ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ ΤΟΥ ᾿40 ! ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ! ! !

 ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ! ! ! 

Χρόνια Πολλά,Ἕλληνες ! Μεγάλη ἡμέρα,28η Ὀκτωβρίου 1940! 

ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ! 

ΖΗΤΩ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ  ! 

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ! 

Ἡ Πελασγική

Στίς 17 Νοεμβρίου,θά ἰσχύουν τά ἴδια μέτρα;

Σέ ἕνα εἰκοσαήμερο,θέλω νά σᾶς ᾿δῶ...

Ἀλήθεια,τί ἀποφάσεις θά πάρετε γιά τίς 3ημερες,ναί τριήμερες παρακαλῶ,ἐκδηλώσεις ἑνός ἀποδεδειγμένου παραμυθιοῦ; 

Θά ἀνεβαίνουν τά κρούσματα ἤ θά κατεβαίνουν;  Γιά νά ξανά-ἀνέβουν τόν Δεκέμβριο,λόγῳ Χριστουγέννων; 

Ἀλλά ξέρετε τί ἔχουν κάνη οἱ σατανάδες; Ἔχουν πῇ πώς οἱ καταθέσεις στεφάνων μποροῦν νά γίνουν ἀφοῦ τηροῦνται τά μέτρα ἀσφαλείας. Καταλάβατε; Ἔχουν καλυφθῆ γιά τό ἐπερχόμενον γεγονός.Διότι,ὅπως εἶχε πῆ ὁ Κούλης : Τό Πολυτεχνεῖο μᾶς ὑπενθυμίζει πώς ἡ δημοκρατία δέν ἦταν πάντα δεδομένη...

Πρέπει νά προστατευθῇ,λοιπόν,ὁ ...θεσμός τοῦ ἑορτασμοῦ,μέ κάθε τρόπον! Ἀλλιῶς,πῶς θά μᾶς ὑπενθυμίζῃ γιά ποιές «ἀξίες» πρέπει νά «ἀγωνιζόμεθα»; 

Τό ὅτι θά ξεχυθοῦν τά κόκκινα τάγματα ἐφόδου στούς δρόμους,ὅπως στό ἐφετεῖο,δέν θά ἔχη καί πολύ σημασία διότι,θά τιμοῦν τόν ...θεσμόν...

Οἱ σατανάδες πού μᾶς ἐξουσιάζουν.Τά βδελύγματα.

Ἡ Πελασγική

Χρυσοχοΐδης,Κεραμέως,Κικίλιας,Μενδώνη,Θεοδωρικάκος ἀποφάσισαν,ἐχθές, ΟΧΙ ΚΑΙ στίς μηχανοκίνητες παρελάσεις

Ἕλληνες,πού ἑτοιμαζόμαστε τήν ἐπαύριον γιά νά τιμήσουμε τήν Μεγάλη Ἡμέρα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου,τά μάθατε τά νέα; 

Ἀπό δύο χρόνια φυλάκιση ἔως καί δέκα χρόνια κάθειρξη σέ ὄποιον Ἕλληνα τολμήσει νά λάβῃ μέρος σέ πάσης φύσεως παρέλασι γιά νά τιμήσῃ τήν 28η Ὀκτωβρίου 1940 !!! Τήν Ἱστορία του,δῆλα δή...

ὁλόκληρος ὁ νόμος ἐδῶ

Ὑπό αὐτές τίς συνθῆκες,ἡ μηχανοκίνητη πορεία/παρέλασις πού εἶχε ἀνακοινώση ὁ Δήμαρχος Ἄργους-Μυκηνῶν,Δημήτρης Καμπόσος,ματαιώθηκε !

Σήμερα,ἀργά τό μεσημέρι,βγῆκε καί διάβασε τό ΦΕΚ μέ τίς ἀπαγορεύσεις,«πάσης φύσεως παρελάσεων» (ὅπως ἀκριβῶς τό λέει τό ΦΕΚ),μέ ὑπογραφές τῶν : Χρυσοχοΐδη/Κοεντζόγλου,Κεραμέως,Κικίλιας,Μενδώνη,Θεοδωρικάκος,ἀπό μία ἀπόφασι πού ἔλαβαν μόλις ἐχθές,26 Ὀκτωβρίου 2020.

Διάβασε καί τίς ἀνάλογες ποινές γιά τήν μετάδοσιν τοῦ ἰοῦ ἀπό συναθροίσεις (2-10 χρόνια) καί ἀνεκοίνωσε τήν ματαίωσιν τῆς πορείας.

Ἐπισήμως,ὅπως εἶπε,ὑπῆρξαν 846 συμμετοχές μέ αὐτοκίνητα.Ἀνεπισήμως (τίς ὁποῖες δέν εἶχαν ἐπιβεβαιώση) 1300 περίπου.

Συνεπῶς,πέρασε τῶν νεοταξιτῶν καί τῶν ὑπηρετῶν τους; Πέρασε...

Ἐχθές,εἶχε βγῇ σέ τοπικό κανάλι καί ἔλεγε τίς λεπτομέρειες γιά τήν ἐκδήλωσιν,τά ἄκρως αὐστηρά μέτρα προφυλάξεως τά ὁποῖα θά ἐλάμβανον,ἀλλά καί γιά τήν κάλυψιν ἀπό μμε τοῦ ἐξωτερικοῦ (4) πού τοῦ εἶχαν ζητήσῃ ζωντανή μετάδοσιν,παρακαλῶ !

Τί χαρά πού εἴχαμε ὅλοι μας ! Θά ἔβλεπαν καί στό ἐξωτερικό,ζωντανά μάλιστα,πώς τιμοῦμε οἱ Ἕλληνες τήν Ἱστορία καί τούς ἤρωές μας,ἔστω καί ὑπό αὐτές τίς συνθῆκες.

Ἀλλά...

Εἴπαμε : Χρυσοχοΐδης/Κοεντζόγλου,Κεραμέως,Κικίλιας,Μενδώνη,Θεοδωρικάκος ἀποφάσισαν ΟΧΙ ΚΑΙ στίς μηχανοκίνητες παρελάσεις   

Ποῦ θά πάῃ,μωρέ Ἕλληνες,ποῦ θά πάῃ,θά ἔρθῃ ἡ ὥρα μας καί θά ἔχουμε πολλά μαζεμένα...

Υ.Γ. ΦΕΚ,γι᾿αὐτούς ΕΔΩ,γιατί δέν ἔβγαλαν; 

Μόνον γιά τούς Ἕλληνες ἰσχύουν οἱ ἀπαγορεύσεις; ΕΔΩ

Ἡ Πελασγική 

Ἑλληνικό Ἔπος τοῦ ᾿40. «Ποτέ,ἀπό τήν ἐποχή τῆς Σαλαμίνος,ἡ Ἑλλάς δέν εὐρέθη εἰς τέτοιον Ὕψος »

( Ἐπετειακό ἄρθρο τῆς ἐφημερίδος «Ἐμπρός» τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1950 -ἐδῶ- ) 

Σημείωσις : ἡ ῥήσις τοῦ τίτλου ἀνήκει στόν Γάλλο Στρατηγό καί πολιτικό,Κάρολο ντέ Γκώλ,ὁ ὁποῖος,ὅπως καί ὁλόκληρος ἡ Οἰκουμένη,εἶχε μείνη ἐκστασιασμένος μπροστά σ᾿ἐκεῖνο τό Ἑλληνικό Θαῦμα τοῦ Ἔπους τοῦ ᾿40 ! 

Ἡ Πελασγική

Μ α ζ έ ψ τ ε τ ο υ ς !

Ποιοί θά τολμήσουν νά κάνουν πράξι μία  πορεία-παρέλασι στήν Ἀθήνα,ἀνήμερα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ; 

Η 28η ματαιώθηκε, η πορεία Πακιστανών κατά της Ινδίας την ίδια μέρα θα επιτραπεί ;

«Tο δεξί χέρι του Τζαβέντ Ασλάμ, εθνικιστής και στέλεχος του κυβερνώντος πακιστανικού κόμματος (PTI), ανακοινώνει πορεία προς την Ινδική Πρεσβεία στις 28 Οκτωβρίου για τη “Μαύρη Μέρα” του Κασμίρ..».

Πακιστανοί,φίλοι τοῦ Κασμίρ καί Ἀλληλέγγυοι φίλοι τοῦ λαοῦ τοῦ Κασμίρ. 

Κατ᾿ἀρχήν γιά ποιό λόγο μετέφεραν τήν ἡμέρα μνήμης τῶν Κασμιριανῶν,τήν «μαῦρη ἡμέρα» ὅπως τήν λένε πού ἀφορᾷ τήν 27η Ὀκτωβρίου 1947 (ὄταν ἡ Ἰνδία εἰσέβαλε στό Κασμίρ),στίς 28 Ὀκτωβρίου; Τήν ὁποία γιά νά μήν κάνουν λάθος οἱ πακιστανοί καί «λοιποί συγγενεῖς» τήν ἐπισημαίνουν μέ κόκκινο βέλος στήν ἀφίσα πού κυκλοφοροῦν γιά τήν περίστασιν.

φωτό

Ἐπίσης,γιά ποιό λόγο θέλουν νά πραγματοποιήσουν πορεία-παρέλασι ἐν μέσῳ ἀπαγορεύσεων λόγῳ ἰοῦ,αὐτοί πού ὑπογράφουν ὡς διοργανωτές «φίλοι τοῦ Κασμίρ» καί «Ἀλληλεγγύη μέ τό λαό τοῦ Κασμίρ», ὅταν ἔχουν ἤδη ἀπαγορευθῆ οἱ παρελάσεις τῆς Ἐθνικῆς ἐπετείου τῆς Ἑλλάδος;

Τέλος,γιά ποιό λόγο ἔχουν τοποθετήσῃ στήν προμετωπίδα τῆς ἀφίσας/ἀνακοινώσεως τῆς πορείας τους,μέ πηχυαίους τίτλους τήν λέξιν «ΟΧΙ» ἡ ὁποία παραπέμπει στήν Ἱστορικῆς σημασίας λέξι-ὁρόσημο τῆς Ἐθνικῆς ἐπετείου τῆς Ἑλλάδος; 

Ἐπεί δή λοιπόν,τό Κασμίρ στήν οὐσία εἶναι μία ἀμφισβητούμενη περιοχή χωρισμένη στά τρία διοικούμενες ἀπό Ἰνδία,Πακιστάν καί Κίνα (ἐδῶ),θά ἤθελα νά ἤξερα γιά ποιό λόγο ἔχουν υἱοθετήση,οἱ Κασμιριανοί, ὡς ἐχθρό τους μόνον τήν Ἰνδία; 

Μήπως διότι οἱ μουσουλμάνοι τοῦ Κασμίρ ἔχουν δεσμούς μέ τούς Πακιστανούς; Καί μήπως ἐπεί δή ὁ Ἐρντογάν ἔχει μέσα στίς βλέψεις του καί τό Πακιστάν; Γιατί ἐμπλέκεται ὁ Ταγίπ ;Ὁρῖστε : 

Ινδικές υπηρεσίες : Η Τουρκία σε συνεργασία με το Πακιστάν χρηματοδοτεί οργανώσεις ισλαμιστών στην Ινδία ! 

Η προσπάθεια της Άγκυρας να επεκτείνει την επιρροή της στους μουσουλμάνους της Νοτίου Ασίας έρχεται στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων βημάτων του Προέδρου Ερντογάν για να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Σαουδικής Αραβίας στον ισλαμικό κόσμο

Γνώστες των εξελίξεων ανέφεραν στους Hindustan Times πως  ισλαμιστικές ριζοσπαστικές οργανώσεις σε μέρη της χώρας, όπως η Κεράλα και το Κασμίρ,  χρηματοδοτούνται από τουρκικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα.

Ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος  δήλωσε πως «Υπάρχει μια συντονισμένη από την Τουρκία προσπάθεια, να ριζοσπαστικοποιηθούν Ινδοί μουσουλμάνοι και να στρατολογηθούν φονταμενταλιστές» και  υπογράμμισε ότι πρόσφατη αξιολόγηση στο Νέο Δελχί σημείωσε την εμφάνιση της Τουρκίας ως «κόμβου αντι-Ινδικών δραστηριοτήτων»  που υποστηρίζει μόνο το Πακιστάν.(ἀπό : Γιά ποιόν δουλεύει,τόσο σκληρά,ἡ τουρκία;)

Ἐπεί δή λοιπόν,δέν εἴμεθα καί τόσον ἀφελεῖς καί γνωρίζουμε πολύ καλῶς ποιοί κρύβονται πίσω ἀπό τά : «φίλοι τοῦ Κασμίρ» καί «Ἀλληλεγγύη μέ τό λαό τοῦ Κασμίρ» :

Μαζέψτε τους,γιά νά μήν ἔχουμε ἄλλου εἴδους ...ξεμπερδέματα....Ἄν τε καί μέ τόν Κωνσταντίνου πού τόν προσέχετε ὡς κόρην ὁφθαλμοῦ ! Γιατί δέν μᾶς λέει ἀπό ποῦ εἶναι; Ἀπό ποῦ κατάγεται,ἀπό ποῦ μᾶς κουβαλήθηκε; Τί ἐπαγγέλεται ; Γιατί ἀντιδρᾷ ...περιέργως ὅταν τοῦ γίνονται τέτοιου εἴδους ἐρωτήσεις; 

Τό πόσο «πολύτιμος» εἶναι ὁ ἐν λόγῳ,γιά τό Σύστημα,τό ἔχουμε ἐμπεδώση καλῶς. Τό θέμα εἶναι μέχρι ποῦ μπορεῖ νά φθάσῃ αὐτή ἡ ἀνοχή; ! 

Πῶς τόν λέει ὁ Καζάκης ; Πράκτορα ; (Πολύ,μά πολύ ἐνδιαφέροντα πράγματα ἀκούγονται ΕΔΩ)

Αὐτός ὁ Αμίρ Κάς Αραίν  τί ἀκριβῶς εἶναι ; «Δεξί χέρι τοῦ Τζαβέντ Ἀσλάμ». Ποιός εἶναι αὐτός μήπως θυμᾶστε; 

Μια ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε ανοικτή κόντρα με την Ελληνική Αστυνομία, είναι ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας στην εκδήλωση της οποίας ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Δημήτρης Βίτσας, υποσχέθηκε ιθαγένεια στους Πακιστανούς της πρωτεύουσας. Ο Τζαβέντ Ασλάμ, που βρίσκεται δίπλα ακριβώς στον υπουργό σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης, έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν για διακίνηση μεταναστών από την πακιστανική δικαιοσύνη, έχει εκδοθεί σε βάρος του διεθνές ένταλμα σύλληψης από την Interpol .... Παράλληλα, κατέθεσε ως μάρτυρας εναντίον της Χρυσής Αυγής στη δίκη...(ἀπό ἐδῶ)

Ἄ,μάλιστα ! 

Καταλάβατε; Διακινητής πακιστανῶν/παρανόμων μεταναστῶν ( δουλέμπορος δῆλα δή),με διεθνές ἔνταλμα εἰς βάρος του πού ὅμως ἀντί νά συλληφθῇ,χαίρει ἀσυλίας ἐν ἑλλάδι καί καταθέτει ὡς μάρυρας σέ μία δίκη ὅπου ἐν τέλει τί κατεδικάσθη; Μά ὁ ἐθνικισμός ! Ἐπί Μητσοτάκη,παρακαλῶ ! 

Καί ἔρχεται αὐτός σήμερα νά προκαλῇ μέ μία πορεία-παρέλασι ὡς ἀλληλέγγυος τῶν Κασμιριανῶν,ἀνήμερα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ὅταν ἔχουν ἀπαγορευθῇ πανελλαδικῶς οἱ παρελάσεις τῆς Ἐθνικῆς μας ἐπετείου ! Ἀλλά εἴπαμε, ὁ ἐθνικισμός κατεδικάσθη ὡς ἐγκληματική ὁργάνωσις ! 

 ...Αὐτά πού δέν τόλμησαν τά κομμούνια τοῦ τσυριζα,ἀνέτως,θά τά πραγματοποιήσῃ ἡ νουδουλάρα ! 

Ὁ Ἀμίρ,πανευτυχής δῖπλα στόν Τσίπρα πού φαίνεται νά νοιώθῃ πανευτυχής ἀνάμεσα στά Πακιστανά !Τό ἴδιο καί ὁ Βῖτσας. Προφανῶς,αὐτός μέ τό μαῦρο σακάκι πρέπει νά εἶναι ὁ Ἀσλάμ.( ἀπό ἐδῶ ὅπου καί τό τραγουδιστό ἀλά πακιστάν βίντεο) 

Καί ποίου κόμματος στέλεχος εἶναι τό δεξί χέρι τοῦ Ἀσλάμ; Τοῦ κυβερνητικοῦ  PTI πού ἱδρύθηκε μόλις τό 1996 ! Διαβᾶστε λίγο,ἐδῶ,τό πῶς ἔφθασε ἀπό τό 2012 καί μετά,νά ἀπορροφᾶ ψήφους ὥστε σήμερα νά εἶναι κυβέρνησις. Στόχος του ἡ δημιουργία ἑνός ἰσλαμικοῦ κράτους.Τακτική του ἡ καταστολή τῆς ἀντιπολιτεύσεως,ἡ φίμωσις τοῦ τύπου καί τῆς ἐλευθερίας λόγου.Σᾶς λέει κάτι αὐτό ; Κάποια ὁμοιότης μέ τό καθεστώς Ἐρντογάν;

Πολύ πρακτοριλίκι,βρέ παιδί μου,σ᾿αὐτή τήν χώρα ! Πολύ προδοσία ! ! ! 

Τελειώνω μέ τήν ἐλπίδα πώς ὅλο αὐτό τελικῶς ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗ. Ἐλπίζω πώς ἔστω καί τήν τελευταία στιγμή,θά καταλάβουν οἱ ἀρμόδιοι πώς κάτι τέτοιο θά ξεφύγῃ πολύ περισσότερο ἀπό τά ὅρια τῆς προκλήσεως...

Ἄς λάβουν τά μέτρα τους...

Υ.Γ. Προσέξτε τόν συνειρμό : 28η Ὀκτωβρίου «Μαῦρη Ἡμέρα»...

Ἡ Πελασγική

Φώτη Κόντογλου – Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλύτης, ἀρματωμένος τήν ἀρματωσιά τοῦ Θεοῦ.

   Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλύτης, ἀρματωμένος τήν ἀρματωσιά τοῦ Θεοῦ

Ἡ πρώτη ἐκκλησιὰ του ἤτανε ἕνα χτίριο ἀπὸ τὰ πιὸ ἀρχαῖα της χριστιανοσύνης, χτισμένη ἑκατὸ χρόνια ὕστερα ἀπὸ τὰ 303 μ.X., ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ἀλλὰ κάηκε ὕστερα ἀπὸ 300 χρόνια καὶ ξαναχτίσθηκε τὸν καιρὸ ποὺ βασίλευε ὁ Λέοντας ὁ Σοφός. Αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ καὶ κάθε ἄλλη πληροφορία γιὰ τὸ χτίριο, γιὰ τὰ ψηφιδωτὰ ποὺ στολίζουνε τοὺς τοίχους, γιὰ τὶς τοιχογραφίες, μπορεῖ κανένας νὰ τὰ μελετήσει καταλεπτῶς σ᾿ ἕνα χρήσιμο βιβλίο ποὺ ἔγραψε τελευταῖα στὴν ἁπλὴ γλώσσα ὁ ξεχωριστὸς βυζαντινολόγος Ἀνδρέας Ξυγγόπουλος, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης.

Ὁ ἅγιος Δημήτριος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Γεώργιο, εἶναι τὰ δυὸ παλληκάρια τῆς χριστιανοσύνης. Αὐτοὶ εἶναι κάτω στὴ γῆ, κ᾿ οἱ δυὸ ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ εἶναι ἀπάνω στὸν οὐρανό. Στὰ ἀρχαῖα χρόνια τοὺς ζωγραφίζανε δίχως ἄρματα, πλὴν στὰ κατοπινὰ τὰ χρόνια τοὺς παριστάνουνε ἀρματωμένους μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ κοντάρια καὶ ντυμένους μὲ σιδεροπουκάμισα. Στὸν ἕναν ὦμο ἔχουνε κρεμασμένη τὴν περικεφαλαία καὶ στὸν ἄλλον τὸ σκουτάρι, στὴ μέση εἶναι ζωσμένοι τὰ λουριὰ ποὺ βαστᾶνε τὸ θηκάρι τοῦ σπαθιοῦ καὶ τὸ ταρκάσι πὄχει μέσα τὶς σαγίτες καὶ τὸ δοξάρι. Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὕστερα ἀπὸ τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης, οἱ δυὸ αὐτοὶ ἅγιοι καὶ πολλὲς φορὲς κι᾿ ἄλλοι στρατιωτικοὶ ἅγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι ἀπάνω σὲ ἄλογα, σὲ ἄσπρο ὁ ἅγιος Γεώργης, σὲ κόκκινο ὁ ἅγιος Δημήτρης. Κι᾿ ὁ μὲν ἕνας κονταρίζει ἕνα θεριὸ κι᾿ ὁ ἄλλος ἕναν πολεμιστή, τὸν Λυαῖο.

Αὐτὰ τὰ ἄρματα ποὺ φορᾶνε ἐτοῦτοι οἱ ἅγιοι, παριστάνουνε ὅπλα πνευματικά, σὰν καὶ κεῖνα ποὺ λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ντυθῆτε τὴν ἀρματωσιὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντισταθῆτε στὰ στρατηγήματα τοῦ διαβόλου. Γιατὶ τὸ πάλεμα τὸ δικό μας δὲν εἶναι καταπάνω σὲ αἷμα καὶ σὲ κρέας, ἀλλὰ καταπάνω στὶς ἀρχές, στὶς ἐξουσίες, καταπάνω στοὺς κοσμοκράτορες τοῦ σκοταδιοῦ σὲ τοῦτον τὸν κόσμο καὶ καταπάνω στὰ πονηρὰ πνεύματα στὸν ἄλλον κόσμο. Γιὰ τοῦτο ντυθῆτε τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ βαστάξετε κατὰ τὴν πονηρὴ τὴν ἡμέρα, κι᾿ ἀφοῦ κάνετε ὅσα εἶναι πρεπούμενα, νὰ σταθῆτε. Τὸ λοιπόν, σταθῆτε γερά, ἔχοντας περιζωσμένη τὴ μέση σας μὲ ἀλήθεια, καὶ ντυμένοι μὲ τὸ θώρακα τῆς δικαιοσύνης καὶ μὲ τὰ πόδια σας σανταλωμένα γιὰ νὰ κηρύξετε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς εἰρήνης κι᾿ ἀποπάνω ἀπὸ ὅλα σκεπασθῆτε μὲ τὸ σκουτάρι τῆς πίστης, ποὺ μὲ δαῦτο θὰ μπορέσετε νὰ σβήσετε ὅλες τὶς πυρωμένες σαγίτες τοῦ πονηροῦ. Καὶ φορέσετε τὴν περικεφαλαία τῆς σωτηρίας καὶ τὸ σπαθὶ τοῦ πνεύματος, ποὺ εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Αὐτὸς ὁ ἡρωικὸς καὶ καρτερικὸς χαραχτήρας, ποὺ ἔχουνε οἱ πολεμιστὲς ὁποῦ μαρτυρήσανε γιὰ τὸν Χριστὸ σὰν ἄκακα ἀρνιά, ἀνάγεται στὰ πνευματικά. 

Ὁ ἅγιος Δημήτριος περισκεπάζει ὅλη τὴν οἰκουμένη, ὅπως λέγει τὸ τροπάρι του, ἀλλὰ ἰδιαίτερα προστατεύει τὴ Θεσσαλονίκη, ποὺ τὴ γλύτωσε πολλὲς φορὲς καὶ στέκεται κι᾿ ἀνθίζει ὡς τὰ σήμερα, καινούριος μέγας Ἀλέξαντρος, ποὺ ἡ δύναμή του κ᾿ ἡ ἀντρεία του δὲν χαθήκανε μὲ τὸ θάνατό του, ὅπως ἔγινε στὸν Ἀλέξαντρο, ἀλλὰ ζεῖ καὶ φανερώνεται στὸν αἰώνα, σ᾿ ὅσους τὸν παρακαλᾶνε μὲ θερμὴ καρδιά. Ἡ πατρίδα του βρίσκεται ὁλοένα σὲ κίνδυνο καὶ σὲ σκληρὲς περιστάσεις κι᾿ ὁλοένα τὸν κράζει νὰ τὴ βοηθήσει καὶ νὰ τὴ γλυτώσει. Καὶ φέτος, ὕστερα ἀπὸ τόσες γενεὲς ποὺ προστρέξανε μὲ δάκρυα στὴν προστασία του, πάλι θὰ δράμουνε οἱ βασανισμένοι χριστιανοὶ στὴν ἐκκλησία του καὶ θὰ κλάψουνε καὶ θὰ ψάλλουνε πάλι τὸ τροπάρι ποὺ λέγει: «Φρούρησον, πανεύφημε, τὴν σὲ μεγαλύνουσαν πόλιν ἀπὸ τῶν ἐναντίον προσβολῶν, παῤῥησίαν ὡς ἔχων πρὸς Χριστὸν τὸν σὲ δοξάσαντα».

Ὁ ἅγιος Δημήτριος, ὁ μεγαλομάρτυς καὶ μυροβλύτης, γεννήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη στὰ 260 μ.X. Οἱ γονιοί του ἤτανε ἐπίσημοι ἄνθρωποι κι᾿ ὁ Δημήτριος κοντὰ στὴ φθαρτὴ δόξα ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸ γένος του, ἤτανε στολισμένος καὶ μὲ χαρίσματα ἄφθαρτα, μὲ φρονιμάδα, μὲ γλυκύτητα, μὲ ταπείνωση, μὲ δικαιοσύνη καὶ μὲ κάθε ψυχικὴ εὐγένεια. Ὅλα τοῦτα ἤτανε σὰν ἀκριβὰ πετράδια ποὺ λάμπανε ἀπάνω στὴν κορόνα ποὺ φοροῦσε, κι᾿ αὐτὴ ἡ κορόνα ἤτανε ἡ πίστη στὸν Χριστό.

  Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ βασίλευε στὴ Ῥώμη ὁ Διοκλητιανὸς κ᾿ εἶχε διορισμένον καίσαρα, στὰ μέρη τῆς Μακεδονίας καὶ στὰ ἀνατολικά, ἕνα σκληρόκαρδο καὶ αἱμοβόρον στρατηγὸ ποὺ τὸν λέγανε Μαξιμιανό, θηρίο ἀνθρωπόμορφο, ὅπως ἤτανε ὅλοι αὐτοὶ οἱ πολεμάρχοι, ποὺ βαστούσανε κεῖνον τὸν καιρὸ μὲ τὸ σπαθὶ τὸν κόσμο, ὁ Διοκλητιανός, ὁ Μαξέντιος, ὁ Μαξιμίνος, ὁ Γαλέριος, ὁ Λικίνιος, πετροκέφαλοι, ἀγριοπρόσωποι, δυνατοσάγωνοι, πικρόστομοι, μὲ λαιμὰ κοντὰ καὶ χοντρὰ σὰν βαρέλια, ἀλύπητοι, φοβεροί. Αὐτὸς διώρισε τὸν Δημήτριο ἄρχοντα τῆς Θεσσαλονίκης κι᾿ ὅταν γύρισε ἀπὸ κάποιον πόλεμο, μάζεψε τοὺς ἀξιωματικοὺς στὴ Θεσσαλονίκη γιὰ νὰ κάνουνε θυσία στὰ εἴδωλα.

Τότε ὁ Δημήτριος εἶπε πὼς εἶναι χριστιανὸς καὶ πὼς δὲν παραδέχεται γιὰ θεοὺς τὶς πελεκημένες πέτρες. 

Ὁ Διοκλητιανὸς φρύαξε καὶ πρόσταξε νὰ τὸν δέσουνε καὶ νὰ τὸν φυλακώσουνε σ᾿ ἕνα λουτρό. Ὅσον καιρὸ ἤτανε φυλακισμένος, ὁ κόσμος πρόστρεχε μὲ θρῆνο κι᾿ ἄκουγε τὸν Δημήτριο ποὺ δίδασκε τὸ λαὸ γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἕνα παλληκαρόπουλο, ὁ Νέστορας, πήγαινε κι᾿ αὐτὸς κάθε μέρα κι᾿ ἄκουγε τὴ διδασκαλία του. Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, παλεύανε πολλοὶ ἀντρειωμένοι μέσα στὸ στάδιο κι᾿ ὁ Μαξιμιανὸς χαιρότανε γι᾿ αὐτὰ τὰ θεάματα· μάλιστα εἶχε σὲ μεγάλη τιμὴ ἕναν μπεχλιβάνη ποὺ τὸν λέγανε Λυαῖο, ἄνθρωπο θηριόψυχο καὶ χεροδύναμο, εἰδωλολάτρη καὶ βλάστημο, φερμένον ἀπὸ κάποιο βάρβαρο ἔθνος. Βλέποντας ὁ Νέστορας πὼς τοὺς εἶχε ρίξει κάτω ὅλους αὐτὸς ὁ Λυαῖος, καὶ πὼς καυχιότανε πὼς εἶχε τὴ δύναμη τοῦ Ἄρη καὶ πὼς κανένας ντόπιος δὲν ἀποκοτοῦσε νὰ παλέψει μαζί του, πῆγε στὴ φυλακὴ καὶ παρακάλεσε τὸν ἅγιο Δημήτριο νὰ τὸν βλογήσει γιὰ νὰ ντροπιάσει τὸν Λυαῖο καὶ τὸν Μαξιμιανὸ καὶ τὴ θρησκεία τους. Κι᾿ ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔκανε τὴν προσευχή του καὶ τὸν σταύρωσε καὶ παρευθὺς ἔδραμε ὁ Νέστορας στὸ στάδιο καὶ πάλεψε μὲ κεῖνον τὸν ἄγριο τὸ γίγαντα καὶ τὸν ἔριξε χάμω καὶ τὸν ἔσφαξε. Τότε ὁ Μαξιμιανὸς ἔγινε θηρίο ἀπὸ τὸ θυμό του καὶ μαθαίνοντας πὼς ὁ Νέστορας ἤτανε χριστιανὸς καὶ πὼς τὸν εἶχε βλογήσει ὁ Δημήτριος, πρόσταξε νὰ τοὺς σκοτώσουνε.

Σὰν πήγανε στὴ φυλακὴ οἱ στρατιῶτες, τρυπήσανε τὸν Δημήτριο μὲ τὰ κοντάρια καὶ ἔτσι πῆρε τ᾿ ἀμάραντο στέφανο, στὶς 26 Ὀκτωβρίου 296· μάλιστα εἶναι γραμμένο πὼς σὰν εἶδε τοὺς στρατιῶτες νὰ ρίχνουνε τὰ κοντάρια καταπάνω του, σήκωσε ψηλὰ τὸ χέρι του καὶ τὸν πήρανε οἱ κονταριὲς στὸ πλευρό, γιὰ νὰ ἀξιωθεῖ τὸ τρύπημα τῆς λόγχης ποὺ δέχτηκε ὁ Χριστὸς στὴν πλευρά του κ᾿ ἔβγαλε αἷμα καὶ νερὸ ἡ λαβωματιά του. Τὸν Νέστορα τὸν ἀποκεφαλίσανε τὴν ἄλλη μέρα ἔξω ἀπὸ τὸ κάστρο. Οἱ χριστιανοὶ σηκώσανε τὰ ἅγια λείψανα καὶ τὰ θάψανε ἀντάμα, κι᾿ ἀπὸ τὸν τάφο ἔβγαινε ἅγιο μύρο ποὺ γιάτρευε τὶς ἀρρώστιες, γιὰ τοῦτο τὸν λένε καὶ μυροβλύτη. Ἀπάνω στὸν τάφο χτίσθηκε ἐκκλησιά, τὸν καιρὸ ποὺ βασίλεψε ὁ μέγας Κωνσταντῖνος. Στὰ κατοπινὰ χρόνια χτίσθηκε ἡ μεγάλη ἐκκλησιὰ ἡ τωρινὴ καὶ στὰ 1143 ὁ βασιλέας Μανουὴλ ὁ Κομνηνὸς ἔστειλε καὶ πῆρε στὴν Κωνσταντινούπολη τὴν εἰκόνα τοῦ ἁγίου καὶ τὴν ἔβαλε στὸ μοναστήρι τοῦ Παντοκράτορος ποὺ ἤτανε χτισμένη ἡ ἐκκλησία του ἀπὸ τοὺς Κομνηνοὺς καὶ ποὺ τὴ λένε σήμερα Ζεϊρὲκ καὶ τὴν εἴχανε κάνει παλαιότερα τεκὲ οἱ ντερβίσηδες.

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλύτης,ἔργο τῆς ζωγράφου-ἁγιογράφου,Σοφίας Βλάχου,ἐδῶ

Στὰ εἰκονίσματά του εἶναι ζωγραφισμένος ἀπάνω σὲ κόκκινο ἀντρειωμένο ἄλογο, ποὺ κοιτάζει σὰν ἄνθρωπος, ὀμορφοσελωμένο, στολισμένο μὲ χάμουρα καὶ μὲ γκέμια χρυσά, μὲ τὰ μπροστινὰ ποδάρια σηκωμένα στὸν ἀγέρα, μὲ τὴν οὐρὰ ἀνακαμαριασμένη, ἀλαφιασμένο ἀπὸ τὸν Λυαῖο ποὺ κείτεται ματοχωμένος χάμω, τρυπημένος ἀπὸ τὸ κοντάρι τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Στὰ καπούλια του, πίσω ἀπὸ τὸν Ἅγιο, εἶναι καβαλλικεμένος σὲ μικρὸ σχῆμα ἕνας καλόγερος. Εἶναι ὁ ἐπίσκοπος Γαβριήλ, δεσπότης τοῦ Δαμαλᾶ, ποὺ τὸν πιάσανε σκλάβο οἱ κουρσάροι μπαρμπερίνοι στὰ 1603 καὶ τὸν πουλήσανε στὸ Ἀλγέρι, στὸν μπέη, ποὺ τὸν ἐπῆρε στὸ σεράγι του. Κάθισε κάμποσα χρόνια σκλάβος καὶ παρακαλοῦσε μέρα νύχτα μὲ δάκρυα νὰ τὸν λευτερώσει ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ὅπου, μιὰ μέρα σὰν αὔριο, παραμονὴ τ᾿ ἁγίου Δημητρίου, τὸν εἶδε στὸν ὕπνο του πὼς πῆγε μὲ τ᾿ ἄλογο καὶ τὸν ἔβαλε καβάλλα καὶ φύγανε ἀπὸ τὴν Ἀραπιά. Καὶ σὰν ξύπνησε τὸ πρωί, βρέθηκε λεύτερος στὴ Θεσσαλονίκη καὶ δόξασε τὸ Θεὸ καὶ τὸν ἅγιο Δημήτριο καὶ μπῆκε σ᾿ ἕνα καράβι καὶ πῆγε στὸν Πόρο κι᾿ ἀπὸ τότε στὰ εἰκονίσματά του ζωγραφίζανε καὶ τὸ δεσπότη.

  Λοιπὸν αὔριο τὸ βράδυ θὰ προστρέξουνε πάλι οἱ Θεσσαλονικιῶτες κ᾿ οἱ ἄλλοι χριστιανοὶ στὴ μεγάλη πανήγυρη καὶ θὰ παρακαλέσουνε μὲ συντριβὴ τὸν ἔνθερμο προστάτη τους νὰ τοὺς δώσει βοήθεια σὲ τοῦτες τὶς δεινὲς περιστάσεις. Καὶ θὰ μαζευτοῦνε ὁ λαὸς ὁ ὀρθόδοξος κ᾿ οἱ ἄρχοντες κ᾿ οἱ δεσποτάδες καὶ παπάδες καὶ καλόγεροι καὶ θὰ ψάλουνε στὸ μεγάλον ἑσπερινὸ τὰ κατανυχτικώτατα τροπάρια, μὲ τὸ μουσικὸ μέλος τῆς Ὀρθοδοξίας· γιατὶ ἡ Θεσσαλονίκη εἶναι ἡ κιβωτὸς ποὺ σώθηκε ἡ ὀρθόδοξη λατρεία ἀπὸ τὸν κατακλυσμὸ τῆς φραγκολεβαντινιᾶς ποὺ πάγει νὰ μᾶς πνίξει μὲ τοὺς ἀνούσιους νεωτερισμούς της.

Ἐκεῖ θὰ συναχτοῦνε οἱ καλοὶ οἱ ψαλτάδες ποὺ ψέλνουνε ἀκόμα μὲ κείνη τὴ σοβαρὴ ψαλμῳδία ποὺ κρατᾶ ἀπὸ τότε ποὺ θεμελιώθηκε ἡ σεβάσμια τούτη ἐκκλησία, ποῦναι τὸ καύχημα κ᾿ ἡ παρηγοριὰ τῆς Ἀνατολῆς, ὕστερα ἀπὸ τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ τῆς Κωνσταντινούπολης. Καὶ μεθαύριο στὴ λειτουργία, θὰ ψάλουνε στοὺς Αἴνους τὰ ἐξαίσια προσόμοια ποὺ εἶναι γεμάτα πόνο καὶ ἐλπίδα καὶ ἁγιασμένον ἐνθουσιασμό. Τἄχει συνθέσει ἕνας ἀπὸ τοὺς γλυκύτερους ποιητὲς τῆς ἐκκλησίας μας, ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Γραπτός, ψυχὴ πονεμένη καὶ καρτερική. Καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω μὲ λίγα λόγια πὼς βρέθηκε στὴ Θεσσαλονίκη καὶ μελώδησε αὐτὰ τὰ συγκινητικὰ τροπάρια.

Αὐτὸς ὁ ἅγιος μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του τὸν Θεόδωρο λέγονται «Θεόδωρος καὶ Θεοφάνης οἱ Γραπτοί». Γεννηθήκανε στὴν Παλαιστίνη καὶ γινήκανε μοναχοὶ καὶ ὕστερα χειροτονηθήκανε παπάδες καὶ ἡσυχάσανε στὸ μοναστήρι τοῦ ἁγίου Σάββα. Ἤτανε κι᾿ οἱ δυὸ σπουδασμένοι στὸ ἔπακρο καὶ γνωρίζανε κατὰ βάθος τὴν ἑλληνικὴ καὶ τὴν ἀραβικὴ γλώσσα.

Φαίνεται πὼς οἱ ἀληθινοὶ χριστιανοὶ πρέπει παντοτινὰ νὰ βασανίζουνται, γιατί, σὰν περάσανε οἱ διωγμοὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, ἀρχίσανε ἄλλοι διωγμοὶ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς χριστιανούς. Κι᾿ ὅσοι βασανισθήκανε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες γινήκανε μάρτυρες, κι᾿ ὅσοι βασανισθήκανε ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς αἱρετικοὺς γινήκανε ὁμολογητές. Τέτοιοι ὁμολογητὲς εἶναι καὶ γράφουνται καὶ τὰ δυὸ τοῦτα ἁγιασμένα ἀδέλφια, ὁ Θεόδωρος κι᾿ ὁ Θεοφάνης. Γιατὶ τοὺς καταδίωξε ὁ Λέοντας ὁ Ἴσαυρος, ποὺ ἤτανε εἰκονομάχος καὶ τοὺς φυλάκωσε καὶ τοὺς ἔδειρε καὶ ὕστερα τοὺς ἐξώρισε στὸν Πόντο.

  Κι᾿ ὁ μὲν Θεόδωρος τελείωσε τὸν ἀγώνα στὴ δεύτερη ἐξορία ποὺ τοὺς ἔστειλε ὁ Θεόφιλος, ὁ τρίτος εἰκονομάχος αὐτοκράτορας ὕστερα ἀπὸ τὸν Λέοντα, καὶ πέθανε σ᾿ ἕνα ἐρημονήσι ποὺ τὸ λέγανε Ἀρουσία, μέσα σε μεγάλα δεινὰ καὶ σὲ στερήσεις. Ὁ δὲ Θεοφάνης ἐξωρίσθηκε στὴ Θεσσαλονίκη κ᾿ ἐκεῖ, σκλάβος καὶ τυραννισμένος, σύνθεσε μὲ κλαυθμὸ ψυχῆς αὐτὰ τὰ τροπάρια, ποὺ μὲ δαῦτα ἱκετεύει τὸν ἅγιο Δημήτριο νὰ γλυτώσει τὴ χριστιανοσύνη ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ τυραννικοὺς ἀνθρώπους, καὶ τὴ Θεσσαλονίκη ἀπὸ τοὺς βαρβάρους ποὺ τὴ ζώνανε.

Καὶ λέγουνται Γραπτοί, ἐπειδὴ ὁ Θεόφιλος πρόσταξε καὶ τυπώσανε μὲ πυρωμένο σίδερο ἀπάνω στὰ μέτωπά τους ἕνα ἀδιάντροπο ποίημα ποὺ ἔκανε κάποιος αὐλοκόλακας. Ὁ ἅγιος Θεοφάνης, ἅμα πέθανε ὁ αὐτοκράτορας Θεόφιλος, ψηφίσθηκε ἐπίσκοπος Νικαίας καὶ ἐκοιμήθη, γέροντας γεμάτος ἀπὸ πνευματικὴ εὐωδία, στὰ 850 μ.X. Ὁ Νικηφόρος Κάλλιστος τὸν λέγει ἡδύφωνον μουσικὸν αὐλὸν κι᾿ ὁ Σουΐδας ποιητήν. Ἔγραψε πολλὲς ὑμνῳδίες σὲ διάφορες γιορτές, σύνθεσε καὶ κανόνα συγκινητικὸ στὸν βασανισμένον ἀδελφό του τὸν Θεόδωρο.

Ἀπὸ τὰ τροπάρια τῶν Αἴνων ποὺ εἴπαμε, τὸ πρῶτο ἔχει περισσότερον πόνο καὶ πάθος καὶ σ᾿ αὐτὸ συνεταίριαξε ὁ ποιητὴς τεχνικὰ τὴ θλίψη του γιὰ τὸ διωγμὸ τῆς ὀρθοδοξίας μὲ τὸ ὑμνολόγημα τοῦ ἁγίου καὶ μὲ τὴν καρτερικὴ ἐλπίδα γιὰ τὴ σωτηρία τῆς θεοσκέπαστης Θεσσαλονίκης, ποὺ καὶ κεῖνον τὸν καιρὸ βρισκότανε σὲ ἀγωνία. Αὐτὰ τὰ τροπάρια ταιριάζουνε πάντα στὶς δεινὲς δοκιμασίες ποὺ πέρασε ἀπανωδιαστὰ ἡ Θεσσαλονίκη ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ ἴσαμε σήμερα. Παρακάτω βάζω αὐτὸ τὸ τροπάρι καὶ τὸ μεταγυρίζω στὴν ἁπλὴ γλώσσα, πλὴν χωρὶς νὰ μπορέσω νὰ σιμώσω στὸ πρωτόγραφο:

«Δεῦρο, μάρτυς Χριστοῦ, πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους συμπαθοῦς ἐπισκέψεως καὶ ῥῦσαι κεκακωμένους τυραννικαῖς ἀπειλαῖς καὶ δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως· ὑφ᾿ ἧς ὡς αἰχμάλωτοι καὶ γυμνοὶ διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου διαρκῶς διαμείβοντες καὶ πλανώμενοι ἐν σπηλαίοις καὶ ὄρεσιν. Οἴκτειρον οὖν, πανεύφημε, καὶ δὸς ἡμῖν ἄνεσιν· παῦσον τὴν ζάλην καὶ σβέσον τὴν καθ᾿ ἡμῶν ἀγανάκτησιν, Θεὸν ἱκετεύων, τὸν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος».

 «Ἔλα, μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, σὲ μᾶς, ποὺ ἔχουμε μεγάλη ἀνάγκη ἀπὸ τὴ συμπονετικιά σου τὴν ἐπίσκεψη καὶ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὶς τυραννικὲς φοβέρες κι᾿ ἀπὸ τὴ δεινὴ μανία τῆς αἱρέσεως· ποὺ μᾶς κατατρέχει σὰ νἄμαστε σκλάβοι καὶ περπατοῦμε γυμνοὶ δῶθε καὶ κεῖθε κι᾿ ἀλλάζουμε ὁλοένα τόπο μὲ τόπο καὶ πλανιόμαστε σὰν τ᾿ ἀγρίμια στὰ βουνὰ καὶ στὰ σπήλαια. Λυπήσου μας, πανεύφημε, καὶ δῶσε μας ἀνάπαψη, πάψε τὴ ζάλη καὶ σβῆσε τὴν ἀγανάχτηση ποὺ σηκώθηκε καταπάνω μας, παρακαλώντας τὸ Θεό, ποὺ δίνει στὸν κόσμο τὸ μέγα ἔλεος».  Φώτης Κόντογλου

( ἀπό ἐδῶ)

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε στα μέσα του 5ου αιώνα (413) στον τόπο του μαρτυρίου του Αγίου, από τον έπαρχο του Ιλλυρικού Λεόντιο, ο οποίος θεραπεύτηκε από ανίατη ασθένεια.

Ολοκληρο το ισόγειο συγκρότημα του αρχαίου λουτρού, όπου ήταν φυλακισμένος ο Άγιος Δημήτριος διατηρήθηκε και διασκευάσθηκε σε κρύπτη του Ναού.

Σε μαρμάρινο κιβώριο βρίσκεται η περικαλλής αργυρά λάρνακα με τα Χαριτόβρυτα λείψανα του Αγίου Δημητρίου, τα οποία αποτελούν πηγή ευλογίας, θαυμάτων και ευεργεσιών.

Το φρεάρ αποτέλεσε τον πρώτο τάφο του Αγίου Δημητρίου, διότι μέσα σε αυτό ερρίφθη το σώμα του Αγίου για να μην καταστραφεί και εξαφανιστεί από ειδωλολάτρες. Ανα τους αιώνες αναβλύζει συνεχώς αγίασμα.

Κάθε χρόνο, μία εβδομάδα περίπου μετά την εορτή του Αγίου Δημητρίου, τελείται από τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης η τελετή του αγίου μύρου.

Μετά τον καθαγιασμό του ελαίου που βρίσκεται μπροστά των ιερών λειψάνων του Αγίου, ανοίγεται η λάρνακα και συλλέγεται από τον εκάστοτε Μητροπολίτη και τους ιερείς το μύρο που υπάρχει ήδη στα τοιχώματα μέσα και έξω από την λάρνακα. Στη συνέχεια μεταφέρεται και πάλι στο Κιβώριο, οπου παραμένει όλο το χρόνο για προσκύνηση και αγιασμό των πιστών. Αξίζει να σημειωθεί ότι το μύρο τελειώνει κάθε χρόνο λίγες ημέρες πριν την εορτή του Αγίου Δημητρίου!

(Άγιος Δημήτριος:Ο προστάτης της Θεσσαλονίκης -Γιατί λέγεται Μυροβλύτης )

Ἡ Θεσσαλονίκη καί ὁ Μαζάουερ τῆς Γιάννας

Αὔριο ξημερώνει ἡ 26η Ὀκτωβρίου,μία ἡμέρα ὁρόσημο γιά τήν Θεσσαλονίκη μας,τήν πολύ άγαπημένη μας Θεσσαλονίκη,κι᾿ἐμοῦ προσωπικῶς,ἀφοῦ τήν θεωρῶ ὡς δευτέρα ἰδιατέρα πατρίδα μου μετά τό Ναύπλιον,καί ὡς ἐπετειακή ἡμέρα τῆς ἀπελευθερώσεώς της ἀπό τόν ὀθωμανικό ζυγό,ἀξίζει νά μείνουμε στό σήμερα καί ὅλα αὐτά τά ....περίεργα πού συμβαίνουν καί μέ τήν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας μας,τήν Συμπρωτεύουσα τῆς Ἑλλάδος.

Ἡ ἐπιτροπή τῆς Γιάννας,ἡ ὁποία ἔχει ἀναλάβῃ ἐργολαβία τόν ἑορτασμό γιά τά 200 χρόνια τῆς Παλιγγενεσίας «κοσμεῖται»,ὅπως τόσο ἡ Γιάννα ὅσο καί ὁ εὐρύτερος «πνευματικός χῶρος» τῆς ἑλλαδικῆς ὑποστηρίζει,ἀπό ἕναν «ἀξιόλογον ἱστορικό».Τόν ἑβραϊκῆς καταγωγῆς Μάρκ Μαζάουερ.Τώρα τό πόσο «σπουδαῖος» ἤ «ἀξιόλογος» εἶναι ὁ κ. Μαζάουερ,θά ἀφήσουμε νά μᾶς περιγράψῃ ὁ κ. Γεώργιος Καραμπελιᾶς,σέ ἄρθρο του πού δημοσιεύτηκε στό περιοδικό «Ἄρδην»,( τεῦχος 91,Ἰανουάριος-Φεβρουάριος 2013),ὅπου ἀναλύεται τό βιβλίο τοῦ Μαζάουερ γιά τήν Θεσσαλονίκη.Ἔχει πολύ μεγάλο ἐνδιαφέρον καί προφανῶς θά καταλάβετε καί τόν λόγον τῆς ἐπιλογῆς τοῦ ἐν λόγῳ στήν Ἐπιτροπή 1821,τῆς Γιάννας,τῆς ἐκλεκτῆς τοῦ Κούλη...

φωτό Γιάννα-Μαζάουερ 

Γιατί η συνηγορία υπέρ του Μαζάουερ;

Του Γιώργου Καραμπελιά 

έδῶ

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Γιάννη Ταχόπουλου (Η Θεσσαλονίκη, ο Μαζάουερ και τα φαντάσματα του οθωμανισμού), ξαναδιάβασα το βιβλίο του Μαρκ Μαζάουερ, Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων, και ένιωσα πολύ μεγαλύτερη απορία απ’ ό,τι στην πρώτη, πριν από χρόνια, ανάγνωσή του. Και όχι μόνο γιατί το διάβασα προσεκτικότερα, αλλά κυρίως διότι, στα αρκετά χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη έκδοσή του στα ελληνικά, το 2006, δεν παρουσιάστηκε ποτέ μια σοβαρή κριτική αποτίμηση του συγκεκριμένου έργου, ενώ συνεχίζονταν οι διθύραμβοι, και κατέστη πλέον, μέσα σε ελάχιστα χρόνια, σχεδόν κλασικό, τουλάχιστον για τους ιστορικούς, και ως το βιβλίο «αναφοράς» σχετικά με τη νεώτερη Θεσσαλονίκη.

Και η απορία μου –η οποία κάποιες στιγμές μετατρέπεται σε οργή– εδράζεται στο γεγονός ότι το βιβλίο του Μαζάουερ εντάσσεται τόσο εμφανώς στο είδος του ιστορικού αφηγήματος και όχι της ιστορίας, και μάλιστα με τη σύγχρονη έννοια του όρου, ώστε είναι εντελώς απαράδεκτη η αποδοχή του ως ενός βιβλίου ιστορίας, που συνιστά μάλιστα τομή στην ιστοριογραφία. Και μόνο ο ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ, Ιωάννης Τουλουμάκος, θα επιχειρήσει μια συνοπτική, αλλά ευθύβολη βιβλιοκριτική στο έργο του συνολικά, επισημαίνοντας τα τεράστια και προφανή κενά του, ενώ και ο επίσης Θεσσαλονικιός, Ευάγγελος Χεκίμογλου, θα επιμείνει στις αποσιωπήσεις του βιβλίου του Μαζάουερ γύρω από το θέμα των εξισλαμισμών .

Γράφει σχετικά ο Ι. Τουλουμάκος:

Σε παλαιότερες εποχές, οι πρωτοετείς φοιτητές της Ιστορίας μάθαιναν πως επιστημονικό αλλά και ηθικό χρέος του ιστορικού είναι να «βρει τι πραγματικά συνέβη», δηλ. την αλήθεια, μακριά από κάθε πάθος και οργή και ότι, αν δεν μπορέσει να βρει την αλήθεια, επειδή οι γνωστικές δυνατότητες είναι περιορισμένες, πρέπει πάντως η αναζήτησή της να αποτελεί σε κάθε περίπτωση τον μόνο σκοπό του, ακριβέστερα: να είναι στάση ζωής. Εκτός από την αντίληψη αυτή, υπήρξαν όμως, ήδη από την αρχαιότητα, και άλλες – όπως ότι η Ιστορία μπορεί να αποβλέπει στην τέρψη ή τον εντυπωσιασμό, ή ακόμη να είναι θεραπαινίδα προκαταλήψεων ή ιδεοληψίας. Υπήρξαν και υπάρχουν και σήμερα και, όπως γνωρίζω, τείνουν να παραμερίσουν την πρώτη.

Το βιβλίο του M. Μαζάουερ, Θεσσαλονίκη, Πόλη των Φαντασμάτων, μπορεί να ανήκει στη δεύτερη ή τρίτη κατηγορία, σίγουρα όμως δεν ανήκει στην πρώτη, ή, σε άλλη διατύπωση, δεν θέλει να βρει «τι πραγματικά συνέβη», δηλ. την αλήθεια. Έχει ένα σαφή «προγραμματικό χαρακτήρα», όπως δείχνουν οι επιλογές των μαρτυριών (όπου και όπως γίνονται στο βιβλίο), οι σχετικές κρίσεις του, αλλά και ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου.

Θα έλεγα πως το βιβλίο του Μαζάουερ αποτέλεσε το πιο επιτυχημένο εγχείρημα της αποδομητικής «νέας ιστορίας» των τελευταίων είκοσι χρόνων. Όχι μόνο γιατί γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα και κυκλοφορία, αλλά κυρίως διότι προσανατόλισε τη μελέτη της ιστορίας της Θεσσαλονίκης προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, κατά τον ίδιο τρόπο ίσως που, στις περασμένες δεκαετίες, αυτή η ιστορία ήταν επίσης μονόπλευρα προσανατολισμένη προς την αντίστροφη κατεύθυνση.

φωτό

Το βιβλίο του Μ., όπως και ανάλογες σχετικές μελέτες , χρησιμοποιώντας το κενό της ελληνικής ιστοριογραφίας για τα θέματα που αφορούν τους Εβραίους ή τους μουσουλμάνους της Θεσσαλονίκης, εμφανίζεται ως ένα βιβλίο που θεραπεύει αυτή την έλλειψη. Ωστόσο, το γιατρικό είναι τόσο δυνατό, ώστε κινδυνεύει να εξοντώσει τον ασθενή, διότι ο Μαζάουερ και οι συν αυτώ τείνουν να υποκαταστήσουν την ιστορία της Θεσσαλονίκης, στο σύνολό της, από την ιστορία των κοινοτήτων που προαναφέρθηκαν.

φωτό

Επιπλέον, ο Μ. χρησιμοποιεί ένα ακόμα τέχνασμα. Γράφει και δεν γράφει «ιστορία», όπως επεσήμανε και ο καθηγητής Τουλουμάκος, και έτσι, μπορεί εύκολα να αποκρούσει τα βέλη για τις ιστορικές ανακρίβειες και αποσιωπήσεις του βιβλίου. Για όσους τον επικρίνουν, γράφει μια ιστορική αφήγηση. Για όσους τον αποδέχονται και τον εκθειάζουν, γράφει «Το βιβλίο για την ιστορία της Θεσσαλονίκης». Έτσι μόνο μπορεί να συγχωρηθεί –πιστεύει– η έλλειψη βιβλιογραφίας, η χρησιμοποίηση αποκλειστικά δευτερευουσών βιβλιογραφικών πηγών και οι αφηρημένες αναφορές και διαβεβαιώσεις χωρίς παραπομπές. Για παράδειγμα, δεν έχει διαβάσει ούτε καν το βιβλίο του Εβλιά Τσελεμπί, της μόνης δηλαδή οθωμανικής πηγής, σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, για τη Θεσσαλονίκη, και μία παραπομπή που γίνεται σ’ αυτόν (βλ. σ. 117 ) αφορά απόσπασμα του βιβλίου που παρατίθεται από άλλον συγγραφέα. Και όμως, το βιβλίο του Τσελεμπί έχει εκδοθεί σε πάμπολλες γλώσσες και στα ελληνικά, ήδη από το 1991. Σε βιβλίο ιστορίας για τη Θεσσαλονίκη αγνοεί, σκανδαλωδώς, ένα από τα σημαντικότερα έργα που έχουν γραφεί γι’ αυτήν, το βιβλίο του Κωστή Μοσκώφ, Θεσσαλονίκη: τομή της μεταπρατικής πόλης. Κάπου αναφέρεται, en passant, στον «κατακτητή ορθόδοξο Βαλκάνιο έμπορα», χωρίς να αναφέρει ότι πρόκειται για την περιβόητη έκφραση του σημαντικότερου συγγραφέα για την οικονομική ιστορία των Βαλκανίων, του Στόγιαν Στογιάνοβιτς. Και θα μπορούσα να αναφέρω πάμπολλα ανάλογα παραδείγματα της προφανούς και απαράδεκτης προχειρότητας στον βιβλιογραφικό εξοπλισμό του βιβλίου.

Γράφει για τη Θεσσαλονίκη χωρίς την παραμικρή νύξη στην πνευματική και πολιτιστική ζωή της ή τη σημαντική ποιητική και λογοτεχνική παράδοση της πόλης. Μήπως γιατί ήταν σχεδόν αποκλειστικά ελληνική; 

Σε αντίθεση με τις πάμπολλες αναφορές του στα πορνεία, και τα καφέ σαντάν. Το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, η δημιουργία του οποίου, το 1926, αποτέλεσε τομή για την ιστορία της πόλης, δεν αξιώνεται ούτε καν μια αναφορά. Το ίδιο συμβαίνει σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της πόλης με την αγροτική ενδοχώρα, σχέσεις οι οποίες θα φώτιζαν διαφορετικά και τον ρόλο και τον χαρακτήρα της προφανώς, δε, εξωραΐζει συστηματικά την κοινωνική και πολιτιστική πραγματικότητα της πόλης κάτω από την οθωμανική κυριαρχία.

τοῦρκοι καί ἑβραῖοι στόν Σιδηροδρομικό Σταθμό (δεκαετία 1910)-ἐδῶ-

Η προκατάληψή του είναι τόσο μεγάλη, ώστε χαρακτηρίζει επανειλημμένα το ’21 ως εξέγερση μάλλον περιορισμένης σημασίας και ποτέ ως επανάσταση με τεράστιο ρόλο για τα ευρωπαϊκά πράγματα. 

Ακόμα και για το εργατικό κίνημα και την Φεντερασιόν αφιερώνει πολύ λιγότερες σελίδες, απ’ ό,τι για τα ροζ φανάρια της πόλης. Είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα βιβλίο που εντάσσεται στην παράδοση του Πιέρ Λοτί και του οριενταλισμού, υποτιμώντας εντελώς μια αληθινά ολιστική, όπως θέλει ο ίδιος να είναι, περιγραφή της Θεσσαλονίκης.

Και, όπως ο Πιέρ Λοτί, στον 19ο αιώνα, υπήρξε ο πρώτος συνήγορος του οθωμανισμού, έτσι και ο Μαζάουερ επανέρχεται σε μια καθαρά απολογητική για τους Οθωμανούς αντίληψη της κατεχόμενης Θεσσαλονίκης.

Δεν θα αναφέρω τα πάμπολλα παραδείγματα που παραθέτει ο Ταχόπουλος στο βιβλίο του για τη μεροληπτικότητα του Μ. έναντι της τουρκικής καταπίεσης. Σημασία έχει να δούμε το πώς και το γιατί αυτού του ιστορικού αφηγήματος. Η Θεσσαλονίκη, μέσα σε ένα αιώνα, γνώρισε ανατροπές και συγκρούσεις χωρίς προηγούμενο. Το 1912, όταν απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό, ήταν μια πόλη με πολλές εθνοτικές ομάδες, μεγαλύτερη των οποίων ήταν η εβραϊκή, και ακολουθούσαν η μουσουλμανική και η ελληνική, εκτός από μικρότερες Βουλγάρων, Σλαβομακεδόνων, Αρμενίων, Ευρωπαίων κ.λπ. Από τότε, ήδη μέσα σε δώδεκα χρόνια, το πρόσωπο της πόλης αναμορφώθηκε ριζικά. Οι μουσουλμάνοι, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, θα αντικατασταθούν από ένα μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων από τη Μ. Ασία, τον Πόντο και την Αν. Θράκη. Τέλος, το 1940-44, η μεγαλύτερη στην Ελλάδα εβραϊκή κοινότητα θα εξοντωθεί από τους Γερμανούς. Έτσι, το 1945, μέσα δηλαδή σε τριάντα τρία χρόνια, το πρόσωπο της πόλης είχε ριζικά μεταβληθεί. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν πρόσφυγες και κατά το 99% Έλληνες.

Ὁ βουλευτής Θεσσαλονίκης,Λεωνίδας Ἰασωνίδης,σέ προσφυγικό καταυλισμό,1923-ἐδῶ-

Η συγκέντρωση πληθυσμού στην πόλη λόγω του εμφυλίου και η αστυφιλία των αμέσως επόμενων δεκαετιών, με τη συγκέντρωση επήλυδων από τον όλο χώρο της Μακεδονίας, ακόμα και της Θράκης, θα μεταβάλει τη Θεσσαλονίκη σε μια κυριολεκτικά νέα πόλη, που πληθυσμιακά και πολιτισμικά είχε ελάχιστη σχέση με εκείνη του 1912. Αυτή η ριζική ανατροπή της σύνθεσης και των μεγεθών του πληθυσμού της πόλης είχε σαν συνέπεια, τουλάχιστον τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, και δεδομένης της σύγκρουσης με τον βουλγαρικό και σλαβομακεδονικό εθνικισμό –ακόμα και στη διάρκεια του εμφυλίου–, να δημιουργηθεί μια εύλογη παράδοση εμμονής στην ελληνική ταυτότητα και ενίοτε στην υποβάθμιση του ρόλου των παλαιότερων παραδόσεων και πληθυσμών που είχαν ζήσει στην πόλη.

Είναι απολύτως φυσικό, για τους Ποντίους, τους Μικρασιάτες, τους αγρότες από τη Χαλκιδική και τη Δ. Μακεδονία, που ήρθαν να κατοικήσουν στη μεγαλούπολη, η αποκλειστική αναφορά τους να είναι ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Άγιος Δημήτριος και η απελευθέρωση της πόλης το 1912! Ο Μαζάουερ και οι συν αυτώ προσάπτουν, στο ελληνικό κράτος και τους Έλληνες, ότι αποσιώπησαν ή «ξέχασαν» –πραγματοποιώντας έτσι μια «γενοκτονία της μνήμης»– την παρουσία των μουσουλμάνων και των εβραίων στην πόλη. Ακόμα και αν δεχτούμε εν μέρει κάτι τέτοιο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η προσφυγιά, που κατέκλυσε τη φτωχομάνα Θεσσαλονίκη, προερχόταν από κάποια άλλη πραγματική γενοκτονία, στην οποία είχαν χάσει τους πατεράδες, τα αδέλφια και τα παιδιά τους.

Οι ξεριζωμένοι πληθυσμοί, που συγκεντρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη, είχαν ως μοναδικό ενοποιητικό στοιχείο την ελληνική τους ταυτότητα και δεν ένιωθαν καθόλου δεμένοι με την ιστορία των παλαιότερων εθνοτικών κοινοτήτων της πόλης, την οποία εν πολλοίς αγνοούσαν. Εάν μάλιστα προστεθεί σε αυτό και η επιβίωση του Μακεδονικού Ζητήματος μέχρι τις μέρες μας, που ενισχύει τις τάσεις για εθνική συνοχή των Ελλήνων, τότε μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε γιατί η αναφορά στις «χαμένες κοινότητες», της ιστορίας της πόλης, ήταν μέχρι πρόσφατα ιδιαίτερα ισχνή. Και όποιος δεν κατανοεί αυτή την πραγματικότητα, ενός λαού, του οποίου οι πόλεις ανασκάφτηκαν αναρίθμητες φορές στη μακρά ιστορία του και έπρεπε διαρκώς να αναγεννιούνται εκ του μηδενός –σε αντίθεση με τη ιστορική συνέχεια και τη διάρκεια των πόλεων στη Δύση, οι οποίες δεν αντιμετώπισαν ανάλογες καταστροφές– «δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει» και εν τέλει δεν είναι καν ιστορικός.

φωτό

Είναι στρατευμένος προπαγανδιστής μιας αντίληψης που δεν θέλει να δει τη συνολική εικόνα, μια ελληνική πόλη 2.300 χρόνων, συνδεδεμένη πάντα με την ευρύτερη μοίρα του ελληνισμού, αλλά απομονώνει μια περίοδο τεσσάρων ή πέντε αιώνων, κατά την οποία κατοικούνταν –μετά τη βίαιη κατάληψη και εξανδραποδισμό των κατοίκων της– και από άλλες εθνότητες, ως το αποκλειστικό και αποφασιστικό κέντρο της ιστορίας της. 

Και γιατί άραγε ο συγγραφέας μας δεν εκκινεί, όπως είναι και πολύ φυσικό για κάθε ιστορικό βιβλίο, με ένα κεφάλαιο σχετικό με την προ-οθωμανική Θεσσαλονίκη, τη Συμβασιλεύουσα του πολιτισμού και των κοινωνικών αγώνων; Διότι, σε αυτή την περίπτωση, θα αναδεικνυόταν η συνέχεια της πόλης και προφανώς τα μεγάλα της φαντάσματα, με τους Ζηλωτές και την επανάστασή τους, τον Ευστάθιο και την ελληνομάθειά του, τον Γρηγόριο Παλαμά, τον Νικόλαο Καβάσιλα! Όμως, σε άλλα φαντάσματα στόχευε ο συγγραφέας, εκείνα του οθωμανισμού αποκλειστικά!

Εξάλλου, είναι απολύτως χαρακτηριστική η προσπάθεια να περιγραφεί η Θεσσαλονίκη έξω και πέρα από τους γειτονικούς αγροτικούς και ημιαστικούς πληθυσμούς, που προφανώς μετέβαλαν τα δεδομένα υπέρ του ελληνικού πληθυσμού και εις βάρος των άλλων κοινοτήτων, οι οποίες έτσι θα μετατρέπονταν σε μειονοτικές ομάδες.

Ο Μαζάουερ και η «ελίτ» της Θεσσαλονίκης 

Γενί Τζαμί ἤ Τζαμί τῶν Ντονμέδων :«...Επισημαίνουμε ότι αποτελεί πάγια θέση μας η διευκόλυνση της άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων των μουσουλμάνων κατοίκων και επισκεπτών της πόλης στις μεγάλες εορτές του Ισλάμ» Γιάννης Μπουτάρης π. δήμαρχος Θεσσαλονίκης -ἐδῶ- διαβάζουμε κι᾿ἐδῶ γιά τούς ντονμέδες τῆς Θεσσαλονίκης

Η επιτυχία όμως αυτού του βιβλίου θα πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Διότι, δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο μιας εθνοαποδομητικής ιστοριογραφίας, η οποία, εδώ και είκοσι-τριάντα χρόνια, επιχειρεί να προσαρμόσει την Ελλάδα στα νέα μεγέθη της, τα μεγέθη μιας μικρής επαρχίας της Ευρώπης, πράγμα που προϋποθέτει την κατεδάφιση ή τουλάχιστον την αποσύνδεση των σημερινών ελληνικών πληθυσμών από ένα ιστορικό παρελθόν, που κάνει τους Έλληνες να νιώθουν ακόμα ένα «μεγάλο έθνος». Και, όπως λέει πράγματι ο Μ. στο βιβλίο του: «Καθώς τα μικρά κράτη ενσωματώνονται σ’ έναν ευρύτερο κόσμο… ένα άλλο μέλλον μπορεί να χρειάζεται ένα άλλο παρελθόν».

Διότι, αν πράγματι η Θεσσαλονίκη, το 1430, παύει να είναι ελληνική, όπως ισχυρίζεται έντεχνα ο Μαζάουερ, και ξαναγίνεται ελληνική το 1912, και μάλιστα η διαδικασία ελληνοποίησης συνεχίζεται μέχρι τη δεκαετία του ’50, τότε οι Έλληνες και οι σύγχρονοι ελληνικοί πληθυσμοί –στην περίπτωσή μας, οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης– είναι ένα νεοπαγές ιστορικό δημιούργημα που δεν έχει καμιά σχέση με την ιστορία των 2.300, στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, ή των 4.000 χρόνων, για τον ελληνισμό και τα ελληνικά φύλα στο σύνολό τους. Γι’ αυτό ακριβώς και το βιβλίο του Μ., παρά τις ανακρίβειες, τις ατέλειες και την «ελαφρότητά» του, προεβλήθη σε τέτοιο βαθμό από την εθνομηδενιστική ιστοριογραφία και την πνευματική ελίτ της χώρας. Διότι βρισκόταν σε αρμονία ή, μάλλον, συνιστούσε οργανικό στοιχείο της συνολικής απόπειρας να αποκοπεί ο νεώτερος ελληνισμός από την ιστορική διάρκεια και το ιστορικό του παρελθόν.

Έτσι λοιπόν και σήμερα μένει να γραφεί μια ιστορία της Θεσσαλονίκης, η οποία θα συμπεριλάβει, ως δευτερεύουσα αλλά υπαρκτή πλευρά της, και την παρουσία των Οθωμανών, παρότι κατακτητών, και ακόμα περισσότερο των Εβραίων, παρότι εισαχθέντων, κατά το μεγαλύτερο μέρος, από τους κατακτητές. 

Και το ευσύνοπτο βιβλίο του Γιάννη Ταχόπουλου, μέσα από τη συστηματική καταγραφή των σφαλμάτων και των παρασιωπήσεων του βιβλίου του Μαζάουερ, αρθρώνει, ταυτόχρονα, και έναν λόγο για την ίδια την ιστορία της Θεσσαλονίκης.

Πώς και γιατί, όμως, μια ανάλογη σιγή, αλλά και πληθώρα ενθουσιωδών αναφορών, παρατηρήθηκε στην ίδια τη Θεσσαλονίκη; Αν ψάξουμε τις ρίζες του φαινομένου, θα χρειαστεί μάλλον να πάμε πολύ μακριά, σε έναν βαθύτατο πολιτικό και ιδεολογικό διχασμό της πόλης.

Εξ αιτίας της προσφυγικής καταγωγής μεγάλου μέρους των Θεσσαλονικέων, ή της αγροτικής προέλευσής τους, σε έναν τόπο όπου η ανάμνηση της τουρκικής παρουσίας είναι πολύ πρόσφατη και ακόμα πιο πρόσφατες οι συγκρούσεις γύρω από το Μακεδονικό, η πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης εμφορείται από μια έντονα πατριωτική ιδεολογία, ενίοτε και με ισχυρά συντηρητικά και ορθόδοξα στοιχεία. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη των βυζαντινών ναών, της γειτνίασης με το Άγιο Όρος και με… τα Σκόπια.

Σε αυτά τα πλαίσια και δεδομένης της προϊστορίας της ισχυρής εβραϊκής παρουσίας στο εργατικό κίνημα και των συγκρούσεων του Εμφυλίου, με αποκορύφωμα το Μακεδονικό στα 1948-49, η Αριστερά της πόλης, μειοψηφική, ανέπτυξε μια έντονα εθνομηδενιστική αντίληψη. Σε αυτή συνέβαλε, στη μεταπολιτευτική περίοδο ιδιαίτερα, και η παρουσία του Πανεπιστημίου, ειδικά οι σχολές των Επιστημών του Ανθρώπου, όπου οι αποδομητικές αντιλήψεις στην ιστορία, την παιδαγωγική, τη γλωσσολογία, ήταν πολύ ισχυρότερες από τις αντίστοιχες στην Αθήνα.

Αντίθετα, ο πλειοψηφικός «πατριωτικός» χώρος θα εκφραστεί πολύ περισσότερο από τη Δεξιά, το Κέντρο και, τις περασμένες δεκαετίες, από το ΠΑΣΟΚ, που θα ενσωματώσει ένα μεγάλο μέρος και της «πατριωτικής αριστεράς» που δεν μπορούσε να αποδεχτεί τις ισχυρά εθνομηδενιστικές αντιλήψεις των κυρίαρχων αριστερών κομμάτων.

Ωστόσο, αυτός ο πολιτικο-πολιτισμικός διαχωρισμός υπέκρυπτε και έναν άλλον, κοινωνικό ή οιονεί κοινωνικό, ανάμεσα σε μια σχετικά μικρή, αλλά ισχυρή, ομάδα Θεσσαλονικέων «ευπατρίδων» και μια πλειοψηφία επήλυδων –προσφυγικής ή αγροτικής προέλευσης– που κατά καιρούς έχει λάβει πολλές μορφές.

Η ομάδα κάποιων «παλιών Θεσσαλονικέων», που για χρόνια ένιωθε να «πνίγεται» από την παρουσία των «άξεστων» επήλυδων κάθε είδους, σε συμμαχία με την πανεπιστημιακή και πολιτισμική αριστερά, αναπολεί αίφνης την «πολυεθνική» Θεσσαλονίκη, «τη Θεσσαλονίκη των φαντασμάτων», για να αντιπαρατεθεί στην «ελληνικούρα» που την περιστοιχίζει. Διότι η παλιά Θεσσαλονίκη, η πριν το 1912, εξιδανικεύεται, έτσι, σε μια «πολυπολιτισμική μητρόπολη», την οποία κατέστρεψε η ενσωμάτωση της πόλης στο στενό και «επαρχιώτικο» ελληνικό κράτος μετά την απελευθέρωσή της.

Αυτή η αντίθεση θα εκφραστεί πολύ έντονα και στις πολιτικές διαμάχες που διαπερνούν την πόλη, ιδιαίτερα στο δημοτικό επίπεδο.

Αυτή η θεσσαλονικιώτικη ελίτ, συσπειρωμένη γύρω από το πανεπιστήμιο και το κέντρο της πόλης, είδε στο βιβλίο του Μαζάουερ κάτι σαν το «λίμπρο ντ’ όρο» μιας καταγωγής πατρικίων, έστω κι αν αυτό το βιβλίο υποβαθμίζει την ελληνική παρουσία στη Θεσσαλονίκη. Φαντασιακά, νιώθουν περισσότερο ταυτισμένοι με τα φαντάσματα μιας «κοσμοπολίτικης» πόλης, παρά με τη συμπρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Και αυτή η αντίθεση, η οποία εκφράζεται με όλους τους πιθανούς τρόπους, εγκολπώθηκε το βιβλίο του Μαζάουερ ως ένα εργαλείο για την κατάκτηση της πολιτικής και πολιτισμικής ηγεμονίας από τις εκσυγχρονιστικές ελίτ στη Θεσσαλονίκη, αλλά και στην Ελλάδα γενικότερα. (ἀπό ἐδῶ)

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ἡ ἐπιλογή τοῦ Μαζάουερ,τοῦ Καλύβα στήν ἐπιτροπή τῆς Γιάννας (ἐδῶ),ἀλλά καί οἱ λοιποί μπολσεβίκοι καί κομμούνια. Περᾶστε ἐπίσης καί ἀπό ΕΔΩ κι᾿ΕΔΩ .

Ἡ Πελασγική 

Mr. V ἐκπομπή 76η :Ἐθνική ἐπέτειος,Χρυσῆ Αὐγή,Τράμπ γιά Χριστό,Προσβολή τῆς Θείας Κοινωνίας ἀπό τά μμε

Ἀπό : Ὀδύσσεια Τηλεόρασις

Καί αὐτά,πρέπει νά τά θυμώμαστε...

 

φωτό 

Λίγο πρίν τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς Θεσσαλονίκης τήν 26η Ὀκτωβρίου 1912 : 

«Η Θεσσαλονίκη δεν είναι ούτε ελληνική ούτε βουλγαρική ούτε τουρκική· είναι εβραϊκή» διακήρυττε εν μέσω Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) ο Δαβίδ Φλωρεντίν, δημοσιογράφος και αντιπρόεδρος του συλλόγου της Μακαμπή στη Θεσσαλονίκη. 

Έπειτα από τετρακόσια και πλέον χρόνια οθωμανικής κυριαρχίας, η Θεσσαλονίκη –στρατηγικό λιμάνι του Αιγαίου στο σταυροδρόμι της Ευρώπης με τη Μέση Ανατολή, καθώς και πύλη εισόδου στα Βαλκάνια– ερχόταν τώρα αντιμέτωπη με την πιθανότητα προσάρτησής της στην Ελλάδα ή στη Βουλγαρία. Οι στρατοί των χωρών αυτών καταλάμβαναν διαδοχικά την «περιπόθητη πόλη», ενώ οι αντιπρόσωποί τους προσπαθούσαν να αποκτήσουν την εύνοια των «Εβραίων πολιτών της Θεσσαλονίκης», αντιλαμβανόμενοι την επιρροή τους και προσβλέποντας στην υποστήριξή τους.

Ο Φλωρεντίν ωστόσο φοβόταν ότι η περιστολή της πόλης εντός των συνόρων της Βουλγαρίας ή της Ελλάδας θα έκοβε τους δεσμούς με τις αγορές των Βαλκανίων και θα κατέστρεφε τον οικονομικό λόγο ύπαρξής της, το λιμάνι, απ’ όπου οι εμπορικές τάξεις –και μεγάλο τμήμα του αστικού πληθυσμού στο σύνολό του– αντλούσαν τα μέσα βιοπορισμού τους: «Η Θεσσαλονίκη θα μετατρεπόταν σε μια καρδιά που θα έπαυε να χτυπά, σε ένα κεφάλι αποκομμένο από το διαμελισμένο σώμα του».
Σε αιτήσεις του προς την Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση του Βερολίνου, ο Φλωρεντίν υποστήριζε ευθαρσώς ότι, αν δεν μπορούσε να διασφαλιστεί η διατήρηση της οθωμανικής κυριαρχίας, η Θεσσαλονίκη θα έπρεπε να μετατραπεί σε διεθνή πόλη, σαν την Ταγγέρη ή το Νταλιάν (στη Μαντζουρία), υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων και την αστυνόμευση των Ελβετών ή των Βέλγων, αλλά με εβραϊκή κατά προτίμηση διοίκηση – κάτι σαν μια αυτόνομη εβραϊκή πόλη-κράτος.(ἐδῶ)

φωτό

«…Και οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης επιφύλαξαν ψυχρή υποδοχή στον νικηφόρο ελληνικό στρατό. «Πρέπει να σας πούμε ότι ο Ισραηλίτης δεν έχει το νου του στις γιορτές», έγραφε ένας Εβραίος δάσκαλος λίγο μετά. «Έχει υιοθετήσει μία στάση σωστή και αξιοπρεπή, όπως ταιριάζει στον ηττημένο… Μόνο όταν χάνουμε αυτό που έχουμε, εκτιμούμε την πραγματική του αξία, και οι Ισραηλίτες, που ποτέ δεν ξέχασαν τα σπάνια προτερήματα της ανοχής και της ευμένειας του τουρκικού λαού, συναισθάνονται σήμερα, μέσα σ’ αυτή τη φοβερή καταιγίδα, ότι μόλις έχασαν την πιο σίγουρη και την πιο σταθερή τους βάση». 

Πολλοί είχαν σοβαρές αμφιβολίες για τη μελλοντική ελληνική διοίκηση. Ορισμένοι Εβραίοι ηγέτες προειδοποίησαν ότι η προσάρτηση από την Ελλάδα θα είχε καταστροφικές συνέπειες, γιατί θ’ απόκοβε την πόλη από τις παραδοσιακές της αγορές, και αντιπρότειναν ν’ αποτελέσει η Θεσσαλονίκη με τα περίχωρά της ένα αυτόνομο κρατίδιο υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων, μια εβραιοκρατούμενη μητρόπολη που θα ‘μενε έξω από τις αντιπαλότητες των Βαλκανίων γειτόνων της. Αυτή η πρόταση διεθνοποίησης συζητήθηκε με Νεότουρκους εμιγκρέδες της Βιέννης, μεσολαβητές ήταν ορισμένοι Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης. Στην Κωνσταντινούπολη συστήθηκε μια τουρκο-εβραιο-βλάχικη Μακεδονική Επιτροπή, για την προώθηση αυτής της ιδέας. Ορισμένοι εξέχοντες Εβραίοι Οθωμανοί συμπαθούντες, ίσως να προχώρησαν ακόμη περισσότερο και να υποσχέθηκαν στην οθωμανική κυβέρνηση οικονομική βοήθεια, αν συνέχιζε τον πόλεμο ενάντια στα βαλκανικά κράτη…».

(Mark Mazower, από το πολυδιαφημισμένο από την εγχώρια «πολιτική ορθότητα» βιβλίο του «Θεσσαλονίκη: Πόλη των φαντασμάτων – Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι 1430-1950») -ἀπό ἐδῶ-

Κατά τά ἄλλα πρέπει ὅλοι,μά ὅλοι,νά τρέχουν,κυριολεκτικῶς,γιά τήν δημιουργία τοῦ μουσείου ὁλοκαυτώματος,στήν Θεσσαλονίκη καί βεβαίως ἐπιβάλλεται νά καταδικάζουν τήν ὅποια βεβήλωσι τῶν μνημείων τους :

ΥΠΕΞ: Καταδικάζει τη βεβήλωση του Μνημείου Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη 

Καί ἄν νοεῖται ὡς ὑποχρέωσίν μας ἡ δημιουργία ἐνός ἀναλόγου μουσείου γιά τούς ἑβραίους,στήν Θεσσαλονίκη,ἐπίσης ὑποχρέωσίς μας εἶναι καί ἡ ἱστορική μνήμη.Ἤ μήπως ὅταν αὐτή δέν ...συμφέρει,πρέπει νά ξεχνιέται; ...

Μᾶλλον,ἄν λάβουμε ὑπ᾿ὅψιν καί τήν  ἀνακοίνωσιν τῆς περιφέρειας κεντρικῆς Μακεδονίας ( ἄρα μέ πηγή ἀπό τήν κυβέρνησιν),ὅπου ἡ τέλεσις τῆς Δοξολογίας στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Δημητρίου,γιά τόν διπλό ἑορτασμόν πρός τιμή τοῦ Ἁγίου Πολιούχου τῆς πόλεως Ἁγίου Δημητρίου καί τῆς Ἐπετείου Ἀπελευθερώσεως τῆς Θεσσαλονίκης,θά γίνῃ κεκλεισμένων τῶν θυρῶν  ! 

Δῆλα δή στίς καφετέριες ἐπιτρέπεται νά πηγαίνῃ κόσμος ἀρκεῖ νά τηροῦνται τά ἀνάλογα μέτρα,στήν ἐκκλησία ὅμως ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ὑπό καμμία προϋπόθεσιν ! 

Ποιός ἐπιζητᾷ διακαῶς τό σβήσιμο τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης ; 

Κεκλεισμένων των θυρών η επίσημη Δοξολογία του Αγ. Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη 

Ἡ Πελασγική