«Τά σύνορά μας εἶναι τά αὐτά καί αἱ δυνάμεις αἱ καλύπτουσαι αυτά εἶναι ἑνιαῖαι καί ἀδιάσπαστοι»

25 Μαΐου 1937,ὁ τοῦρκος πρωθυπουργός Ἰσμέτ Ἰνονοῦ,πραγματοποιεῖ ἐπίσημη ἐπίσκεψιν στήν Ἀθῆνα.

Ἰωάννης Μεταξᾶς : « Ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία εὑρίσκονται ἐν πλήρει συμφωνίᾳ ἐπὶ πάντων τῷν σημείων καὶ ἔχουν πλήρη ἐμπιστοσύνην ἐπὶ τὴν σταθερότητα καὶ ἀξίαν τῆς Βαλκανικῆς Συνεννοήσεως» (φωτό)

Μέσα στο περιβάλλον διεθνούς αστάθειας και ρευστότητας που είχε δημιουργηθεί στα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο Μεταξάς δεν θα απομακρυνόταν από την οδό της ελληνοτουρκικής συνεργασίας, αλλά αντιθέτως θα επιδίωκε να τη διευρύνει ακόμα περισσότερο. Το κλίμα εμπιστοσύνης και φιλίας ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα αποτυπώθηκε στην υποστήριξη που παρείχε η ελληνική κυβέρνηση στην τουρκική πρόταση για αναθεώρηση της Σύμβασης της Λωζάννης για τα Στενά, πρόταση που κατέληξε στις 20 Ιουλίου 1936 στην συνομολόγηση της Συνθήκης του Μοντραί,σύμφωνα με τις διατάξεις της οποίας καταργούνταν το καθεστώς αποστρατικοποίησης των Στενών ( Ι. Κολιόπουλος,Παλινόρθωση, δικτατορία, πόλεμος, 1935-1941- Ο βρετανικός παράγοντας στην Ελλάδα, Αθήνα 1985)

Η επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ισμέτ Ινονού στην Αθήνα τον Μάιο του 1937 έδωσε την ευκαιρία για την εκατέρωθεν επιβεβαίωση της προσήλωσης στην ελληνοτουρκική συνεννόηση ως παράγοντα σταθερότητας στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Οι συνομιλίες κορυφής διεξήχθησαν σε ιδιαιτέρως θερμό κλίμα, το οποίο αποτυπώθηκε και στα δημοσιεύματα των εφημερίδων των δύο χωρών. Ο Μεταξάς δεν έκρυβε την ικανοποίησή του, την οποία εξέφρασε μέσω δημόσιων δηλώσεών του: « Ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία», τόνιζε, «εὑρίσκονται ἐν πλήρει συμφωνίᾳ ἐπὶ πάντων τῷν σημείων καὶ ἔχουν πλήρη ἐμπιστοσύνην ἐπὶ τὴν σταθερότητα καὶ ἀξίαν τῆς Βαλκανικῆς Συνεννοήσεως». Προχωρώντας ένα βήμα παρακάτω, σε τηλεφωνικό του μήνυμα προς τον επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης, ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ υπογράμμιζε: «Τὰ σύνορά μας εἶναι τὰ αὐτὰ καὶ αἱ δυνάμεις αἱ καλύπτουσαι αυτὰ εἶναι ἑνιαῖαι καὶ ἀδιάσπαστοι» (Ι. Μεταξάς,Το προσωπικό μου ημερολόγιο, τ. Δ΄, Αθήνα χ.χ., σ. 275-276.)

Ἡ φωτό,ἄνευ λεζάντας,εἶναι ἀπό ἐδῶ

Τον Οκτώβριο του 1937 ο Μεταξάς ανταπέδωσε την επίσκεψη του Ινονού,μεταβαίνοντας στην Άγκυρα, όπου είχε τη δυνατότητα να συζητήσει εκτενώς με τον Ατατούρκ το θέμα της ελληνοτουρκικής συνεργασίας και των προοπτικών επέκτασής της. Και από τις δύο πλευρές υπογραμμίσθηκε με ιδιαίτερη έμφαση η στενότητα των δεσμών, οι οποίοι, από το 1930 και μετά, είχαν αναπτυχθεί ανάμεσα στην Ελλάδα και  στην Τουρκία. Διαπιστώθηκε επίσης η απόλυτη κοινότητα συμφερόντων, η οποία χρησίμευε ως εδραία βάση πάνω στην οποία είχε οικοδομηθεί η ελληνοτουρκική φιλία.

Σε αυτό το πλαίσιο, τονίστηκε ιδιαιτέρως ότι η συνεργασία ανάμεσα στις δύο γειτονικές χώρες δεν αποτελούσε πρόσκαιρο, αλλά μόνιμο δεσμό, τον οποίο τίποτε δεν θα μπορούσε να κλονίσει στο μέλλον. Ο Μεταξάς δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον Ατατούρκ για τις τηλεφωνικές του ανακοινώσεις κατά την επίσκεψη του Ινονού στην Αθήνα τον προηγούμενο Μάιο. Από την πλευρά του, ο Ατατούρκ απάντησε ότι επικύρωνε απόλυτα τα όσα είχε τότε τηλεφωνικά αναφέρει. Επιπλέον, ο Μεταξάς διαβεβαίωσε τον Ατατούρκ για τις προσπάθειες που κατέβαλε η Ελλάδα για τη στρατιωτική της αναδιοργάνωση, εξέλιξη για την οποία ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας εξέφρασε τη ζωηρή ικανοποίησή του... ( Διπλωματικό και Ιστορικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας,1940, 8.3,«Περίληψις συνδιαλέξεως λαβούσης χώραν μετά της Α.Ε. του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας και της Α.Ε. του Πρωθυπουργού κ. Μεταξά εν Αγκύρα την 19ην Οκτωβρίου 1937»)

(ἀπό ΕΔΩ)

Ἰνονοῦ-Βενιζέλος,ἀ λά  μπρατσέτα ( 1931)

Ἰνονοῦ-Μεταξᾶς,ἀ λά μπρατσέτα,(1937)

Ἰνονοῦ-Παπαδόπουλος,ἄνευ ἀ λά μπρατσέτας...(1971)

ο Παπαδόπουλος, στις 25/5/71, έδωσε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα μαζί με τον Μετίν Τοκέρ, γαμπρό του Ισμέτ Ινονού. Παπαδόπουλος : «εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μάς οδηγεί προς μια ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί».(ἐδῶ)

Καί βεβαίως δέν μποροῦσε ὁ Ἰνονοῦ,ἀφοῦ ἦρθε στήν Ἀθῆνα καί πάλιν,νά μήν ἀποτίσῃ φόρον τιμῆς στόν πρό 40ετίας,πρωτεργάτη αὐτῆς τῆς ...σχέσης.Τό φιλαράκι του Ἐλευθέριο Βενιζέλο.Τώρα πού εἶχε καί περίλαμπρον ἀνδριάντα ἐν Ἀθήναις ! 

Οἱ φωτό ἀπό βίντεο ἀρχείου ΕΡΤ,ἐδῶ

Καί ποιός εἶχε στήσῃ τόν συγκεκριμένο ἀνδριάντα,εἴπαμε ;

Ποιός ἔστησε,πρῶτος,ἀνδριάντα τοῦ Βενιζέλου στήν Ἀθήνα;

Ἕνας κῦκλος,ὅλα...Ἀπό τόν Ἐλευθέριο Βενιζέλο ἤ Μπεν ι Σελόν μέχρι τόν Παπαδόπουλο ὅλα γιά τό «μεγάλο ὅραμα»  :
 η συνεργασία ανάμεσα στις δύο γειτονικές χώρες δεν αποτελούσε πρόσκαιρο, αλλά μόνιμο δεσμό, τον οποίο τίποτε δεν θα μπορούσε να κλονίσει στο μέλλον.

Μήπως,λέω τώρα,ὁ κῦκλος αὐτός,κλείνει στίς ἡμέρες μας ; Ἄλλως τε κλείνει καί ἡ 50ετία.Πῶς τό εἶπε ὁ Παπαδόπουλος ; 

 «εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μάς οδηγεί προς μια ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί»

Καί νά φαντασθεἰτε πώς τό 1971 ἑορτάζονταν καί τά 150 χρόνια τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 ...! 

Ἡ Πελασγική

Κωνσταντῖνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος -Ἡ τελευταία ὁμιλία πρός τόν λαόν τῆς Πόλεως

Βασιλεῦ Βασιλέων Βασιλεῖ Βοήθει

Ἐμεὶς μέν, εὐγενέστατοι Ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλὸς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ Ὥρα καὶ ὁ ἐχθρὸς τῆς πίστεως ἡμῶν βούλεται ἵνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήσῃ ἡμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώσῃ ἡμῶν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἵνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἰὸν ἐκχύσῃ καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπίῃ ἡμᾶς. Δία τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἵνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τὸν Ἐχθρῶν τῆς πίστεως ἡμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμῖν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἡμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὖν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερά τινα ὀφείλεται κοινῶέ ἐσμεν πάντες ἵνα προτιμήσωμεν ἀποθανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρῶτον μὲν ὅπερ τῆς πίστεως ἡμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὅπερ πατρίδος, τρίτον ὅπερ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὅπερ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσταί ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλὰ μᾶλλον ὅπερ πάντων ἡμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι.

Ἐὰν διὰ τὰ ἐμὰ πλημμελήματα παραχωρήσῃ ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοῖς ἀσεβέσιν, ὅπερ τῆς πίστεως ἡμῶν τῆς Ἁγίας, ἣν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἡμῖν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν, ὅ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδίσῃ τις καὶ τῶν ψυχῶν ζημιωθῇ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν. Τρίτον βασιλείαν τήν ποτε μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα. Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφ᾿ οὗ ἡμᾶς ἐλθὼν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχῦος καθ᾿ ἡμέραν τε καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκῶν ἡμᾶς καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ Κυρίου ἡμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνῃς ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη. Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τοῖχος μακρόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἐλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιορθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἡμεῖς πᾶσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὖτοι ἐν ἵπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταῖς ἡμετέραις χερσὶ καὶ ῥωμαλεότητι, ἣν ἐδωρήσατο ἡμῖν ἡ θεία δύναμις. 
Γνωρίζω δὲ ὅτι αὕτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθὼς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθ᾿ ἡμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπηρμένης ὀφρῦος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἵνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἡμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἵνα ἡμᾶς φοβήσωσι. Τὰς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καί οὐ χρῇ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὤρα ὀλίγοι τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους, ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἡμῶν πτήσουσι, δι᾿ ὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι ῥωμαλέοι τε καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε. Ταῖς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τῇ συμπλοκῇ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἡ τὴν ῥομφαῖαν ἔχουσα μακρὰν ἔστω πάντοτε. Αἱ περικεφαλαίαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροῖ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοῖς λοιποῖς ὅπλοις, καὶ ἐν τῇ συμπλοκῇ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα, ἃ οἱ ἐνάντιοι οὐ χρῶνται, ἀλλ᾿ οὔτε κέκτηνται.

Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται. Διό, ὦ συστρατιῶται γίγνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ. Μιμηθῆτε τούς ποτε τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πὼς τοσοῦτον πλῆθος ἵππων Ῥωμαίων τῇ φωνῇ καὶ θέᾳ ἐδίωξαν, καὶ ἐὰν ζῷον ἄλογον ἐδίωξε πόσον μᾶλλον ἡμεῖς ἡ τῶν ζῴων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθ᾿ ἡμῶν ἐρχόμενοι ἵνα παράταξιν μεθ᾿ ἡμῶν ποιήσωσιν ὡς ζῷα ἄλογα καὶ χείρονές εἰσιν. Οἱ πέλται ὑμῶν καὶ ῥομφαῖοι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρ᾿ ἡμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἵνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζῴων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων. Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρὰς καὶ ἐχθρὸς τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως χωρὶς εὔλογον αἰτίας τινος τὴν ἀγάπην ἣν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντ᾿ οὐδενὸς λογιζόμενος καὶ ἐλθὼν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενὸν τοῦ Ἀσωμάτου, ἵνα καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἡμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἡμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους πυριαλώτους ἐποίησε, τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν τοὺς Χριστιανοὺς ὅσους εὗρεν, ἐθανάτωσε καὶ ἠχμαλώτευσε, τὴν φιλίαν ἡμῶν ἔλυσεν. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατᾶ, ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μῦθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος. Ὦ ἀνόητα ζῷα, καὶ τὰ ἐξῇς.

Ἐλθὼν οὖν ἀδελφοί, ἡμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ᾿ ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πῶς εὕρῃ καιρὸν ἐπιτήδειον ἵνα καταπίῃ ἡμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἣν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος ἐκεῖνος καὶ τῇ πανάγνῳ δεσποίνῃ ἡμῶν Θεοτόκῳ καὶ ἀειπαρθένῳ Μαρίᾳ ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο τοῦ κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τῇ ἡμετέρα πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πᾶσι τοῖς οὖσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν. Καὶ οὖτος ὁ ἀσεβέστατος τήν ποτε περιφανῆ καὶ ὀμφακλίζουσαν ὡς ῥόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιήσαι ὑπ᾿ αὐτόν. Ἣ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπεῖν, πᾶσαν τὴν ὑφ᾿ ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παμφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν, Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσποριανοὺς καὶ Ἀλβάνους, Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσσοποταμίαν, Φοινίκην, Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα, Βοιωτία, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν, Ἀχαΐαν καὶ Πελοπόννησον, Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικὸν Λύχνιτας κατὰ τὸ Ἀδριατικόν, Ἰταλίαν, Τουσκίνους, Κέλτους καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τε καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυριτανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας, Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον, αὐτὸς τὰ νῦν βούλεται δουλώσαι καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων, ζυγῷ ὑποβαλεῖν καὶ δουλείᾳ καὶ τάς ἁγίας ἐκκλησίας ἡμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεῖν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων. 

Λοιπὸν ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆτε ἵνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται. 

Ἀπό : ΕΔΩ

Ἡ Ἀνάληψις τοῦ Κυρίου

Τοῦ π. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν

Ἕνα ρίγος χαρᾶς διαπερνᾶ τὴ λέξη “ἀνὰληψη”, πού δείχνει μιὰ πρόκληση πρὸς τοὺς ἀποκαλούμενους “νόμους τῆς φύσεως”, πρὸς τὴ διαρκῆ κάθοδο καὶ πτώση· εἶναι μιὰ λέξη πού ἀκυρώνει τοὺς νόμους τῆς βαρύτητας καὶ πτώσης. Ἐδῶ ἀντίθετα τὰ πάντα εἶναι ἐλαφράδα, πέταγμα, μιὰ ἀτέλειωτη ἄνοδος. Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου γιορτάζεται σαράντα μέρες μετὰ τὸ Πάσχα, τὴν Πέμπτη τῆς ἕκτης ἑβδομάδας μετὰ τὴ γιορτὴ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ.

Τὴν παραμονή, ἡ Ἐκκλησία τελεῖ τὴν ἀποκαλούμενη “Ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα”, σὰν νὰ χαιρετᾶ δηλ. τὸ Πάσχα. Ἡ ἀκολουθία εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια, ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους, ὅπως αὐτὴ τῆς νύχτας τοῦ Πάσχα, μὲ τὴν ἀπαγγελία ἀκριβῶς τῶν ἴδιων στίχων: “Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ Αὐτοῦ…”, “Αὕτη ἡ ἡμέρα ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ”. Ὅταν ψάλλει αὐτοὺς τοὺς στίχους ὁ ἱερεύς, κρατᾶ τὴν πασχάλια λαμπάδα καὶ θυμιατίζει ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησία, ἐνῶ σὲ ἀπάντηση ψάλλεται τὸ “Χριστὸς ἀνέστη”. Ἀποχωριζόμαστε τὸ Πάσχα, τὸ “ἀποδίδουμε” στὸ ἑπόμενο ἔτος.

Ἴσως νὰ ἔπρεπε νὰ αἰσθανόμαστε λυπημένοι. Ἀντί ὅμως γιὰ λύπη, μᾶς δίνεται νέα χαρά: ἡ χαρὰ νὰ στοχαζόμαστε καὶ νὰ γιορτάζουμε τὴν Ἀνάληψη. Σύμφωνα μὲ τὴν εὐαγγελικὴ διήγηση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ὁ Κύριος ἀφοῦ ἔδωσε τὶς τελευταῖες ὁδηγίες στοὺς μαθητές, «ἐξήγαγε … αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης», (Λουκ. 24, 50-52). 
“Μετὰ χαρᾶς μεγάλης…”. Ποιὰ εἶναι ἡ πηγὴ αὐτῆς τῆς μεγάλης χαρᾶς πού ἀντέχει μέχρι σήμερα καὶ ἐκρήγνυται μὲ τέτοια ἐκπληκτικὴ λαμπρότητα τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως; Ἐπειδὴ φαίνεται σὰν ὁ Χριστὸς νὰ ἔφυγε καὶ νὰ ἄφησε μόνους τούς μαθητές· ἦταν μιὰ μέρα χωρισμοῦ. Μπροστά τους βρίσκεται ὁ πολὺ μακρὺς δρόμος τοῦ κηρύγματος, τῶν διωγμῶν, τοῦ πόνου καὶ τοῦ πειρασμοῦ πού γεμίζουν μέχρι ὑπερχείλισης τὴν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Φαίνεται πώς παρῆλθε ἡ χαρά, ἡ χαρὰ τῆς ἐπίγειας καὶ καθημερινῆς συντροφιᾶς μὲ τόν Χριστό, πώς ἔφθασε στὸ τέλος ἡ προστασία πού παρεῖχε ἡ δύναμη καὶ ἡ θεότητά Του.

Πόσο σωστὰ ὅμως ἔκανε κάποιος ἱερέας πού ὀνόμασε τὴν ὁμιλία του γιὰ τὴν Ἀνάληψη “χαρὰ τοῦ χωρισμοῦ”! Φυσικὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἑορτάζει τὴν ἀναχώρηση τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς εἶπε: «μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος». (Ματθ. 28, 20), καὶ ὁλόκληρη ἡ χαρὰ τῆς Χριστιανικῆς πίστης βρίσκεται στὴ συνειδητοποίηση τῆς παρουσίας Του, ὅπως ἀκριβῶς τὴν ὑποσχέθηκε: «οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18, 20). Δὲν γιορτάζουμε τὴν ἀναχώρηση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά τὴν ἀνάληψή Του στοὺς οὐρανούς.

Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως ἀποτελεῖ ἑορτασμὸ τοῦ ἀνοίγματος τοῦ οὐρανοῦ στοὺς ἀνθρώπους, τοῦ οὐρανοῦ ὡς τοῦ νέου καὶ αἰώνιου οἴκου, τοῦ οὐρανοῦ ὡς τῆς ἀληθινῆς μας πατρίδας. Ἡ ἁμαρτία χώρισε βίαια τὴ γῆ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ μᾶς ἔκανε γήινους καὶ χοντροκομμένους, προσήλωσε τὸ βλέμμα μας σταθερὰ στὸ ἔδαφος καὶ ἔκανε τὴ ζωὴ μας ἀποκλειστικὰ γεωτροπική. Ἁμαρτία εἶναι ἡ προδοσία τοῦ οὐρανοῦ μέσα στὴν ψυχή. Αὐτὴ ἀκριβῶς τὴ μέρα, τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, νιώθουμε τρομοκρατημένοι ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄρνηση πού γεμίζει ὁλόκληρο τὸν κόσμο. 

Ὁ ἄνθρωπος μὲ ὑπεροψία καὶ περηφάνια ἀναγγέλλει πώς εἶναι μόνο ὑλικός, πώς ὁλόκληρος ὁ κόσμος εἶναι ὑλικός, καὶ πώς τίποτε δὲν ὑπάρχει πέρα ἀπὸ τὸ ὑλικό. Καὶ γιὰ κάποιο λόγο εἶναι ἀκόμη καὶ χαρούμενος γι’ αὐτό, καὶ μιλᾶ μὲ οἶκτο καὶ συγκατάβαση γι’ αὐτοὺς πού ἀκόμη πιστεύουν σὲ κάποιου εἴδους “οὐρανὸ” σὰν νὰ πρόκειται γιὰ γελωτοποιοὺς ἤ γιὰ ἀγροίκους. Ἐλᾶτε ἀδελφοί, “οὐρανοὶ” εἶναι ἁπλῶς ὁ οὐρανός, εἶναι τόσο ὑλικὸς ὅσο καὶ καθετί ἄλλο··δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο, δὲν ὑπῆρξε οὔτε καὶ θὰ ὑπάρξει. Πεθαίνουμε, ἐξαφανιζόμαστε· ἔτσι στὸ μεταξὺ ἂς κτίσουμε ἕναν ἐπίγειο παράδεισο καὶ ἂς ξεχάσουμε τὶς φαντασίες τῶν παπάδων. Αὐτὸ ἐν συντομία εἶναι τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα καὶ ἡ οὐσία τοῦ πολιτισμοῦ μας, τῆς ἐπιστήμης μας, τῆς ἰδεολογίας μας. Ἡ πρόοδος καταλήγει στὸ νεκροταφεῖο, μὲ τὴν πρόοδο τῶν σκουληκιῶν ποῦ τρέφονται ἀπὸ τὰ πτώματα. Ἀλλά τί μᾶς προτείνετε, μᾶς ἐρωτοῦν, ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ οὐρανὸς γιὰ τὸν ὁποῖο μιλᾶτε, στὸν ὁποῖο ὁ Χριστὸς ἀνελήφθη; Τέλος πάντων, τίποτε δὲν ὑπάρχει στὸν οὐρανὸ γιὰ τὸ ὁποῖο μιλᾶτε.

Ἂς ἀπαντήσει σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος, ὁ μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας πού ἔζησε δέκα ἔξι αἰῶνες πρίν. Μιλώντας γιὰ τὸν οὐρανό, ἀναφωνεῖ: «Τί ἀνάγκη ἔχω ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὅταν ἐγώ ὁ ἴδιος θὰ γίνω οὐρανὸς;». Ἂς ἔρθει ἡ ἀπάντηση ἀπό τούς Πατέρες μας πού ὀνόμαζαν τὴν Ἐκκλησία “ἐπίγειο οὐρανό”. Τὸ οὐσιαστικὸ σημεῖο αὐτῶν τῶν δύο ἀπαντήσεων εἶναι τὸ ἑξῆς: οὐρανὸς εἶναι τὸ ὄνομα τῆς αὐθεντικῆς κλήσης μας ὡς ἀνθρώπινα πλάσματα, οὐρανὸς εἶναι ἡ τελικὴ ἀλήθεια γιὰ τὴ γῆ. Ὄχι. Ὁ οὐρανὸς δὲν βρίσκεται κάπου στὸ ἀπώτερο διάστημα πέρα ἀπό τούς πλανῆτες ἤ σὲ κάποιον ἄγνωστο γαλαξία. Οὐρανὸς εἶναι αὐτὸ πού μᾶς ἐπιστρέφει ὁ Χριστός, ὅ,τι χάσαμε μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ὑπερηφάνεια, μὲ τὶς ἐπίγειες, ἀποκλειστικὰ γήινες, ἐπιστῆμες καὶ ἰδεολογίες, καὶ τώρα εἶναι ἀνοικτός, μᾶς τὸν προσφέρει καὶ μᾶς τὸν ἐπιστρέφει ὁ Χριστός. Οὐρανὸς εἶναι τὸ βασίλειο τῆς αἰώνιας ζωῆς, τὸ βασίλειο τῆς ἀλήθειας, τῆς καλωσύνης καὶ τῆς ὀμορφιᾶς. Οὐρανὸς εἶναι ὁλόκληρη ἡ πνευματικὴ μεταμόρφωση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς· οὐρανὸς εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ νίκη πάνω στὸ θάνατο, ὁ θρίαμβος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φροντίδας· οὐρανὸς εἶναι ἡ ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς ἔσχατης ἐπιθυμίας, γιὰ τὴν ὁποία εἰπώθηκε: «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α’ Κορ. 2, 9). Ὅλα αὐτὰ μᾶς ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ, μᾶς ἔχουν δοθεῖ ἀπὸ τὸν Χριστό. Καὶ ἔτσι ὁ οὐρανὸς διαπερνᾶ τὴ ζωή μας ἐδῶ καὶ τώρα, ἡ ἴδια ἡ γῆ γίνεται μιὰ ἀντανάκλαση, ἕνα εἴδωλο τῆς οὐράνιας ὀμορφιᾶς. Ποιὸς κατῆλθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ γιὰ νὰ μᾶς ἐπιστρέψει τὸν οὐρανό; Ὁ Θεός. Ποιὸς ἀνέβηκε ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό; Ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς.

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος λέει πώς “ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος θεός”. Ὁ Θεὸς κατέβηκε στὴ γῆ γιὰ νὰ μπορέσουμε ἐμεῖς νὰ ἀνεβοῦμε στὸν οὐρανό! Αὐτὸ ἀκριβῶς γιορτάζουμε τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως! Αὐτὴ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς λαμπρότητας καὶ τῆς ἄρρητης χαρᾶς. Ἂν ὁ Χριστὸς βρίσκεται στὸν οὐρανό, κι ἂν Τὸν πιστεύουμε καὶ Τὸν ἀγαποῦμε, τότε εἴμαστε κι ἐμεῖς μαζί Του, στὸ δεῖπνο Του, στὴ Βασιλεία Του. Ἂν ἡ ἀνθρωπότητα ἀναληφθεῖ μαζί Του, καὶ δὲν πέσει, τότε θὰ ἀνέβω μαζί Του κι ἐγὼ προσκεκλημένος ἀπ’ Αὐτόν. Καὶ “ἐν Αὐτῷ” μοῦ ἀποκαλύπτεται ὁ σκοπός, τὸ νόημα καὶ ἡ ἐσχάτη χαρὰ τῆς ζωῆς μου. Τὸ καθετί γύρω μας μᾶς τραβᾶ πρὸς τὰ κάτω. Ἀτενίζω ὅμως τὴ θεϊκὴ σάρκα νὰ ἀνέρχεται στὸν οὐρανό, τὸν Χριστὸ νὰ τραβᾶ πρὸς τὰ πάνω «ἐν φωνῇ σάλπιγγος», καί λέω στόν ἑαυτό μου καί στόν κόσμο: ἐδῶ βρίσκεται ἡ ἀλήθεια γιά τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο, ἐδῶ εἶναι ἡ ζωή στήν ὁποία ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ ἀπό τήν αἰωνιότητα.

Τήν ὑπέρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν καί τά ἐπί γῆς ἑνώσας τοῖς οὐρανίοις, ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, οὐδαμόθεν χωριζόμενος, ἀλλά μένων ἀδιάστατος καί βοῶν τοῖς ἀγαπῶσί σε· Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν καί οὐδείς καθ’ ὑμῶν. 

Ἀπό : ΕΔΩ

Ποιοί χαίρονται τό συντριβάνι τοῦ Μπακογιάννη;

Μήπως εἶναι οἱ Ἀθηναῖοι ; Ἄμ δέ !

 Συνωστισμένοι ὁ ἕνας δίπλα στόν ἄλλον,ἑκατοντάδες ἀλλοδαποί μουσουλμάνοι,χωρίς μάσκες προστασίας,φωτογραφίζονται στό συντριβάνι τοῦ Μπακογιάννη ἀποδεικνύοντας γιά ποιούς,τελικῶς,δημιουργήθηκε ἡ ἀνἀπλασις τῆς Ὁμονοίας !

Νά χαίρεστε τόν Δήμαρχό σας,Ἀθηναῖοι...!


Ἡ Πελασγική

Ἐπιλεγμένοι ἕνας πρός ἕναν...!

Ἕνας-ἕνας,ἤρωες καί μεγάλες ἱστορικές προσωπικότητες τῆς ἐνδὀξου περιόδου τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας,ἐξευτελίζονται καί κατακρημνίζονται  στά μάτια τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων,200 χρόνια μετά τήν συμβολή τους σ᾿ἕναν μεγαλειώδη ἀγῶνα γιά τήν Ἐλευθερία τους ἀπό τόν ὀθωμανικό ζυγό !
Καί ἄν ἀναρωτήθηκαν,κάποιοι (ἐμεῖς ξέραμε,ἀπό τήν πρώτη στιγμή ποιός θά ἦταν ὁ σκοπός καί ὁ στόχος της),γιατί ἡ ἐπικεφαλής τῆς ἐπιτροπῆς γιά τόν ἑορτασμό τῶν 200 χρόνων ἀπό τήν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821,Γιάννας,ἐπέλεξε μόνον ἀριστερούς ( καί τί ἀριστερούς ! Ἕνας κι᾿ἕνας ) τώρα θά ἔχουν πάρῃ ὅλες τίς ἀπαντήσεις στίς ἀπορίες τους.

Ξανά-διαβάζουμε γιά νά μήν ξεχνοῦμε μέ ποιούς ἔχουμε νά κάνουμε :

Μπολσεβίκοι καί κομμούνια ἀναλαμβάνουν τήν ἐπέτειον γιά τά 200 χρόνια τῆς Παλιγγενεσίας τοῦ 1821 ! 

Σήμερα σειρά εἶχε ὁ ἥρως Γεώργιος Καραϊσκάκης.Τά ὅσα αἰσχρά ἀναρτήθησαν ( ἀπό κάποιον Ἀριστείδη Χατζῆ) στήν σελίδα τῆς Ἐπιτροπῆς 1821,Greece21,κατέβηκαν ἄρον-ἄρον,μετά τήν κατακραυγή τοῦ κόσμου. Τό θέμα εἶναι ὅμως πώς ἀφοῦ ἀρχικῶς ἀναρτήθησαν σημαίνει πώς ΕΓΚΡΙΘΗΣΑΝ ἀπό τήν ἐπιτροπή. Αὐτό ἔχει σημασία,πρωτίστως. Τώρα γιά τό περιεχόμενον, δέν ἀξίζει τόν κόπον νά γράψω τό παραμικρό.Ἀνάξιος λόγου ὁ ὅποιος σχολιασμός.Πάντως, ἐάν θέλετε μπορεῖτε νά τό δεῖτε ἐδῶ.


Ὁ ἐν λόγῳ,Ἀριστείδης Χατζῆς,συμμετέχει στό ΚΕΦΙΜ : 

ὅλα τά «μεγάλα» κεφάλια,,τῶν liberal σπουδῶν,ἐδῶ

Ἕνα Κέντρο στό ὁποῖο,σημειῶστε,ἔχουν ...σοβαρότατες ἀνησυχίες...

Τί νά πρωτο προσέξῃ κανείς στό βιογραφικό τοῦ ἐν λόγῳ καθηγητοῦ ! Τίς σπουδές του,τίς ὑποτροφίες του,τίς ἀναγνωρίσεις του,τά βραβεῖα του,τίς συνεργασίες του,τίς θέσεις του; Ἄ,ναί τίς θέσεις του :

Το Νοέμβριο του 2000 εξελέγη Λέκτορας, το Μάιο του 2005 Επίκουρος Καθηγητής και τον Απρίλιο του 2011 Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας & Θεωρίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάσκει επίσης ως επισκέπτης καθηγητής στο Τμήμα Νομικής του ΕΚΠΑ και στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του ΟΠΑ. Είναι δικηγόρος, μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης από το 1992 και του American Bar Association από το 1994.

Το Σεπτέμβριο του 2001 εξελέγη μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της European Association of Law & Economics (επενεξελέγη για δεύτερη θητεία το 2003) ενώ το 2002 ήταν ο τοπικός οργανωτής του 19ου ετήσιου συνεδρίου της. Τον Ιούνιο του 2005 εξελέγη μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Society of European Contract Law και τον Ιανουάριο του 2006 μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του European Network for Better Regulation. To 2011 εξελέγη Fellow του European Law Institute. Είναι επίσης μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ). (ἀπό ἐδῶ ὅπου καί τά λοιπά σπουδαῖα ! )

Αριστείδης Χατζής: “Να ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΜΕ την αποστειρωμένη εθνικολαϊκιστική εκδοχή της ιστορίας μας”…

Μάλιστα ! Συνεπῶς μετά από ὅσα ἔγραψε γιά τόν Γεώργιο Καραϊσκάκη,ὁ καθείς μπορεῖ ν᾿ἀντιληφθῇ τί ἀκριβῶς ἐννοοῦσε ὁ Ἀριστείδης Χατζῆς ὅταν ἔλεγε : «Σᾶς βεβαιώνω ὅτι θ᾿ἀνακαλύψουμε πολλά πού δέν γνωρίζαμε καί γιά τά ὁποῖα πρέπει νά εἴμαστε περήφανοι»

Εἶναι θέμα τοῦ πῶς ἐννοεῖ τήν ὑπερηφάνεια,κάποιος...

Παρ. Κονόρτας,Ἀπό ἐδῶ ὅπου καί τό «βαρύ» του βιογραφικό ...

Ἄ,ἀκόμη ἕνας τῆς ἐπιτροπῆς,ἀπό τόν ὁποῖον ὑπάρχει μεγάλη πιθανότης ν᾿ἀκούσουμε ...περίεργα,εἶναι κάποιος Παρασκευᾶς Κονόρτας,στόν ὁποῖο ἔχει ἀνατεθῇ,ἀπό τόν ἵδρυμα τῆς βουλῆς,τό παρακάτω ἔργο :

 Έρευνα στα οθωµανικά αρχεία που αναφέρονται στην Ελληνική Επανάσταση. Επιστηµονικός υπεύθυνος θα είναι ο κ. Παρασκευάς Κονόρτας, αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστήµιου Αθηνών.(ἐδῶ)

Νά θυμηθοῦμε κάτι σχετικό μ᾿αὐτόν;

...ο κ.Παρασκευάς Κονόρτας, αναπληρωτής καθηγητής Οθωμανικής ιστορίας, στο εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών επικαλούμενος επιστημονική άποψη, δήλωσε ότι:

"...επειδή οι Καπαδόκες ομιλούν την τουρκική γλώσσα ενδέχεται να μην είναι Έλληνες και ότι δεν υπάρχει γενοκτονία και ότι τα όσα κυκλοφορούν περί γενοκτονίας, είναι καθαρά το συναισθηματικό μέρος της αφήγησης του παππού και της γιαγιάς, αφού τα τουρκικά αρχεία δεν δόθηκαν ακόμη στη δημοσιότητα προς έρευνα και μελέτη".

( περί τῶν σφοδρῶν ἀντιδράσεων πού ξεσηκώθηκαν στό συνέδριο,διαβᾶστε στό θέμα: Καθηγητής πήγε σε συνέδριο Μικρασιατών για να αμφισβητήσει τη γενοκτονία !)

Τί ἔχουμε ἄρα γε,ἀκόμη ν᾿ἀκούσουμε καί νά δοῦμε; Καί ξέρετε τί μοῦ θύμισε ;

ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Πάντα ὁ σκοπός του συγκεκριμένος : νά εξευτελίζουν τήν Ἱστορία μας,τούς ἥρωές μας,τίς μεγάλες προωπικότητες πού γέννησε,ἀλλά καί γεννᾷ αὐτός ὁ τόπος ἐπί χιλιετηρίδες ! Καί τό χείριστον εἶναι νά βλέπῃς τό ἴδιο τό κράτος καί τούς ἐκφραστές του, νά πριμοδοτῇ,νά ἐπιλέγῃ τέτοιου εἴδους ἄτομα ὡς τούς «ἰκανοτέρους» πρός τήν προώθησιν τῆς ἱστορικῆς μας κληρονομιᾶς ! Τί νά σκεφθῇ κανείς πέραν τοῦ ὅτι καί αὐτοῦ ὁ σκοπός δέν εἶναι ἄλλος πέραν τῆς καταστροφῆς ὅ,τι ἱερότερου ἔχουμε ὡς λαός,ὡς Ἔθνος : τῆς Ἱστορίας μας,τῆς κληρονομιᾶς μας ! 

Καί μετά ἄς προσπαθήσῃ ὅποιος θέλει,νά μοῦ πῇ ὅτι δέν εἶναι ἐπιλεγμένοι ἕνας πρός ἕναν...! 

Νά διαβάσουμε καί αὐτό :

Η μονομαχία του Καραΐσκάκη με τον Τούρκο αρχηγό Χατζή Μπέντο, που προσπάθησε να τον δωροδοκήσει με 500 χιλιάδες γρόσια για να τον αφήσει να περάσει από το καρτέρι που του έστησε στον Αχελώο...

πρωτίστως πρός γνῶσιν τῆς Ἱστορίας μας καί τῶν ἡρώων τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821,ἀλλά καί γιατί σ᾿ἐκείνη τήν μάχη ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης κατατρόπωσε τούς ὀθωμανούς καί τόν Χατζῆ Μπέντο πού προσπάθησε νά τόν δωροδοκήσῃ. Ὁ Χατζῆς,ἔτσι; Ἁπλή συνωνυμία μέ τόν Χατζῆ Ἀριστείδη...


Ἡ Πελασγική

Οἱ τοῦρκοι κατέλαβαν ἑλληνικό ἔδαφος,τά φίμωτρα τοῦ Μπίλλ Γκέϊτς,μνήμη Κωνσταντίνου Ἡλιάκη - Mr.V ἐκπομπή 57η

Τό «Μένουμε Ἀσφαλεῖς», οἱ «ΕΘΝΙΚΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ» τό διαβάζουμε «ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ»!

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ! 

Ἀφιέρωσε 1 λεπτό καί συμπλήρωσε ΤΩΡΑ τήν αἴτησι, τήν ὁποία θά βρῆς στήν ἱστοσελίδα μας : ΕΘΝΙΚΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ 

Ἀπό : Ὀδύσσεια Τηλεόρασις

Καί : Ὀδύσσειαtv.blogspot

Σημαδιακό...

Ἔ,ναί,πῶς ἀλλιῶς θά μποροῦσε νά χαρακτηρίσῃ κανείς τό γεγονός πώς ἕνας Μητσοτάκης,ὡς πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος, ἀνεγνώρισε ἐπισήμως τό Ἰσραήλ,42 χρόνια μετά τήν ἀνακήρυξίν του ὡς κράτους (14 Μαΐου 1948) καί ἕνας ἄλλος Μητσοτάκης καί πάλιν ὡς πρωθυπουργός ἔρχεται νά ἑορτάσῃ τήν 30ετία αὐτῆς τῆς ἀναγνωρίσεως ἐπισήμως καί μετά κοινῶν δηλώσεων ἕως καί τοῦ ἀνωτάτου ἄρχοντος τῆς χώρας ! ( Κοινή δήλωση των Προέδρων Ελλάδας και Ισραήλ για την 30η επέτειο ελληνο-ισραηλινών σχέσεων)

Ἦταν ἡ «θεμελίωσις» τῶν ἐλληνο-ἰσραηλινῶν σχέσεων,ἐκείνη ἡ ἀναγνώρισις καί εἶναι ἡ ἀπόδειξις αὐτῆς τῆς θεμελιώσεως ἡ 30ετία πού πέρασε ἤ μήπως κάτι ἀκόμη περισσότερο;

Ο ρόλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στη διαδικασία οικοδόμησης διαύλων με το κράτος του Ισραήλ ήταν, αν μη τι άλλο, καταλυτικός. Επι των ημερών του, δε, αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από την Ελλάδα το Ισραήλ και de jure, όχι απλώς de facto * . Μέχρι την ανάδειξη του Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία και ειδικά επί ημερών Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα διατηρούσε αγαστές σχέσεις με μια σειρά αραβικών κρατών, αλλά και με την Παλαιστίνη, με την προσωπική σχέση Παπανδρέου-Αραφάτ να είναι γνωστή τοις πάσι. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όμως, ήδη από την επίσκεψή του στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του 1988, όταν ήταν ακόμα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είχε δεσμευθεί για την προώθηση της αναγνώρισης του Ισραήλ...

Μέ τόν πρόεδρο τοῦ Ἰσραήλ,Χάϊμ Χέρτσογκ 

...Ο Μητσοτάκης, όμως, έκανε πράξη την υπόσχεση που είχε δώσει στις επαφές του στο Ισραήλ το ’88. Κάπως έτσι, περίπου ενάμιση μήνα αφού έχει αναλάβει και τυπικά την πρωθυπουργία τον Απρίλιο του 1990, στις 21/5/1990, γίνεται επισήμως πράξη η αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ από την ελληνική κυβέρνηση. Υπουργός Εξωτερικών ήταν τότε ο Αντώνης Σαμαράς, ενώ για την ελληνική πλευρά υπέγραφε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Παναγιώτης Οικονόμου, με τη διαδικασία να λαμβάνει χώρα εκτός των δύο κρατών, στις Βρυξέλλες.

Πρωθυπουργοί Ἑλλάδος-Ἰσραήλ : Κων/νος Μητσοτάκης-Σιμόν Πέρες 

...δύο χρόνια μετά, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που επισκέφθηκε το Ισραήλ, όντας, δε, και υπουργός Εξωτερικών...

Ἐννοεῖται πώς ἐπεσκέφθη καί τό μνημεῖο Ὁλοκαυτώματος  (Yad Vashem)

(Ἀπό :Όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης θεμελίωνε τις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις.
-Καί οἱ φωτό ἀπό τό ἴδιο θέμα)

*  Η λατινική φράση de jure (από τις λατινικές λέξεις de (από) και jus-juris, της 3ης κλίσης, ουδέτερο, αφαιρετική jure (νόμος, δίκαιο), ελληνική προφορά «ντε γιούρε») σημαίνει «εκ του νόμου» ή «εκ του δικαίου». Στη νομοθεσία, συχνά σημαίνει «αυτό που επιβάλλεται από το δίκαιο ή το νόμο ή γενικά το ηθικά ορθό».(ἐδῶ)

  Η λατινική φράση de facto (ντε φάκτο, εκ των de (από) και factum (γεγονός, πράξη) σημαίνει «εκ των γεγονότων» ή «εκ των πραγμάτων». Στην νομοθεσία, συχνά σημαίνει «αυτό που εφαρμόζεται πρακτικά αλλά που δεν επιβάλλεται από τον νόμο», ή «μια πράξη ή μια πραγματικότητα όχι επίσημα κατοχυρωμένη»(ἐδῶ)

Πού σημαίνει πώς ἀνεγνώρισε τό κράτος τοῦ Ἰσραήλ ὡς ἐκ τοῦ Νόμου,τοῦ Δικαίου ὅφειλε νά κάνῃ.Γιατί,βλέπετε,ἡ πρώτη του ...ὑποχρέωσις,τό πρῶτο του μέλημα ὡς πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος ( εἴπαμε,μετά ἀπό 1,5 μῆνα ἀπό τῆς ἀναλήψεως τῆς πρωθυπουργίας τό ἐκαμε) ἦταν αὐτό,ἀπαραιτήτως,διότι πῶς ἀλλιῶς θά ἀποδείκνυε πόσο ...πιστός εἶναι; Καί αὐτή του ἡ πίστις ἔλαβε καί τίς ἀνάλογες ...τιμές :

 ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρίσκεται σήμερα στο Ισραήλ, όπου θα συναντήσει και τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, σε μια συγκυρία οικοδόμησης διεθνών συμμαχιών για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ίσως πιο σημαντική, όμως, από τη συνάντηση με τον κ. Νετανιάχου θα είναι η παρουσία του κ. Μητσοτάκη σε εκδήλωση του  Global Forum τοῦ AJC στην Ιερουσαλήμ, προκειμένου να τιμηθεί η προσφορά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις.

Δύο χρόνια πρό τῆς πρωθυπουργίας του,ὁ πατήρ Μητσοτάκης ἐπισκέπτεται τό Ἰσραήλ καί ὑπόσχεται ἀναγνώρισιν Ὀκτώβριος 1988). Δύο χρόνια πρό τῆς πρωθυπουργίας του,ὁ υἱός Μητσοτάκης ἐπισκέπτεται τό Ἰσραήλ ( Ἰούνιος 2018). Τί ὑποσχέθηκε ἄρα γε ὁ υἱός ;

Remembering Heroic Friends of Israel: Konstantinos Mitsotakis ( Ἐνθύμησις τῶν ἡρωϊκῶν φίλων τοῦ Ἰσραήλ : Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης) 

Την ανάγκη να υπάρξει ριζική αντιμετώπιση των φαινομένων της ξενοφοβίας, του νατιβισμού και του ρατσισμού που πλέον είναι μια πραγματικότητα στην Ευρώπη, επεσήμανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας στο Global Forum το οποίο τίμησε την σημαντική προσφορά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στις διμερείς σχέσεις Ελλάδος- Ισραήλ.(ἐδῶ)

Ἔ δέν θά ἀναλάμβανε καί αὐτός κάποιο ...χρέος ; Καί τί χρέος ! 

ξενοφοβία, νατιβισμός ( ἐντοπιότητα),ῥατσισμός = ἰσλαμοποίησιν Ἑλλάδος

Ἕνας ἀκόμη «ἡρωϊκός φῖλος» τῶν Ἰσραηλιτῶν ! 

Ἔτσι εἶναι. Καί ὅλα τά ἄλλα ἔρχονται τόσο ...φυσιολογικῶς, καθότι εἴπαμε ...χρέος εἶναι αὐτό !
Καί πάνω ἀπ᾿ὅλα ἡ προστασία τῶν ...περιουσίων ! Τό ὑπέρτατο χρέος !

Ὅλοι,πιστοί στό ...χρέος τους ...!

...Αθήνα και Ιερουσαλήμ, δύο πρωτεύουσες, δύο πόλεις με ιστορική κληρονομιά που καθόρισε τον χαρακτήρα του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, ένωσαν δυνάμεις και καταβάλλουν κοινές προσπάθειες για την διασφάλιση της σταθερότητας και της ειρηνικής συνύπαρξης όλων των λαών της Ανατολική Μεσογείου.

...Οι Ισραηλινοί ακούν και τραγουδούν  ελληνικά τραγούδια, οι Έλληνες υποδέχονται τους Ισραηλινούς επισκέπτες με την παραδοσιακή ελληνική φιλοξενία, αυτή είναι η εικόνα δύο λαών που σφυρηλατούν τις σχέσεις τους…  

Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος συγχαίρει την Ελλάδα και το Ισραήλ για την ισχυρή βούλησή τους να αναπτύξουν ακόμη περισσότερο τους δεσμούς φιλίας και ενθαρρύνει κάθε προσπάθεια που θα φέρει ακόμη πιο κοντά τους λαούς των δύο κρατών. 
(ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ Κ.Ι.Σ.Ε. ΓΙΑ ΤΗΝ 30η ΕΠΕΤΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ)

Ἀκόμη πιό κοντά; Ἔ,πόσο πιό κοντά; 

Σημαδιακό,λέμεεε...! 



Ἡ Πελασγική

Τί νά φταίῃ,τί νά φταίῃ ; Ἔλα ντέ !

Ὅλοι οἱ ἀνωτέρῳ,χαίρουν ἐκτιμήσεως σέ πολιτικό,κοινωνικό ἀλλά καί παγκόσμιον ἐπίπεδον,ἔχουν οἰκογενειακή παράδοσιν στήν πολιτική ζωή τῆς Ἑλλάδος,πλέον τῆς ἑκατονταετίας,πρωταγωνιστοῦν στήν πολιτική σκηνή μέ βαρύνοντα πολιτικό λόγον,ἀλλά κυρίως ψηφίζονται ἀπό τούς πολῖτες τῆς ἑλλαδικῆς.

Μετά ἀναρωτούμεθα γιατί τίποτα δέν πάει καλά σ᾿αὐτόν τόν τόπο ; ! ! ! 


Ἡ Πελασγική

Ἕνα ὄνειρο ἀνεξαρτησίας πού γίνεται ὁ ἐφιάλτης τοῦ αὔριο...

Ὅταν λέμε πώς κάτι πολύ ἄσχημο ἑτοιμάζουν γιά τήν χώρα μας,νά τό λαμβάνετε πολύ σοβαρῶς ὑπ᾿ὅψιν. Θυμᾶστε τί εἶχε πῇ ὁ Κούλης,σχετικῶς μέ τήν τουρκιά καί τίς συνεχεῖς προκλήσεις της σέ βάρος τῆς χώρας μας;

"Για πρώτη φορά είχαμε από τις ΗΠΑ τόσο ισχυρή δήλωση στήριξης των ελληνικών συμφερόντων. Το ίδιο έκαναν σε σχέση με τη συμφωνία της Τουρκίας με τη Λιβύη τόσο η Ευρώπη όσο και η Ρωσία που συνομιλεί ο Ερντογάν.Ολες οι σοβαρές χώρες απομονώνουν και πιέζουν την Τουρκία και για αυτό αντιδρά" (ἀπό ἐδῶ)

Ὅλες οἱ σοβαραρές χώρες; Μάλιστα...

Ο Βολκάν Μποζκίρ,βουλευτής και πρώην υπουργός Ευρωπαϊκών υποθέσεων,του Ερντογάν,εξελέγη πρόεδρος Γ.Σ. του ΟΗΕ 


o 69χρονος Τούρκος διπλωμάτης Βολκάν Μποζκίρ ετοιμάζεται, ξεκινώντας από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και για 12 μήνες (Σεπτέμβριος 2020-Σεπτέμβριος 2021), να καθίσει στο «βάθρο» του προέδρου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Για την ιστορία, είναι η πρώτη φορά στα χρονικά που ένας Τούρκος τοποθετείται στη συγκεκριμένη θέση... ο Μποζκίρ «εξελέγη» στη θέση του προέδρου της Γενικής Συνέλευσης με τη συναίνεση των συνολικά 28 κρατών που συναπαρτίζουν την Ομάδα Δυτικής Ευρώπης και Άλλων Χωρών του ΟΗΕ (Western European and Others Group), και μάλιστα ως ο μοναδικός υποψήφιος της συγκεκριμένης ομάδας στην οποία ανήκουν μεν η Ελλάδα και η Τουρκία αλλά όχι και η Κύπρος. Κράτη όπως είναι η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ισραήλ ανήκουν στην Ομάδα Δυτικής Ευρώπης και Άλλων Χωρών. Η Κύπρος από την άλλη, αν και κράτος-μέλος της ΕΕ, ανήκει στην Ομάδα Ασίας-Ειρηνικού (Asia-Pacific Group).   

Ο ρόλος του προέδρου της Γενικής Συνέλευσης είναι ένας ρόλος προβεβλημένος που κατά κάποιους ενισχύεται καθώς παράλληλα αλλάζουν και οι συσχετισμοί στις τάξεις του ΟΗΕ, ένας ρόλος τον οποίο η Άγκυρα σαφώς και θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει υπέρ της προώθησης-διεθνοποίησης των τουρκικών συμφερόντων, και αυτό μάλιστα σε μια περίοδο κατά την οποία τα εν λόγω συμφέροντα «αλωνίζουν» από τη Λιβύη έως την Κύπρο και τη Συρία, παραβιάζοντας ψηφίσματα (ουκ ολίγα για την Κύπρο) και αποφάσεις (βλέπε εμπάργκο όπλων στη Λιβύη) του ιδίου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Ο τρόπος με τον οποίο το καθεστώς Ερντογάν έχει επιχειρήσει και συνεχίζει να επιχειρεί να «νομιμοποιήσει» μέσω του ΟΗΕ τα τουρκολιβυκά μνημόνια του 2019 είναι απολύτως ενδεικτικός των τουρκικών διαθέσεων.

Γίνεται ο παραβάτης να είναι παράλληλα και πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού τις αρχές και τις αποφάσεις του οποίου εκείνος παραβιάζει;  

Ο Βολκάν Μποζκίρ έρχεται να αναλάβει την προεδρία της Γενικής Συνέλευσης σε μια χρονιά ορόσημο καθώς φέτος συμπληρώνονται 75 χρόνια από την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Καταλάβατε τί ἀκριβῶς ἔγινε καί πῶς ἐξελέγη ὁ «ἐκλεκτός» τοὺ σουλτάνου Ἐρντογάν,πρόεδρος τῆς γενικῆς συνελεύσεως τοῦ ΟΗΕ; Γιά προσέξτε : 

με τη συναίνεση των συνολικά 28 κρατών που συναπαρτίζουν την Ομάδα Δυτικής Ευρώπης και Άλλων Χωρών του ΟΗΕ

Μία ὁμάδα στήν ὁποία συμμετέχουν τουρκία καί ἰσραήλ,ὄχι ὅμως ἡ Κύπρος ! Ἀλλά καί ἐδῶ εἶναι τό «ζουμί» τῆς ὑποθέσεως καί ἡ Ἑλλάς ! Μέ ἄλλα λόγια,ὁ ἐκπρόσωπος τῆς χώρας μας ( γιά τήν ἀκρίβεια ὁ ἐκπρόσωπος τῆς σημερινῆς ἑλλαδικῆς κυβερμήσεως,στόν ΟΗΕ) ψήφισε,ἐννοεῖται τῇ συμβουλῇ τοῦ πολιτικοῦ του προϊσταμένου,βλέπε Κούλη,τόν τουρκαλᾶ ! 

Ὅλοι μαζύ,οἱ πολιτισμένοι δυτικοί καί  εὐρωπαῖοι,οἱ «σοβαρές χῶρες» δῆλα δή κατά Μητσοτάκη πού τἄχα ἀπομονώνουν καί πιέζουν τήν τουρκιά γιά τήν παραβατικότητά της,ἀνέδειξαν διά τῆς ψήφου τους πρόεδρο τόν ἐκλεκτόν τοῦ Ἐρντογάν.

Καί ποιό τό μήνυμα αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς; Μά τί ἄλλο πέραν τῆς νομιμοποιήσεως ὅλων τῶν παραβατικῶν πράξεων καί ἀπαιτήσεων,τῆς τουρκίας,σέ διεθνές ἐπίπεδον καί μάλιστα ἀπό ἕναν φορέα πού διατείνεται πώς ἀποτελεῖ τόν προασπιστή τοῦ διεθνοῦς δικαίου καί νομιμότητος ! 

Ἀπό δέ τήν πλευρά μας,διά τῆς ψήφου μας ὑπέρ τοῦ τουρκαλᾶ,ἀπεδείχθη γιά ἀκόμη μία φορά,πώς ἡ χώρα δέν μποροῦσε νά κάνῃ τίποτα διαφορετικό παρά νά ὑπακούσῃ,ὡς προτεκτορᾶτο,τήν ἐντολή τοῦ ἀφέντη τοῦ ὁποίου τά συμφέροντα δείχνουν πρός τήν συγκεκριμένη ἐπιλογή...

Καθότι,διόλου τυχαῖον γεγονός δέν εἶναι πώς ἡ συγκεκριμένη προεδρία ἔρχεται μέ τήν ἐπετειακή συμπλήρωσιν τῶν 75 χρόνων ὑπάρξεως ΟΗΕ,ἀπό τήν μία,ἀλλά καί ἀπό τήν ἄλλη μία ἄλλη ἐπετειακή χρονική στιγμή πού ἀφορᾷ τήν Ἑλλάδα καί ἔχει νά κάνῃ μέ τήν συμπλήρωσιν τῶν 200 χρόνων ἀποτινάξεως τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ,τήν Παλιγγενεσία τοῦ 1821 ! 

Ἄν ὅλα αὐτά σᾶς φαίνονται ...τυχαῖα ἤ ἕστω ἄνευ ἰδιατέρας σημασίας,τότε προφανῶς καί εἴμεθα,δικαιολογημένως πλέον,ἕνα προτεκτορᾶτο τό ὁποῖον πρὄκειται νά ἐπανέλθῃ στήν θέσιν ἐκείνη ἀπό τήν ὁποία οἱ «προστάτριες δυνάμεις»,κάποτε τοῦ ἔδωσαν ἕνα ὄνειρο ἀνεξαρτησίας,μέ ἡμερομηνία λήξεως...

Ἡ Πελασγική