Ὁ Κώδικας Σιωπῆς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ

 Η mesirah απαγορεύει στους Εβραίους να αναφέρουν ομοεθνείς τους Εβραίους σε μη εβραϊκές αρχές, δημιουργώντας ένα παράλληλο σύστημα εσωτερικής πίστης και σιωπής που λειτουργεί εντός των εβραϊκών κοινοτήτων εδώ και χιλιετίες.

... Οι δυτικές κοινωνίες υιοθετούν μια βασική αρχή της πολιτικής αφοσίωσης την οποία η πρακτική της mesirah αρνείται ρητά. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση μεταξύ ενός νομικού συστήματος που απαιτεί από κάθε πολίτη να είναι μάρτυρας και ενός θρησκευτικού κώδικα που στιγματίζει κάθε μάρτυρα ως προδότη. Ένας από αυτούς πρέπει να υποχωρήσει. Η ιστορία δείχνει ότι δεν θα είναι ο κώδικας που σκληρύνθηκε από δύο χιλιάδες χρόνια εξορίας...

φωτό

Τοῦ

Jose Nino

Ο Ιουδαϊσμός διαθέτει μια έννοια που παρουσιάζει εντυπωσιακές λειτουργικές ομοιότητες με την ομερτά της ιταλικής μαφίας, τον γνωστό κώδικα σιωπής που απαγορεύει την κατάδοση συναδέλφων μελών. Η ομερτά είναι ένας κώδικας σιωπής και άρνησης συνεργασίας με τις δικαστικές αρχές που αποτελεί κεντρικό πυλώνα του οργανωμένου εγκλήματος της νότιας Ιταλίας, ο οποίος επιβάλλεται από εκφοβισμό, φόβο και ατίμωση.

Ενώ η ομερτά προστατεύει τις εγκληματικές επιχειρήσεις, η εβραϊκή έννοια της mesirah (που στα εβραϊκά σημαίνει «παράδοση») προέκυψε από μια διαφορετική ιστορική αναγκαιότητα: την προστασία των εβραϊκών μειονοτήτων από τις εθνικές αρχές. Η mesirah απαγορεύει στους Εβραίους να αναφέρουν ομοεθνείς τους Εβραίους σε μη εβραϊκές αρχές, δημιουργώντας ένα παράλληλο σύστημα εσωτερικής πίστης και σιωπής που λειτουργεί εντός των εβραϊκών κοινοτήτων εδώ και χιλιετίες.

Σύμφωνα με τον παραδοσιακό εβραϊκό νόμο, η mesirah είναι η απαγορευμένη πράξη ενός Εβραίου που αναφέρει τη συμπεριφορά ενός άλλου Εβραίου σε μη ραβινικές αρχές υπό συνθήκες που απαγορεύονται από τον εβραϊκό νόμο. Αυτή η απαγόρευση επεκτείνεται τόσο στην παράδοση ενός ατόμου όσο και της περιουσίας του. Η απαγόρευση καλύπτει τόσο το άτομο όσο και την περιουσία, ένα σημείο που θίγει ο κώδικας Shulchan Aruch στο Choshen Mishpat 388 όταν απαγορεύει την παράδοση ενός συμπατριώτη Εβραίου «είτε πρόκειται για το δικό του πρόσωπο είτε για τα χρήματά του». Ένας Εβραίος που την παραβιάζει είναι ένας moser, ένας καταδότης, και οι ιστορικές συνέπειες ήταν σοβαρές. Τα μεσαιωνικά εβραϊκά δικαστήρια στην Ισπανία μερικές φορές στιγμάτιζαν τους καταδότες ή, για τους επαναλαμβανόμενους παραβάτες, τους θανάτωναν, και στη Ρωσία του 19ου αιώνα ένας moser βρισκόταν ενίοτε πνιγμένος σε ένα ποτάμι.

Η απαγόρευση της mesirah είναι βαθιά ριζωμένη στον εβραϊκό νόμο, όπως έχει διατυπωθεί στο Βαβυλωνιακό Ταλμούδ και έχει βελτιωθεί από τους μεσαιωνικούς κωδικοποιητές. Το Ταλμούδ την παρουσιάζει με έντονο τρόπο στο Bava Kamma 117α . Ένας άντρας παρουσιάστηκε ενώπιον του Βαβυλωνίου σοφού Rav και ανακοίνωσε ότι σκόπευε να δείξει το άχυρο ενός άλλου Εβραίου στις εθνικές αρχές, οι οποίες θα το κατάσχουν. Ο Rav του απαγόρευσε δύο φορές. Ο άντρας απάντησε ότι θα το έδειχνε ούτως ή άλλως, και . ο Rav Kahana, καθισμένος μπροστά στον Rav, έσπασε τον λαιμό του πληροφοριοδότη επί τόπου. Ο Rav δικαιολόγησε την πράξη επικαλούμενος τον Ησαΐα, με το σκεπτικό ότι μόλις η περιουσία ενός Εβραίου πέσει σε εχθρικά χέρια, η ζωή του ιδιοκτήτη κινδυνεύει. Στη συνέχεια, είπε στον Kahana να φύγει στη γη του Ισραήλ, αφού οι Πέρσες ηγεμόνες που κάποτε ανέχονταν τέτοιες πράξεις είχαν δώσει τη θέση τους σε αρχές «ιδιαίτερες για την αιματοχυσία» που θα τον δίκαζαν για φόνο.

Οι μεσαιωνικοί κωδικοποιητές μετέτρεψαν αυτή την αυστηρότητα σε πάγιο νόμο. Γράφοντας τον 12ο αιώνα, ο Μαϊμονίδης καθόρισε τους κανόνες του moser στο έργο του Mishneh Torah, στην ενότητα Chovel uMazzik, τους νόμους κάποιου που βλάπτει ένα άτομο ή μια περιουσία. Διαχώρισε τον Εβραίο που παραδίδει οικειοθελώς την περιουσία ενός συναδέλφου σε ένα «ισχυρό, άνομο άτομο» από κάποιον που το κάνει αυτό εξαναγκαστικά, και υποστήριξε ότι ένας καταδότης χάνει το μερίδιό του στον κόσμο που έρχεται. Σχετικά με τον ίδιο τον καταδότη ήταν ευθύς. «Επιτρέπεται να σκοτώσεις έναν moser σε οποιαδήποτε χώρα, ακόμη και στην παρούσα εποχή, όταν το δικαστήριο δεν επιβάλλει πλέον τη θανατική ποινή», έγραψε ο Μαϊμονίδης στο Chovel uMazzik κεφάλαιο 8. «Επιτρέπεται να τον σκοτώσεις πριν ενημερώσει». Ο Shulchan Aruch, ο έγκυρος κώδικας του δέκατου έκτου αιώνα, προώθησε την απαγόρευση, απαγορεύοντας σε έναν Εβραίο να παραδώσει έναν άλλον σε έναν μη-Εβραίο «ακόμα κι αν ο Εβραίος είναι rasha (κακός άνθρωπος) και baal aveirot (συνήθης αμαρτωλός) και ακόμη και αν ο Εβραίος τον παρενοχλεί», στο Choshen Mishpat 388.

Η αυστηρότητα ξεπερνά τη σωματική τιμωρία. Όπως εξηγεί ο Ραβίνος Hershel Schachter , ένας moser αντιμετωπίζεται ως μη-Εβραίος για ορισμένους τελετουργικούς σκοπούς, ακόμη και όταν είναι κατά τα άλλα ευσεβής, επειδή «αποδεικνύει την απόρριψή του της ενότητας όλου του Klal Yisroel [της συλλογικότητας του Ισραήλ]» με την πράξη της ενημέρωσης. Στην πράξη, αυτό τον εμποδίζει να γράψει έναν κύλινδρο Τορά ή να εκτελέσει τελετουργική σφαγή, λειτουργίες που προορίζονται για Εβραίους με καλή φήμη, μια απαγόρευση που οι κώδικες εντοπίζουν στο Yoreh Deah 281 και στο Rama.

Και τα δύο συστήματα ορίζουν την απόλυτη ποινή, τον θάνατο, για όσους παραβιάζουν τον κώδικα της σιωπής. Στο εβραϊκό δίκαιο, η αρχή του din moser επιτρέπει την εκτέλεση επίμονων καταδοτών. Το πόσο μακριά έφτανε αυτή η αυστηρότητα κάποτε φαίνεται σε μια αφήγηση που διασώζει ο Ραβίνος Reuven Margaliot στο σχόλιό του στο Ταλμούδ, Margaliot HaYam, μια ιστορία που του διηγήθηκε ο πατέρας του από την πολωνική πόλη καταγωγής της οικογένειας. Ένας θρασύς ντόπιος καταδότης μπήκε στη συναγωγή την παραμονή του Yom Kippur και στάθηκε τυλιγμένος με το σάλι προσευχής του κοντά στον ραβίνο. Μερικοί άντρες τον άρπαξαν, τον φίμωσαν με το δικό του σάλι, τον μετέφεραν στο ποτάμι δίπλα στη συναγωγή και τον έπνιξαν . Όταν οι αρχές διερεύνησαν τον θάνατο, ούτε ένας πιστός δεν είπε λέξη. Ομοίως, στην κουλτούρα της Μαφίας, η παραβίαση της ομερτά θεωρείται η απόλυτη προδοσία, που τιμωρείται με θάνατο. Οι μηχανισμοί επιβολής και στα δύο συστήματα βασίζονται στη συνενοχή της κοινότητας και στην κοινή κατανόηση ότι η σιωπή είναι απαραίτητη για την επιβίωση.

Η πιο δύσκολη σύγχρονη εφαρμογή εμφανίζεται σε περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών εντός κλειστών ορθόδοξων κοινοτήτων, όπου η mesirah έχει κατά καιρούς στραφεί εναντίον του λάθος μέρους. Στη δίωξη του Nechemya Weberman το 2012, ενός συμβούλου του Satmar που καταδικάστηκε για κακοποίηση κοριτσιού για διάστημα τριών ετών και σε 103 χρόνια φυλάκισης, το θύμα που κατέθεσε στιγματίστηκε ως θύτης από ορισμένους στην κοινότητα και τέσσερις άνδρες συνελήφθησαν επειδή προσπάθησαν να την εκφοβίσουν ώστε να αποσύρει την κατάθεση. Ήταν η κατοπτρική εικόνα της δηλωμένης λογικής του δόγματος, που προστάτευε τον θύτη και όχι τον καταδιωκόμενο.

Ιανουάριος 2026 : Δικαστής της Νέας Υόρκης μείωσε την ποινή του Χασιδικού θεραπευτή Nechemya Weberman που είχε φυλακιστεί για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών ...Ο Weberman καταδικάστηκε αρχικά σε 103 χρόνια φυλάκισης σε μια πολύ μεγάλη υπόθεση για την εβραϊκή κοινότητα της πόλης. Η ποινή μειώθηκε μήνες αργότερα σε 50 χρόνια. Ο δικαστής Matthew J. D'Emic του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κομητείας Kings στο Brooklyn μείωσε περαιτέρω την ποινή, επιβάλλοντας στον Weberman 18 χρόνια φυλάκισης, που σημαίνει ότι μπορεί να αποφυλακιστεί σε πέντε χρόνια από τώρα...ΕΔΩ

Για να κατανοήσουμε πώς η κοινότητα έφτασε σε αυτό το σημείο, βοηθάει να γνωρίζουμε από πού προήλθε. Το Satmar είναι ένα υπερορθόδοξο χασιδικό κίνημα που αναπτύχθηκε γύρω από τον ραβίνο Yoel Teitelbaum, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην ουγγρική πόλη Szatmar, τώρα Satu Mare στη Ρουμανία, το 1905 και έχτισε την αυλή του εκεί τις επόμενες δεκαετίες. Ο Teitelbaum επέζησε του Ολοκαυτώματος, πέρασε περίπου ένα χρόνο στην Παλαιστίνη υπό Εντολή και έφτασε στη Νέα Υόρκη το 1946, όπου ξαναέχτισε την κοινότητα στην περιοχή Williamsburg του Brooklyn. Το κίνημα ορίζεται από έναν σφοδρό αντισιωνισμό που απορρίπτει το σύγχρονο Κράτος του Ισραήλ ως μια αμαρτωλή ανθρώπινη κατάληψη μιας λύτρωσης που προορίζεται να περιμένει τον Μεσσία. Σήμερα, οι κοινότητες Williamsburg και Kiryas Joel αποτελούν μαζί τη μεγαλύτερη χασιδική ομάδα στον κόσμο.

Μέσα σε αυτήν την κλειστή κοινότητα, τουλάχιστον ένας άνδρας αρνήθηκε να αποστρέψει το βλέμμα του. Ο Ραβίνος Nuchem Rosenberg έγινε η πιο ορατή φιγούρα που αντιμετώπιζε τη σιωπή γύρω από την κακοποίηση στην κοινότητά του. Διαχειριζόταν μια τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για τα θύματα στο Χασιδικό Williamsburg και παρευρέθηκε στη δίκη του Weberman υποστηρίζοντας ανοιχτά τον κατήγορο. Τα αντίποινα ήταν άμεσα. Την επόμενη μέρα της καταδίκης του Δεκεμβρίου 2012, ένας άνδρας ονόματι Meilech Schnitzler, γιος ενός κατηγορούμενου για κακοποίηση που είχε κατονομάσει ο Rosenberg, όρμησε εναντίον του έξω από μια ψαραγορά και του πέταξε ένα φλιτζάνι χλωρίνη στο πρόσωπό του. Ο Rosenberg υπέστη εγκαύματα γύρω από τα μάτια και γλίτωσε την τύφλωση μόνο επειδή ένας περαστικός του έριξε νερό στο πρόσωπό του. Ο Schnitzler δήλωσε ένοχος για κακούργημα και καταδικάστηε πέντε χρόνια αναστολής και χωρίς φυλάκιση. Παρακινημένος από τον δικαστή να ζητήσει συγγνώμη στο δικαστήριο το 2014, ζήτησε από τον Rosenberg συγχώρεση, αλλά ο Rosenberg την αρνήθηκε. «Δεν με έβλαψες. Έβλαψες όλα τα παιδιά που εκπροσωπώ», είπε.

Λόγω των μεταβαλλόμενων δημογραφικών στοιχείων του Αμερικανικού Εβραϊσμού, παρόμοιες περιπτώσεις mesirah είναι πιθανό να πολλαπλασιαστούν. Σχεδόν εξ ολοκλήρου λόγω του χάσματος γονιμότητας που μέτρησε το Pew σε 3,3 παιδιά ανά Ορθόδοξο ενήλικα έναντι 1,4 για τους μη Ορθόδοξους Εβραίους, με τους Ορθόδοξους Εβραίους να ξεκινούν οικογένειες πέντε χρόνια νωρίτερα (πρώτη γέννηση στα 23,6 έναντι 28,6) και με μέση ηλικία μόλις 35 έτη έναντι 53 για τους Μεταρρυθμιστές και 62 για τους Συντηρητικούς Εβραίους, ο Αμερικανικός Εβραϊσμός αναμένεται να παρουσιάσει απότομη κλίση προς την Ορθόδοξη. Ο δημογράφος του Yale, Edieal Pinker, προβλέπει ότι το μερίδιο των Ορθόδοξων θα αυξηθεί από 12% σε 29% έως το 2063, ενώ τα Μεταρρυθμιστικά και Συντηρητικά δόγματα θα μειωθούν από 50% σε 39% και θα χάσουν σχεδόν τα μισά μέλη τους ηλικίας 30 έως 69 ετών.

Καθώς ο Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός γίνεται η κυρίαρχη έκφραση της αμερικανικής εβραϊκής ζωής τις επόμενες δεκαετίες, η απαγόρευση της mesirah δεν θα ξεθωριάσει στην ιστορία. Θα επεκταθεί, συνεχιζόμενη από έναν νεαρό, απομονωμένο και ταχέως πολλαπλασιαζόμενο πληθυσμό που βλέπει το κοσμικό κράτος ως μια ξένη και συχνά εχθρική δύναμη. 

Οι δυτικές κοινωνίες υιοθετούν μια βασική αρχή της πολιτικής αφοσίωσης την οποία η πρακτική της mesirah αρνείται ρητά. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση μεταξύ ενός νομικού συστήματος που απαιτεί από κάθε πολίτη να είναι μάρτυρας και ενός θρησκευτικού κώδικα που στιγματίζει κάθε μάρτυρα ως προδότη. Ένας από αυτούς πρέπει να υποχωρήσει. Η ιστορία δείχνει ότι δεν θα είναι ο κώδικας που σκληρύνθηκε από δύο χιλιάδες χρόνια εξορίας.

Ἀπό : theoccidentalobserver.net

Ἡ Πελασγική