...Η Υπόθεση της Δαμασκού αποκαλύπτει μια σκληρή πραγματικότητα. Η εβραϊκή ισχύς δεν αποτελεί ιστορική σύμπτωση, αλλά προϊόν συστηματικής πολιτικής κινητοποίησης και προπαγάνδας.
Το σοβαρότερο λάθος που διέπραξαν οι πρώτοι αρχιτέκτονες αυτής της Δημοκρατίας ήταν η παραχώρηση πολιτικού ζωτικού χώρου σε μια οργανωμένη μειονότητα με βιολογική προδιάθεση για φυλετική αλληλεγγύη, η οποία συχνά λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της πλειονότητας που οικοδόμησε το κράτος. Εξέλαβαν την ανοχή ως αρμονία, τυφλοί μπροστά στο γεγονός ότι έτρεφαν τα ίδια εκείνα χέρια που μια μέρα θα έπνιγαν το έθνος.
Δυστυχώς, τα δυτικά έθνη θερίζουν αυτή τη στιγμή τη σοδειά αυτής της άτοπης καλοσύνης.
Τον Φεβρουάριο του 1840, μια σκοτεινή σκιά έπεσε πάνω από τη Δαμασκό. Στις 5 Φεβρουαρίου, ο πατήρ Θωμάς, ένας Καπουτσίνος μοναχός που ζούσε στην πόλη για δεκαετίες, εξαφανίστηκε με τον μουσουλμάνο υπηρέτη του, Ibrahim Amara ( φωτό ἀριστερά ), αφού επισκέφθηκε την εβραϊκή συνοικία. Οι κατήγοροι ισχυρίστηκαν ότι οι Εβραίοι είχαν δολοφονήσει και τους δύο άνδρες για τελετουργικούς σκοπούς. Ο Γάλλος πρόξενος Ulysse de Ratti-Menton υποστήριξε την κατηγορία και ο Σερίφ Πασάς , ο Αιγύπτιος κυβερνήτης της Δαμασκού, διέταξε τις συλλήψεις. Οι αρχές συνέλαβαν έναν Εβραίο κουρέα, ο οποίος κατονόμασε, υπό βασανιστήρια, επτά εξέχοντες άνδρες και στη συνέχεια συνέλαβαν και αυτούς τους άνδρες.
Οι ανακριτές βασάνισαν τους κρατούμενους. Τουλάχιστον δύο από αυτούς πέθαναν υπό κράτηση, και ο Ραββίνος Moses Abulafia ασπάστηκε το Ισλάμ για να ξεφύγει από τα βασανιστήρια. Οι αξιωματούχοι συνέλαβαν επίσης 63 εβραϊκά αγόρια και τα κράτησαν ως ομήρους για να πιέσουν τους γονείς τους να ομολογήσουν. Το σκάνδαλο προσέλκυσε γρήγορα τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, των οποίων η προσοχή ήταν στραμμένη στην Ανατολική Κρίση του 1840. Ο Muhammad Ali , ο ηγεμόνας της Αιγύπτου, είχε επαναστατήσει εναντίον του κατ᾿ όνομα ηγεμόνα,Οθωμανού Σουλτάνου. Η Γαλλία υποστήριξε τον Muhammad Ali , ενώ η Βρετανία και η Αυστρία εργάστηκαν για να διατηρήσουν την οθωμανική εξουσία.
Τα νέα για τις κατηγορίες κατά της Δαμασκού διέσχισαν αργά τον Ατλαντικό και έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το καλοκαίρι του 1840. Ο Αμερικανικός Εβραϊσμός τότε δεν αριθμούσε περισσότερους από 15.000 ανθρώπους, χωρίς εθνική οργάνωση και κανέναν αναγνωρισμένο ηγέτη να τους εκπροσωπεί. Ωστόσο, οι αναφορές από τη Συρία πυροδότησαν την πρώτη οργανωμένη διαμαρτυρία Αμερικανών Εβραίων προς υπεράσπιση των αδελφών τους στο εξωτερικό που αντιμετώπιζαν δυσκολίες. Συναντήσεις και αιτήματα εξαπλώθηκαν σε συναγωγές στη New York, την Philadelphia, το Richmond και το Cincinnati, και οι διοργανωτές άσκησαν πιέσεις στον Πρόεδρο Martin Van Buren να παρέμβει.
Η διαμαρτυρία εντάθηκε τον Αύγουστο. Στο Richmond, η εβραϊκή κοινότητα συγκεντρώθηκε και υιοθέτησε ψηφίσματα που εξέφραζαν τη συμπάθειά τους για «τους αθώους και αλώβητους αδελφούς της Ρόδου και της Δαμασκού». Στις 19 Αυγούστου, οι Εβραίοι της Νέας Υόρκης συγκεντρώθηκαν στη συναγωγή της Κοινότητας B'nai Jeshurun στην οδό Elm . Ο Israel Baer Kursheedt προήδρευσε της συνάντησης και ο Theodore J. Seixas διετέλεσε γραμματέας .
Στη συνάντηση της New York, ο Mordecai Manuel Noah, ένας εξέχων εκδότης και ο πιο γνωστός Αμερικανοεβραίος της εποχής του, απευθύνθηκε στη συνέλευση. Η συγκέντρωση υιοθέτησε μια αίτηση που «αρνούνταν κατηγορηματικά και επίσημα... ότι διαπράχθηκε ποτέ φόνος από τους Εβραίους της Δαμασκού ή από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου, με σκοπό τη χρήση του αίματος... στις τελετές της θρησκείας μας». Οι αιτούντες ζήτησαν από τον Πρόεδρο Martin Van Buren να παρέμβει για τους κατηγορούμενους, υποστηρίζοντας ότι «η ηθική επιρροή του Αρχιδικαστή των Ηνωμένων Πολιτειών θα ήταν, υπό τον Ουρανό, η καλύτερη βοήθεια που θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε».
Η διαμαρτυρία σύντομα εξαπλώθηκε στην Pennsylvania. Στις 27 Αυγούστου, ένα μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε στην Συναγωγή Mikveh Israel στη Philadelpia όπου ο Hyman Gratz κήρυξε την έναρξη της συνέλευσης και ο John Moss προήδρευσε. Ο Isaac Leeser, η κορυφαία παραδοσιακή εβραϊκή φωνή της εποχής στην Αμερική, υπηρέτησε ως κύριος ρήτορας. Υποστήριξε την άποψή του λέγοντας ότι αν ο Ιουδαϊσμός δίδασκε τελετουργικό φόνο, τότε ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, που και τα δύο προέκυψαν από αυτόν, θα ήταν εξίσου ένοχοι. Τόνισε επίσης το αίσθημα εβραϊκής αλληλεγγύης πίσω από τις διαμαρτυρίες, παρατηρώντας ότι «ως πολίτες ανήκουμε στη χώρα στην οποία ζούμε· αλλά ως πιστοί σε έναν Θεό... οι Εβραίοι [άλλων χωρών] δεν είναι ξένοι ανάμεσά μας και χαιρετίζουμε τον Ισραηλίτη ως αδελφό». Αρκετοί Χριστιανοί κληρικοί μίλησαν σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον Παγκόσμιο Εβραϊσμό σε αυτή την περίπτωση. Εβραίοι στο Charleston, το Cincinnati, την Savannah και το Richmond πραγματοποίησαν παρόμοιες συναντήσεις.
Αυτές οι συγκεντρώσεις δημιούργησαν επίσης επιτροπές αλληλογραφίας για την προώθηση ψηφισμάτων πέρα από τα όρια των πολιτειών, το πρώτο συντονισμένο δίκτυο αυτού του είδους μεταξύ Αμερικανών Εβραίων. Οι τοπικές πρακτικές διέφεραν. Στο Charleston, οι πολίτες συναντήθηκαν στο Δημαρχείο στις 28 Αυγούστου και οι Εβραίοι κάτοικοι πραγματοποίησαν τη δική τους συνάντηση στην Αίθουσα της Εβραϊκής Εταιρείας Ορφανών το επόμενο βράδυ. Παρά τις διαφορές αυτές, οι κοινότητες επέδειξαν έναν πρωτοφανή βαθμό αλληλεγγύης και η Υπόθεση της Δαμασκού έγινε η πρώτη αφορμή κατά την οποία οι Αμερικανοεβραίοι οργανώθηκαν υπέρ των δοκιμαζόμενων Εβραίων του εξωτερικού.
Στην Washington, οι αιτούντες διαπίστωσαν ότι η κυβέρνηση είχε ήδη ενεργήσει. Στις 14 Αυγούστου, ο Υπουργός Εξωτερικών John Forsyth έδωσε εντολή στον Αμερικανό πρόξενο, John Gliddon , στην Αλεξάνδρεια να χρησιμοποιήσει «καλές υπηρεσίες και προσπάθειες» για τους Εβραίους της Δαμασκού. Στις 17 Αυγούστου, είπε στον Αμερικανό υπουργό στην Κωνσταντινούπολη, David Porter, να «κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του με... τον Σουλτάνο... για να αποτρέψει και να μετριάσει αυτές τις φρικαλεότητες». Οι οδηγίες του Forsyth, γραμμένες για τον Πρόεδρο Martin Van Buren, ανέφεραν ένα έθνος του οποίου οι θεσμοί «τοποθετούν στην ίδια βάση τους λάτρεις του Θεού, κάθε πίστης και μορφής» ως βάση για να μιλήσει «εκ μέρους μιας καταπιεσμένης και διωκόμενης φυλής, μεταξύ των συγγενών της οποίας βρίσκονται μερικοί από τους πιο άξιους και πατριώτες [Αμερικανούς] πολίτες». Στις 24 Αυγούστου, ο Israel Baer Kursheedt και ο Theodore J. Seixas έστειλαν την αίτηση της New York στον Van Buren. Ο Forsyth απάντησε στις 26 Αυγούστου και τους είπε ότι οι οδηγίες του Gliddon είχαν δημοσιευτεί στις 14 Αυγούστου, πριν φτάσει η έκκλησή τους.
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έδρασαν γρήγορα, αλλά η απόσταση αμβλύνει κάθε άμεσο αποτέλεσμα. Η διατλαντική αλληλογραφία χρειάστηκε περίπου 30 ημέρες και η πραγματική μόχλευση βρισκόταν στις ευρωπαϊκές αποστολές επί τόπου. Μια αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Σερ Moses Montefiore της Βρετανίας και τον Adolphe Crémieux της Γαλλίας έπεισε τον Muhammad Ali στις 28 Αυγούστου 1840 να απελευθερώσει τους επιζώντες κρατούμενους και εννέα αφέθηκαν ελεύθεροι στις 6 Σεπτεμβρίου. Ο Montefiore ταξίδεψε στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Σουλτάνος Abdülmecid Α΄ εξέδωσε ένα φιρμάνι (βασιλικό διάταγμα) στις 6 Νοεμβρίου, δηλώνοντας ότι οι κατηγορίες εναντίον των Εβραίων και της θρησκείας τους δεν ήταν τίποτα άλλο παρά καθαρή συκοφαντία. Το διάταγμα όριζε επίσης ότι οι Εβραίοι «θα έχουν τα ίδια πλεονεκτήματα και θα απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια» με τους άλλους υπηκόους του Σουλτάνου. Οι εκδοχές διαφέρουν ως προς το πόσο σημαντικές ήταν οι αμερικανικές διαμαρτυρίες. Η Εβραϊκή Εικονική Βιβλιοθήκη αποδίδει την πίεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, παράλληλα με τη Βρετανία και τη Γαλλία, για την κίνηση της βελόνας σε αυτή την περίπτωση.
Η Υπόθεση της Δαμασκού αποκαλύπτει μια σκληρή πραγματικότητα. Η εβραϊκή ισχύς δεν αποτελεί ιστορική σύμπτωση, αλλά προϊόν συστηματικής πολιτικής κινητοποίησης και προπαγάνδας.
Το σοβαρότερο λάθος που διέπραξαν οι πρώτοι αρχιτέκτονες αυτής της Δημοκρατίας ήταν η παραχώρηση πολιτικού ζωτικού χώρου σε μια οργανωμένη μειονότητα με βιολογική προδιάθεση για φυλετική αλληλεγγύη, η οποία συχνά λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της πλειονότητας που οικοδόμησε το κράτος. Εξέλαβαν την ανοχή ως αρμονία, τυφλοί μπροστά στο γεγονός ότι έτρεφαν τα ίδια εκείνα χέρια που μια μέρα θα έπνιγαν το έθνος.
Δυστυχώς, τα δυτικά έθνη θερίζουν αυτή τη στιγμή τη σοδειά αυτής της άτοπης καλοσύνης.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου