Ἡ ἐπάξια Συνέχεια...
( Τό γεγονός )
Ἡ Πελασγική
Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2025
Στιγμές πού μετροῦν στόν Χρόνο...
Ὁ Τράμπ, ἐν τέλει, μέ τούς Κακούς ( Ε.Ε. ) ἤ μέ τούς Καλούς ( Ῥωσσία )
 |
| φωτό |
Οι Ρώσοι είναι απογοητευμένοι από την πολιτική του Τραμπ απέναντι στη Ρωσία. Έχουν εγκαταλείψει εδώ και καιρό την ελπίδα να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ στην οικοδόμηση μιας δίκαιης παγκόσμιας τάξης και τώρα εγκαταλείπουν την ελπίδα ότι μπορεί να τους φερθούν δίκαια. Το τελευταίο άτομο στη Ρωσία (αν όχι στον κόσμο) που εξακολουθεί να ελπίζει να τα πάει καλά με τον Τραμπ είναι ο Πρόεδρος Πούτιν.
Μπορεί κανείς να τον καταλάβει. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για γεωπολιτική και γεωοικονομική συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, τόσο για την επίλυση της ουκρανικής κρίσης (λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα της Ρωσίας) όσο και για την αλληλεπίδραση σε όλη την Αρκτική, την Καραϊβική, την Αφρική και όλα τα άλλα παγκόσμια «καυτά σημεία». Αυτή θα ήταν διεθνής συνεργασία, όχι αμερικανική ηγεμονία, όπως προτιμούν πολλοί Αμερικανοί πολιτικοί.
Οι ΗΠΑ θα πρέπει να απομακρυνθούν από την άβυσσο του πυρηνικού πολέμου, όσο αυτό είναι ακόμα δυνατό. Την περασμένη εβδομάδα, οι Ρώσοι πραγματοποίησαν πυρηνικές ασκήσεις, τέτοιου μεγέθους που δεν έχουν ξαναγίνει. Οι ασκήσεις περιελάμβαναν την πλήρη πυρηνική τριάδα της Ρωσίας - χερσαία, θαλάσσια και αεροπορικά μέσα, σύμφωνα με την ανακοίνωση που μετέδωσε το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων RIA της Ρωσίας στο Telegram. Κατά τη διάρκεια της άσκησης, ένας διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος Yars (ICBM) εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο Plesetsk και στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-95MS πραγματοποίησαν επιθέσεις με πυραύλους κρουζ από αέρος, ανέφερε το Κρεμλίνο. Ένα στρατηγικό υποβρύχιο καταδρομικό εκτόξευσε έναν βαλλιστικό πύραυλο από τη Θάλασσα του Μπάρεντς. Και μετά έγινε η εκτόξευση του Burevestnik, ενός ολοκαίνουργιου πυραύλου κρουζ με πυρηνικό αντιδραστήρα, που μπορεί να πετάξει οπουδήποτε για όσο χρειαστεί. Το Πεντάγωνο αποκάλυψε ότι ανησυχεί για αυτές τις νέες εξελίξεις και ζήτησε από τους Ρώσους να τους δείξουν πώς κατασκευάζουν τις νέες τους συσκευές, τον Burevestnik και τον Poseidon. Είναι καλό που ο Πρόεδρος Πούτιν προτιμά την ειρήνη και όχι τον πόλεμο.
Ωστόσο, ο Πρόεδρος Πούτιν δεν είναι ελεύθερος πολίτης. Υπάρχει έντονη ζήτηση στη ρωσική πολιτική για μια πυρηνική απάντηση στις δυτικές προκλήσεις, που δεν θα σταματά στα δυτικά σύνορα της Ουκρανίας, αλλά θα πηγαίνει μέχρι τη δύση. Προς το παρόν, ο Πούτιν επικρατεί, αλλά είναι πιθανό να αλλάξει αν οι ΗΠΑ συνεχίσουν την στροφή τους προς τον πόλεμο και τις κυρώσεις. Και η εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι πιθανό να αντιμετωπιστεί με βία. Οι Ρώσοι στρατιώτες του Wagner PDC υποτίθεται ότι βρίσκονται ήδη εκεί.
Τέτοια συναισθήματα εξέφρασε πρόσφατα ο Sergey Karaganov (εξέχων πολιτικός επιστήμονας και επίτιμος εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής ) στην τηλεόραση του TVC, όπως ανέφερε ένας ανταποκριτής του PolitNavigator:
«Ευρωπαίοι – έχουμε να κάνουμε με τρελούς ηλίθιους, συγγνώμη, αυτές είναι δυσάρεστες λέξεις. Λοιπόν, κακοποιημένοι ηλίθιοι. Είναι πραγματικά ηλίθιοι – η σημερινή γενιά των εκφυλισμένων ευρωπαϊκών ελίτ, που έχουν επίσης πάψει να φοβούνται τον Θεό... και έχουν χάσει τον φόβο τους για τον θάνατο.»
Αυτό είναι ένα ζωώδες ένστικτο που πρέπει να αποκατασταθεί. Δεν τους έχει απομείνει τίποτα άλλο, επειδή δεν έχουν καμία πνευματική λειτουργία, καμία αίσθηση πατρίδας, καμία αίσθηση φύλου ή αγάπης. Φυσικά, υπερβάλλω. Υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι εκεί. Αλλά έτσι είναι [αυτοί που βρίσκονται στον κυβερνητικό κύκλο] - είναι τα αποβράσματα της ανθρωπότητας.
Δεν υπάρχει ακόμα ηγέτης εκεί, μεταφορικά μιλώντας, ούτε «Χίτλερ». Αλλά, κατ' αρχήν, κινούνται προς αυτό. Και οδηγούν τους λαούς τους στη σφαγή. Πρέπει να σταματήσουμε αυτό το κίνημα - για να σώσουμε τους εαυτούς μας και αυτούς τους λαούς, παρεμπιπτόντως. Ίσως κάποια μέρα κάτι προκύψει από αυτούς, αν και υποβαθμίζονται πολύ γρήγορα.
Τώρα εστιάζονται σε μια μαζική αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Παρεμπιπτόντως, το υποτιμούμε αυτό, επειδή η ολοκληρωτική προπαγάνδα μετατρέπει μάζες Ευρωπαίων σε πιθανή βορά για τα κανόνια.
Επομένως, πρέπει να τους σώσουμε και ταυτόχρονα να σώσουμε τον κόσμο. Αυτό είναι το ιστορικό μας καθήκον, αλλά πρέπει να το υλοποιήσουμε. Επιπλέον, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Είτε θα καταστρέψουμε τους εαυτούς μας, και μετά θα καταστρέψουμε τον κόσμο, είτε θα νικήσουμε και θα σώσουμε την ανθρωπότητα.
Ο παρουσιαστής της εκπομπής, Dmitry Kulikov, σημείωσε ότι ιστορικά, «ενεργούμε καλύτερα όταν καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή». Αυτό το συναίσθημα διαπερνά τους ρωσικούς πολιτικούς κύκλους. Όλο και πιο συχνά επαναλαμβάνουν τα λόγια του Πούτιν από το 2018: Εμείς θα πάμε στον παράδεισο και αυτοί απλώς θα κρώξουν.
Αυτό είναι πράγματι λυπηρό, καθώς ο Πούτιν και ο Τραμπ έχουν κοινούς πραγματικούς εχθρούς, δηλαδή τους ηγέτες της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της υπερφιλελεύθερης απάτριδας διανόησης. Είναι δυνατόν ένας ενήλικας άνδρας, ένας πρόεδρος των ΗΠΑ, να πέφτει θύμα κολακείας του πιο φθηνού είδους από ανθρώπους όπως ο Keith Starmer, ο Macron, ο Friedrich Merz κ.λπ.; Δεν καταλαβαίνει ότι τον περιφρονούν; Τι θέλουν; Έχουν ο Friedrich (ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz) και η Ούρσουλα καλές αναμνήσεις από τη δωρεάν ρωσική σούπα που τάιζαν οι Γερμανοί από τους Ρώσους στρατιώτες το 1945, και ίσως ονειρεύονται να την ξαναγευτούν; Ελπίζει ο Starmer να αποσπάσει την προσοχή των ψηφοφόρων του, ώστε να ξεχάσουν την υποστήριξή του στη Γενοκτονία της Γάζας και στους Ισραηλινούς χούλιγκαν του ποδοσφαίρου; Πιστεύει ο Macron ότι είναι καλύτερο να στείλει Γάλλους να πεθάνουν στην Ουκρανία για να μην ενταχθούν στα Κίτρινα Γιλέκα; Πιστεύει ο Σουηδός Ulf Kristersson ότι είναι καλύτερο να διατηρηθεί η σεβάσμια παράδοση της φιλοξενίας της ρωσικής κατοχικής δύναμης τουλάχιστον μία φορά τον αιώνα; Ποιο από αυτά τα σχέδια ταιριάζει στο όραμα του Τραμπ;
Μπορεί να αναρωτηθούμε - γιατί ο Πρόεδρος Τραμπ να κουνήσει έστω και ένα δάχτυλο για να βοηθήσει τον Βλαντιμίρ Ζελένσκι, τον άνθρωπο που υποστήριξε τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος κατά τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ και έπαιξε ρόλο στην έναρξη της διαδικασίας παραπομπής εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ;
Σε περίπτωση που ο Τραμπ το ξέχασε, ο Ρώσος απεσταλμένος Dmitriev υπενθύμισε στο αμερικανικό κοινό (στη συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Λάρα Λόγκαν) ότι ο Ζελένσκι έκανε εκστρατεία υπέρ της Καμάλα Χάρις, η οποία εκπροσώπησε το Δημοκρατικό Κόμμα στις εκλογές του 2024 και ήταν η κύρια αντίπαλος του Τραμπ. «Ας μην το ξεχνάμε αυτό», πρόσθεσε. Ο Dmitriev σημείωσε στη συνέχεια ότι ο Ζελένσκι ήταν ένας από τους παράγοντες που επηρέασαν την έναρξη της πρώτης διαδικασίας καθαίρεσης εναντίον του τότε προέδρου των ΗΠΑ.
Η έρευνα που προηγήθηκε της παραπομπής του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2019 με πρωτοβουλία της Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Νάνσι Πελόζι. Η παραπομπή πυροδοτήθηκε από μια δήλωση ενός ανώνυμου πληροφοριοδότη (πιθανώς του ίδιου του Ζελένσκι) ο οποίος ισχυρίστηκε ότι τον Ιούλιο του 2019, ο Τραμπ άσκησε πιέσεις στον Βλαντιμίρ Ζελένσκι για προσωπικό πολιτικό όφελος. Σύμφωνα με την ανώνυμη αναφορά, ο Τραμπ απαίτησε από το Κίεβο να διερευνήσει τις δραστηριότητες του Χάντερ Μπάιντεν, γιου του πρώην αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν, σε αντάλλαγμα για την παροχή οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία.
Μετά την εμφάνιση αυτών των ισχυρισμών, ο Λευκός Οίκος αναγκάστηκε να δημοσιεύσει ένα υπόμνημα που περιείχε ένα αντίγραφο της τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ Τραμπ και Ζελένσκι. Το έγγραφο έδειχνε ότι ο Τραμπ όντως ζήτησε από τον Ουκρανό πρόεδρο να «εξετάσει» το θέμα που αφορούσε την οικογένεια Μπάιντεν. Ταυτόχρονα, μια εβδομάδα πριν από την προαναφερθείσα συνομιλία, ο Τραμπ είχε διατάξει την αναστολή της στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία. Εκπρόσωποι του Δημοκρατικού Κόμματος θεώρησαν αυτήν την απόφαση ως πιθανή προσπάθεια άσκησης πίεσης στο Κίεβο, προκειμένου να επιτευχθεί μια έρευνα που θα ήταν επωφελής για τον Τραμπ. Ο ίδιος ο πρόεδρος αναγκάστηκε να αρνηθεί δημόσια αυτούς τους ισχυρισμούς.
Στις 31 Οκτωβρίου 2019, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ ενέκρινε ψήφισμα για την επίσημη έναρξη της διαδικασίας καθαίρεσης. Στις 18 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκαν οι τελικές συζητήσεις, κατά τις οποίες τέθηκαν σε ψηφοφορία δύο άρθρα καθαίρεσης κατά του Τραμπ: κατάχρηση εξουσίας και παρεμπόδιση έρευνας του Κογκρέσου. Και τα δύο άρθρα εγκρίθηκαν, με αποτέλεσμα την καθαίρεση του προέδρου, καθιστώντας τον τον τρίτο αρχηγό κράτους στην ιστορία των ΗΠΑ που υπόκειται σε τέτοια απόφαση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Στις 15 Ιανουαρίου 2020, διεξήχθη ψηφοφορία για την αποστολή του κατηγορητηρίου στη Γερουσία, όπου τα άρθρα της παραπομπής απεστάλησαν την επόμενη ημέρα. Μετά την εξέταση της υπόθεσης, στις 5 Φεβρουαρίου 2020, η Γερουσία αθώωσε τον Ντόναλντ Τραμπ και για τις δύο κατηγορίες. Και τώρα ο Τραμπ θέλει να βοηθήσει τον άνθρωπο που τον έβαλε σε αυτή την ανακατωσούρα;
Όχι μόνο αυτό, αλλά η πολιτική του Τραμπ να εξοπλίσει την Ευρώπη και να παράσχει στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία είναι αντίθετη με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Ο εξαναγκασμός των μελών του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες κατά δύο τοις εκατό και στη συνέχεια κατά πέντε τοις εκατό θα μετατρέψει, στο εγγύς μέλλον, την ΕΕ σε ένα στρατιωτικό τέρας συγκρίσιμο με το Τρίτο Ράιχ. Μια στρατιωτικά ισχυρή ΕΕ θα έσπαζε αμέσως την οικονομική της εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο όσον αφορά το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο όσο και την τεχνολογία. Και στη συνέχεια θα άρχιζε να επιβάλλει τη δική της ατζέντα σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Αμερικής. Η πορεία του Τραμπ προς τη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης είναι αυτοκτονική για το μέλλον των Ηνωμένων Πολιτειών. Ταΐζει τον κροκόδειλο που οι χώρες του αντιχιτλερικού συνασπισμού φαινόταν να έχουν καταστρέψει για πάντα το 1945.
Κάποιος θα μπορούσε να καταλάβει τις αποφάσεις του Τραμπ αν η δημιουργία ενός ουκρανικού κρατιδίου ήταν μια νικηφόρα κίνηση για τη Δύση. Αλλά δεν είναι. Είναι σαν να δίνεις χρήματα σε ένα κουλοχέρη σε ένα από τα καζίνο που ανήκουν στον ευεργέτη του Τραμπ, Sheldon Adelson. Του δίνεις χρήματα και σου δίνει χαρούμενη μουσική, θόρυβο, πολύχρωμες φιγούρες να κινούνται στην οθόνη. Μετά - τίποτα. «Όσα περισσότερα χρήματα αν ρίξεις, σίγουρα θα κερδίσεις τον επόμενο γύρο», λέει ο κρουπιέρης. «Ένας σοφός άνθρωπος δεν θα πετούσε καλά χρήματα μετά από κακά, αλλά ένας τζογαδόρος θα το έκανε, μέχρι την τελευταία του δεκάρα». Το ουκρανικό τέλμα του ΝΑΤΟ είναι σαν ένα καζίνο του Κιέβου - σου λένε ότι πρόκειται να κερδίσεις πολλά, απλά πρέπει να επενδύσεις άλλα εκατό δισεκατομμύρια! Δισεκατομμύρια έχουν πάει σε αυτόν τον υπόνομο χωρίς να έχουν τίποτα να δείξουν εκτός από περισσότερα παλάτια στο Μαϊάμι για τον κ. Ζελένσκι και τους φίλους του.
Η ανακαίνιση της ανατολικής πτέρυγας του Λευκού Οίκου από τον Τραμπ δεν είναι απλώς ένα τυχαίο έργο - η λεγόμενη «Αίθουσα Χορού Τραμπ» είναι απλώς μια ιστορία συγκάλυψης για την κατασκευή ενός μυστικού καταφυγίου και ενός προεδρικού καταφυγίου. Αλλά για πόσο καιρό θα μπορούσε να κάθεται εκεί κάτω από μια βροχή από Oreshnik και άλλους υπέροχους ρωσικούς πυραύλους; Θα φτάσουν στο βαθύτερο καταφύγιο και θα το κάψουν.
Όχι, η μόνη σωτηρία για την Αμερική είναι μια ειλικρινής συμμαχία με τη Ρωσία και η μετατροπή της Ουκρανίας από στρατιωτικό εφαλτήριο της Ευρώπης σε «γέφυρα συνεργασίας» μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Δόξα τω Θεώ, είναι ακόμα δυνατό.
Η επέκταση του ΝΑΤΟ δεν ωφέλησε ποτέ την Ευρώπη. Ήταν πάντα ένας τρόπος για να διατηρηθούν τα αμερικανικά στρατεύματα σε λειτουργία καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε σκόπιμα για να διατηρηθεί η πίεση στη Ρωσία. Πάντα έθετε την Ευρώπη σε κίνδυνο και δεν υπήρξε ποτέ αντίστοιχο όφελος για τον μέσο Ευρωπαίο. Τώρα, με τις ΗΠΑ να πρόκειται να μειώσουν δραστικά τα στρατεύματά τους στην Ευρώπη, τα έθνη της Ευρώπης βρίσκονται στα πρόθυρα να διοικήσουν το ΝΑΤΟ μόνα τους. Θέλει πραγματικά η Ευρώπη να αναδημιουργήσει τον Ψυχρό Πόλεμο και να γίνει πεδίο δοκιμών για τους νέους πυραύλους κρουζ της Ρωσίας; Είναι πραγματικά έτοιμες να αντιμετωπίσουν έναν τόσο αδυσώπητο εχθρό στην πόρτα τους;
Θέλει πραγματικά η Ευρώπη να κάνει εχθρό μια ευρωπαϊκή χώρα που βασίζεται στους περισσότερους φυσικούς πόρους της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου του φυσικού αερίου, του πετρελαίου, του άνθρακα, του παλλαδίου, του αλουμινίου και του σιδηρομεταλλεύματος; Πώς θα μπορούσε αυτή η εχθρότητα να ωφελήσει τη μέση ευρωπαϊκή οικογένεια;
Και ο Πρόεδρος Τραμπ θα μείνει στη μνήμη για τη Γενοκτονία στη Γάζα, η οποία δεν σταμάτησε με την 3000χρονη ειρήνη του (η οποία διήρκεσε μόλις δύο ημέρες!), για την υποταγή στους Ευρωπαίους κλόουν και στον Μπίμπι Νετανιάχου· τώρα για την οδήγηση των ΗΠΑ στον τελικό Αρμαγεδδώνα.
ἀπό : unz.com
Ἡ Πελασγική
Ἀπαγκιστρωθεῖτε ἀπό τήν σιωνιστική κυριαρχία, λαοί τῆς Εὐρώπης
Ὁ σιωνισμός βεβαίως πάντα ἔτσι λειτουργοῦσε, ὅμως τί στό καλό δέν ἔχει ἀκόμη καταλάβει αὐτός ὁ κόσμος ; Πόσο δύσκολο εἶναι ὅταν τό μοτίβο εἶναι τόσο μονότονα ἐπαναλαμβανόμενο ; Κρῖμα πού μετά ἀπό 2 παγκοσμίους πολέμους ὑπάρχει μία τεράστια πλειοψηφία πού ὄχι μόνον πιστεύει στούς κακούς, ἀλλά καί πού θεωρεῖ πώς ὅλο αὐτό τό κάνουν [οἱ κακοί] γιά τό καλό της. Τρομερό ! Τρομερό ὄχι πού τό πιστεύουν ἀλλά πού χειραγωγοῦνται τόσο χυδαία ! Κυρίως τά τελευταῖα 80 χρόνια ...
Συνεπῶς ἡγέτες ὅπως ὁ Robert Fico καί ὁ Βέλγος ἐθνικιστής Bart De Wever δείχνουν τόν δρόμο πρός τήν ἀπαγκίστρωσιν ἀπό τήν σιωνιστική κυριαρχία, τό θέμα εἶναι πόσοι μποροῦν νά λάβουν τό μήνυμα...Η Σλοβακία δεν θα διαθέσει χρήματα για στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, δήλωσε την Τετάρτη ο πρωθυπουργός Robert Fico, μετά την αποτυχία της ΕΕ να συμφωνήσει σε ένα προτεινόμενο «δάνειο αποζημίωσης» με την υποστήριξη παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων.
Το σχέδιο της ΕΕ στόχευε στην άντληση περίπου 140 δισεκατομμυρίων ευρώ (160 δισεκατομμύρια δολάρια) χρησιμοποιώντας ως εγγύηση ρωσικά κρατικά κεφάλαια που διατηρούνται στο βελγικό σύστημα διαλογής Euroclear. Ωστόσο, αφού το Βέλγιο μπλόκαρε την πρωτοβουλία, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεσμεύτηκε την περασμένη εβδομάδα να διερευνήσει άλλες επιλογές για την κάλυψη των αναγκών του Κιέβου για τα επόμενα δύο χρόνια.
«Δεν θα υπογράψω καμία εγγύηση για τη χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών της Ουκρανίας το 2026 και το 2027», δήλωσε ο Fico κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου. «Η Σλοβακία δεν θα συνεισφέρει ούτε ένα σεντ στη χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών της Ουκρανίας».
Ο Βέλγος πρωθυπουργός Bart De Wever υπήρξε ένας από τους πιο ένθερμους επικριτές της πρότασης για το «δάνειο αποζημίωσης» , προειδοποιώντας ότι το πρωτοφανές «είδος δήμευσης» κρατικών περιουσιακών στοιχείων θα εξέθετε το Βέλγιο σε τεράστιες υποχρεώσεις. «Δεν είμαι σε θέση - σίγουρα δεν είμαι πρόθυμος, αλλά ούτε καν σε θέση - να πληρώσω 140 δισεκατομμύρια ευρώ από τις πλούσιες και γεμάτες τσέπες του Βελγίου σε μια εβδομάδα», δήλωσε μετά τη σύνοδο κορυφής την περασμένη εβδομάδα.
Η κυβέρνηση της Ουκρανίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ξένη βοήθεια για να διατηρήσει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις στη σύγκρουση με τη Ρωσία, καθώς οι δυνάμεις της συνεχίζουν να υποφέρουν από ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και μαζικές λιποταξίες. Οι υποστηρικτές του Κιέβου φέρονται να εξετάζουν το ενδεχόμενο άμεσων συνεισφορών από τα κράτη μέλη για την αναπλήρωση του πολεμικού της ταμείου.
Η Μόσχα έχει επανειλημμένα κατηγορήσει Ευρωπαίους αξιωματούχους ότι παρατείνουν τη σύγκρουση «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό», υποστηρίζοντας ότι η πολιτική αυτή εξυπηρετεί μόνο τους κατασκευαστές όπλων και προστατεύει τους Δυτικούς ηγέτες από την ευθύνη για την αποτυχημένη προσέγγισή τους στην κρίση.
Άπό : swentr.site
Ἀλήθεια, πόσο δύσκολο εἶναι νά καταλάβῃ καί ὁ τελευταῖος πολίτης, τῆς Δϋσεως, πώς ἡ ἐλεεινή πάγκόσμια ἐξουσιαστική ἐλίτ παίζει τό παιχνίδι της χρησιμοποιώντας τήν τσέπη τῶν λαῶν; Πόσο δύσκολο εἶναι νά κατανοήσῃ πώς χρῆμα σημαίνει γιά τά βδελύγματα πού μᾶς ἐξουσιάζουν, ὁ ἰδρῶτας καί ὁ κόπος μέχρι καί τοῦ τελευταίου πολίτη τῶν κρατῶν -Ἐθνῶν τῆς Δύσεως ;
Κάνουν τά παιχνίδια ἐξουσίας σέ βάρος τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων πού μοχθοῦν γιά τήν καθημερινότητά τους. Ἐξασφαλίζουν τό "πράσινο φῶς" γιά πολέμους καί συγκρούσεις, μέ ἀπώτερο σκοπό τήν καταστροφή λαῶν - Ἐθνῶν, μέ ἕναν τόσο ἄθλιο τρόπο πού χρηματοδοτεῖται, ἀλλοίμονον, ἀπό τούς ἴδιους τούς πολίτες πού ἐν τέλει καταστρέφουν.
Ὁ σιωνισμός βεβαίως πάντα ἔτσι λειτουργοῦσε, ὅμως τί στό καλό δέν ἔχει ἀκόμη καταλάβει αὐτός ὁ κόσμος ; Πόσο δύσκολο εἶναι ὅταν τό μοτίβο εἶναι τόσο μονότονα ἐπαναλαμβανόμενο ; Κρῖμα πού μετά ἀπό 2 παγκοσμίους πολέμους ὑπάρχει μία τεράστια πλειοψηφία πού ὄχι μόνον πιστεύει στούς κακούς, ἀλλά καί πού θεωρεῖ πώς ὅλο αὐτό τό κάνουν [οἱ κακοί] γιά τό καλό της. Τρομερό ! Τρομερό ὄχι πού τό πιστεύουν ἀλλά πού χειραγωγοῦνται τόσο χυδαία ! Κυρίως τά τελευταῖα 80 χρόνια ...
Συνεπῶς ἡγέτες ὅπως ὁ Robert Fico καί ὁ Βέλγος ἐθνικιστής Bart De Wever δείχνουν τόν δρόμο πρός τήν ἀπαγκίστρωσιν ἀπό τήν σιωνιστική κυριαρχία, τό θέμα εἶναι πόσοι μποροῦν νά λάβουν τό μήνυμα...
Ἡ Πελασγική
Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2025
Γιατί τό Ἰσραήλ δέν μπορεῖ νά σταματήσῃ νά πολεμᾶ τούς ΠΑΝΤΕΣ !
Γράφει ὁ Murad Sadygzade
Η Μέση Ανατολή παραμένει ανήσυχη – η περιοχή εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο ασταθείς στον κόσμο. Παρά τις περιστασιακές διπλωματικές πρωτοβουλίες και τις προσωρινές συμφωνίες, οι θεμελιώδεις αντιφάσεις μεταξύ των βασικών παραγόντων δεν έχουν εξαφανιστεί. Η κατάσταση παραμένει εύθραυστη και απρόβλεπτη, όπου οποιαδήποτε τοπική έξαρση μπορεί γρήγορα να κλιμακωθεί σε μια ευρύτερη κρίση.Ας εξετάσουμε το Ισραήλ και ας αναλύσουμε τόσο την εσωτερική πολιτική του δυναμική όσο και το εξωτερικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί η χώρα. Αυτή η οπτική μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πώς οι εσωτερικοί παράγοντες – η πολιτική αστάθεια, οι κοινωνικές διαιρέσεις και οι μεταβολές στο στρατιωτικό δόγμα – συνυφαίνονται με τις εξωτερικές προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένων των απειλών από γειτονικά κράτη, των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις αραβικές χώρες, και των συνεπειών των πρόσφατων εξελίξεων στη Γάζα.
Παρόλο που επιτεύχθηκε ειρηνευτική συμφωνία για τη Γάζα υπό την ηγεσία του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, η βιωσιμότητά της παραμένει εξαιρετικά αβέβαιη. Μια επίσημη κατάπαυση του πυρός και οι πολιτικές διευθετήσεις δεν σημαίνουν ότι έχουν επιλυθεί οι βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης. Το Ισραήλ συνεχίζει να επιμένει σε αυστηρές εγγυήσεις ασφαλείας και στη διατήρηση του ελέγχου σε βασικές περιοχές, παρουσιάζοντάς το ως απαραίτητο για την αποτροπή της επανέναρξης των επιθέσεων με πυραύλους. Η παλαιστινιακή πλευρά, ωστόσο, το βλέπει αυτό όχι ως ειρήνη, αλλά ως μια παύση που επιβλήθηκε υπό την πίεση των ΗΠΑ - μια προσωρινή και ασταθή εκεχειρία που δεν έχει καμία πραγματική πρόοδο προς την ομαλοποίηση του καθεστώτος της Γάζας, την ανοικοδόμηση της οικονομίας της ή την άρση του αποκλεισμού. Στους δρόμους, αυτό δεν γίνεται αντιληπτό ως μια ιστορική πρόοδος, αλλά ως μια ακόμη εξωτερικά επιβληθείσα διακοπή - βραχύβια και εγγενώς εύθραυστη.
Επιπλέον, οποιαδήποτε συμφωνία σχετικά με τη Γάζα προσκρούει αμέσως σε ευρύτερα άλυτα ζητήματα: το ζήτημα της Ιερουσαλήμ, την τύχη της Δυτικής Όχθης και το ευρύτερο παλαιστινιακό ζήτημα. Κανένας από αυτούς τους κόμπους δεν έχει λυθεί. Τα μέρη που φέρονται επίσημα «στο τραπέζι» έχουν υπογράψει έγγραφα, αλλά όχι ένα κοινό όραμα για το μέλλον. Ένοπλες υποδομές παραμένουν στη Γάζα, ενώ εντός του Ισραήλ, υπάρχει μια ισχυρή εσωτερική απαίτηση για μια προσέγγιση στο παλαιστινιακό ζήτημα που βασίζεται στη βία. Οι περιφερειακοί παράγοντες - συμπεριλαμβανομένου του Ιράν και αρκετών άλλων - συνεχίζουν να θεωρούν το Ισραήλ ως ένα επίκεντρο αστάθειας. Όλα αυτά καθιστούν την εκεχειρία εξαιρετικά ευάλωτη. Ένα μόνο περιστατικό, ένα μόνο μη εξουσιοδοτημένο χτύπημα, μια μόνο συνοριακή σύγκρουση θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην κατάρρευση του εύθραυστου πλαισίου. Με άλλα λόγια, η «ειρήνη» έχει ανακηρυχθεί - αλλά η πραγματική ειρήνη παραμένει άπιαστη.
Ένας βασικός παράγοντας που επηρεάζει άμεσα το δυναμικό σύγκρουσης στην περιοχή είναι η εσωτερική πολιτική διαδικασία στο ίδιο το Ισραήλ. Αυτή η εσωτερική πολιτική δυναμική καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο η χώρα ορίζει τη στρατηγική ασφαλείας της και ανταποκρίνεται στις εξωτερικές προκλήσεις.
Την παραμονή των γεγονότων της 7ης Οκτωβρίου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου κατάφερε να σχηματίσει έναν κυβερνώντα συνασπισμό που περιελάμβανε ακροδεξιές, εθνικιστικές δυνάμεις. Αυτές οι πολιτικές παρατάξεις προσκολλώνται σε μια άκαμπτη ιδεολογία και υποστηρίζουν ανοιχτά την επέκταση του ισραηλινού ελέγχου σε όλα τα ιστορικά αμφισβητούμενα εδάφη - τη Γάζα, την Ιερουσαλήμ και τη Δυτική Όχθη. Για αυτούς, το ζήτημα της ασφάλειας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την επιδίωξη ιδεολογικής και θρησκευτικής κυριαρχίας, καθιστώντας σχεδόν αδύνατο οποιονδήποτε συμβιβασμό με τους Παλαιστίνιους.
Παρά την ειρηνευτική συμφωνία και τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για τη σταθεροποίηση της κατάστασης, στις 22 Οκτωβρίου το ισραηλινό κοινοβούλιο (η Κνεσέτ) ενέκρινε, σε προκαταρκτική ανάγνωση, ένα νομοσχέδιο που προτείνει την προσάρτηση μεγάλων τμημάτων της Δυτικής Όχθης. Αυτή η κίνηση αναμένεται ευρέως να πυροδοτήσει ένα νέο κύμα έντασης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων, ειδικά καθώς η διεθνής κοινότητα προσπαθεί να διατηρήσει την εύθραυστη εκεχειρία στη Γάζα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ψηφοφορία πραγματοποιήθηκε ενώ ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ J.D. Vance βρισκόταν στο Ισραήλ, εργαζόμενος για την ενίσχυση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός. Πριν αναχωρήσει από τη χώρα, ο Vance χαρακτήρισε την ενέργεια της Κνεσέτ «ένα παράξενο και ανόητο πολιτικό κόλπο», υπενθυμίζοντας στους δημοσιογράφους ότι η θέση της κυβέρνησης Τραμπ ήταν σαφής - το Ισραήλ δεν πρέπει να προσαρτήσει κανένα μέρος της Δυτικής Όχθης.
Ακολούθησε γρήγορα η ευρύτερη αντίδραση της Ουάσινγκτον. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, δήλωσε ότι η απόφαση της Κνεσέτ να προωθήσει νομοθεσία για την προσάρτηση θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ, το οποίο έχει σχεδιαστεί για να τερματίσει οριστικά τη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς. «Η Κνεσέτ διεξήγαγε ψηφοφορία, αλλά ο πρόεδρος ξεκαθάρισε ότι δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε μια τέτοια κίνηση αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο Rubio στους δημοσιογράφους πριν αναχωρήσει για το Ισραήλ. «Πιστεύουμε ότι θα μπορούσε ακόμη και να αποτελέσει απειλή για την ειρηνευτική συμφωνία».
Μόλις τον περασμένο μήνα, ο Τραμπ αναφέρθηκε ο ίδιος στο θέμα, δηλώνοντας ότι δεν θα επέτρεπε κανένα βήμα που θα μπορούσε να εκτροχιάσει την εκεχειρία - ιδίως εν μέσω της αυξανόμενης αντίθεσης από τα αραβικά κράτη. «Είναι δημοκρατία. Οι άνθρωποι θα ψηφίσουν, οι άνθρωποι θα πάρουν διαφορετικές θέσεις. Αλλά αυτή τη στιγμή, κατά την άποψή μας... αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί αντιπαραγωγικό», πρόσθεσε ο Rubio.
Οι ακροδεξιοί Ισραηλινοί πολιτικοί, τόσο μέσω των δηλώσεων όσο και μέσω των πράξεών τους, συνεχίζουν να επιδεικνύουν απροθυμία να κάνουν γνήσιες παραχωρήσεις ή να επιδιώξουν μια δίκαιη επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος. Η ρητορική και η πολιτική τους συμπεριφορά υπονομεύουν ενεργά τις διπλωματικές προσπάθειες που αποσκοπούν στη σταθεροποίηση της περιοχής και στην προώθηση νέων πλαισίων συνεργασίας.
Αυτό έχει γίνει ιδιαίτερα εμφανές στο πλαίσιο των προσπαθειών των ΗΠΑ για την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας - μια διαδικασία που η Ουάσινγκτον θεωρεί ακρογωνιαίο λίθο για την περιφερειακή ασφάλεια και μέσο για τη μείωση των συνολικών εντάσεων στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, ακριβώς οι ενέργειες και οι δηλώσεις ορισμένων Ισραηλινών αξιωματούχων έχουν θέσει σε κίνδυνο αυτές τις πρωτοβουλίες.
Μόλις πριν από λίγες μέρες, ξέσπασε ένα νέο διπλωματικό σκάνδαλο όταν ο υπουργός Οικονομικών του Ισραήλ, Bezalel Smotrich, ηγετική φυσιογνωμία του υπερεθνικιστικού στρατοπέδου, δήλωσε: «Αν η Σαουδική Αραβία θέλει ομαλοποίηση με αντάλλαγμα τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, τότε όχι ευχαριστώ - μπορούν να συνεχίσουν να καβαλούν τις καμήλες τους μέσα από την έρημο της Σαουδικής Αραβίας». Αν και αργότερα ζήτησε συγγνώμη μετά από εγχώριες και διεθνείς αντιδράσεις, η ίδια η φύση του σχολίου του καταδεικνύει έντονα την πολιτική ατμόσφαιρα εντός του τρέχοντος κυβερνώντος συνασπισμού του Ισραήλ - μια ατμόσφαιρα όπου η πρόκληση και η ιδεολογική ακαμψία συχνά υπερισχύουν του πραγματισμού και της διπλωματίας.
Τέτοιες δηλώσεις όχι μόνο βλάπτουν την διπλωματική εικόνα του Ισραήλ, αλλά και επιδεινώνουν τις σχέσεις του με βασικούς εταίρους, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και των αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου. Όλα αυτά υπογραμμίζουν την εξαιρετική πολυπλοκότητα της τρέχουσας κατάστασης. Παρά την εμφάνιση προόδου στις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, η πολιτική πραγματικότητα στο εσωτερικό του Ισραήλ συνεχίζει να ωθεί την περιοχή προς ένα νέο κύμα έντασης και αστάθειας.
Οι προσπάθειες του Ντόναλντ Τραμπ έχουν προκαλέσει ανοιχτή ενόχληση και αντίσταση από τους ακροδεξιούς πολιτικούς του Ισραήλ - τις ίδιες δυνάμεις που για χρόνια τον θεωρούσαν σταθερό σύμμαχο και εγγυητή της υποστήριξης των ΗΠΑ. Σήμερα, αυτές οι ομάδες έχουν στραφεί εναντίον του, καταγγέλλοντας το ειρηνευτικό του σχέδιο ως «συνθηκολόγηση» με τους Παλαιστίνιους και προδοσία του οράματος ενός «Μεγάλου Ισραήλ». Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα ήρθε από την Limor Son Har-Melech, ένα από τα πιο ριζοσπαστικά μέλη του εποικιστικού κινήματος και βουλευτή της Κνεσέτ, η οποία μποϊκοτάρισε δημόσια την ομιλία του Τραμπ στο ισραηλινό κοινοβούλιο. «Δεν θα συμμετάσχω στα χειροκροτήματα», δήλωσε, αποκαλώντας την ειρηνευτική συμφωνία «ντροπή». Τους πρώτους μήνες μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου, η Har-Melech είχε ζητήσει όχι μόνο μια στρατιωτική νίκη αλλά και την πλήρη επανένταξη της Γάζας υπό ισραηλινό έλεγχο, διακηρύσσοντας ότι «η αληθινή νίκη θα έρθει όταν τα παιδιά του Ισραήλ παίξουν στους δρόμους της Γάζας».
Αν και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι Ισραηλινοί δεν υποστηρίζουν την ιδέα της επανεγκατάστασης στη Γάζα, ο Νετανιάχου παραμένει πολιτικά εξαρτημένος από τους ακροδεξιούς συμμάχους του, των οποίων οι φιλοδοξίες συχνά συγκρούονται με οποιαδήποτε κίνηση προς την αποκλιμάκωση. Όταν ο Τραμπ, αψηφώντας τις προσδοκίες της δεξιάς πτέρυγας του Ισραήλ, σταμάτησε τον πόλεμο και απέκλεισε κατηγορηματικά την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, αυτό αποτέλεσε σοκ. Τα λόγια του - «Δεν θα επιτρέψω στο Ισραήλ να προσαρτήσει τη Δυτική Όχθη. Δεν πρόκειται να συμβεί» - ήταν ένα κρύο ντους για όσους είχαν βασιστεί στην υποστήριξη της Ουάσινγκτον για την επεκτατική τους ατζέντα.
Μέχρι πρόσφατα, οι ακροδεξιοί πολιτικοί ανέμεναν ότι η επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο θα τους έδινε ελεύθερο πεδίο να προωθήσουν τους στόχους τους - επέκταση των οικισμών, προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών και οριστικό θάψιμο της ιδέας ενός παλαιστινιακού κράτους. Αντ' αυτού, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έγινε απροσδόκητα μια δύναμη ανάσχεσης και όχι ένας παράγοντας που θα μπορούσε να διευκολύνει την κατάσταση. Το ειρηνευτικό του σχέδιο 20 σημείων για τη Γάζα, το οποίο απαγορεύει ρητά οποιεσδήποτε εδαφικές διεκδικήσεις από το Ισραήλ, θεωρήθηκε από αυτούς ως πράξη προδοσίας.
Μετά την ομιλία του Τραμπ στο Ισραήλ, ο υπουργός Οικονομικών Bezalel Smotrich δήλωσε ανοιχτά: «Θα υπάρχουν εβραϊκοί οικισμοί στη Γάζα. Έχουμε υπομονή, αποφασιστικότητα και πίστη - με τη βοήθεια του Θεού, θα συνεχίσουμε τη σειρά των νικών μας». Η δήλωσή του έκανε ένα πράγμα σαφές: ακόμη και αν ο Τραμπ ανάγκασε προσωρινά τους Ισραηλινούς ριζοσπάστες να υποχωρήσουν, το βλέπουν αυτό μόνο ως μια παύση, όχι ως ήττα.
Ακόμα και εντός των παραδοσιακά φιλοϊσραηλινών κύκλων στις ΗΠΑ, υπάρχει αυξανόμενη αναγνώριση ότι οι ενέργειες της ισραηλινής ηγεσίας έχουν ξεπεράσει μια κόκκινη γραμμή και τώρα απειλούν όχι μόνο τη σταθερότητα του ίδιου του Ισραήλ αλλά και τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Η Ουάσιγκτον βλέπει όλο και περισσότερο μια ισραηλινή κυβέρνηση να ενεργεί μονομερώς, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις μακροπρόθεσμες συνέπειες - και, κατά καιρούς, σε ανοιχτή αντίθεση με τον σημαντικότερο σύμμαχό της.
Ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο ήταν η ισραηλινή επίθεση στη Ντόχα, την πρωτεύουσα του Κατάρ - ένα γεγονός που προκάλεσε βαθιά απογοήτευση στον Λευκό Οίκο. Σύμφωνα με τον Jared Kushner, γαμπρό του προέδρου των ΗΠΑ, ο Τραμπ ένιωσε ότι «το Ισραήλ είχε ξεφύγει από τον έλεγχο» και ότι ήταν καιρός να δείξει σταθερότητα και να αποτρέψει ενέργειες που, κατά την άποψή του, ήταν αντίθετες με τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του Ισραήλ.
«Ένιωθε ότι οι Ισραηλινοί είχαν ξεφύγει λίγο από τον έλεγχο των ενεργειών τους και ότι ήταν καιρός να επιδείξει μεγαλύτερη δύναμη και να τους σταματήσει από το να κάνουν αυτό που πίστευε ότι δεν ήταν προς το μακροπρόθεσμο συμφέρον τους», δήλωσε ο Kushner σε συνέντευξή του στο CBS.
Ο ειδικός απεσταλμένος Steve Witkoff, ο οποίος συμμετείχε στην ίδια συνέντευξη, πρόσθεσε ότι οι ενέργειες του Ισραήλ είχαν «μεταστατικό αποτέλεσμα», καθώς το Κατάρ έπαιζε κρίσιμο ρόλο στη διαμεσολάβηση μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς. Η επίθεση στη Ντόχα ουσιαστικά έθεσε σε κίνδυνο τα εύθραυστα διπλωματικά κανάλια μέσω των οποίων οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να διατηρήσουν την ειρηνευτική διαδικασία.
Στην πραγματικότητα, το στοίχημα του Ισραήλ στον Ντόναλντ Τραμπ ως έναν αδιαμφισβήτητο σύμμαχο αποδείχθηκε λανθασμένο από την αρχή. Ενώ πολλοί στο Ισραήλ περίμεναν ότι η επιστροφή του στον Λευκό Οίκο θα ενίσχυε την παραδοσιακή συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ και θα παρείχε στο Ισραήλ μεγαλύτερη ελευθερία δράσης, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο περίπλοκη.
Ένα σαφές σημάδι αυτού ήρθε με το πρώτο κιόλας ταξίδι του Τραμπ στο εξωτερικό μετά την ανάληψη των καθηκόντων του - όχι στο Ισραήλ, όπως υπέθεσαν πολλοί στο ισραηλινό κατεστημένο, αλλά στο Ριάντ. Ο πρόεδρος επέλεξε να ξεκινήσει τη διεθνή περιοδεία του όχι με μια επίσκεψη στον ιστορικό σύμμαχο της Ουάσιγκτον, αλλά με συναντήσεις με τους πλούσιους Άραβες μονάρχες του Κόλπου. Αυτή η απόφαση αποκάλυψε τις πραγματικές προτεραιότητες του Τραμπ: τον πραγματισμό ενός επιχειρηματία που επικεντρώνεται στο οικονομικό και στρατηγικό κέρδος και όχι στην ιδεολογική αφοσίωση ή τις παραδοσιακές δεσμεύσεις προς το Ισραήλ.
Από την αρχή, η περιφερειακή του πολιτική αντανακλούσε ένα ενδιαφέρον για «συμφωνίες» και ρεαλιστικές ρυθμίσεις που ωφελούσαν άμεσα τις ΗΠΑ. Αυτό εξηγεί την πρώιμη επιθυμία του να επιδιώξει μια συμφωνία με το Ιράν - μια κίνηση που εξόργισε βαθιά την ηγεσία του Ισραήλ. Για τη Δυτική Ιερουσαλήμ, οποιοσδήποτε διάλογος με την Τεχεράνη ήταν αντίθετος με ολόκληρο το πλαίσιο του δόγματος εθνικής ασφάλειας, ενώ για την Ουάσιγκτον αντιπροσώπευε μια ευκαιρία για αποκλιμάκωση των εντάσεων και επέκταση της επιρροής των ΗΠΑ μέσω οικονομικής μόχλευσης και ελέγχου επί των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν.
Ο πόλεμος του καλοκαιριού μεταξύ Ισραήλ και Ιράν απλώς επιδείνωσε αυτές τις διαιρέσεις. Από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, οι ενέργειες του Ισραήλ ήταν αυτές που εκτροχίασαν την διπλωματική πρωτοβουλία και έθεσε σε κίνδυνο μια πιθανή συμφωνία που η κυβέρνηση Τραμπ ανέπτυσσε σιωπηλά. Στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, αυτό προκάλεσε εκνευρισμό και την αυξανόμενη αίσθηση ότι το Ισραήλ δεν ενεργούσε πλέον ως στρατηγικός εταίρος, αλλά ως ανεξάρτητος παράγοντας πρόθυμος να θυσιάσει τα αμερικανικά συμφέροντα για τη δική του ατζέντα.
Το εγχώριο πολιτικό κλίμα στο Ισραήλ παραμένει μια από τις κύριες πηγές αστάθειας και μια πιθανή αφορμή για μια νέα ανοιχτή σύγκρουση. Μια διχασμένη κοινωνία, οι αποδυναμωμένοι θεσμοί και η ριζοσπαστικοποίηση του κυβερνώντος συνασπισμού έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση στην οποία οι εσωτερικές εντάσεις μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε εξωτερική επιθετικότητα. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει είτε σε έναν νέο πόλεμο στη Γάζα είτε σε μια κλιμάκωση μεγάλης κλίμακας με το Ιράν. Ο Νετανιάχου έχει βρεθεί σε μια ολοένα και πιο επισφαλή θέση: η πολιτική του επιβίωση εξαρτάται από τη διατήρηση της δημόσιας εστίασης στις εξωτερικές απειλές και τη συνεχή κινητοποίηση γύρω από την αφήγηση της «εθνικής ασφάλειας».
Για τον Νετανιάχου και τους ακροδεξιούς συμμάχους του, μια κατάσταση μόνιμης σύγκρουσης έχει γίνει εργαλείο εσωτερικής ενοποίησης. Όσο η χώρα ζει υπό τη σκιά της απειλής, τα ζητήματα πολιτικής ευθύνης, τα σκάνδαλα διαφθοράς και οι αποτυχίες διακυβέρνησης ξεθωριάζουν. Η ειρήνη και η σταθερότητα, αντίθετα, θα ανάγκαζαν τον συνασπισμό να αναζητήσει νέες μορφές νομιμότητας - μια διαδικασία που θα μπορούσε να αποδυναμώσει την κυριαρχία του στην εξουσία. Έτσι, η τρέχουσα ατμόσφαιρα έντασης και ο κίνδυνος ανανέωσης του πολέμου δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Ισραήλ ως έθνους, αλλά αυτά συγκεκριμένων πολιτικών για τους οποίους η σύγκρουση αποτελεί προϋπόθεση πολιτικής επιβίωσης.
Ωστόσο, μια περαιτέρω κλιμάκωση θα έθετε σε κίνδυνο όχι μόνο το ίδιο το Ισραήλ, αλλά και τη σχέση του με τον κύριο σύμμαχό του - τις ΗΠΑ. Στην Ουάσιγκτον, αυξάνονται οι φωνές που προειδοποιούν ότι οι ενέργειες του Ισραήλ υπονομεύουν την αμερικανική επιρροή σε όλη τη Μέση Ανατολή. Μετά τις επιθέσεις στη Ντόχα, οι οποίες προκάλεσαν οργή εντός της κυβέρνησης Τραμπ, έχουν ξεκινήσει σιωπηλά συζητήσεις μεταξύ Αμερικανών διπλωματών και ειδικών πολιτικής που υποδηλώνουν ότι το Ισραήλ γίνεται ένας απρόβλεπτος εταίρος - ένας εταίρος που δεν εμπιστεύεται πλέον πλήρως σε θέματα ασφάλειας.
Όλες αυτές οι εξελίξεις αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αναδιάρθρωσης – της σταδιακής κατάρρευσης της παλιάς παγκόσμιας τάξης. Το μέλλον της περιοχής παραμένει αβέβαιο και οι αυξανόμενες αναταραχές απειλούν όχι μόνο τις στρατηγικές συμμαχίες αλλά, τελικά, την ίδια την επιβίωση του ισραηλινού κράτους στην τρέχουσα μορφή του.
Ἀπό : swentr.site
Ἡ Πελασγική
Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2025
Γιατί οἱ Ἀφρικανοί δέν συμπαθοῦν τούς ὁμοφυλόφιλους
Οι πολιτικοί ηγέτες και οι νομοθέτες δυσκολεύονται να αγνοήσουν τέτοια στατιστικά στοιχεία κατά τη χάραξη πολιτικών επί του θέματος. Αυτό που μπορεί να φαίνεται ως σκληρά μέτρα συχνά αντικατοπτρίζει βαθιά ριζωμένες εγχώριες αξίες και όχι απλό κρατικό καταναγκασμό, καθιστώντας τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων ένα σημείο ανάφλεξης όπου το δίκαιο, ο πολιτισμός και η πολιτική τέμνονται.
Η Μπουρκίνα Φάσο έχει γίνει η τελευταία αφρικανική χώρα που ποινικοποιεί τις σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, με νομοθεσία που τίθεται σε ισχύ την 1η Σεπτεμβρίου. Δεδομένης της εκτεταμένης κοινωνικής απόρριψης της ομοφυλοφιλίας σε μεγάλο μέρος της ηπείρου, άλλα έθνη μπορεί να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.
«Δεν είμαστε ομοφυλόφιλοι»
Στην ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη το 2015, ο τότε πρόεδρος της Ζιμπάμπουε, Robert Mugabe, επέκρινε έντονα την «πολιτικοποίηση αυτού του σημαντικού ζητήματος» και δήλωσε :
«Απορρίπτουμε επίσης τις προσπάθειες να οριστούν «νέα δικαιώματα» που είναι αντίθετα με τις αξίες, τους κανόνες, τις παραδόσεις και τις πεποιθήσεις μας. Δεν είμαστε ομοφυλόφιλοι! Η συνεργασία και ο σεβασμός ο ένας για τον άλλον θα προωθήσουν την υπόθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παγκοσμίως. Η αντιπαράθεση, η δυσφήμιση και τα διπλά μέτρα και σταθμά όχι».
Τα λόγια του φαίνεται να αντικατοπτρίζουν νοοτροπίες που επικρατούν εδώ και καιρό σε ολόκληρη την ήπειρο, μεταφραζόμενες σε περιοριστικούς νόμους. Αυτοί οι νόμοι συχνά υπερασπίζονται ως εκφράσεις κυριαρχίας και ηθικής αυθεντικότητας, παρόλο που πολλοί αντικατοπτρίζουν πιστά τους ποινικούς κώδικες της αποικιακής εποχής που κάποτε επιβλήθηκαν από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Από θρησκευτικής άποψης, η αντίθεση στην ομοφυλοφιλία μεταξύ των θρησκευτικών ηγετών — τόσο των Χριστιανών όσο και των Μουσουλμάνων, των δύο κυρίαρχων θρησκειών της Αφρικής — δεν είναι απλώς πολιτική στάση, αλλά αντανακλά βαθιά ριζωμένες θεολογικές πεποιθήσεις. Για παράδειγμα, ο Πάστορας Enoch Adeboye της Λυτρωμένης Χριστιανικής Εκκλησίας του Θεού της Νιγηρίας έχει δηλώσει : «Ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου δεν μπορεί να επιτραπεί για ηθικούς και θρησκευτικούς λόγους. Η μουσουλμανική θρησκεία τον απαγορεύει. Ο Χριστιανισμός τον απαγορεύει και η αφρικανική παραδοσιακή θρησκεία τον απαγορεύει».
Ομοίως, ο Σεΐχης Ahmed El-Tayeb, ο Μεγάλος Ιμάμης του Al-Azhar, καταδίκασε τις εκκλήσεις για νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας, χαρακτηρίζοντάς τες ως μια «επικίνδυνη» τάση που αντιβαίνει στις ισλαμικές διδασκαλίες. Ενώ οι πολιτικοί συχνά αξιοποιούν αυτή την ηθική αυθεντία για να προωθήσουν τις δικές τους ατζέντες, αυτό δεν πρέπει πάντα να θεωρείται κυνική εκμετάλλευση. Πολλοί συμμερίζονται πραγματικά την θρησκευτική και πολιτιστική κοσμοθεωρία των κοινωνιών τους. Μπορεί κατά καιρούς να θολώνουν τα όρια μεταξύ της ειλικρινούς πίστης και του οπορτουνιστικού λαϊκισμού, αλλά αυτό αποτελεί μέρος της πολιτικής δυναμικής που παρατηρείται ακόμη και στις λεγόμενες προηγμένες δημοκρατίες. Τελικά, η στάση της Αφρικής απέναντι στα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ διαμορφώνεται από μια σύνθετη αλληλεπίδραση νομικών, ηθικών, θρησκευτικών και πολιτισμικών παραγόντων, οι οποίοι συμβάλλουν όλοι στη διαρκή αντίσταση της ηπείρου.
Υπάρχουν όρια στην εξωτερική επιρροή;
Οι δυτικές κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί έχουν συνδέσει ολοένα και περισσότερο την παροχή βοήθειας, το εμπόριο και τη διπλωματική δέσμευση με βελτιώσεις στα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, χαρακτηρίζοντάς τα ως παγκόσμια ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο, σε μεγάλο μέρος της Αφρικής, μια τέτοια πίεση έχει συχνά προκαλέσει το αντίθετο αποτέλεσμα. Οι ηγέτες θεωρούν αυτά τα αιτήματα ως νεοαποικιακή παρέμβαση, ενισχύοντας την ιδέα ότι η Δύση επιδιώκει να επιβάλει ξένες κοινωνικές αξίες.
Για παράδειγμα, ο πρόεδρος της Ουγκάντα,Yoweri Museveni , προειδοποίησε το 2023 κατά της «προώθησης της ομοφυλοφιλίας», αφού το κοινοβούλιο του ψήφισε νομοσχέδιο που απαγορεύει την πρακτική, προσθέτοντας ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί «μεγάλη απειλή και κίνδυνο» για αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε «την αναπαραγωγή της ανθρώπινης φυλής». Ομοίως, στο Μαλάουι, η βοήθεια από ορισμένους δυτικούς εταίρους έχει ήδη μειωθεί λόγω της νομοθεσίας κατά των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, γεγονός που καταδεικνύει τα απτά διακυβεύματα μιας τέτοιας προϋπόθεσης. Το 2023, ο πρόεδρος της Κένυας επέκρινε μια δικαστική απόφαση ότι η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα μπορεί να καταχωρηθεί ως αστική οργάνωση. Είπε ότι «ο πολιτισμός και η θρησκεία μας δεν επιτρέπουν τους γάμους μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου», ενώ ο ποινικός κώδικας της Κένυας εξακολουθεί να ποινικοποιεί τις ομόφυλες σχέσεις.
Πολλοί πρώην και νυν Αφρικανοί ηγέτες θεωρούν την δυτική αιρεσιμότητα για βοήθεια και άλλες μορφές συνεργασίας ως πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, υποστηρίζοντας ότι οι κοινωνίες τους θα πρέπει να καθορίζουν ανεξάρτητα τις ηθικές και κοινωνικές πολιτικές. Το 2013, ο πρώην πρόεδρος της Γκάμπια, Yahya Jammeh, δήλωσε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ότι η προώθηση της ομοφυλοφιλίας «γίνεται επιδημία και εμείς οι Μουσουλμάνοι και οι Αφρικανοί θα αγωνιστούμε για να τερματίσουμε αυτή τη συμπεριφορά».
Οι δυτικοί παράγοντες θεωρούν την αιρεσιμότητα ως ηθική ευθύνη, ενώ οι Αφρικανοί ηγέτες την παρουσιάζουν ως επιβολή ξένων αξιών - μια ανταλλαγή που εμβαθύνει την αντίσταση αντί να ενθαρρύνει τον διάλογο. Αυτή η ένταση καταδεικνύει ότι η προώθηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ στην Αφρική δεν αποτελεί μόνο μια νομική ή πολιτική πρόκληση, αλλά και ένα ζήτημα συμφιλίωσης ανταγωνιστικών πολιτισμικών, ιστορικών και ηθικών πλαισίων.
Η ειρωνική κληρονομιά των αποικιακών νόμων
Αυτή η σύγκρουση αξιών συνοδεύεται από μια εντυπωσιακή ειρωνεία. Η ίδια Βρετανία που κάποτε εξήγαγε νόμους κατά του σοδομισμού στις αποικίες της, τώρα καλεί αυτά τα έθνη να τους καταργήσουν. Το 2018, η τότε πρωθυπουργός Theresa May εξέφρασε «βαθιά λύπη» για την κληρονομιά τέτοιων νόμων, προτρέποντας τις χώρες της Κοινοπολιτείας να «αναθεωρήσουν την ξεπερασμένη νομοθεσία της αποικιακής εποχής». Χρόνια νωρίτερα, ο προκάτοχός της, David Cameron, είχε συνδέσει τη βοήθεια του Ηνωμένου Βασιλείου με μεταρρυθμίσεις στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προειδοποιώντας ότι οι χώρες που ποινικοποιούν την ομοφυλοφιλία θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν περικοπές στη βρετανική βοήθεια.
Ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Μαλάουι, βίωσαν απτές συνέπειες: τμήματα της βρετανικής αναπτυξιακής βοήθειας ανακόπηκαν ως απάντηση στην αντι-ΛΟΑΤΚΙ νομοθεσία της. Και οι δύο πρώην Βρετανοί ηγέτες βρήκαν το θάρρος να αμφισβητήσουν τους άλλους, αλλά όχι το θάρρος να αντιμετωπίσουν πλήρως την ίδια την ενοχή της Βρετανίας — να αναγνωρίσουν ότι, εκτός από την επιβολή τέτοιων νόμων, η βρετανική αποικιακή δύναμη διέπραξε φρικαλεότητες που παραμένουν ανεπίλυτες και μη αναγνωρισμένες.
Οι ίδιοι οι νόμοι που καταγγέλλουν γεννήθηκαν από τη βρετανική αυτοκρατορική κυριαρχία και τους ηθικούς κώδικες, ωστόσο κανένας από τους δύο ηγέτες δεν εξέφρασε καμία συγγνώμη ούτε ασχολήθηκε με τη βαθύτερη πολιτιστική βλάβη που προκλήθηκε από την ηθική αστυνόμευση του αποικιοκρατίας. Αυτή η επιλεκτική ηθική συνεχίζει να τροφοδοτεί τη δυσαρέσκεια σε όλη την Αφρική: Οι δυτικές κυβερνήσεις θεωρούνται ότι κηρύττουν αξίες που κάποτε επέβαλαν με τη βία, μετατρέποντας αυτό που θα μπορούσε να ήταν ένας διάλογος για τα δικαιώματα σε μια ακόμη διάλεξη για τον πολιτισμό.
Η κληρονομιά των αποικιακών νόμων, σε συνδυασμό με την επιλεκτική δυτική πίεση, συνεχίζει να διαμορφώνει τις αφρικανικές πολιτικές σήμερα. Σε χώρες όπως η Ουγκάντα και το Μαλάουι, οι ηγέτες έχουν αυστηροποιήσει τους περιοριστικούς νόμους, πλαισιώνοντάς τους ως υπεράσπιση της κυριαρχίας, της ηθικής και της πολιτιστικής αυθεντικότητας, ενώ χρησιμοποιούν τη δυτική κριτική ως εσωτερικό σημείο συσπείρωσης. Ακόμα και όπου η διεθνής δέσμευση είναι ισχυρή, οι μεταρρυθμίσεις προσεγγίζονται με προσοχή, συχνά πλαισιωμένες για να καθησυχάσουν τους ψηφοφόρους ότι οι εθνικές αξίες παραμένουν πρωταρχικής σημασίας. Ορισμένες κυβερνήσεις, όπως αυτές στη Μοζαμβίκη και την Αγκόλα, έχουν κάνει κάποια βήματα προς την αποποινικοποίηση, ωστόσο οι κινήσεις είναι σταθμισμένες ώστε να αποφεύγεται η εντύπωση ότι υποκύπτουν σε ξένες πιέσεις.
Σε ολόκληρη την ήπειρο, το αποτέλεσμα είναι ένα συνονθύλευμα αντιδράσεων. Πρόκειται για αντίσταση σε ορισμένα κράτη, προσαρμογή σε άλλα και σκεπτικισμό αλλού απέναντι στην εξωτερική υποστήριξη. Η διασταύρωση ιστορικών, πολιτιστικών, θρησκευτικών και γεωπολιτικών παραγόντων σημαίνει ότι οι Αφρικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής διαπραγματεύονται ένα πολύπλοκο έδαφος, όπου τα εξωτερικά κίνητρα συγκρούονται με βαθιά ριζωμένες εγχώριες προσδοκίες, αφήνοντας τις δυτικές προσπάθειες για την προώθηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ με περιορισμένη μόχλευση και ακούσιες συνέπειες.
Ἀπό : swentr.site
ο πρόεδρος της Ουγκάντα,Yoweri Museveni , προειδοποίησε το 2023 ... «προώθησης της ομοφυλοφιλίας» «μεγάλη απειλή και κίνδυνο» για αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε «την αναπαραγωγή της ανθρώπινης φυλής» ...
...Το 2013, ο πρώην πρόεδρος της Γκάμπια, Yahya Jammeh, δήλωσε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ότι η προώθηση της ομοφυλοφιλίας «γίνεται επιδημία και εμείς οι Μουσουλμάνοι και οι Αφρικανοί θα αγωνιστούμε για να τερματίσουμε αυτή τη συμπεριφορά».
Δῆλα δή αὐτοί, οἱ ὅπως τούς λένε «τριτοκοσμικοί» βλέπουν τήν πραγματικότητα καί τούς ὕπουλους κατά τῆς Ἀνθρωπότητος σκοπούς πίσω ἀπό τήν πορώθησιν τῆς ὁοφυλοφιλίας, ἀλλά ἐμεῖς τῆς πολιτισμένης Δύσεως, οἱ προοδευτικοί καί δημοκράταροι τό ἀντιμετωπίζουμε ὡς "σεβασμό στά ἀνθρώπινα δικαιώματα» ;
Γιά νά τό ξαναδοῦμε, ποιός σκέφτεται καί ποιός ἔχει γιά διακόσμηση τό μυαλό ; .................
Πρός τό παρόν ἡ Ἀφρική κρατᾶ γερά. Ὁψόμεθα...
Ἡ Πελασγική
Ἡ ἑλληνική Αὐγή τῆς Ποίησης
Ο Jean Paul (1763-1825), ο Γερμανός οραματιστής που βρίσκεται ανάμεσα στον Κλασικισμό και τον Ρομαντισμό, άνοιξε το μονοπάτι προς έναν διαλογισμό στην ώρα, την Ελλάδα και την αιώνια αυγή της ποίησης. Κάθε γενιά κοιτάζει τον καθρέφτη της και αναστενάζει για μια άλλη αντανάκλαση: οι νέοι λατρεύουν το αύριο ως παράδεισο γέρος λατρεύει το χθες ως Εδέμ. Η ανθρωπότητα χτίζει ιερά τόσο μέχρι την αυγή όσο και το σούρουπο, αφήνοντας το απόγευμα ανεόρταστο. Στη λογοτεχνία, είμαστε όλοι έφηβοι και αρχαίοι ταυτόχρονα, επιθυμώντας αναγέννηση και πένθιμη καταγωγή. Με τον γερμανικό του τρόπο, ο Jean Paul είδε αυτό το διπλό όραμα ως δώρο. Πίστευε ότι το τευτονικό μυαλό θα μπορούσε να ξεπεράσει τον κομματισμό, κοιτάζοντας αμερόληπτα την Ελλάδα, τη Γαλλία και την Αγγλία, αν και η ίδια η Γερμανία παρέμεινε η τραυματισμένη, λαμπερή εξαίρεσή του.
Ζωγραφίζει τους Έλληνες στην ανατολή του κόσμου, όταν άνθρωποι και θεοί μιλούσαν ακόμα ταυτόχρονα. Οι σχέσεις τους — θάρρους, αγάπης και θυσίας — ήταν απλές και τέλειες, οι καθαρές εξισώσεις της ανθρώπινης ομορφιάς. Οι μεταγενέστεροι ποιητές κληρονομούν μόνο την επανάληψη, τη μεταεικόνα και την αυτοσυνείδητη σκιά αυτής της αρμονίας. Η αυγή γδύθηκε και εξαφανίστηκε, αφήνοντας τη μέρα να μιμηθεί το φως της με δάδες. Ο Jean Paul κρατά τη δάδα και χαμογελά στο τρεμόπαιγμά της, γιατί ξέρει ότι η μίμηση είναι η μυστική ανάσταση της τέχνης.
Οι Έλληνες εμφανίζονται ως ιερά φαντάσματα, φωτεινά πτώματα που μαγεύουν τους ζωντανούς. Η ποίησή τους λάμπει με μια γοητεία που οι ίδιοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να προβλέψουν, γιατί είμαστε εμείς που τα βλέπουμε μέσα από το ποτήρι της λαχτάρας. Η παιδική απλότητα της ψυχής τους μας συγκινεί πιο βαθιά από ό, τι τους συγκινούσ εμείς, καμένοι από τη διάνοια των μεταγενέστερων εποχών, βρίσκουμε στην αθωότητά τους ένα ελιξίριο. Τα βουνά που σκαρφάλωσαν — Όλυμπος, Ελικών και Όσσα — λάμπουν για εμάς σαν εσωτερικοί αστερισμοί, ποιητικοί από απουσία. Οι ναοί τους λάμπουν απρόσιτοι, και ακόμη και τα λόγια τους — γάλα, μέλι, βοσκός — μετατρέπονται σε γοητεία, πιο γλυκά για την απόστασή τους από την ωμή γη. Το υλικό της τέχνης τους έχει γίνει ένα διαμάντι στα μάτια μας, περιμένοντας μόνο το κόψιμο της μορφής.
Μια άλλη ψευδαίσθηση προκύπτει: συγχέουμε την τελειότητα της ελληνικής γλυπτικής με την τελειότητα της ελληνικής ποίησης. Τα σώματα έχουν όριο το μάρμαρο καταλήγει στον τελευταίο αναστεναγμό της σμίλης. Οι λέξεις, ωστόσο, μεγαλώνουν μέσα σε αιώνες, κάθε εποχή προσθέτει ένα στρώμα συντονισμού. Το ποιητικό πνεύμα εξελίσσεται δεν μπορεί να συλληφθεί σε μία μόνο μορφή. Το να πεις αυτό ο Απόλλωνας είναι το πιο όμορφο σώμα είναι αλήθεια. Το να πεις ότι αυτό το ποίημα είναι το πιο όμορφο ποίημα είναι ψευδής έπαινος της θνησιμότητας. Ζωγραφική και ποίηση — αδελφές τέχνες της όρασης — λιώνουν προς το άπειρο, και ο ρομαντισμός ξεκινά σε αυτό το λιώσιμο, όπου το τοπίο και ο στίχος διαλύονται στον ίδιο ορίζοντα λαχτάρας.
Ωστόσο, το αρχαίο λάθος της ανθρωπότητας παραμένει: απαιτούμε επανάληψη από το χρόνο, σαν να ήταν ο κόσμος ένα έργο που θα αναπαρασταθεί. Κλαίμε “Encore!” στην εξαφανισμένη εποχή, ξεχνώντας ότι ακόμη και ο ουρανός αλλάζει σχήμα με κάθε σύννεφο. Τα έθνη δεν μπορούν να μετενσαρκωθούν μεταμορφώνονται μόνο. Οι Γάλλοι ρωτούν, “Πού είναι οι Voltaires και ο Rousseaus?” Ο Jean Paul απαντά, “Πού είναι οi Lessings σου, οi Herders σου, οi Goethes σου?” Ο κόσμος δεν παράγει αντίγραφα, μόνο μοναδικά πνεύματα. Ακόμα και η μετριότητα αρνείται τη μίμηση. Το θαύμα της σκέψης αντιστέκεται στην επικάλυψη, σαν η ίδια η ιδιοφυΐα να ήταν μια μορφή θεϊκής ζήλιας.
Ο Jean Paul επαινεί τον ελληνικό κόσμο, ωστόσο προειδοποιεί να μην λατρεύουμε θραύσματα ως ψυχές. Το μυθικό καραβάνι μετακόμισε από τους τάφους της Αιγύπτου στις κορυφές της Ελλάδας στους λόφους της Ρώμης και κάθε λαός έχτισε τον παράδεισό του όπου μπορούσε να κινείται ελεύθερα. Η ποίηση ακολουθεί αυτή την πομπή, ανθίζοντας όπου η θρησκεία, ο μύθος και το θάρρος διασταυρώνονται. Η ηρωική εποχή αναβοσβήνει σε όλες τις ηπείρους, αλλά μόνο στην Ελλάδα συμπυκνώθηκε στον κρύσταλλο της τέχνης. Σε αυτή τη συμπύκνωση ο Jean Paul δεν βλέπει τη νοσταλγία αλλά το νόμο της εξέλιξης: κάθε εποχή μεταφράζει τη θεότητα στο εγγενές φως της.
Οι Ρωμαίοι, συγγενείς σε χρόνο και πίστη, προσπάθησαν να μιμηθούν την ελληνική ποίηση και απέτυχαν. Η ποίησή τους ανήκε στη δράση, στο θέατρο της ιστορίας. Ήταν δραματουργοί της αυτοκρατορίας, γλύπτες της πράξης και όχι του λόγου. Για μας, η αποτυχία τους γίνεται πεπρωμένο. Οι θεοί της Ελλάδας είναι κοστούμια πλέον, άδεια σχήματα στα οποία ρίχνουμε συναίσθημα. Η σύγχρονη ψυχρότητα απλώνεται σαν σιδερένιος ουρανός ανάμεσα στον άνθρωπο και τους θεούς του. Ο Βορράς δεν έχει το χαμόγελο του Απόλλων Η φωτεινότητά του ρίχνει μακριές σκιές ακόμα και το μεσημέρι. Οι χειμώνες του γράφουν μαθήματα ηθικής στο χιόνι. Οι ήρωές του φορούν δέρματα αρκούδας και αποσύρονται στα δάση νιώθουν πιο κοντά στον Αδάμ παρά στον Αχιλλέα, πιο κοντά στον Νώε παρά στον Δία.
Ωστόσο, κάτι αλλάζει από τότε που ο Friedrich Gottlieb Klopstock (1724-1803), ο προφήτης-ποιητής της πρώιμης γερμανικής ιδιοφυΐας, του οποίου οι ιεροί ύμνοι και τα έπη στα ύψη ξύπνησε για πρώτη φορά το ρομαντικό πνεύμα μέσα σε μια λουθηρανική καρδιά. Μια αυτογνωσία ανθίζει μέσα στον παγετό. Οι Γερμανοί, διαισθανόμενοι την απώλεια των θεών, εφευρίσκουν νέες θεότητες στην ίδια τη συνείδηση. Η τέχνη παύει να είναι η φωνή των ανθρώπων γίνεται ένας διάλογος μεταξύ απομονωμένων δωματίων, με έναν μελετητή να μιλά σε έναν άλλο σε μια χάρτινη γέφυρα. Η μούσα γίνεται ακαδημαϊκή, αλλά εξακολουθεί να λαχταρά για το πλήθος. Ο Jean Paul κοροϊδεύει αυτή την κατάσταση τρυφερά, γιατί ξέρει ότι ο σύγχρονος ποιητής ζει με αυτοδιαίρεση: μισός οραματιστής, μισός υπάλληλος.
Ο Jean Paul βλέπει τον κίνδυνο της ταξινόμησης: τον πειρασμό να καρφώσει τη ζωντανή τέχνη σε άκαμπτους σταυρούς: κλασικό και ρομαντικό, αντικειμενικό και υποκειμενικό, πλαστικό και πνευματικό. Τέτοιες κατηγορίες, όπως οι αφαιρέσεις του Schelling, αναλύουν τη ζωτικότητα στη γεωμετρία. Ο παλμός της ποίησης εξαφανίζεται κάτω από αυτούς τους σχολαστικούς χάρτες. Ο διχασμός του Σίλερ του αφελούς και συναισθηματικού, του αντικειμενικού και του σύγχρονου, αποτυγχάνει να συλλάβει την πολλαπλότητα του Σαίξπηρ, του Πετράρχη και του Θερβάντες. Η αλήθεια της τέχνης κινείται διαγώνια, σε σπείρες, σε μεταμορφώσεις. Ξεφεύγει από τον δικό του ορισμό με κάθε βήμα.
Ο Jean Paul τελειώνει όπως ξεκίνησε, με ένα παράδοξο: κάθε έθνος και ηλικία είναι ένα όργανο ποίησης, που εισπνέει το κλίμα της ψυχής του. Η συστηματοποίηση της ποίησης σημαίνει ανατομή του ζωντανού σώματος του χρόνου. Οι Έλληνες και οι Ρομαντικοί σχηματίζουν δύο πόλους δημιουργίας, καθώς ζώα διαφορετικών ειδών μοιράζονται μια αλυσίδα ύπαρξης. Ανάμεσά τους τρέχει το ρεύμα της ζωής, ο ηλεκτρισμός της φαντασίας, που ούτε η ανάλυση ούτε η μίμηση μπορούν να περιέχουν. Το όραμα του Jean Paul μας αφήνει να στεκόμαστε μπροστά σε αυτό το ρεύμα, έκθαμβοι, έχοντας επίγνωση ότι η ίδια η ποίηση είναι η μυστική ζωή της ιστορίας: μια αέναη αυγή που αναδύεται από τα δικά της ερείπια.
Ἀπό : eurosiberia.net
Ἡ Πελασγική
Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2025
« ΟΧΙ » Ποιός τό εἶπε καί πότε
Στήν οὐσία, τό “ΟΧΙ” εἰπώθηκε τήν 4η Αὐγούστου 1936 καί ἁπλῶς ἔγινε πράξις τήν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940.
Γράφει ὁ Μάνος Χατζηδάκης
Δευτέρα, 28η Ὀκτωβρίου 1940. Λίγο πρό τῆς 3ης πρωϊνῆς ὥρας… Ὁ Πρέσβυς τῆς Ἰταλίας Emm. Grazzi, ἔχοντας τό τελεσίγραφο στά χέρια του, κατευθύνεται, πρός τήν οἰκία τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ. Ὁ Μεταξᾶς τόν δέχεται με μία σκούρα μάλλινη ρόμπα. Καί περνά τόν πρέσβυ στό σαλόνι. Ὁ ἴδιος ὁ Γκράτσι γράφει:
«Μόλις καθήσαμε τοῦ εἶπα ὅτι ἡ Κυβέρνησίς μου, μοῦ εἶχε ἀναθέσει νά τοῦ κάμω μίαν ἄκρως ἐπείγουσα ἀνακοίνωση καί χωρίς ἄλλα λόγια τοῦ ἔδωσα τό κείμενο. Ὁ Μεταξᾶς ἄρχισε νά τό διαβάζει. Τά χέρια πού κρατοῦσαν τό χαρτί, ἔτρεμαν ἐλαφρά καί μέσα ἀπό τά γυαλιά ἔβλεπα τά μάτια νά βουρκώνουν, ὅπως συνήθιζε ὅταν ἦταν συγκινημένος. Ὅταν τελείωσε τήν ἀνάγνωση μέ κοίταξε κατά πρόσωπο καί μοῦ εἶπε μέ φωνή λυπημένη ἀλλά σταθερή: “Alors, c’ est la guerre” (σ.σ. Λοιπόν ἔχομεν πόλεμον)».[1]
Τό “ΟΧΙ” εἶναι πλεόν γεγονός. Ἀπό πότε ὅμως εἶχε λάβει αὐτήν την ἀπόφασι ὁ τότε Πρωθυπουργός; Θά τό ἐξετάσουμε στήν συνέχεια…
Ἡ 4η Αὐγούστου 1936, προεργασία γιά τήν 28η Ὀκτωβρίου 1940
“Εὑρισκόμεθα εἰς τάς παραμονάς νέου παγκοσμίου πολέμου”, τόνισε ὁ Μεταξᾶς στόν συνεργάτη του Ἰωάννη Διάκο ἀπό τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1935 καί ἐν συνέχεια τοῦ εἶπε ὅτι «θά ἦτο ἀνάγκη νά ὑπάρξη εἰς τόν τόπον αὐτόν μία Δικτατορία, ἡ ὁποία δέν θά ἐπέτρεπεν, ὅπως εἰς τόν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον, νά ὑπάρξη εἰς τήν χώραν αὐτήν ὁ ἀπαίσιος διχασμός…» (ἐπιστολή Διάκου πρός τόν Σπ. Μαρκεζίνη 11-8-1961).
Καί τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1936 σέ σύσκεψι τοῦ Ἀνωτάτου Ναυτικοῦ Συμβουλίου, πάλι δήλωνε: «Προβλέπω πόλεμον μεταξύ ἀγγλικοῦ καί γερμανικοῦ συγκροτήματος. Πόλεμον πολύ χειρότερον ἀπό τόν προηγούμενον. Εἰς τόν πόλεμον αὐτόν θά κάνω ὅ,τι μπορῶ διά νά μή ἐμπλακῆ ἡ Ἑλλάς, ἀλλά τοῦτο δυστυχῶς θά εἶναι ἀδύνατον». (Ναυάρχου Ἐπ. Καββαδία «Ὁ Ναυτικός Πόλεμος τοῦ 1940» σελ. 103).
Ἀπό τήν ἑπομένη τῆς ὑπογραφῆς τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης τό 1923 μέχρι τήν 4η Αὐγούστου τοῦ 1936, οἱ ἐξοπλισμοί παραμελήθηκαν τελείως. Μέσα σέ διάστημα 12 ἐτῶν, εἶχαν διατεθῆ μόλις 3.000.000.000 δρχ. γιά τίς Ἔνοπλες Δυνάμεις. Κατά τό κίνημα τοῦ 1935, ἀπεκαλύφθη πλήρως ἡ στρατιωτική γυμνότης τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία δέν μποροῦσε κάν νά κινητοποιήση δυό Μεραρχίες καί δανείστηκε βόμβες ἀεροπλάνων ἀπό τήν Γιουγκοσλαυΐα! Στίς 8/10/1935, οἱ Ἀρχηγοί τῶν Ἐπιτελείων σέ Ὑπόμνημά τους πρός τήν πολιτική ἡγεσία τόνιζαν: «Ἡ Ἑλλάς ἀσφαλῶς δέν εἶναι ὑπολογίσιμος οὔτε ἀπό φίλους οὔτε ἀπό ἐχθρούς»…
Ἡ οἰκονομία ἦταν σέ οἰκτρή κατάστασι. Ἡ καταστροφή καί ἡ κατάρρευσις τῆς Μεγάλης Ἰδέας εἶχαν κλονίσει τό ἐθνικό φρόνημα. Ἡ ἀπουσία ἡγετικῶν προσωπικοτήτων ἦταν αἰσθητή. Καί ὁ κομμουνισμός ἤγειρε ἀπειλητικός τήν κεφαλή!
Τά γεγονότα τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καί τοῦ Διχασμοῦ τοῦ 1915 κυριαρχοῦσαν στήν σκέψι τοῦ Μεταξᾶ. Ἀκόμη καί ὁ δικός του πρωταγωνιστικός ρόλος γιά ἐκεῖνα τά γεγονότα τοῦ δημιουργεῖ ἐνοχή: «Τώρα αἰσθάνομαι πόσο ἔφταιξα», σημειώνει στό Ἡμερολόγιό του μόλις 24 ἡμέρες πρό τοῦ θανάτου του.[2] Στόν νέο πόλεμο δέν ἔπρεπε νά ξαναγίνουν τά ἴδια. Καί ὅπως ἀπό τό 1934 ἔλεγε ὁ Μεταξᾶς: «Ὁ διχασμός εἶναι ἀθεράπευτος διά κοινοβουλευτικῶν μέσων καί μεθόδων».[3]
Ὅπως πολύ ἐπιτυχημένα ἐξηγεῖ καί ὁ σχολιαστής τοῦ Ἡμερολογίου τοῦ Ἰ. Μεταξᾶ, Παν. Σιφναῖος: «Ὁ τελικός προσδιοριστικός λόγος τῆς Τετάρτης Αὐγούστου ὑπῆρξε τό πλέγμα τοῦ 1915».[4] Καί συμπληρώνει ὁ Ἀλέξανδρος Κανελλόπουλος: «Ἡ ἐπιβολή τῆς 4ης Αὐγούστου ἦταν προεργασία γιά τήν 28η Ὀκτωβρίου 1940».
Μέσα στήν 4ετία τῆς 4ης Αὐγούστου διετέθησαν 16 δισεκατομμύρια δρχ. καί τήν 28η Ὀκτωβρίου ἡ Ἑλλάς μπόρεσε νά κινητοποιήση 15 Μεραρχίες καί 5 Ταξιαρχίες Πεζικοῦ, καθώς καί 1 Μεραρχία καί 1 Ταξιαρχία Ἱππικοῦ. Δημιουργήθηκε Στρατός πού κατάφερε νά συντρίψη τήν Ἰταλική ἐπίθεσι προελαύνοντας ἐντός τῆς Βορείου Ἠπείρου καί νά ἀντιμετωπίση καί τήν Γερμανική ἐπίθεσι, γράφοντας τό Ἔπος τοῦ 1940 καί πολεμῶντας συνεχῶς ἐπί 7 ὁλόκληρους μῆνες νικηφόρα.
Χωρίς αὐτό τό ἔργο τῆς 4ης Αὐγούστου, τό “ΟΧΙ” θά εἶχε καταλήξει σέ κάποιους περιστασιακούς ἡρωϊσμούς καί ὁλοκαυτώματα. Ἡ Νίκη καί τό Ἔπος τοῦ 1940 - 41 ὅμως δέν θά εἶχε γραφτῆ ποτέ.
Στήν οὐσία, τό “ΟΧΙ” εἰπώθηκε τήν 4η Αὐγούστου 1936 καί ἁπλῶς ἔγινε πράξις τήν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940.
1939: Ἡ “Φοβερά Ἀπόφασίς” τοῦ Μεταξᾶ
Το 1938 ὁ Χίτλερ εἶχε καταλάβει τήν Ρηνανία, τήν Αὐστρία. Τόν Μάρτιο τοῦ 1939 κατέλαβε καί τήν ὑπόλοιπη Τσεχοσλοβακία. Καί τώρα βρισκόταν στά πρόθυρα εἰσβολῆς στήν Πολωνία! Ἤδη ὁ Μουσσολίνι εἶχε ἀρχίσει νά ὑστερῆ τοῦ συμμάχου του, ἔχοντας καταλάβει μόνο τήν Αἰθιοπία. Προτοῦ λοιπόν κινηθῆ ὁ Χίτλερ πρός τήν Πολωνία, ἔπρεπε καί ἐκεῖνος νά κάμη τήν ἑπομένη κίνησι. Στίς 12 Μαρτίου 1939 ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς θά σημειώση στό “Ἡμερολόγιο”του: «Τώρα ὅμως θά κινηθῆ ὁ Mussolini; μπορεῖ νά μήν κινηθῆ; καί τί ἔχουμε νά ὑποστοῦμε ἐμεῖς;»!
Στήν σκέψι του ἔχει ἀρχίσει νά διαφαίνεται ἔντονα πλέον ἡ ἰταλική ἀπειλή! Στίς 18 Μαρτίου 1939, ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς σημειώνει: «Φοβερά ἀπόφασίς μου ἐν περιπτώσει ἰταλικῆς ἀπειλῆς»! Καί μόλις δυό ἡμέρες μετά συμπλήρωνει: «Ὑπερήφανος δι’ ἀπόφασίν μου. Ἑτοιμασίαι μας!».
Ἡ «φοβερά» ἀπόφασις τοῦ “ΟΧΙ” ἔχει ληφθῆ! Καί ἔχει ληφθῆ 18 ἡμέρες πρό τῆς ἰταλικῆς εἰσβολῆς στήν Ἀλβανία καί 1 χρόνο καί 8 μῆνες πρό τῆς ἰταλικῆς ἐπιθέσεως στήν Ἑλλάδα! Ὁ Σπ. Μαρκεζίνης σχολιάζει:
«Ἡ ἐγγραφή, ἐνάμισυ περίπου χρόνο πρό τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Μεταξᾶς εἶχε ἀποφασίσει νά ἀντισταθεῖ στούς Ἰταλούς καί ἀποτελεῖ τήν καλλίτερη ἀπάντηση σέ ὅσα ἐκ τῶν ὑστέρων, κακοπίστως ἤ καλοπίστως ἐγράφησαν ὅτι τήν αὐγή τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ὁ Μεταξᾶς κατελήφθη ἐξ΄’ἀπήνης».[5]
Καί ὁ σχολιαστής τοῦ “Ἡμερολογίου” του Παν. Σιφναῖος γράφει: «Ἡ ἀπόφασις ἀντιστάσεως σέ Ἰταλική ἀπειλή, ἐσήμαινε ἀπό τότε μονομαχία τῆς Ἑλλάδος μόνης ἐναντίον τοῦ μεγαλυτέρου συνασπισμοῦ δυνάμεων, ὅλων τῶν αἰώνων. Ἦταν πράγματι ἀπόφασις φοβερά!...».[6]
Φροντίδα τοῦ Μεταξᾶ πλέον, θά εἶναι νά ἐνημερώση τούς πάντες γιά τήν λῆψι τῆς “φοβερᾶς ἀποφάσεώς” του.
Στίς 7 Ἀπριλίου 1939, οἱ Ἰταλοί κατέλαβαν τήν Ἀλβανία. Ὁ Μεταξᾶς σημείωνε: «Ἀπόβασις τῶν Ἰταλῶν στήν Ἀλβανίαν. Βαρεία ἀνησυχία... Ἐπιτελάρχαι, μέτρα ἀντιστάσεως κατά Ἰταλῶν»!
Οἱ φῆμες γιά ἰταλική ἀπόβασι στήν Κέρκυρα πλήθαιναν. Ὁ Μεταξᾶς ἔσπευσε νά ξεκαθαρίση τήν θέσι του στόν πρέσβυ καί τόν Στρατιωτικό Ἀκόλουθο τῆς Βρεταννίας: «Ἀνακοινῶ Waterlow καί Hopkinson τάς εἰδήσεις Ρώμης Ἀσημακόπουλου καί ὅτι ἔχω ἀπόφασιν νά ἀντισταθῶ μέχρις ἔσχατων, ὅτι ὁ πόλεμος θά ἐπεκταθῆ εἰς πλήν τήν Ἑλλάδα - καί ὅτι προτιμῶ τήν τελείαν καταστροφήν διά τόν τόπον μου, παρά τήν ἀτίμωσιν».
Στό ἴδιο μῆκος κύματος, ἦταν καί ἡ διαταγή πρός τίς διοικήσεις τοῦ Β’ Σώματος Στρατοῦ καί τῆς ΙΧ Μεραρχίας: «...εἰς τήν περίπτωσιν εἰσβολῆς τῶν ἰταλικῶν στρατευμάτων εἰς τό ἔδαφός μας, ἐντολή σας κατηγορηματική εἶναι ἡ μέχρις ἔσχατων, μετά πείσματος διεκδίκησις τοῦ ἐθνικοῦ ἠμῶν ἐδάφους».
Ὁ νέος Πρέσβυς τῆς Βρεταννίας Τσάρλς Πάλαιρετ σπεύδει νά ἐνημερώση τό Φόρρεϊν Ὄφφις: «Ὁ Μεταξᾶς εἶναι ἀποφασισμένος νά ἀντισταθῆ καί νά προτιμήση τήν καταστροφήν παρά τήν ἀτίμωσιν».
Στίς 21 Αὐγούστου 1939, ὁ Μεταξᾶς συναντήθηκε μέ τόν Ἰταλό πρέσβυ Γκράτσι. Καί 10 ἡμέρες πρό τῆς ἐκρήξεως τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ἕναν χρόνο πρίν τόν τορπιλισμό τῆς “Ἕλλης” καί 15 ὁλόκληρους μῆνες πρό τῆς Ἰταλικῆς εἰσβολῆς, τοῦ προανήγγειλε τό “ΟΧΙ”:
«...Ἡ Ἑλλάς οὐδεμίαν ἔχει διάθεσιν νά ἐνεργήση κατά τῆς Ἰταλίας καί νά ἔλθη εἰς πόλεμον μετ’ αὐτῆς, ἐκτός ἐάν ἡ Ἰταλία ἤθελεν θίξει ζωτικά συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος καί πρό παντός τήν ἀκεραιότητα τοῦ ἐδάφους της. Διά τήν περίπτωσιν αὐτήν σᾶς παρακαλῶ ἐπίσης νά τηλεγραφήσετε εἰς τήν κυβέρνησίν σας, ὅτι ἡ Ἑλλάς θά ἀμυνθῆ τῆς τιμῆς της καί ἀκεραιότητός της μέχρις ἐσχάτων».
“Ἕχω ἀπόφασιν νά ἀρνηθῶ καί νά ἀντισταθῶ!”
Τήν ἰδία ἡμέρα, ἀναγγέλθηκε τό σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ, μέ τό ὁποῖο ἡ Γερμανία συμμαχοῦσε μέ τήν Σοβιετική Ἕνωσι, ἔτσι ὥστε οἱ μέν νά ἐπιτεθοῦν στήν Πολωνία καί οἱ δέ στήν Φινλανδία. Ὁ Μεταξᾶς ἀντελήφθη ὅτι ὁ πόλεμος πλέον ἦταν ἐπί θύραις. Καί ἄρχισε νά λαμβάνη μέτρα. Στίς 24 Αὐγούστου 1939 σημείωνε:
«...Εἰδήσεις ἀνησυχητικαί ἐξ Ἀλβανίας. Ἀποφασίζω μερικήν ἐπιστράτευσιν 8ης καί 9ης ταξιαρχίας Φλωρίνης. Στρατιωτικόν συμβούλιον. Ἀπόφασίς μου περί μερικῆς ἐπιστρατεύσεως. Θέσις ἀντιαεροπορικῆς ἀμύνης Ἀθηνῶν εἰς ἐμπόλεμον κατάστασιν. Ἀνάκλησις στόλου. Μέτρα ἀεροπορίας καί ἄλλα».
Τήν 1 Σεπτεμβρίου 1939, ἡ Γερμανία εἰσβάλλει στήν Πολωνία. Ἡ Ἀγγλία, καί ἡ Γαλλία τῆς κηρύττουν πόλεμο. Ὁ Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεσπᾶ! Τό ἐνδιαφέρον τοῦ Μεταξᾶ ἐπικεντρώνεται ἀμέσως στήν Ἰταλία: «Πόλεμος! Ἰταλία οὐδετέρα».
Καί στίς 27 Σεπτεμβρίου, παρατηροῦσε: «Φωτιά εἰς ὅλην τήν Εὐρώπην. Γιουγκοσλαβία ἐλιποτάκτησεν πρός τούς Βουλγάρους, Ρουμανία παρεσύρθη. Τουρκία ταλαντεύεται. Τό τέλος; Ἔστω τό τέλος».
Ἡ ἀπόφασίς του ὅμως παρέμενε ἀμετάβλητη. Μόλις μία ἡμέρα μετά σημείωνε: «Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἔχω ἀπόφασιν νά ἀρνηθῶ καί νά ἀντισταθῶ!».
Ὁ “ἀστραπιαῖος πόλεμος” τοῦ Χίτλερ σαρώνει τήν Εὐρώπη. Στίς 9 Ἀπριλίου 1940 καταλαμβάνει τήν Δανία καί κατόπιν ἐπιτίθεται στήν Νορβηγία. Κατόπιν εἰσβάλλει στήν Ὁλλανδία καί τό Βέλγιο, οἱ ὁποῖες συνθηκολογοῦν ἐντός ὀλίγων ἡμερῶν. Στίς 10 Μαΐου 1940 ἐπιτίθεται στήν Γαλλία. Μόλις ἕνα μήνα μετά, τό Παρίσι ἐκκενώνεται καί στίς 17 Μαΐου ἡ Γαλλία συνθηκολογεῖ! Στίς 10 Ἰουνίου 1940, ἡ Ἰταλία εἰσήλθε στόν πόλεμο.
Στίς 14 Ἰουνίου 1940 πλέον, καθίσταται ἐμφανής καί ἡ στάσις τῆς Τουρκίας ἡ ὁποία ἀποσύρεται ἀπό τήν ἀγγλογαλλική συμμαχία. Ὁ Χίτλερ εἶχε ἀρνηθῆ στόν Μουσσολίνι τό μοίρασμα τῆς Γαλλίας. Ἔτσι, ἐκτός τῆς Βορείου Ἀφρικῆς, ἡ μόνη λεία πού ἀπέμενε γιά τόν “Ντοῦτσε” ἦταν ἡ Ἑλλάδα. Ἡ ἐπίθεσις πλέον ἦταν θέμα χρόνου.
Στίς 18 Ἰουνίου 1940, οἱ Ἰταλοί σκηνοθετοῦν τό πρῶτο διάβημα - πρόκλησι εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος, κατηγορῶντας γιά δῆθεν παρουσία Ἀγγλικοῦ Στόλου στήν Κέρκυρα. Σέ προκλήσεις ὅμως προβαίνουν καί οἱ Βούλγαροι. Ἔτσι ὁ Μεταξᾶς, στίς 21 Ἰουνίου 1940 σημείωνε: «Ὅλα θά καταρρεύσουν; Τότε θά πάω καί ἐγώ μέ τόν Στρατόν καί θά ἐπιζητήσω νά σκοτωθῶ!».
Ἀπό τίς 12 Ἰουλίου 1940, ἡ τακτική τῶν Ἰταλῶν σκλήρυνε καί ἐγκαινίασαν πλέον βίαιες προκλήσεις: Ἔγιναν δυό ἀνεπιτυχεῖς βομβαρδισμοί τῶν ἑλληνικῶν ἀντιτορπιλικῶν “Ὠρίωνος” καί “Ὑδρας” μέ τήν δικαιολογία ὅτι τά ἐξέλαβαν γιά... βρεταννικά!
Τόν Αὔγουστο τοῦ 1940 ἄρχιζε ἡ Μάχη τῆς Βρεταννίας μέ σκοπό τήν ἐξουθένωσί της μέ ἀλλεπάλληλους ἀεροπορικούς βομβαρδισμούς ὡς προπαρασκευή γερμανικῆς ἀποβάσεως. Ἐνῶ ἡ μάχη τῆς Ἀγγλίας ἦταν σέ ἐξέλιξι, ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς προέβλεπε: «Θά γίνει ἐπίθεσις κατά τῆς Ἀγγλίας ἀποβατική; Ἀμφιβάλλω!».[7]
Πράγματι, οἱ Γερμανοί ἀρκέσθηκαν μόνο σέ βομβαρδισμούς, ἐνῶ ἡ γερμανική ἀπoβατική ἐπιχείρησις “Θαλάσσιος Λέων” ματαιώθηκε. Ὁ Μεταξᾶς τό εἶχε προβλέψει δυό μῆνες πρίν!
Στίς 12 Αὐγούστου ἔρχεται νέα πρόκλησις, πολύ πιό σκληρή: Οἱ ἰταλικές ἐφημερίδες ἔκαναν ὀξυτάτη ἐπίθεσι κατά τῆς Ἑλλάδος γιά δῆθεν “δολοφονία Ἀλβανοῦ πατριώτη” μέ τό ὄνομα Νταούτ Χότζα. Στήν πραγματικότητα, ὁ… “Ἀλβανός πατριώτης”, ἦταν ἕνας ἐπικίνδυνος ληστής, ἐπικηρυγμένος ἀπό εἰκοσαετίας γιά ἐγκλήματα τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου, ὁ ὁποῖος μάλιστα, εἶχε δολοφονηθῆ ἀπό Ἀλβανούς συνεργούς του γιά οἰκονομικές διαφορές.
Ὁ Μεταξᾶς ἀντιλαμβάνεται πλέον ὅτι ἡ Ἰταλική ἐπίθεσις ἐπίκειται. Τήν ἴδια ἡμέρα σημειώνει: «...Ἀνακοινώσεις Stefani σφοδρόταται ἐναντίον μας διά ζήτημα Χότζα καί Τσαμουριᾶς. Ἀπάντησις Ἀθηναϊκοῦ Πρακτορείου. Ἀπόφασίς μου εἰς ἀντίστασιν μέχρις ἔσχατων. Διστακτικοί εἰς τοῦτο μερικοί Ὑπουργοί καί Παπάγος»
Ἡ ἱεροσυλία τῆς Τήνου
Καί ξημερώνει ἡ 15 Αὐγούστου τοῦ 1940! Τό Ἔθνος ἑορτάζει καί τιμᾶ τήν Θεοτόκο μέ κατάνυξι. Στήν Τῆνο, ἡ μεγάλη ἐκκλησιά σημαιοστολισμένη, δέχεται χιλιάδες κόσμου, πού καταφθάνουν ἀπ’ ὅλα τά μέρη τῆς Ἑλλάδος γιά νά προσκυνήσουν. Τό πλῆθος φθάνει μέχρι τήν προβλήτα, ἐνῶ μπάντες καί ἀγήματα τοῦ Στρατοῦ καί τοῦ Ναυτικοῦ παρελαύνουν. Πρός ἀπόδοσιν τιμῶν, στό λιμάνι βρίσκεται καί τό εὔδρομο “ΈΛΛΗ”, σημαιοστολισμένο καί μέ τό πλήρωμα ἐν παρατάξει στό κατάστρωμα.
Ξαφνικά ἀκούγονται τρεῖς ἐκκωφαντικές ἐκρήξεις. Ὁ κόσμος τρέχει πανικόβλητος ἐδῶ καί ἐκεῖ ἐνῶ μία γυναίκα, μένει στόν τόπο ἀπό συγκοπή. Ἡ “ΕΛΛΗ” τορπιλίζεται: «παρ’ ὑποβρυχίου, ἀγνώστου ἐθνικότητος, εὑρισκομένου ἐν καταδύσει» κατά τό ἐπίσημο ἀνακοινωθέν.
Ἀπό τά κομμάτια τῶν τορπίλλων πού βρέθηκαν, ἀπεκαλύφθη ὅτι τό ὑποβρύχιο ἦταν ἰταλικό. Ἀπό τίς τρεῖς τορπίλλες πού ἔριξε, oἱ δυό ἐξερράγησαν ἐπί τοῦ λιμενοβραχίονος ἐνῶ ἡ τρίτη ἔπληξε τήν “Ἕλλη” ἀκριβῶς στήν μέση. Ἐντός ὀλίγων λεπτῶν βυθίσθηκε μέ ἀποτέλεσμα 29 τραυματίας. Οἱ προσκηνυτές ἐπέστρεψαν μέ συνοδεία πολεμικῶν σκαφῶν καί ἀεροπλάνων. Σάν νά μήν ἔφθανε αὐτό, τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας, ἔγινε ἀποτυχημένη ἀπόπειρα ἐπιθέσεως κατά τοῦ ἐπιβατικοῦ ἀτμοπλοίου “ΦΡΙΝΤΩΝ” στίς ἀκτές τῆς Κρήτης, ἀπό δυό Ἰταλικά ἀεροπλάνα. Ἀνήμερα τῆς ἐπιθέσεως, ὁ Μεταξᾶς σημείωνε: «Τορπιλλισμός Ἕλλης. Μοῦ ἦρθαν δάκρυα!»
Ὁ Ἰ. Μεταξᾶς δέν ἀνεκοίνωσε ἐπίσημα στήν κοινή γνώμη τήν προέλευσι τῆς ἄνανδρης ἐπιθέσεως. Τό ἄφησε ὅμως ξεκάθαρα νά ὑπονοηθῆ. Γιά νά διατηρήση μάλιστα τήν φλόγα καί τό μῖσος στήν ψυχή τῶν Ἑλλήνων, ξεκίνησε ἔρανο γιά τήν ἐπισκευή νέας “Ἕλλης”, γεγονός πού διατηροῦσε τό θέμα στήν ἐπικαιρότητα.
Ὁ Ἀρχηγός τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Ἀλέξανδρος Παπάγος ἀνησυχεῖ καί πιέζει τήν Κυβέρνησι νά κηρύξη Ἐπιστράτευσι. Ὁ Μεταξᾶς ὅμως στό σημεῖο αὐτό θά πάρη ἕνα σοφό “ρίσκο” καί θά ἀρνηθῆ διότι: α) Θά ἔδιδε στούς Ἰταλούς τήν πλέον ἰσχυρή πρόφασι γιά ἄμεση ἐπίθεσι. β) Θά ἔδιδε στόν ἐχθρό τήν εὐκαιρία νά μᾶς ἀφήση ἐν ἐπιστρατεύσει, χωρίς νά ἐπιτίθεται μέ ἀποτέλεσμα τήν οἰκονομική κατάρρευσι καί κατόπιν θά ἐκδήλωνε τήν ἐπίθεσί του.
Ἀντί τούτου, ἄρχισε μυστικές κλήσεις ἡλικιῶν μέ ἀτομικά φύλλα πορείας. Αὐτές οἱ δυνάμεις θά ἀποτελοῦσαν τήν προκάλυψι προκειμένου νά ἀναχαιτίσουν τόν ἐχθρό μέχρις ὅτου ὁλοκληρωθῆ ἡ ἐπιστράτευσις τοῦ Στρατοῦ μας. Ἡ Χώρα κηρύσσεται σέ κατάστασι πολιορκίας καί ὁ Στρατός μας καταλαμβάνει καί πάλι τό κενό τῶν 20 χιλιομέτρων, τά ὁποῖα μετά τήν συμφωνία τοῦ Σεπτεμβρίου 1939, εἶχαν ἀφήσει ἀμφότερα τά στρατεύματα στήν ἑλληνοαλβανική μεθόριο.
“Ἐμεῖς εἴμεθα ἕτοιμοι καί ἀποφασισμένοι”
Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1940 ἡ Ἰταλία ξανάρχισε τίς προκλήσεις.
Στίς 3 Σεπτεμβρίου ὁ Μεταξᾶς γράφει: «...Βράδυ ἐκπομπή Ρώμης ἐπιθετική κατά τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι προοίμοιον; Ἀπεφάσισαν νά μᾶς κτυπήσουν; Καί οἱ δυό αὐτήν τήν φορά; (σ.σ. Ἰταλοί καί Γερμανοί). Ὅτι καί νά‘ναι θά πέσωμεν σάν Ἥρωες!».
Στίς 27 Σεπτεμβρίου ὁ Μεταξᾶς ἀνησυχεῖ: «Βράδυ συγκεντρώσεις μεγάλαι Ἰταλικοῦ στρατοῦ. Ἐπιστρατεύσω;»
Τήν ἑπομένη τά ἰταλικά στρατεύματα στήν Ἀλβανία, παίρνουν καθαρά ἐπιθετική διάταξι: «Ἀπειλητική συγκέντρωσις Ἰταλικοῦ στρατοῦ, σύνορα Ἠπείρου. Ἀποφασίζω ἐπιστράτευσιν 8ης Μεραρχίας».
Ὁ θρυλικός Ὀκτώβριος τοῦ 1940 ἐρχόταν: «Εἰς Ἀλβανικά σύνορα ἐξακολουθεῖ συγκέντρωσις Ἰταλικοῦ στρατοῦ ἠμεῖς ἐπιστρατεύομεν καί τήν 9ην Μεραρχίαν».
Παράλληλα, ὁ πρέσβυς Πάλαιρετ, τηλεγραφεῖ στήν Κυβέρνησί του: «Ὁ Στρατηγός Μεταξᾶς, δέν εἶναι μόνον ἐπιτελικός ἀξιωματικός διεθνοῦς φήμης. Ἔχει θεμελιώσει τήν πολιτικήν του, ἐπί τῆς πίστεως εἰς τήν νίκην μας».
Ὅσο πλησιάζει ἡ ἐπίθεσις, τόσο πιό ἀποφασιστικός γίνεται ὁ Μεταξᾶς. Στίς 2 Ὀκτωβρίου, θά σημειώση: «Εἶμαι ἀποφασισμένος γιά κάθε θυσίαν ὑπέρ τῆς τιμῆς τῆς Ἑλλάδος»!
Στό μεταξύ, ἡ μυστική προεπιστράτευσις μονάδων τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ συνεχίζεται πυρετωδῶς. Στίς 5 Ὀκτωβρίου ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς γράφει: «Ὅπως καί νά ἔχη τό πρᾶγμα, ἐμεῖς εἴμεθα ἕτοιμοι καί ἀποφασισμένοι».
Ἐν τῷ μεταξύ, στίς 7 Ὀκτωβρίου 1940, ὁ Χίτλερ, χωρίς νά ἐνημερώση τόν Μουσσολίνι, εἰσβάλλει στήν Ρουμανία. Αὐτή ἦταν ἡ σταγόνα πού ξεχείλισε τό ποτήρι τῆς ὑπομονῆς τοῦ “Ντοῦτσε”. Στό Ἡμερολόγιό του ὁ Τσιάνο διηγεῖται τί τοῦ εἶπε ὁ Ντοῦτσε τήν 12η Ὀκτωβρίου: «Ὁ Χίτλερ μέ θέτει πάντοτε πρό τετελεσμένου γεγονότος. Αὐτήν τήν φορά θά τόν πληρώσω μέ τό ἴδιον νόμισμα. Ἀπό τίς ἐφημερίδες θά μάθη ὅτι κατέλαβα τήν Ἑλλάδα».[8]
Ἡ ἀπόφασις τῆς ἐπιθέσεως ἔχει ληφθῆ ὁριστικά καί ἀμετάκλητα! Ὁ Στρατάρχης Μπαντόλιο, θά παραδεχθῆ: «Εἶχον λάβει ἐντολήν ἀπό τόν Ντοῦτσε, ὅπως μή ἀνακοινώσωμεν τίποτε εἰς τούς Γερμανούς». Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς περιμένει πλέον τήν εἰσβολή ἀπό ἡμέρα σέ ἡμέρα.
Στίς 13 Ὀκτωβρίου σημειώνει: «Ἡσυχία....»
Στίς 16 Ὀκτωβρίου: «Ἐξακολουθεῖ ἡ περίεργος ἡσυχία....»
Τήν ἑπομένη: «Ἡ παράδοξος ἡσυχία...».
Τέσσαρες ἡμέρες πρό τῆς ἐπιθέσεως γράφει: «Ἐλάβαμε ὅλα τά μέτρα μας».
Στίς 15 Ὀκτωβρίου 1940 στήν Ρώμη γίνεται Πολεμικό Συμβούλιο πού καθορίζει καί τίς τελευταῖες λεπτομέρειες καί τήν ἡμερομηνία τῆς ἐπιθέσεως κατά τῆς Ἑλλάδος. Στήν ἀρχή ἀκόμη τοῦ Συμβουλίου, ὁ Μουσσολίνι ὁμολογεῖ: «Εἶναι μία ἐπιχείρησις πού ὡρίμασε μέσα μου ἐπί μακρόν, μῆνες καί μῆνες, πρίν ἀπό τήν εἴσοδόν μας στόν πόλεμο καί πρίν ἀκόμα ἀπό τήν ἔναρξι τοῦ πολέμου»!
Οἱ στρατιωτικές καί διπλωματικές ὑπηρεσίας, προειδοποιοῦν συνεχῶς γιά ἐκδήλωσι Ἰταλικῆς ἐπιθέσεως ἀπό ἡμέρας σέ ἡμέρα. Ὁ πρέσβυς τῆς Ἑλλάδος στήν Ρώμη τηλεγραφεῖ: «Κατά πληροφορίας στρατιωτικῆς πηγῆς προστίθεται ἤδη καί χρονικός προσδιορισμός μεταξύ 25 καί 28 τρέχοντος διά τήν ἐκδήλωσιν τῆς, ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, ἐνεργείας».
Ὁ πρεσβευτής μας στήν Βέρνη, Ψαρούδας ἐνημερώνει ὅτι: «Κατά πληροφορίας ἐκ Βερολινου ἡ ἐπίθεσις κατά τῆς Ἑλλάδος εἶναι ζήτημα ἡμερῶν».[9]
Στίς 25 Ὀκτωβρίου 1940 πλέον, ὁ Μεταξᾶς σημειώνει: «Σήμερα δέν ἔγινε Ἰταλική ἐπίθεσις - Ἑσπερινή εἴδησις ὅτι πρό τῆς ἀριστερᾶς πτέρυγος προωθήθη ἐν Σύνταγμᾳ. Φανερή ἐπιθετική παράταξις...». Τήν ἴδια ἡμέρα ἡ Ἰταλική πρεσβεία, ἀνεκοίνωνε μέ ὑποκρισία ὅτι τήν μεθεπομένη θά ἔδιδε παράστασι τοῦ ἔργου “Madame Butterfly” μέ τήν παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ Puccini καί θά ἀκολουθοῦσε δεξίωσις στήν Πρεσβεία!
Στίς 25 Ὀκτωβρίου 1940 ἔγινε καί Ὑπουργικό Συμβούλιο. Ὁ Ἀμβρόσιος Τζίφος περιγράφει τί τούς εἶπε ὁ Πρωθυπουργός:
«...Ὁ Μεταξᾶς μᾶς ἀνεκοίνωσε ὅτι ὑπῆρχαν πολλά σημεῖα ἀπό τά Ἀλβανικά σύνορα πού ἔπειθαν ὅτι καί πάλιν ἡ ἐπίθεσις ἐπίκειται. Καί ἀπό πολλές πρεσβεῖες μας, εἶχε λάβει ἀνησυχητικές πληροφορίες. Μᾶς εἶπε ὅτι μπρός στόν πλησιάζοντα κίνδυνο, ἡ πολιτική του ἔμενε ἐντελῶς ἀμετάβλητος... Ὡς πρός τήν στρατιωτικήν κατάστασίν μας εἶπε ὅτι πολύ λιγότερο ἀνησυχητική ἦταν, παρά τόν Αὔγουστον, διότι τό ἐν τῷ μεταξύ διάστημα εἶχε χρησιμοποιηθῆ ἐντατικότατα διά τήν μυστικήν ἐπιστράτευσιν καί διά τήν βελτίωσιν τῶν θέσεων τοῦ πυροβολικοῦ μας στήν κύρια γραμμή μας ἀμύνης».[10]
Στίς 26 Ὀκτωβρίου 1940, ὁ Μεταξᾶς σημειώνει: «Οὔτε σήμερα ἐπίθεσις».
27 Ὀκτωβρίου: Παραμονή τῆς ἐπιθέσεως. Τό πρακτορεῖο Stefani προχωρεῖ στήν τελευταία ἰταλική πρόκλησι: «Ἔνοπλος Ἑλληνική συμμορία ἐπετέθη σήμερον τήν πρωΐαν διά πυροβολισμῶν καί χειροβομβίδων ἐναντίον ἀλβανικῶν φυλακίων πλησίον τῆς Κορυτσᾶς, νοτίως τῆς διαβάσεως Καπέστιτσα...».
Φυσικά ἀκολούθησε διάψευσις τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Πρακτορείου. Μέ ψυχραιμία ὁ Μεταξᾶς συμπεραίνει: «Συνδυάζων πληροφορίας καί φήμας καί ἡμερομηνίας (25 - 28) ἀπέκτησα πεποίθησιν ὅτι πρόκειται περί σκηνοθεσίας δι’ ἐπικειμένη ἴσως αὔριον ἐπίθεσιν... Συννεννόησις κ.λπ. μέ Παπάγον καί σύνορα. Τέλος ἕως 4 π.μ. δημοσίευσις ἀνακοινωθέντων Ἀθηναϊκοῦ Πρακτορείου, διαψεύσεων. Ἐννοεῖται ὅτι ἐλαγοκοιμήθηκα (5 - 7) δυό ὧρες διακοπτόμενος ἀπό τό τηλέφωνο...».
Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα θά καταγραφόταν σάν ἕνας ἀπό τούς ἐνδοξότερους σταθμούς τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας: Ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940!...
Ἀπό : epok1973.com
ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ !
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΝΔΟΞΟ "ΟΧΙ " !
ΖΗΤΩ Ο ΗΓΕΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ !
ΖΗΤΩ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ !
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ !
Ἡ Πελασγική
Μπορεῖ ἡ Κοινή Λογική νά σώσῃ τήν Ἀνθρωπότητα ;
Ὅμως ὅσο περνοῦσαν τά χρόνια, ὅσο μεγάλωνα καί καταλάβαινα τί ἀκριβῶς συμβαίνει πραγματικά γύρω μας,κι᾿ ὄχι ὅπως θέλουν νά τά παρουσιάζουν οἱ ἐξουσιαστές, παρατηροῦσα πώς καί οἱ ἄνθρωποι, οἱ περισσότεροι, διαμόρφωναν τήν ἀντίληψιν τῆς πραγματικότητος ὄχι μέ μέτρο τήν κοινή λογική ἀλλά μέ μία ἀνάγκη βοήθειας ὡς πρός τόν λογικό σχηματισμό τῆς ὅποιας εἰκόνας. Δῆλα δή δέν μετροῦν τά δικά τους μέτρα καί σταθμά, οἱ δικές τους πεποιθήσεις, γνώσεις, ἐμπειρίες ἤ ὅ,τι ἄλλο πού θά μποροῦσε νά λειτουργήσῃ ὡς τό ζύγι τῆς λογικῆς γιά τήν ἐπεξεργασία τοῦ ὅποιου συμβάντος, ἀλλά περιμένουν ὅλο αὐτό νά γίνῃ ἀπό κάποιους "εἰδἠμονες" ( βλέπε τηλεπερσόνες τῆς κακιᾶς ὥρας, εἰδικούς ἀναλυτές ἐπί παντός ἐπιστητοῦ ἤ καί μέ ἐξειδίκευσιν πανεπιστημιακή κ.λπ. ) πού θά τούς δώσουν στό πιάτο τήν λογική ἐρμηνεία τήν ὁποία στήν συνέχεια θά ἀναμασοῦν ὡς παπαγάλοι.
Καί μετά τήν ἀρκετά μεγάλη εἰσαγωγή, περνῶ στό κυρίως θέμα. Τήν παρέμβασιν τοῦ κράτους τῶν ΗΠΑ στά ἐσωτερικά ἄλλων κρατῶν καί κυρίως τήν συμμετοχή τους, γιά νά μήν πῶ ὁλοκληρωτικό σχεδιασμό καί ἐκτέλεσις ἀθλίων σχεδίων ἀνατροπῆς τῶν καθεστώτων πού δέν εἶναι τῆς ἀρεσκείας τους. Μέ ἄλλα λόγια πού δέν εἶναι δουλικά τους.
Λένε τώρα γιά τήν Βενεζουέλα καί ξινίζουν τά μοῦτρα τους διότι δέν τούς ἀρέσει τί ; Δέν τούς ἀρέσει πού ἡ χώρα δέν τούς ὑπηρετεῖ πλέον τυφλά, πού ἔχει σηκώσει τό ἀνάστημά της καί στέκεται ἐπικριτής ὄχι μόνον τῶν ὕπουλων σχεδιασμῶν καί στημένων ἐξεγέρσεων σέ ξένα κράτη, ἐπικρίσεις πού φτάνουν μέχρι καί τήν διακοπή διπλωματικῶν σχέσεων, ἀλλά πακέτο ἔρχεται καί ἡ στηλίτευσις κατά τοῦ σιωνιστικοῦ καθεστῶτος τῆς τρομογιάφκας πού ἀκούει στό ὄνομα Ἰσραήλ. Καί ὅλο αὐτό ὁδηγεῖ, διά τῆς λογικῆς πού λέγαμε, στό ποιός ἐν τέλει ἐξουσιάζει τίς ΗΠΑ ;
Διαβάζουμε τίς δηλώσεις γιά τόν Πρόεδρο τῆς Βεναζουέλας, Nicolas Maduro, τοῦ ἀμερικανοῦ γερουσιαστή Rick Scott, πού δέν εἶναι καθόλου τυχαίος ἀφοῦ ὑπηρετεῖ στίς Ἐπιτροπές Ἐνόπλων Δυνάμεων καί Ἐξωτερικῶν Σχέσεων τῆς Γερουσίας ἄρα συνδεδεμένος καί γνώστης ἀπό πρῶτο χέρι τῶν στρατιωτικῶν ἐπιδιώξεων τῶν ΗΠΑ. Γιά τόν Maduro τόν ὁποῖο χαρακτηρίζει ώς : «παράνομο, δολοφονικό δικτάτορα» καί ἔχει συνυπογράψει τόν νόμο STOP MADURO του 2024, ὁ ὁποῖος προσφέρει ἀμοιβή 100 εκατομμυρίων δολαρίων γιά πληροφορίες πού θά ὁδηγήσουν στήν σύλληψη καί τήν καταδίκη τοῦ ἠγέτη τῆς Βενεζουέλας. Εἶπε λοιπόν ἐχθές :
« Οι μέρες του είναι μετρημένες», είπε ο Scott. «Είτε πρόκειται για εσωτερικό είτε για εξωτερικό ζήτημα, νομίζω ότι κάτι θα συμβεί», πρόσθεσε, υπονοώντας ότι ο ηγέτης της Βενεζουέλας θα πρέπει «να κατευθυνθεί στη Ρωσία ή την Κίνα».
Ξέρετε γιατί στήν Ῥωσσία ἤ τήν Κίνα ; Διότι οἱ χῶρες αὐτές δέν εἶναι ἁπλῶς τό ὅτι ὑποστηρίζουν μέ κάθε τρόπον,τόν ἡγέτη τῆς Βενεζουἐλας, ἀλλά εἶναι πώς οἱ χῶρες αὐτές ἔχουν νά κάνουν μέ τήν πορεία καί τήν μελλοντική ἱσχύ τῶν BRICS καί τόν Ὀργανισμό Συνεργασίας τῆς Σαγκάης ( SCO ) ἀπό τήν ἄλλη. Ἐκεῖ εἶναι ἡ οὐσία καί ἐκεῖ βρίσκεται ὁ στόχος τῶν ΗΠΑ πού τρέμουν τήν ἀνάδειξιν ἑνός νέου κόσμου, Πολυπολικοῦ Κόσμου, πού ἀπειλεῖ ἄμεσα τήν κυριαρχία τῆς ξεπεσμένης τους " αὐτοκρατορίας". Ὁ Τράμπ ἔχει ὑποσχεθεῖ προεκλογικῶς ἀπό τίς προηγούμενες ἀκόμη ἐκλογές ( 2020) νά κάνῃ τήν Ἀμερική Μεγάλη Ξανά. Πρός τό παρόν φαίνεται νά λειτουργῇ ὡς πραγματική μαριονέτα τῆς Σιών. Ἄν θέλει νά κάνῃ κάτι ὥστε νά πλησιάσῃ, κατά κάποιον τρόπον, τόν ἀρχικό του στόχο MAGA, πρέπει τοὐλάχιστον νά προσπαθήσῃ νά κόβῃ τούς δρόμους τοῦ ἀντιπάλου πού δέν θά τοῦ τό ἐπιτρέψουν σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Στήν χώρα σου κάνε ὅ,τι θέλεις, ἐκτός αὐτῆς ὅμως, δέν μπορεῖς. Αὐτές οἱ κυριαρχίες ἔχουν τελειώσει καί ὅποιος δέν τό καταλαβαίνει θά εἶναι ἀναγκασμένος νά λάβῃ ὅ,τι τοῦ ἀξίζει ἐκ τῆς πραγματικότητος.
 |
| φωτό |
Ἐδῶ λοιπόν ἔρχεται ἡ κοινή λογική πού ξεκινήσαμε τό θέμα μας. Μία λογική πού ἐξηγεῖ τόσο φανερά πιά τόν ῥόλο καί τίς ἐπιδιώξεις ὄχι τῶν ΗΠΑ, ἀλλά τῶν πραγματικῶν ἐξουσιαστῶν της, τοῦ σιωνισμοῦ. Ἄν ὁ κὀσμος, ὁ ἁπλός πολίτης δέν καταλάβει ἐπιτέλους ποιά εἶναι ἡ ῥίζα τοῦ Κακοῦ, ἄν δέν κατανοήσει πώς ΠΡΕΠΕΙ νά τήν ξεριζώσῃ, τότε ὅλο αύτό πού κατατρώει τήν Ἀνθρωπότητα θά ἐπιτύχῃ τῶν σκοπῶν του. Διότι, δυστυχῶς βρισκόμαστε στό σημεῖο αὐτό πού λέει : ἤ τώρα ἤ ποτέ. Ἄν τώρα δέν συνειδητοποιήσει ὁ κάθε ἄνθρωπος πού διαπνέεται ἀπό ἀρχές, ἀξίες, ἰδανικά ὅτι εἶναι θέμα συνέχειας τῆς ὑπάρξεώς του, δέν θά γίνῃ ποτέ. Ἡ δημιουργία τοῦ Πολυπολικοῦ Κόσμου εἶναι ὄχι μόνον σανίδα σωτηρίας τῆς Ἀνθρωπότητος ἀλλά ὑπόσχεσις τῆς συνέχειας της ἀκριβῶς ὅπως ἱστορικῶς ἦταν πάντα μέ σεβασμό στά Ἔθνη, τίς Παραδόσεις, τίς Ἀξίες, ἐλευθερία ἐκφράσεως καί τῆς ἀνεξαρτησίας κάθε κράτους. Καί αὐτό ἄν δέν εἶναι λογικό τί ἄλλο μπορεῖ νά εἶναι ;
Ἐκτός καί ἡ διάβρωσις τῆς Ἀνθρωπότητος ἔχει προχωρήσει σέ τέτοιο βαθμό ὅπου οἱ ἐλάχιστοι βρίσκονται νά διαλαλοῦν τήν Ἀλήθεια ἀνάμεσα στά πλήθη πού ἁπαρτίζονται συντριπτικῶς ἀπό «Shabbos-Goyim» πού θά σημαίνει πώς κάποιοι ἔχουν καταφέρει τόν πρωταρχικό τους σκοπό καί οἱ φωνές εἶναι ἀπόηχοι ἐν τῇ ἐρήμῳ...
Ἡ Πελασγική
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
