Ὅταν ἡ ἰσπανική κυριαρχία σταματᾶ στό ΝΑΤΟ
...Η κυριαρχία δεν μπορεί να είναι γεωγραφική. Ένα κράτος δεν μπορεί να διεκδικήσει το δικαίωμα να ορίζει τα συμφέροντά του ανεξάρτητα στη Ceuta, αλλά να αναθέσει σε τρίτους τον πνευματικό ορισμό αυτών των συμφερόντων στην Ουκρανία...
... Αυτή είναι η βαθύτερη τραγωδία της σύγχρονης ευρωπαϊκής δεξιάς: έχει ανακαλύψει ξανά το έθνος πριν ανακαλύψει ξανά τη γεωπολιτική. Γνωρίζει ότι οι λαοί πρέπει να επιβιώσουν, αλλά δεν έχει ακόμη αναρωτηθεί πλήρως εντός ποιας ηπειρωτικής τάξης θα λάβει χώρα η επιβίωσή τους...
Τοῦ Simon Rorschach
Το VOX έχει γίνει μια από τις πιο έντονες εκφράσεις της ισπανικής εξέγερσης υπέρ της κυριαρχίας, ειδικά σε θέματα μετανάστευσης, εθνικής ταυτότητας και αντίστασης στις Βρυξέλλες. Ωστόσο, η εξωτερική του πολιτική εξακολουθεί να μην φτάνει σε πλήρη στρατηγική ανεξαρτησία: το κόμμα παραμένει σταθερά ατλαντικό, υποστηρίζει το ΝΑΤΟ και έχει υποστηρίξει την Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα είναι μια αντίφαση που γίνεται ολοένα και πιο ορατή σε τμήματα της ευρωπαϊκής δεξιάς: η εθνική κυριαρχία υπερασπίζεται την εσωτερική της κυριαρχία, ενώ το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο που κληρονομήθηκε από τον Ψυχρό Πόλεμο παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναμφισβήτητο.
Η Ισπανία έχει γίνει ξανά ένα συνοριακό κράτος. Η ψευδαίσθηση ότι η ιστορία τελείωσε κάπου ανάμεσα στο Maastricht και το ευρώ έχει διαλυθεί στις παραλίες και τους συνοριακούς φράχτες της Ceuta. Τον Ιούλιο, περισσότεροι από 72.000 μετανάστες πέρασαν στον ισπανικό θύλακα από το Μαρόκο, προκαλώντας μια κρίση που συνεχίστηκε και τον Σεπτέμβριο, με χιλιάδες να παραμένουν στην πόλη και μαζικές διαδηλώσεις που απαιτούν απελάσεις και μια πιο σκληρή απάντηση από τη Μαδρίτη. Το VOX άδραξε την ευκαιρία με ένα ένστικτο που τα παλαιότερα κόμματα έχουν σε μεγάλο βαθμό χάσει: το ένστικτο ότι ένα κράτος υπάρχει πρώτα για να υπερασπιστεί το έδαφος. Έχει απαιτήσει μόνιμη ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, της Πολιτοφυλακής και της Εθνικής Αστυνομίας στη Ceuta και τη Melilla, αυστηρότερη χερσαία, θαλάσσια και εναέρια επιτήρηση και νέες εξουσίες που θα επιτρέπουν στον στρατό να συμμετέχει σε επιχειρήσεις κατά της παράνομης μετανάστευσης. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο γενικός γραμματέας του κόμματος, Ignacio Garriga, ταξίδεψε στη Ceuta και περιέγραψε την πίεση από το Μαρόκο ως μια μορφή υβριδικού πολέμου, ενώ εκπρόσωποι του VOX σε όλη την Ισπανία συνέχισαν να προωθούν προτάσεις υπεράσπισης της ισπανικής κυριαρχίας επί της Ceuta και της Melilla. Κάτω από τα συνθήματα βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό γεγονός της ώρας: η κυριαρχία έχει επιστρέψει ως ζήτημα επειδή η Ισπανία ανακάλυψε ότι η κυριαρχία μπορεί να χαθεί. Ένα σύνορο που δεν μπορεί να υπερασπιστεί γίνεται μια γραμμή σε έναν διοικητικό χάρτη. Μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να αποφασίσει ποιος εισέρχεται στο έδαφός της σταδιακά παύει να κυβερνά με την παλαιότερη και πιο σοβαρή έννοια της λέξης. Το VOX το έχει κατανοήσει αυτό, και αυτή η κατανόηση βοηθά να εξηγηθεί γιατί έχει γίνει ένα από τα κύρια οχήματα της ισπανικής εθνικής αντίδρασης ενάντια στην διαχειριστική αταξία.
Υπάρχει κάτι σχεδόν Σπενγκλεριανό στην αντίθεση. Μια εξαντλημένη πολιτική τάξη μιλάει τη γλώσσα των διαδικασιών, των μηχανισμών διανομής, της ανθρωπιστικής διοίκησης και του ευρωπαϊκού συντονισμού. Το VOX απαντά με έδαφος, στρατό, λαό, σύνορα και κράτος. Το ένα λεξιλόγιο ανήκει σε έναν πολιτισμό που πιστεύει ότι η πολιτική μπορεί να περιοριστεί στη διαχείριση. Το άλλο ανήκει στον παλαιότερο κόσμο στον οποίο η πολιτική ύπαρξη ξεκινά με τη διάκριση: μέσα και έξω, πολίτης και ξένος, ειρήνη και κίνδυνος, πατρίδα και πέρα από αυτό. Το VOX έχει απαιτήσει από την Καταλονία να απορρίψει τις μεταφορές ασυνόδευτων αλλοδαπών ανηλίκων από τη Ceuta και έχει ζητήσει αντ' αυτού επαναπατρισμό και οικογενειακή επανένωση στις χώρες προέλευσης. Στη Melilla, το κόμμα έχει αντιταχθεί σε σχέδια για πρόσθετες υποδομές υποδοχής μεταναστών και έχει απαιτήσει περισσότερο προσωπικό ασφαλείας. Όποια κρίση και αν κάνει κανείς για μεμονωμένες προτάσεις, η πολιτική δομή είναι σαφής. Το VOX λέει στους Ισπανούς ότι το έθνος δεν είναι απλώς μια φορολογική δικαιοδοσία που περιβάλλεται από τελωνειακούς σταθμούς, αλλά μια ιστορική κοινότητα με δικαίωμα συνέχειας. Αυτή η γλώσσα έχει ισχύ επειδή μεγάλο μέρος της Ευρώπης έχει περάσει δεκαετίες καταστέλλοντας αυτές τις κατηγορίες. Το μεταπολεμικό σύστημα δίδαξε στους Ευρωπαίους ότι τα σύνορα ήταν ενοχλητικά, η εθνική προτίμηση ηθικά ύποπτη, η δημογραφική συνέχεια απαρχαιωμένη και η στρατιωτική βία αναχρονισμός εκτός από όταν αναπτύσσεται για σκοπούς που ορίζονται από την ευρύτερη δυτική συμμαχία. Η Ceuta έχει αποκαλύψει την ευθραυστότητα αυτού του δόγματος. Όταν δεκάδες χιλιάδες φτάνουν πέρα από τα σύνορα μέσα σε λίγες μέρες, οι αφαιρέσεις εξαφανίζονται. Το έδαφος γίνεται ξανά φυσικό. Η κυριαρχία γίνεται ξανά ορατή. Η ιστορία επιστρέφει με πρόσωπα, δρόμους, φράχτες, στρατιώτες, πλήθη και φόβο.
Το VOX είναι ισχυρότερο όπου ακολουθεί αυτή τη λογική με συνέπεια. Η κριτική του στο Μαρόκο, η επιμονή του στον ισπανικό χαρακτήρα της Ceuta και της Melilla, και οι απαιτήσεις του για αυτόνομο έλεγχο της μετανάστευσης, εκφράζουν μια κλασική αντίληψη της κυριαρχίας: η Ισπανία πρέπει να είναι σε θέση να ενεργεί ως Ισπανία. Το κόμμα έχει επίσης επεκτείνει αυτήν την αρχή στην κριτική του για την υπερεθνική ευρωπαϊκή δύναμη, την περιβαλλοντική ρύθμιση και τις πολιτικές που, όπως λέει, αποδυναμώνουν την ισπανική γεωργία και βιομηχανία. Ωστόσο, εδώ ξεκινά η μεγάλη αντίφαση. Το κόμμα που απαιτεί ανεξαρτησία κρίσης απέναντι στο Ραμπάτ και τις Βρυξέλλες γίνεται πολύ πιο συμβατικό μόλις ο χάρτης μετακινηθεί ανατολικά. Το VOX έχει επανειλημμένα υποστηρίξει πολιτικά την Ουκρανία, έχει καταδικάσει την εισβολή της Ρωσίας και έχει υπερασπιστεί τη θέση της Ισπανίας στο ΝΑΤΟ και τη διατλαντική συμμαχία. Αυτός ο προσανατολισμός θέτει ένα σαφές όριο στο κυρίαρχο δόγμα του κόμματος. Η Ισπανία μπορεί να είναι κυρίαρχη έναντι του Μαρόκου, κυρίαρχη έναντι της παράνομης μετανάστευσης, κυρίαρχη έναντι ορισμένων οδηγιών από τις Βρυξέλλες, αλλά όταν αμφισβητείται η ίδια η στρατηγική αρχιτεκτονική της Ευρώπης, το VOX επιστρέφει σε μεγάλο βαθμό στο ατλαντικό πλαίσιο. Αυτή δεν είναι μια μικρή ασυνέπεια. Αγγίζει την έννοια της ίδιας της κυριαρχίας. Αν η κυριαρχία σημαίνει απλώς ανάκτηση της εθνικής εξουσίας εντός μιας γεωπολιτικής τάξης της οποίας οι θεμελιώδεις ευθυγραμμίσεις παραμένουν καθορισμένες αλλού, τότε αυτό που έχει ανακτηθεί είναι διοικητική αυτονομία και όχι πλήρης στρατηγική ανεξαρτησία.
Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να επιλέγει αιώνια μεταξύ υποταγής στην Ουάσινγκτον και υποταγής στη Μόσχα, επειδή μια κυρίαρχη Ευρώπη δεν θα επιδίωκε κανένα από τα δύο. Θα διαπραγματευόταν με τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου συγκλίνουν συμφέροντα, με τη Ρωσία όπου συγκλίνουν συμφέροντα, με την Κίνα όπου συγκλίνουν συμφέροντα, και με τις ευρύτερες δυνάμεις της Ευρασίας και του Παγκόσμιου Νότου ανάλογα με τις περιστάσεις και όχι με την ιδεολογική υπακοή. Η Ρωσία σε ένα τέτοιο σύστημα δεν θα χρειαζόταν να φανταστεί κανείς ούτε ως μεσσιανικός σωτήρας ούτε ως αιώνιος εχθρός. Θα αντιμετωπιζόταν για αυτό που είναι: μια τεράστια ευρασιατική δύναμη με την οποία η ευρωπαϊκή ασφάλεια, η ενέργεια, το εμπόριο και η σταθερότητα της ηπείρου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Το VOX δεν έχει ασπαστεί αυτή την αντίληψη. Η ρητορική του εξακολουθεί να ξεκινά συχνά από την υπόθεση ότι η Ισπανία ανήκει σε μια γεωπολιτική «Δύση» της οποίας το θεσμικό κέντρο παραμένει το ΝΑΤΟ. Αυτό έχει σημασία επειδή η διατλαντική συμμαχία δεν είναι μια μεταφυσική έκφραση της Ευρώπης. Είναι μια συγκεκριμένη στρατηγική δομή που δημιουργήθηκε υπό συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, πάνω απ' όλα την αμερικανική κυριαρχία που ακολούθησε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πολυπολικότητα ξεκινά εκεί όπου τέτοιες ρυθμίσεις παύουν να αντιμετωπίζονται ως αιώνιες. Οι πρόσφατες προειδοποιήσεις του Σλοβάκου πρωθυπουργού Robert Fico ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να οδηγηθεί σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση με τη Ρωσία καταδεικνύουν πόσο διαφορετικά ερμηνεύει μια άλλη ευρωπαϊκή παράδοση υπέρ της κυριαρχίας τον ουκρανικό πόλεμο: όχι απλώς ως μια ηθική αντιπαράθεση μεταξύ δύο στρατοπέδων, αλλά ως μια σύγκρουση της οποίας η κλιμάκωση θα μπορούσε να καταναλώσει την κυριαρχία των ίδιων των μικρότερων ευρωπαϊκών κρατών. Το VOX απέχει πολύ από αυτή τη θέση.
Το αποτέλεσμα είναι ένα πολιτικό παράδοξο. Το VOX αντιλαμβάνεται σωστά ότι η Ευρώπη εγκαταλείπει την εποχή του άνετου οικουμενισμού και επιστρέφει στην εποχή των συνόρων, της εξουσίας, της δημογραφίας και των ανταγωνιστικών πολιτισμών. Ωστόσο, εξακολουθεί να ερμηνεύει μεγάλο μέρος αυτής της επιστροφής μέσω κατηγοριών που κληρονομήθηκαν από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Θέλει μια ισχυρότερη Ισπανία, αλλά σε μεγάλο βαθμό εντός ενός δυτικού στρατηγικού συστήματος του οποίου την ιεραρχία δεν αμφισβητεί θεμελιωδώς. Θέλει εθνική κυριαρχία στο εσωτερικό, ενώ αποδέχεται μια τάξη ασφαλείας στο εξωτερικό που αναγκαστικά περιορίζει τους ανεξάρτητους ελιγμούς. Μιλάει τη γλώσσα του εθνικού πεπρωμένου στα νότια σύνορα, αλλά πολύ πιο συχνά τη γλώσσα της συμμαχικής πειθαρχίας στα ανατολικά σύνορα. Εδώ είναι που το VOX σταματά στη μέση. Η κυριαρχία δεν μπορεί να είναι γεωγραφική. Ένα κράτος δεν μπορεί να διεκδικήσει το δικαίωμα να ορίζει τα συμφέροντά του ανεξάρτητα στη Ceuta, αλλά να αναθέσει σε τρίτους τον πνευματικό ορισμό αυτών των συμφερόντων στην Ουκρανία. Ούτε μπορεί μια πολιτισμική Ευρώπη να αντιμετωπίζει ατελείωτα τη Ρωσία ως έναν εξωγήινο πλανήτη, ενώ προσποιείται ότι μια ωκεάνια υπερδύναμη αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά αποτελεί το μόνιμο γεωπολιτικό κέντρο της Ευρώπης. Αυτή είναι η βαθύτερη τραγωδία της σύγχρονης ευρωπαϊκής δεξιάς: έχει ανακαλύψει ξανά το έθνος πριν ανακαλύψει ξανά τη γεωπολιτική. Γνωρίζει ότι οι λαοί πρέπει να επιβιώσουν, αλλά δεν έχει ακόμη αναρωτηθεί πλήρως εντός ποιας ηπειρωτικής τάξης θα λάβει χώρα η επιβίωσή τους.
Αυτό το ερώτημα θα γίνει πιο επείγον καθώς το VOX μεγαλώνει. Η Ceuta και η Melilla έχουν δώσει στο κόμμα μια πολιτική γλώσσα κατάλληλη για μια εποχή ρήξης: η κυριαρχία είναι αδιαίρετη, τα σύνορα πρέπει να σημαίνουν κάτι, τα κράτη πρέπει να είναι σε θέση να ενεργούν και οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ότι η κυβέρνησή τους θέτει την ασφάλειά τους πάνω από τις αφηρημένες έννοιες. Το VOX συνεχίζει να προωθεί αυτά τα θέματα σε όλη την Ισπανία, συμπεριλαμβανομένων νέων πρωτοβουλιών τον Σεπτέμβριο, απαιτώντας μόνιμη ενίσχυση της Ceuta και της Melilla και επιτιθέμενη στην αντίδραση της Μαδρίτης στην κρίση. Αλλά η ίδια λογική τελικά φτάνει πέρα από το Στενό του Γιβραλτάρ. Εάν η Ισπανία είναι κυρίαρχη, τότε οι σχέσεις της με την Ουάσιγκτον πρέπει επίσης να κρίνονται με βάση τα ισπανικά συμφέροντα. Οι σχέσεις της με τη Μόσχα πρέπει να κρίνονται με βάση τα ισπανικά συμφέροντα. Η θέση της στην Ουκρανία πρέπει να κρίνεται με βάση τα ισπανικά συμφέροντα. Η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ πρέπει να υπόκειται στα ισπανικά συμφέροντα και όχι να υπερισχύει αυτών. Αυτό δεν απαιτεί την αντικατάσταση μιας εξάρτησης με μια άλλη ή την ρομαντικοποίηση της Ρωσίας. Απαιτεί την αποδοχή της πιο σκληρής αρχής στην καρδιά της πολυπολικότητας: δεν υπάρχουν μόνιμοι φύλακες, μόνο εξουσίες, συμφέροντα, γεωγραφία, ιστορία και η ικανότητα λήψης αποφάσεων. Το VOX έχει κατανοήσει αυτή την αλήθεια στη νότια πύλη της Ισπανίας. Το αν μπορεί να ακολουθήσει την ίδια σκέψη σε όλη την Ευρώπη θα καθορίσει αν η κυριαρχία της θα παραμείνει μια εξέγερση εντός του ατλαντικού συστήματος ή θα εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο: μια ισπανική συμβολή στην επιστροφή της Ευρώπης ως ανεξάρτητου πόλου σε έναν πολυπολικό κόσμο.
Ἀπό : multipolarpress.com
Γενικά στοιχεῖα γιά τό κόμμα VOX, ἐδῶ
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου