Η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη Ρωσία μπλοφάροντας και συνεχίζει τις πυραυλικές επιθέσεις βαθιά στη Ρωσία. Ωστόσο, η Ρωσία δεν μπορεί να επιτρέψει να συνεχιστούν και να κλιμακωθούν αυτές οι επιθέσεις. Εν τω μεταξύ, η Μέση Ανατολή σιγά σιγά παίρνει φωτιά. Το Ιράν δεν θα υποκύψει στον εξαναγκασμό του Τραμπ (ούτε η Κίνα θα συναινέσει στις πιέσεις των κυρώσεων των ΗΠΑ).
Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο Τραμπ είναι να σταματήσει τις συγκρούσεις από το να συσσωρεύονται στην προοπτική ενός παγκοσμίου πολέμου.
Τοῦ Alastair CrookeΗ σιωπή γύρω από το αποτέλεσμα της συνάντησης Netanyahu την περασμένη εβδομάδα στο Οβάλ Γραφείο μιλάει από μόνη της. Κανένας Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος δεν πήγε στο αεροδρόμιο για να τον υποδεχτεί και δεν του στρώθηκε κόκκινο χαλί. Η επίσκεψη ήταν ακαριαία. Το Ισραήλ ακυβέρνητο - με τη στρατηγική του για το «Μεγάλο Ισραήλ» να αιμορραγεί τώρα, λόγω έλλειψης στρατευμάτων και συνοχής .
Ο πρώην Συνήγορος του Πολέμου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, Υποστράτηγος Yitzak Brik, προβλέπει ( Ma'ariv , 26 Ιουλίου) ότι η κρίση που αφορά το ισραηλινό απόθεμα αναχαιτίσεων «είναι μόνο το προοίμιο της καταστροφής που μας επιφυλάσσεται» –
«Στους επερχόμενους πολέμους με το Ιράν, η απειλή θα δεκαπλασιαστεί, σε σημείο που θα χαθεί πλήρως την ικανότητα αναχαίτισης ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Αυτοί οι πύραυλοι αναμένεται να μας χτυπήσουν: σε κατοικημένα κέντρα, στρατηγικούς στόχους, παραγωγικές και οικονομικές υποδομές, επιστημονικά και τεχνολογικά ιδρύματα, εκπαιδευτικά ιδρύματα, νοσοκομεία και ζωτικές βιομηχανίες, και να μας συντρίψουν ολοκληρωτικά».
Ο Τραμπ -επιτέλους, φαίνεται- καταλαβαίνει ότι ο πόλεμος που ξεκίνησε για να συντρίψει το Ιράν έχει μετατραπεί - στην καταστροφή του. Ουσιαστικά δεν υπάρχει στρατιωτική λύση διαθέσιμη πέρα από το να σταματήσει να σκάβει το λάκκο, στον οποίο βρίσκεται, ακόμη βαθύτερο.
Εν τω μεταξύ, το Ιράν δεν του επιτρέπει να συνεχίσει τον τακτικό του κύκλο έναρξης κινητικού πολέμου (φαινομενικά για να πιέσει το Ιράν) και στη συνέχεια (τις επόμενες Δευτέρες) να στραφεί σε συζητήσεις για «επικείμενες συμφωνίες» προκειμένου να χειραγωγήσει τις αγορές πετρελαίου και τις τιμές των μετοχών. Την περασμένη Δευτέρα, μια «σοκαριστική πτώση» στην αγορά έριξε την τιμή του Brent κατά 7,7%.
Επιπλέον, το Ιράν σκοπεύει να διαμορφώσει τον ρυθμό της σύγκρουσης , η οποία (έτσι κι αλλιώς) πρόκειται να κλιμακωθεί λόγω των προσπαθειών των ΗΠΑ να επεκτείνουν τις περικυκλωτικές πιέσεις έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορούν φαινομενικά να εξαναγκάσουν το Ιράν να αποδεχτεί μια υπαγορευμένη «ειρήνη».
Αλλά αντί να ασκήσει πίεση στο Ιράν, η στρατηγική του Τραμπ πυροδοτεί την περιοχή, ενώ παράλληλα εγκυμονεί κινδύνους ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
Οι τελευταίες εξελίξεις -συμπεριλαμβανομένης της κήρυξης «πολιορκίας για πολιορκία» των αεροδρομίων και θαλάσσιων λιμένων της Σαουδικής Αραβίας από την Υεμένη, και των επιθέσεων σε δύο μεγάλα διυλιστήρια της Aramco που κατέστρεψαν τον σαουδαραβικό πετρελαιαγωγό προς την Ερυθρά Θάλασσα- έχουν φέρει τη Σαουδική Αραβία σε σύγκρουση τόσο με την Υεμένη, όσο και σε σύγκρουση (από κοινού με την CENTCOM) με τις πολιτοφυλακές της Μονάδας Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU) στο Ιράκ, τις οποίες οι Σαουδάραβες υποστηρίζουν ότι ευθύνονται για την καταστροφή του διυλιστηρίου (αν και η Hash’d al-Shaabi -σιιτική πολιτοφυλακή- το αρνείται κατηγορηματικά). Αυτά τα δύο επεισόδια, ωστόσο, υπογραμμίζουν τον βαθμό στον οποίο ο «πόλεμος Τραμπ» αποσταθεροποιεί μια ήδη εύθραυστη περιοχή.
Χθες, η Σαουδική Αραβία, μαζί με τις ΗΠΑ, πραγματοποίησαν σημαντικές αεροπορικές επιδρομές σε τουλάχιστον σε έξι ιρακινές πόλεις, σκοτώνοντας τουλάχιστον 20 και τραυματίζοντας δεκάδες μέλη των PMU.
Γιατί η Σαουδική Αραβία να επιτεθεί στη Hash’d και όχι στην Υεμένη; Πιθανώς επειδή η AnsarAllah θα ανταπέδιδε με πυραύλους, καταστρέφοντας ό,τι έχει απομείνει από την πετρελαϊκή υποδομή της Σαουδικής Αραβίας.
Μόλις έμαθε για τις αμερικανικές επιθέσεις σε θέσεις της Hash’d και στο πνεύμα της ιδέας ότι μια αμερικανική επίθεση σε «ένα μέλος του Άξονα θα ισοδυναμούσε με επίθεση σε όλους», το Ιράν προχώρησε στην εκτόξευση βαλλιστικών πυραύλων σε αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία.
Δύο νέα μέτωπα – το μέτωπο Hash’d al-Shaabi-Ιράκ και το μέτωπο Υεμένης-Σαουδικής Αραβίας – έχουν προστεθεί στην περιφερειακή «θερμή εστία». Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες πιθανές «θερμές εστίες» που σιγοβράζουν στο παρασκήνιο: Στον Λίβανο, ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας , Israel Katz, καυχιέται ότι :
«Είκοσι τέσσερα λιβανέζικα χωριά, εκατοντάδων ετών, καταστράφηκαν. Όλα τα κτίρια, ολόκληρα χωριά [ισοπεδώθηκαν]. Η καταστροφή τους έχει ολοκληρωθεί. Πρέπει να καταλάβετε: 15.000 έως 20.000 σπίτια και στα 24 χωριά έχουν καταστραφεί - και σήμερα το 70% της Γάζας έχει καταστραφεί».
Πιο σημαντικά, ο Ισραηλινός Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ben Gvir έχει υποσχεθεί να πυροδοτήσει έναν πόλεμο εποίκων εναντίον των Παλαιστινίων που ζουν στη Δυτική Όχθη, προκειμένου να επιβάλει μια «εθελοντική» έξοδο Παλαιστινίων. Ο Ben Gvir υποστηρίζει ότι η περίοδος πριν από τις εκλογές στο Ισραήλ αντιπροσωπεύει την πιο ευνοϊκή στιγμή για να πυροδοτηθεί η κρίση - η οποία, κατά την άποψή του, θα μπορούσε να οδηγήσει στην εκκένωση ολόκληρων παλαιστινιακών χωριών.
Σαν να μην έφτανε αυτό το χάος, στις 25 Ιουλίου, αμερικανικοί πύραυλοι έπληξαν ένα αρχηγείο του Ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης στην περιοχή Ziba Kenar της Κασπίας θάλασσας στην επαρχία Gilan.
Ο σχολιαστής MK Bhadrakumar περιγράφει ότι :
«Η Κασπία Θάλασσα αποτελεί μια στρατηγικά ζωτικής σημασίας οδό εφοδιασμού μεταξύ Ρωσίας και Ιράν. Το Bandar Anzali είναι για την Τεχεράνη ό,τι είναι το λιμάνι της Οδησσού για το Κίεβο, όπου λαμβάνει προμήθειες δυτικών όπλων. Επομένως, η επίθεση της Ουκρανίας σε ένα ιρανικό εμπορικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα, στα χωρικά ύδατα της Ρωσίας, το Σάββατο, η πρώτη τέτοια επίθεση από την έναρξη του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ασυνείδητο περιστατικό... Το Κίεβο ανέλαβε την ευθύνη για το χτύπημα ενός ιρανικού πλοίου, σηματοδοτώντας ότι μια από τις πιο σταθερές ζώνες ασφαλείας της Ευρασίας είναι πλέον ευάλωτη στην άμεση εξάπλωση της ουκρανικής σύγκρουσης».
Τόσο οι New York Times όσο και η Wall Street Journal αναφέρουν ότι η ουκρανική επίθεση προμηνύει μια συγχώνευση των δύο πολέμων - του ουκρανικού πολέμου με τη Ρωσία και του ισραηλινο-αμερικανικού πολέμου κατά του Ιράν. Αυτό υποδηλώνει ότι η ουκρανική επίθεση στο ιρανικό πλοίο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια μετρημένη κίνηση από την Ουάσιγκτον, με την Ουκρανία να ενεργεί σε συνδυασμό με τον βομβαρδισμό της επαρχίας Gilan του Ιράν από τις ΗΠΑ.
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, δήλωσε αυτή την εβδομάδα ότι η αναφερόμενη επίθεση της Ουκρανίας σε ιρανικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα θα πρέπει να θεωρηθεί ως επίθεση κατά του ίδιου του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι το περιστατικό υπογράμμισε την ανάγκη να εξαλειφθεί αυτό που χαρακτήρισε ως απειλή που θέτει το Κίεβο. Κατηγόρησε την Ουκρανία ότι επεκτείνει την εμβέλεια αυτού που αποκάλεσε «τρομοκρατικές επιθέσεις» της.
Τι συμβαίνει, λοιπόν; Δεν είναι σαφές εάν η ουκρανική επίθεση στο ιρανικό πλοίο (που σκότωσε έναν Ιρανό ναύτη) για το οποίο το Κίεβο ψευδώς ισχυρίζεται ότι μετέφερε φορτίο όπλων ήταν απλώς μια παιδική κραυγή του Zelensky για να τραβήξει την προσοχή ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον του Τραμπ («μπαμπά») - ή κάτι πιο επακόλουθο. Ο Zelensky, σε αρκετές περιπτώσεις, έχει παραπονεθεί ότι ο πόλεμος στο Ιράν αποσπούσε την προσοχή της Δύσης από τον «δικό του» πόλεμο με τη Ρωσία. Ήταν αυτή μια προσπάθεια να επαναπροσανατολιστεί ο Τραμπ προς τον ουκρανικό πόλεμο;
Όλα αυτά τα ρεύματα συνέκλιναν στην Ουάσινγκτον με την κηδεία του Lindsay Graham, και σε μια στιγμή που η Laura Loomer - μια φθίνουσα επιρροή του MAGA, την οποία όμως συμπαθεί ο Τραμπ και την οποία ακούει πρόθυμα - έκανε μια πολύ δημόσια κωλοτούμπα , αναδυόμενη ξαφνικά ως η μεγαλύτερη θαυμάστρια και υποστηρικτής της Ουκρανίας (ίσως στη θέση του μακαρίτη Lindsay Graham).
Ωστόσο, υποστηρίζεται επί του παρόντος ότι η ριζική αλλαγή στις συμπάθειες της Loomer σηματοδοτεί την αρχή ενός ουσιαστικού ψυχοθεραπευτικού σχεδίου που έχει σχεδιαστεί για να εντυπωσιάσει τους Αμερικανούς ότι η « παρεμβατική Αμερική» μπορεί να είναι συνεπής με το «Πρώτα η Αμερική» - και επομένως ότι είναι εντάξει να υποστηρίζουν τη στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Το meme της Loomer, ας πούμε, διατυπώνεται ως επίπληξη προς τους οπαδούς του MAGA του Pat Buchanon, οι οποίοι τηρούν τη γραμμή του (και τον τίτλο του βιβλίου του): A Republic – Not an Empire: Reclaiming America's Destiny .( Μία Δημοκρατία – Ὄχι μία Αὐτοκρατορία: Ἐπανακτῶντας τό πεπρωμένο τῆς Ἀμερικῆς, φωτό ἀριστερά)
(Φυσικά, οποιαδήποτε μετατόπιση της κοινής γνώμης των ΗΠΑ που ευνοεί τον αμερικανικό στρατιωτικό παρεμβατισμό είναι ευπρόσδεκτη στο Ισραήλ).
Μήπως αυτή η μετατόπιση θα οδηγήσει την Τραμπ να γίνει πιο προληπτικός στο θέμα της Ουκρανίας; Δεν γνωρίζουμε. Η Loomer έχει υποσχεθεί πλήρη ενημέρωση για την Τραμπ σχετικά με το ταξίδι της στην Ουκρανία και τη συνάντησή της με τον Zelensky. Θα ακούσει ο Τραμπ; Μήπως ακούσει και δεν δώσει σημασία; Ποιος ξέρει;
Το θέμα εδώ είναι ότι η επίθεση δημοσίων σχέσεων για την αναδιατύπωση της Ουκρανίας ως «νικήτριας» -αν και εμπειρικά ψευδής- κερδίζει έδαφος σε τουλάχιστον ένα κομμάτι της αμερικανικής κοινής γνώμης. Ο μακροχρόνιος παρατηρητής και βιογράφος του Τραμπ, Michael Wolff, σημειώνει ότι
«Η στροφή 180° της Loomer για την Ουκρανία «προφανώς ήδη συμβαίνει [δηλαδή αποκτά έλξη]». Ο Zelensky είναι τώρα στην πόλη... Θα έχει χρόνο με τον Τραμπ. Και ο Τραμπ, ναι: Πώς θα μπορούσε [να] χάσει το γεγονός ότι το πλεονέκτημα είναι βαθιά με την Ουκρανία αυτή τη στιγμή».
«Με την ευρύτερη έννοια, η πτυχή της εξωτερικής πολιτικής αυτής της κυβέρνησης ήταν μια πλήρης καταστροφή... Το θέμα με το Ιράν είναι μια πλήρης καταστροφή. Η ευθυγράμμιση με τη Ρωσία προφανώς μια κακή απόφαση... Ο Zelensky [πρώην] που τότε παρουσιάστηκε ως ηττημένος είναι τώρα νικητής - όλα τα άλλα θεωρούνται τώρα ως «κακές αποφάσεις» [από τον Τραμπ]. Σε αυτό το πλαίσιο, αυτός [ο Τραμπ] χρειάζεται απεγνωσμένα μια επιτυχία. Και η Ουκρανία αρχίζει να μοιάζει σαν να θα μπορούσε να είναι δική του [επιτυχία] - μέσω της κηδείας του Lindsay Graham ( φωτό ἀριστερά : Η τεταμένη συνάντηση Νετανιάχου-Ζελένσκι προκαλεί αναταραχή , βίντεο) για να στραφεί προς μια πιο επιτυχημένη στρατηγική με την Ουκρανία. Ο θάνατος μπορεί να αποδειχθεί ένα μεγάλο πραξικόπημα δημοσίων σχέσεων. Μπίνγκο. Ναι. Η Ρωσία έχει πρόβλημα».
Φυσικά, είναι σοκαριστικό να βλέπεις πώς οι δυτικές ελίτ μπορούν να χειραγωγηθούν μέσω αδιάκοπων δημοσίων σχέσεων. Ωστόσο, τα σχόλια του Wolff είναι κάτι περισσότερο από ασήμαντες κουτσομπολίστικες στήλες. Αντανακλούν μια μαζική ψύχωση που εδραιώνεται. Δεν είναι ορθολογική, αλλά μάλλον προωθείται από συμφέροντα και χρηματικές κλίκες που έχουν τους δικούς τους σκοπούς.
Κοιτάξτε το μοτίβο – ο Zelensky θέλει να παρουσιαστεί ως «νικητής» στην Ευρώπη και στον Τραμπ. Η Ευρώπη τον παροτρύνει να εκτοξεύσει τους πυραύλους τους βαθιά στη Ρωσία για να αναγκάσει τη Ρωσία να παραδεχτεί κατάπαυση του πυρός. Ο Τραμπ στη G7 εκφράζει την έγκρισή του για τα χτυπήματα στη Ρωσία. Το πρώτο δόντι στον τροχό εμπλέκεται με επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ρωσικά διυλιστήρια. Με τα θετικά λόγια του Τραμπ στη G7, ο οδοντωτός τροχός κλιμακώνεται περαιτέρω και τώρα έχει κλιμακωθεί στο επίπεδο των επιθέσεων κατά της ρωσικής αστικής ζωής ( κόμβος διαδικτύου καταναλωτών Wildberries και δολοφονίες σε κατασκηνώσεις διακοπών ) με πυραύλους μεγαλύτερης εμβέλειας και μεγαλύτερες κεφαλές.
Η Ουκρανία πυροβολεί συγχρονικά ένα ιρανικό πλοίο στην Κασπία. Το IRGC απειλεί με αντίποινα. Το IRGC απειλεί το Ηνωμένο Βασίλειο (και την Κύπρο) για την σταδιακά αυξανόμενη εμπλοκή του στον πόλεμο κατά του Ιράν.
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη Ρωσία μπλοφάροντας και συνεχίζει τις πυραυλικές επιθέσεις βαθιά στη Ρωσία. Ωστόσο, η Ρωσία δεν μπορεί να επιτρέψει να συνεχιστούν και να κλιμακωθούν αυτές οι επιθέσεις. Εν τω μεταξύ, η Μέση Ανατολή σιγά σιγά παίρνει φωτιά. Το Ιράν δεν θα υποκύψει στον εξαναγκασμό του Τραμπ (ούτε η Κίνα θα συναινέσει στις πιέσεις των κυρώσεων των ΗΠΑ).
Απλώς δεν υπάρχουν διαθέσιμες στρατιωτικές λύσεις για τον Τραμπ. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να σταματήσει τις συγκρούσεις από το να συσσωρευτούν στην προοπτική ενός παγκοσμίου πολέμου.
Ἀπό : unz.com
φωτό πάνω
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου