταινα ἡ Κλησιάρισσα, ἥτις ἐβοηθοῦσε τὸ κατὰ δύναμιν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἱσταμένη πλησίον τοῦ μανουαλίου, διὰ νὰ κολλᾷ τὰ κηρία, καὶ ὅσας πεντάρας ἔπαιρνε τὴν Κυριακήν, ὅλας τὰς ἔπινε, μετ᾽ εὐσυνειδήτου ἀκριβείας, τὴν Δευτέραν, Τρίτην καὶ Τετάρτην.

Ἤρχετο κ᾽ ἡ Στρατίνα, νοικοκυρὰ μὲ δύο σπίτια, ὁποὺ ἐφώναζεν εἰς τὴν αὐλόπορταν, εἰς τὸν δρόμον καὶ εἰς τὸ καπηλεῖον ὅλα τὰ μυστικά της, δηλ. τὰ μυστικὰ τῶν ἄλλων, καὶ μέρος μὲν αὐτῶν ἔμενον εἰς τὴν αὐλήν, μέρος δὲ ἔπιπτον εἰς τὸ καπηλεῖον, καὶ τὰ περισσότερα ἐχύνοντο εἰς τὸν δρόμον· κ᾽ ἐξωνομάτιζε τὸν κόσμον, ποία νοικάρισσα τῆς καθυστερεῖ δύο νοίκια, ποῖος ὀφειλέτης τῆς χρεωστεῖ τὸν τόκον, ποία γειτόνισσα τῆς ἐπῆρεν ἕνα εἶδος, δανεικὸν κι ἀγύριστον. Ὁ μαστρο-Δημήτρης ὁ φραγκορράφτης τῆς ἐχρωστοῦσε τρία νοίκια, ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος πέντε, καὶ τὸν μῆνα ποὺ ἔτρεχεν, ἕξ. Ἡ Λενιὼ ἡ κουμπάρα της τῆς πέρασε δευτέραν ὑποθήκην μὲ δόλον εἰς τὸ σπίτι, καὶ τώρα ἦτον ἀνάγκη νὰ τρέχῃ εἰς δικηγόρους καὶ συμβολαιογράφους διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὰ δίκαιά της. Ἡ Κατίνα, ἡ ἀνεψιά της ἀπ᾽ τὸν πρῶτον ἄνδρα της, τῆς εἶχεν ἀφήσει ἕνα ἀμανάτι διὰ νὰ τὴν δανείσῃ δέκα δραχμάς, καὶ τώρα κατὰ τὴν ἐκτίμησιν δύο χρυσοχόων ἀπεδείχθη ὅτι τὸ ἀσημικὸν ἦτο κάλπικον καὶ δὲν ἤξιζεν οὔτε ὅσον ἤξιζαν τὰ δύο φυσέκια μὲ τὲς σκουριασμένες μπακίρες ― τὰς ὁποίας, ἀφοῦ, κατὰ τὴν συνήθειάν της (αὐτὸ δὲν τὸ ἔλεγεν, ἀλλ᾽ ἦτο γνωστόν), ἔβγαλεν ἔξω τὸν γερο-Στρατήν, τὸν ἄνδρα της, τὴν κόρην της, τὴν Μαργαρίταν, καὶ τὴν ἐγγονήν της, τὴν Λενούλαν, ἤνοιξε τὴν κρύπτην, ἀπέθεσεν ἐκεῖ τὸ ἐνέχυρον, ἔβγαλε τὸ κομπόδεμα, ἔλαβε τὰ φυσέκια, καὶ τὰ ἐνεχείρισε μὲ τρόπον, ὁποὺ ἐσήμαινε νὰ τὰ δώσῃ καὶ νὰ μὴν τὰ δώσῃ, κ᾽ ἐφαίνοντο ὡς νὰ ἐκολλοῦσαν στὰ χέρια της, εἰς τὴν πτωχὴν τὴν Κατίναν.

Ἡ Ἀσημίνα, ἡ παλαιὰ νοικάρισσά της, τραγουδίστρα τὸ ἐπάγγελμα, ὅταν ἐξεκουμπίσθη κ᾽ ἔφυγε, τῆς ἐχρωστοῦσε τρία μηνιάτικα κ᾽ ἐννέα ἡμέρας. Καὶ τὰ μὲν ἔπιπλα, ὁποὺ ἔπρεπε κατὰ δίκαιον τρόπον νὰ τὰ ἐκχωρήσῃ εἰς τὴν σπιτονοικοκυράν, τὰ παρέδωκεν εἰς τὸν καῦκόν* της, τὸν τελευταῖον ἀγαπητικόν της, ποὺ νὰ τσάκιζε τὸ πόδι της, νὰ μὴν εἶχε σώσει ποτέ… καὶ εἰς αὐτὴν δὲν ἔδωκεν ἄλλο τίποτε, παρὰ ἕνα παλιοφυλαχτὸν ἐκεῖ, λιγδιασμένον, καὶ τῆς εἶπε μυστηριωδῶς ὅτι αὐτὸ περιεῖχε τίμιον ξύλον… Σὰν ἐγκρεμοτσακίσθη κ᾽ ἔφυγε, τὸ ἀνοίγει καὶ αὐτὴ ἐκ περιεργείας, καὶ ἀντὶ τιμίου ξύλου, τί βλέπει;… κάτι κουρέλια, τρίχας, τούρκικα γράμματα, σκοντάμματα, μαγικά, χαμένα πράματα… Τ᾽ ἀκοῦτε σεῖς αὐτά;

Εἰσῆλθε ριγῶν ὁ μαστρο-Παυλάκης καὶ ἐζήτησεν ἕνα ρώμι. Τὸ παιδὶ τοῦ καπηλείου, ὁποὺ τὸν ἤξευρε καλά, τοῦ εἶπεν·

―Ἔχεις πεντάρα;

Ὁ ἄνθρωπος ἔσεισε τοὺς ὤμους μὲ τρόπον διφορούμενον.

― Βάλε σὺ τὸ ρούμι, εἶπεν.

Πῶς νὰ ἔχῃ πεντάρα; Καλὰ καὶ τὰ λεπτά, καλὴ κ᾽ ἡ δουλειά, καλὸ καὶ τὸ κρασί, καλὴ κ᾽ ἡ κουβέντα, ὅλα καλά. Καλύτερον ἀπ᾽ ὅλα ἡ ρᾳστώνη, τὸ δόλτσε φὰρ νιέντε* τῶν ἀδελφῶν Ἰταλῶν. Ἂν εἰς αὐτὸν ἀνετίθετο νὰ συντάξῃ τὸν κανονισμὸν τῆς ἑβδομάδος, θὰ ὥριζε τὴν Κυριακὴν διὰ σχόλην, τὴν Δευτέραν διὰ χουζούρι, τὴν Τρίτην διὰ σουλάτσο, τὴν Τετάρτην, Πέμπτην καὶ Παρασκευὴν δι᾽ ἐργασίαν, καὶ τὸ Σάββατον διὰ ξεκούρασμα. Ποῖος λέγει ὅτι αἱ ἑορταὶ εἶναι παραπολλαὶ διὰ τοὺς ὀρθοδόξους Ἕλληνας, καὶ αἱ ἐργάσιμοι εἶναι πολὺ ὀλίγαι; Αὐτὰ τὰ λέγουν ὅσοι δὲν ἔκαμαν ποτὲ σωματικὴν ἐργασίαν καὶ ἠξεύρουν μόνον διὰ τοὺς ἄλλους νὰ θεσμοθετοῦν.

Ἀκριβῶς τὴν ὥραν ταύτην ἦλθεν ἀπ᾽ ἀντικρὺ ὁ Δημήτρης ὁ φραγκορράφτης, διὰ νὰ πίῃ τὸ πρωινόν του. Μόνην παρηγορίαν εἶχε νὰ κάμνῃ αὐτὰ τὰ συχνὰ ταξιδάκια, καθὼς τὰ ὠνόμαζε. Διέκοπτεν ἐπὶ πέντε λεπτὰ τὴν ἐργασίαν του δέκα φορὰς τὴν ἡμέραν, καὶ ἤρχετο νὰ πίῃ ἕνα κρασί. Ἔπαιρνεν ἐργασίαν ἀπὸ τὰ μαγαζειὰ κ᾽ ἐδούλευεν ὡς κάλφας εἰς τὸ δωμάτιόν του. Εἰσῆλθε καὶ παρήγγειλεν ἕνα κρασί. Εἶτα ἰδὼν τὸν Παῦλον:

― Βάλε καὶ τοῦ μαστρο-Παυλάκη ἕνα ρούμι, εἶπεν.

Ὡς ἀπὸ Θεοῦ σταλμένος διὰ νὰ λύσῃ τὸ ζήτημα τῆς πεντάρας μεταξὺ τοῦ πελάτου καὶ τοῦ ὑπηρέτου, ἐκάθισε πλησίον τοῦ Παύλου καὶ ἤρχισε τοιαύτην ὁμιλίαν, ἡ ὁποία ἦτο μὲν συνέχεια τῶν ἰδίων λογισμῶν του, εἰς δὲ τὸν Παῦλον ἐφάνη ὡς συνηγορία ὑπὲρ τῶν ἰδικῶν του παραπόνων.

― Ποῦ σκόλη καὶ γιορτή, μαστρο-Παυλέτο, φίλε μου, εἶπεν· οὔτε καθισιό, οὔτε χουζούρι. Τ᾽ Ἁι-Νικολάου δουλέψαμε, τ᾽ Ἁι-Σπυρίδωνα δουλέψαμε, τὴν Κυριακὴ προχθὲς δουλέψαμε. Ἔρχουνται Χριστούγεννα, καὶ θαρρῶ πὼς θὰ δουλεύουμε χρονιάρα μέρα.

Ὁ Παῦλος ἔσεισε τὴν κεφαλήν.

― Θέλω κάτι νὰ πῶ, ἀλλὰ δὲν ξέρω γιὰ νὰ τὰ σταμπάρω περὶ γραμμάτου, μαστρο-Δημήτρη μου, εἶπε. Μοῦ φαίνεται πὼς αὐτοὶ οἱ μαστόροι, αὐτοὶ οἱ ἀρχόντοι, αὐτὴ ἡ κοινωνία πολὺ κακὰ ἔχουν διωρισμένα τὰ πράγματα. Ἀντὶ νὰ εἶναι ἡ δουλειὰ μοιρασμένη ἴσα στὶς καθημερινές, πέφτει μονομιᾶς καὶ μονομπάντα. Δουλεύουμε βιαστικὰ τὶς γιορτάδες, καὶ ὕστερα χασομεροῦμε βδομάδες καὶ μῆνες τὶς καθημερινές.

― Εἶναι κ᾽ ἡ τεμπελιὰ στὸ μέσο, εἶπε μετὰ πονηρᾶς αὐθαδείας τὸ παιδὶ τοῦ καπηλείου, ὠφεληθὲν ἀπὸ μίαν στιγμὴν καθ᾽ ἣν ὁ ἀφέντης του εἶχεν ὁμιλίαν εἰς τὸ κατώφλιον τῆς θύρας καὶ δὲν ἠδύνατο ν᾽ ἀκούσῃ.

― Ἂς εἶναι, τί νὰ σοῦ κάμῃ ἡ προκομμάδα κ᾽ ἡ τεμπελιά; εἶπεν ὁ Δημήτρης. Τὸ σωστὸ εἶναι, πολλὰ κεσάτια κι ὀλίγη μαζωμένη δουλειά. Καλὰ λέει ὁ μαστρο-Παῦλος. Ἄλλο ἂν εἶμαι ἀκαμάτης ἐγώ, ἂς ποῦμε, ἢ ὁ Παῦλος, ἢ ὁ Πέτρος, ἢ ὁ Κώστας, ἢ ὁ Γκίκας. Ἐμένα ἡ φαμίλια μου δουλεύει, ἐγὼ δουλεύω, ὁ γυιός μου δουλεύει, τὸ κορίτσι πάει στὴν μοδίστρα. Καὶ μ᾽ ὅλα αὐτά, δὲν μποροῦμε ἀκόμα νὰ βγάλουμε τὰ νοίκια τῆς κυρα-Στρατίνας. Δουλεύουμε γιὰ τὴ σπιτονοικοκυρά, δουλεύουμε γιὰ τὸν μπακάλη, γιὰ τὸ μανάβη, γιὰ τὸν τσαγκάρη, γιὰ τὸν ἔμπορο. Ἡ κόρη θέλει τὸ λοῦσό της, ὁ νέος θέλει τὸ καφενεῖό του, τὸ ροῦχό του, τὸ γλέντι του. Ὕστερα, κάμε προκοπή.

―Ὑγρασία μεγάλη, μαστρο-Δημήτρη μου, εἶπεν ὁ Παυλέτος, ἀποκρινόμενος εἰς τοὺς ἰδίους στοχασμούς του. Ὑγρασία κάτω στὰ μαγαζειά, χαμηλὸ τὸ μέρος, ἡ δουλειὰ βαριά, ρεματισμοί, κρυώματα. Ὕστερα κόπιασε, ἂν ἀγαπᾷς, νὰ ἀργάζῃς τομάρια. Τὸ δικό μας τὸ τομάρι ἄργασε πιά, ἄργασε…

― Καλὰ ἀργασμένο τὸ δικό σου, μαστρο-Παῦλε, αὐθαδίασε πάλιν ὁ ὑπηρέτης, αἰνιττόμενος ἴσως τὰς μεταξὺ τοῦ Παύλου καὶ τοῦ γυναικαδέλφου του σκηνάς.

Εἶτα εἰσῆλθεν ὁ κάπηλος. Ὁ μαστρο-Δημήτρης ἀπῆλθε 〈διὰ〉 νὰ ἐπαναλάβῃ τὴν ἐργασίαν του καὶ ἡ ὁμιλία ἔπαυσεν.

( φωτό ἀριστερά)

Ὁ μαστρο-Παῦλος ἀφέθη εἰς τὰς φαντασίας του. Σάββατον σήμερον, μεθαύριον παραμονή, τὴν ἄλλην Χριστούγεννα. Νὰ εἶχε τουλάχιστον λεπτὰ διὰ νὰ ἀγοράσῃ ἕνα γαλόπουλο, νὰ κάμῃ κι αὐτὸς Χριστούγεννα στὸ σπίτι του, καθὼς ὅλοι. Μετενόει τώρα πικρῶς, διότι δὲν ἐπῆγε τὰς τελευταίας ἡμέρας εἰς τὰ βυρσοδεψεῖα νὰ δουλέψῃ, νὰ βγάλῃ ὀλίγα λεπτά, διὰ νὰ περάσῃ πτωχικὰ τὰς ἑορτάς. «Ὑγρασία μεγάλη, χαμηλὸ τὸ μέρος, ἡ δουλειὰ βαριά. Κόπιασε νὰ ἀργάζῃς τομάρια! Τὸ δικό μας τὸ τομάρι θέλει ἄργασμα.»

Εἶχεν ἀκούσει τὸν λαϊκὸν μῦθον διὰ τὸν τεμπέλην, ὁποὺ ἐπήγαιναν νὰ τὸν κρεμάσουν, καὶ ὅστις συγκατένευε νὰ ζήσῃ ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ εἶναι «βρεμένο τὸ παξιμάδι». Ἐγνώριζε καὶ τὴν ἄλλην διήγησιν διὰ τὸ τεμπελχανειό, τὸ ὁποῖον ἵδρυσε, λέγουν, ὁ Μεχμεταλὴς εἰς τὴν πατρίδα του Καβάλαν. Ἐκεῖ, ἐπειδὴ τὸ κακὸν εἶχε παραγίνει, ὁ ἐπιστάτης ἐσοφίσθη νὰ στρώνῃ μίαν ψάθαν, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἠνάγκαζε τοὺς ἀέργους νὰ ἐξαπλώνωνται. Εἶτα ἔβαλλε φωτιὰν εἰς τὴν ψάθαν. Ὅποιος ἐπροτίμα νὰ καῇ, παρὰ νὰ σηκωθῇ ἀπὸ τὴν θέσιν του, ἦτο σωστὸς τεμπέλης κ᾽ ἐδικαιοῦτο νὰ φάγῃ δωρεὰν τὸ πιλάφι. Ὅποιος ἐσηκώνετο κ᾽ ἔφευγε τὸ πῦρ, δὲν ἦτον σωστὸς τεμπέλης κ᾽ ἔχανε τὰ δικαιώματα. Τόσοι Βαλλιᾶνοι, τόσοι Ἀβέρωφ καὶ Συγγροί, ἐσκέπτετο ὁ μαστρο-Παῦλος, καὶ κανεὶς ἐξ αὐτῶν νὰ μὴν ἱδρύσῃ παραπλήσιόν τι εἰς τὰς Ἀθήνας!

Ὁ μαστρο-Παυλάκης ἐπεριδιάβασεν ἀκόμη δύο ἡμέρας, καὶ τὴν ἄλλην ἦτο Παραμονή. Τὸ γαλόπουλον δὲν ἔπαυσε νὰ τὸ ὀνειροπολῇ καὶ νὰ τὸ ὀρέγεται. Πῶς νὰ τὸ προμηθευθῇ;

Ἀφοῦ ἐνύκτωσε, διωγμένος καθὼς ἦτον ἀπὸ τὸ σπίτι, ἀπετόλμησε καὶ ἦλθεν ἀπὸ ἕνα πλάγιον δρομίσκον καὶ ἦτον ἕτοιμος νὰ χωθῇ εἰς τὸ καπηλεῖον. Ὁ νοῦς του ἦτο ἀναποσπάστως προσηλωμένος εἰς τὸ γαλόπουλο. Θὰ ἐχρησίμευε τοῦτο, ἐὰν τὸ εἶχε, καὶ ὡς μέσον συνδιαλλαγῆς μὲ τὴν γυναῖκά του.

Ἐκεῖ, καθὼς ἐστράφη νὰ ἐμβῇ εἰς τὸ καπηλεῖον, βλέπει ἓν παιδίον τῆς ἀγορᾶς μὲ μίαν κοφίναν ἐπ᾽ ὤμων, ἤτις ἐφαίνετο ἀκριβῶς νὰ περικλείῃ ἕνα γάλον, ἀγριολάχανα, πορτοκάλια, ἴσως καὶ βούτυρον καὶ ἄλλα καλὰ πράγματα. Τὸ παιδίον ἐκοίταζε δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ κ᾽ ἐφαίνετο νὰ ἀναζητῇ οἰκίαν τινά. Ἦτο ἕτοιμον νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ καπηλεῖον διὰ νὰ ἐρωτήσῃ. Ἔπειτα εἶδε τὸν Παῦλον κ᾽ ἐστράφη πρὸς αὐτόν:

( φωτό ἀριστερά)

― Ξέρεις, πατριώτη, τουλόγου σου, ποῦ εἶναι δῶ χάμω τὸ σπίτι τοῦ κὺρ Θανάση τοῦ Μπελιοπούλου;

― Τοῦ κὺρ Θανάση τοῦ Μπε…

Ἀστραπὴ ὡς ἰδέα ἔλαμψεν εἰς τὸ πνεῦμα τοῦ Παύλου.

― Μοῦ ᾽πε τὸν ἀριθμὸ καὶ τὸν ἐξέχασα… τώρα γλήγορα ἔπιασε σπίτι δῶ χάμω, σ᾽ αὐτὸ τὸ δρόμο… τὸν εἶχα μουστερὴ ἀπὸ πρῶτα… μπροστύτερα καθότανε παραπέρα, στὸ Γεράνι.

― Τοῦ κὺρ Θανάση τοῦ Μπελιοπούλου! ηὐτοσχεδίασεν ὁ μαστρο-Παῦλος· νά, ἐδῶ εἶναι τὸ σπίτι του. Νὰ φωνάξῃς τὴν κυρα-Παύλαινα, μέσα, στὴν κάτω κάμαρα, στὸ ἰσόγειο… αὐτὴ εἶναι ἡ νοικοκυρά του… πῶς νὰ πῶ; εἶναι γενιά του… τὴν ἔχει λῦσε-δέσε, σ᾽ ὅλα τὰ πάντα… οἰκονόμισσα στὸ νοικοκυριό του… εἶναι κουνιάδα του… μαθές, θέλω νὰ πῶ, ἀνιψιά του… ἐφώναξέ την καὶ δῶσέ της τὰ ψώνια.

Καὶ βαδίσας ὁ ἴδιος πέντε βήματα, κατὰ τὴν θύραν τῆς αὐλῆς, ἔκαμε πὼς φώναξε:

― Κυρα-Παύλαινα, κόπιασ᾽ ἐδῶ νὰ πάρῃς τὰ ψώνια ποὺ σοῦ στέλνει ὁ κύριος… ὁ ἀφέντης σου.

Καλὰ ἦλθαν τὰ πράγματα ἕως τώρα. Ὁ μαστρο-Παυλάκης ἔτριβε τὰς χεῖρας καὶ ᾐσθάνετο εἰς τὴν ρῖνά του τὴν κνῖσαν τοῦ ψητοῦ κούρκου. Καὶ δὲν τὸν ἔμελε τόσον διὰ τὸν κοῦρκον, ἀλλὰ θὰ ἐφιλιώνετο μὲ τὴν γυναῖκά του. Τὴν νύκτα ἐπέρασεν εἰς ἓν ὁλονύκτιον καφενεῖον καὶ τὸ πρωὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν.

Ὅλην τὴν ἡμέραν προσεκολλήθη εἰς μίαν συντροφιάν, ἔπειτα εἰς μίαν ἄλλην παλαιῶν γνωρίμων του, εἰς τὸ καπηλεῖον, ὁποὺ ἔμεινε τὰς περισσοτέρας ὥρας ἀνοικτὸν μὲ τὰ παράθυρα κλεισμένα, κ᾽ ἐπέρασε μὲ ὀλίγους μεζέδες καὶ μὲ ἀρκετὰ κεράσματα.

Τὸ βράδυ, ἀφοῦ ἐνύκτωσεν, ἐπῆγε μὲ τόλμην, ἀπὸ τὰς πολλὰς σπονδὰς καὶ ἀπὸ τὴν ἐνθύμησιν τοῦ κούρκου, κ᾽ ἔκρουσε τὴν θύραν τῆς οἰκογενείας του. Ἡ θύρα ἦτο κλεισμένη ἔσωθεν.

― Καλησπέρα, κυρα-Παύλαινα, ἐφώναξεν ἀπ᾽ ἔξω. Χρόνους πολλούς. Πῶς πῆγε ὁ γάλος; Βλέπεις, ἐγὼ πάλε;

( φωτό ἀριστερά)

Οὐκ ἦν φωνὴ οὐδὲ ἀκρόασις. Ὅλη ἡ αὐλὴ ἦτο ἥσυχος. Τὰ ἰσόγεια, αἱ τρῶγλαι, τὰ κοτέτσια τῆς κυρα-Στρατίνας, ὅλα ἐκοιμῶντο. Ὁ σκύλος μόνον ἐγνώρισε τὸν μαστρο-Παῦλον, ἔγρυξεν ὀλίγον καὶ πάλιν ἡσύχασε.

Ὑπῆρχον ἐκεῖ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ψυχομέτρι τριῶν ἢ τεσσάρων οἰκογενειῶν, ὁποὺ ἐκατοικοῦσαν εἰς τ᾽ ἀνήλια δωμάτια, δύο γίδες, δώδεκα ὄρνιθες, τέσσαρες γάττοι, δύο ἰνδιάνοι καὶ πολλὰ ζεύγη περιστερῶν. Αἱ δύο γίδες ἀνεχάραζαν βαθιὰ εἰς τὸ σκεπασμένον μανδράκι τους, αἱ ὄρνιθες ἔκλωζον ὑποκώφως εἰς τὰ κοτέτσια τους, τὰ περιστέρια εἶχαν μαζωχθῆ εἰς τοὺς περιστερῶνας περίτρομα ἀπὸ τὸ κυνήγι, ὁποὺ ἤρχιζον τὴν νύκτα ἐναντίον των οἱ γάττοι. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ μικροὶ θόρυβοι ἦσαν τὸ ρογχάλισμα τῆς αὐλῆς κοιμωμένης.

Πάραυτα ἠκούσθη κρότος βημάτων εἰς τὸ σπίτι.

―Ἔ, μαστρο-Παῦλε, εἶπε πλησιάσασα ἡ κυρα-Στρατίνα, νά ᾽χουμε καὶ καλὸ ρώτημα… Τί γάλος καὶ γαλίζεις καὶ γυαλίζεις καὶ καλὸ νὰ μὄχῃς, ἀσίκη μου; Εἴδαμε κ᾽ ἐπάθαμε νὰ σκεπάσουμε τὸ πρᾶμα, νὰ μὴ προσβαλθῇ τὸ σπίτι… Ἐκεῖνος ποὺ ἦτον δικός του ὁ γάλος, ἦρθε μεσάνυχτα κ᾽ ἐφώναζε, ἔκανε τὸ κακό, καὶ μᾶς φοβέριζε ὅλους, κ᾽ ἡ φαμίλια σου, ἐπειδὴς τὸν εἶχε κόψει τὸ γάλο, μαθές, καὶ τὸν εἶχε βάλει στὸ τσουκάλι, βρέθηκε στὰ στενά.. κλειδώθηκε μὲς στὴν κάμερα, καὶ δὲν ἤξερε τί νὰ κάμῃ… Εἶπε καὶ ὁ κουνιάδος σου… καλὸ κελεπούρι ἦτον κι αὐτό, μαθές… καὶ ἐπέρασεν ἡ φαμίλια σου ὅλην τὴν ἡμέρα κλειδομανταλωμένη μέσα, ἀπὸ φόβο μὴ ξαναέλθῃ κεῖνος πού ᾽χε τὸ γάλο καὶ μᾶς φέρῃ καὶ τὴν ἀστυνομία… ἦτον φόβος νὰ μὴν προσβαλθῇ κ᾽ ἐμένα τὸ σπίτι μου. Ἄλλη φορά, τέτοια ἀστεῖα νὰ μὴν τὰ κάνῃς, μαστρο-Παυλάκη. Τέτοια προσβολὴ νὰ λείπῃ ἀπὸ τὸ σπίτι μου ἐμένα! Τ᾽ ἄκουσες;

Ὁ μαστρο-Παῦλος ἠρώτησε δειλά:

― Τώρα… εἶναι μέσα ἡ φαμίλια μου;

― Εἶναι μέσα ὅλοι τους, κ᾽ ἔχουνε κλειδωμένα καλά, καὶ τὸ φῶς κατεβασμένο, διὰ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίωνε. Κοίταξε μὴ σὲ νοιώσῃ ἀπὸ πουθενὰ κεῖνος ὁ σκιάς*, ὁ κουνιάδος σου, πάλε…

― Εἶναι μέσα;

―Ἢ μέσα εἶναι ἢ ὅπου εἶναι ἔφτασε… νά, κάπου ἀκούω τὴ φωνή του.

Ἠκούσθη τῷ ὄντι μία φωνὴ ἐκεῖ πλησίον, ἥτις δὲν ὑπέσχετο καλὰ διὰ τὸν νυκτερινὸν ἐπισκέπτην.

―Ἔ, μαστρο-Παυλῖνε, ἔλεγε, καλὸς ἦτον ὁ γάλος;

Ποῖος ἦτον ὁ ὁμιλήσας, ἄδηλον. Ἴσως νὰ ἦτον ὁ μαστρο-Δημήτρης, ὁ γείτων. Δυνατὸν νὰ ἦτο καὶ ὁ φοβερὸς γυναικάδελφος τοῦ μαστρο-Παύλου.

― Καὶ νὰ μὴν πάρω κ᾽ ἐγὼ ἕνα μεζέ; παρεπονέθη ὣς τόσον ὁ ἄνθρωπός μας.

― Τί σοῦ χρειάζεται ὁ μεζές, μαστρο-Παυλάκη μου; ἐπανέλαβεν ἡ Στρατίνα. Τὰ πράματα εἶναι πολὺ σκοῦρα, ἄφ᾽σε τ᾽ αὐτά! Δουλειά, δουλειά! Ἡ δουλειὰ βγάζει παλληκάρια. Ὅ,τι ἔγινε ἔγινε, νὰ πᾷς νὰ δουλέψῃς, νὰ μοῦ φέρῃς 〈κ᾽〉 ἐμένα τὰ νοίκια μου. Τ᾽ ἀκοῦς;

― Τ᾽ ἀκούω.

― Φέρε μου ἐσὺ τὸν παρά, κ᾽ ἐγώ, μὲ ὅλη τὴ φτώχεια, τὴν θυσιάζω μιὰ γαλοπούλα καὶ τρῶμε.

Ἠκούσθη ἀπὸ μέσα βραχνὸς μορμυρισμός, εἶτα φωνὴ μικροῦ παιδίου εἶπε:

― ᾽Τὴν ὑγειά σου, ματο-Πάλο, τεμπελόκυλο, κακὲ πατέλα. Τόνε φάαμε τὸ λάλο. Νά πάλε καὶ σὺ πέντε, κ᾽ ἄλλα πέντε, δέκα.

Προφανῶς ἦτον μέσα ὁ φοβερὸς ὁ γυναικάδελφος, καὶ εἶχε δασκαλέψει τὸ παιδὶ νὰ τὰ φωνάξῃ αὐτά.

― Μὴ στέκεσαι στιγμή, μαστρο-Παυλέτο μου, εἶπεν ἡ Στρατίνα· τὸ καλὸ ποὺ σοῦ θέλω! Δρόμο τώρα, καὶ μεθαύριο δουλειά, δουλειά!

Ἠκούσθη κρότος, ὡς νὰ ἐσηκώθη τις ἀπὸ μέσα, καὶ νὰ ἐπλησίαζε μὲ βαρὺ βῆμα πρὸς τὴν θύραν…

― Δρόμο, ἐπανέλαβε μηχανικῶς ὁ Παῦλος, συμμορφούμενος ἐμπράκτως μὲ τὴν λέξιν… δρόμο καὶ δουλειά!

Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη ( 1896) -ἐδῶ

* καῦκος= ἐραστής ,  Dolce far niente «γλυκύτητα [του] να μην κάνεις τίποτα, γλυκιά αδράνεια») είναι ένα ιταλικό ρητό, σκιάς = ἄνθρωπος ἀπότομος, ἄξεστος,

Καλά Χριστούγεννα ! 

Ἡ Πελασγική