Υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται με ενθουσιασμό, άλλα με δυσκολία ή απογοήτευση. Κάποια ανοίγουν το μυαλό, πολλά είναι απλώς θάλαμοι ηχούς που επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις του αναγνώστη. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει με το "Διάλυση, επειδή η πολιτεία μας ήταν τυφλωμένη" του Martino Mora (Επιμ. Radio Spada), ενός καθηγητή καθολικής έμπνευσης από το Μιλάνο.
Είναι ένα βιβλίο τόσο ευέλικτο αλλά και πυκνό όσο μια εγκυκλοπαίδεια, μια σύνοψη του παρόντος και του μέλλοντος του πολιτισμού που συνεχίζουμε ακατάλληλα να αποκαλούμε Δυτικό. Είναι ένα βιβλίο που αμφισβητεί τη συνείδηση και ζητά ισχυρές επιλογές. Κάποιος μπορεί να διαφωνήσει με τον Mora για τη διάλυση που βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά οι θέσεις που παρουσιάζει, το τεράστιο ρεπερτόριο των υποστηρικτικών επιχειρημάτων, δεν μπορούν να αφήσουν κάποιον αδιάφορο. Η αξιοθρήνητη γάτα γέννησε τυφλά γατάκια, όπως λέει η παλιά παροιμία, και πράγματι, η μαζική τύφλωση στην πραγματικότητα φαίνεται ο ισχυρότερος λόγος για να λάβουμε σοβαρά υπόψη τη δυσοίωνη διάγνωση και την τρομερή πρόγνωση του κειμένου.
Πολλοί από εμάς επιβεβαιώνουμε ότι ο κόσμος μας βρίσκεται σε παρακμή. Ο καθένας εκφράζει ξεχωριστά κίνητρα, περιγράφοντας συγκεκριμένες πτυχές μιας παρακμής που, πέρα από την τεχνολογική θριαμβολογία και την ψαλμωδία των άπειρων ατομικών «δικαιωμάτων» που υποτίθεται ότι απολαμβάνουμε, φαίνεται αναμφισβήτητη. Λίγοι αποτυπώνουν στο χαρτί μια ανελέητη αλλά καλά τεκμηριωμένη ακτινογραφία της κοινωνίας στην οποία έχουμε τύχει να ζούμε. Σε πάνω από είκοσι σύντομα αλλά πυκνά κεφάλαια, στα οποία η σύνθεση ενός καθηγητή συνηθισμένου να αλληλεπιδρά με τους φοιτητές συναντά μια τεράστια ιστορική και φιλοσοφική κουλτούρα, το νυστέρι του Mora εμβαθύνει στη βασανισμένη σάρκα και το εξαντλημένο πνεύμα του παρόντος. Είναι δύσκολο να μην συμφωνήσει κανείς ότι ζούμε σε μια νέα βαρβαρότητα στην οποία, παρά τις χίλιες φαινομενικές ανέσεις, βιώνουμε μια πολιτιστική, πνευματική, δημογραφική και πολιτική έκλειψη. Είναι αδύνατο να μην παρατηρήσει -αν κάποιος έχει ακόμα μάτια να δει και μυαλό να κρίνει- την ηθική και αισθητική παρακμή ή να μην αναγνωρίσει τη διάλυση των αρχών που έχουν διαποτίσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, από την κλασική έως τη χριστιανική προέλευση.
Τα πάντα, από τον πολιτισμό μέχρι τον τρόπο ζωής, από το σχολείο μέχρι τις ανεστραμμένες ή απορριπτόμενες αξίες, από την διαλυμένη οικογένεια μέχρι τον γελοιοποιημένο γάμο, από το να γίνει η τέχνη θρίαμβος του άσχημου, του αλλόκοτου, του ασυνήθιστου, ακόμη και των καθημερινών συνηθειών, καταδεικνύουν την ήττα όλων των αρχών και των θεσμών που μεταφέρουν νόημα.
Ο κόσμος της αγοράς επικρατεί, το εκτυφλωτικό φως των ψεύτικων ειδώλων, η υποβάθμιση των πραγμάτων και των ανθρώπων σε εμπορεύσιμο, ανταλλάξιμο, εναλλάξιμο υλικό. Η χριστιανική θρησκεία, η οποία έχει διαμορφώσει δύο χιλιετίες, δεν γλιτώνει, ιδιαίτερα η Καθολική Εκκλησία, η οποία κυνηγά τον κόσμο και αρνείται ή αποκρύπτει τις αλήθειες που πάντα διακήρυττε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανησυχία του συγγραφέα, καθώς παρακολουθεί με απογοήτευση την παρακμή της πίστης και του θεσμού που την ενσαρκώνει. Υπάρχει ένα ουσιαστικό που συνοψίζει αυτό που βιώνουμε: η ανατροπή. Αυτή είναι η ανατροπή της φυσικής τάξης, που αντιστοιχεί στο κοινό καλό και στις ηθικές και πνευματικές αρχές που φυλάσσονται στην καρδιά του ανθρώπινου πλάσματος. Το επίμονο έργο αιώνων έχει γίνει ένας αγώνας τον τελευταίο μισό αιώνα και μία ξέφρενη κίνηση στην αυγή της Τρίτης Χιλιετίας.
Ο Mora ερμηνεύει ολόκληρη τη σύγχρονη ιστορία ως μια προοδευτική πρόοδο της αταξίας και μια υποχώρηση της φυσικής τάξης. Η τραγική διαφορά με τις εμπειρίες του παρελθόντος είναι ότι σήμερα δεν αρκούμαστε απλώς στην καταστροφή ενός πολιτισμού, αλλά εργαζόμαστε προς την πλήρη διάλυση της ανθρωπότητας και της τάξης της δημιουργίας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της απουσίας ορίων - υλικών και αξιολογικών - ενός υλιστικού πολιτισμού, εντελώς εκκοσμικευμένου, αδιάφορου για κάθε αναζήτηση υπέρβασης, καταναλισκόμενου από τη θέληση για δύναμη, στο δρόμο για την τεχνολογική υπέρβαση της ανθρωπότητας, τον τρανθρωπισμό και τον μεταανθρωπισμό, και τη δημιουργία ανθρώπων υβριδίων από μηχανές. Ένα μονοπάτι που στοχεύει ακόμη και στην υπέρβαση της ταυτότητας του είδους μας: η απόλυτη ανατροπή του έκλυτου δυτικισμού, που αναπτύσσεται σε μια καθολική μορφή.
Από μια μεταπολιτισμική οπτική γωνία, η ένωση, που προβλεπόταν από τα νεανικά κινήματα των δεκαετιών του 1960 και του 1970, μεταξύ του μεγάλου, ακρατικού χρηματοοικονομικού κεφαλαίου (ενισχυμένου από έναν ισχυρό τεχνολογικό μηχανισμό) και των υποστηρικτών της οικογενειακής, εθνοτικής και σεξουαλικής ανατροπής έχει σφυρηλατηθεί. Σχεδόν έναν αιώνα πριν, ο Gilbert Chesterton προέβλεψε ότι η τρέλα του μέλλοντος δεν θα ερχόταν από τη Μόσχα αλλά από το Μανχάταν. Η πλουτοκρατική τρέλα ενός συστήματος που, έχοντας ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τον κομμουνισμό, τον άξεστο αδελφό του, έχει επιτεθεί στα ίδια τα θεμέλια της ιδέας του Θεού, της φυσικής οικογένειας, της κοινότητας, μέχρι το σημείο των μαζικών αμβλώσεων, της ευγονικής και της ευθανασίας, και της άσκοπης επίθεσης σε κάθε ταυτότητα, ακόμη και την πιο οικεία: τη σεξουαλική.
Το μονοπάτι της διάλυσης είναι μια Via Crucis ( ὁ δρόμος τοῦ Σταυροῦ , πορεία πρός τήν Σταύρωσιν ) της οποίας οι σταθμοί είναι ο οικονομισμός, ο ατομικισμός, ο υλισμός, η ισότητα που ομογενοποιεί για να ανατρέψει, η κρίση των θρησκειών, η υπερτροφία του «δικαιοματισμού», ο πόλεμος κατά του φυσικού δικαίου, της Νέας Ομιλίας και της πολιτικής ορθότητας, και η δυστυχισμένη παγκοσμιοποίηση. Και μετά η ηθική δυστυχία στη θέση της υλικής φτώχειας, η εθνική υποκατάσταση, η ομοφυλοφιλία, τα υποτακτικά σχολεία που ούτε εκπαιδεύουν ούτε διδάσκουν, η κυριαρχία του χρήματος και της ποσότητας, ο επιστημονισμός ως μια ψευδής έμφυτη θρησκεία, η ερωτικοποίηση κάθε πτυχής της ζωής, η μεγαδιαφημιστική μηχανή στην υπηρεσία του τεχνολογικού λεβιάθαν, η δημαγωγία και η κατήχηση που ακυρώνουν τις ελευθερίες.
Όλα αυτά, συνολικά, παράγουν αυτό που ο συγγραφέας ορίζει ως ένα οργιαστικό εμπορικό σύστημα, στο οποίο η κυριαρχία του χρήματος συνοδεύεται από την απελευθέρωση κάθε ατομικής παρόρμησης, ακόμη και της πιο κατώτερης και πιο απεχθούς, οι οποίες γίνονται τρόποι ζωής, εθισμοί που τροφοδοτούνται από εκείνους που κυριαρχούν στο σύστημα επειδή το κατέχουν.
Η συνέπεια είναι η διάλυση, κατανοητή τόσο ως μια διαδικασία που διαλύεται υπό τη δράση ενός διαλύτη (της κυρίαρχης σκέψης) όσο και ως το προοδευτικό, καταστροφικό τέλος μιας αιώνιας κοινωνικής, πολιτιστικής, ηθικής και πνευματικής δομής. Η υλική ανάπτυξη είναι πρωτοφανής, αλλά η διάλυση είναι πρώτα και κύρια πνευματική, αφού ο άνθρωπος είναι και σώμα και ψυχή. Η απώλεια της ψυχής του δυτικού homo sapiens είναι η θανάσιμη ασθένεια. Ακόμα και ο Arnold Toynbee, μελετητής πολιτισμών για την Αγγλόσφαιρα, αναγνώρισε την κινητήρια δύναμη της δυτικής παρακμής στην κρίση του Χριστιανισμού πριν από τρία τέταρτα του αιώνα. Αυτή η ανάλυση συμμερίζεται ο ιστορικός Ernst Nolte, επικριτής του μαζικού ηδονιστικού ατομικισμού, του δηλητηριώδους καρπού του φιλελεύθερου υποκειμενισμού, που θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση της ανθρώπινης κοινωνίας λόγω της κυρίαρχης τάσης αποχής από την αναπαραγωγή, το πρωταρχικό καθήκον κάθε είδους και κάθε ανθρώπινης κοινότητας.
Η αδιαφορία για οτιδήποτε πέρα από το άτομο αποτελεί απόδειξη του πνευματικού κενού που έχει αντικαταστήσει το είναι με το να έχεις (και να επιθυμείς). Τα εμπορικά κέντρα έχουν αντικαταστήσει τις εκκλησίες ως τόποι εορταστικής συγκέντρωσης, ενώ το άγχος του θανάτου έχει αυξηθεί, έχει καταπιεστεί, έχει κρυφτεί σε λίγα καθορισμένα μέρη, ακόμη και έχει εξοριστεί από τα νεκροταφεία λόγω της αύξησης πρακτικών όπως η αποτέφρωση και το σκόρπισμα της τέφρας. Ακόμα και το νεκρό σώμα διαλύεται, σαν ο σύγχρονος άνθρωπος να θέλει να σβήσει κάθε ίχνος του περάσματος του. Ο εγωιστικός ηδονισμός που βασίζεται στο ένστικτο φαινομενικά αντισταθμίζεται από τον αφηρημένο ανθρωπισμό και τον ακραίο ζωισμό. Τα σκυλιά, οι γάτες και τα κατοικίδια γίνονται υποκατάστατα των παιδιών που δεν θέλουμε. Ο δυτικός άνθρωπος διαλύεται στη λατρεία του χρήματος, στην απληστία, στη λατρεία «εκείνου του Θεού που είναι το αντίθετο του Θεού» (Georges Bataille).
Καμία ελπίδα, καμία πιθανότητα αντιστροφής της τάσης; Όχι έτσι: όσοι έχουν πίστη στον Θεό εμπιστεύονται την παρέμβασή του και γνωρίζουν ότι το πεπρωμένο της ανθρωπότητας είναι αιώνιο. Το απόγειο της ελπίδας βρίσκεται στο απόγειο της απαισιοδοξίας σχετικά με το παρόν και το εγγύς μέλλον. Μπορεί να μην συμφωνούμε με την ανάλυση του Mora εν όλω ή εν μέρει, αλλά αξίζει προσοχής για τη διαυγή συνοχή της και την τελική της βεβαιότητα: ο θρίαμβος της διάλυσης θα είναι εφήμερος, φευγαλέος. Αν ένας ετοιμοθάνατος πολιτισμός επικαλεστεί τις πύλες της κόλασης, η θεϊκή υπόσχεση είναι ότι δεν θα επικρατήσει. καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. (Ματθαίος 16:18). Έτσι τελειώνει το βιβλίο: θέλουμε να πιστέψουμε σ᾿αυτό.
ἀπό : ereticamente.net
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου