Στήν Κίνα μέ νόμον ἀπαγόρευσαν τά μουσουλμανικά ὀνόματα

Στην Κινά όπως φαίνεται δεν αστειεύονται με το Ισλάμ και τις διάφορες παραφυάδες του.

Έτσι μετά τον στρατιωτικό νόμο που έχουν επιβάλλει στην περιοχή των μουσουλμάνων Ουιγούρων που υποκινούνται σε ανταρσία από την Άγκυρα, τώρα προχώρησαν σε ένα άλλο δραστικό μέτρο κατά του Ισλάμ, δείχνοντας έτσι τα  «δόντια» τους σε όποιον φαντάζεται ότι και εκεί μπορεί να κάνει ότι θέλει όπως γίνεται στην ισλαμολάγνα Ευρώπη.

Έτσι σαν μεγάλο σκάνδαλο χαρακτηρίζουν τα τουρκικά ΜΜΕ την απόφαση της κινεζικής κυβέρνησης να απαγορέψει να παίρνουν οι πολίτες της χώρας, ανεξαρτήτου θρησκεύματος, μουσουλμανικά ονόματα, που η Κίνα τα θεώρει σαν ένδειξη τρομοκρατικής διάθεσης.

Συγκεκριμένα τα ονόματα που απαγορεύτηκαν σύμφωνα με τις πληροφορίες είναι τα εξής : 

Muhammed-Mücahit -Cihat -Cundullah-Talip-Muhiddin- Müslime- İmam- Mücahidin – Vahap- Müctehid -Seda-Usame-Zikrullah-Nasrullah-Müslim -Sümeyye-Hacı-İslam-Arafat-Medine.

Τα περισσότερα από αυτά το ονόματα είναι ονόματα ιερά του προφήτη Μωάμεθ, με ιδιαίτερη σημασία για τους μουσουλμάνους.

Βλέπετε στην Κίνα δεν περνούν οι… «ωραίες» προοδευτικές αντιλήψεις σε ζητήματα ισλαμικής τρομοκρατίας και ας τολμήσει κάποιος να κατηγορήσει στο θέμα αυτό του Κινέζους για ρατσισμό, ή φασισμό…

Νίκος Χειλαδάκης

Ὁ Ἐρντογάν ξέσπασε τήν ὁργή του στήν ...γκιαούρ Σμύρνη...

Την έντονη οργή του Ερντογάν για την πόλη της Σμύρνης, την Gavur İzmir, δηλαδή την άπιστη Σμύρνη όπως την αποκαλούν και σήμερα οι ίδιοι οι Τούρκοι, έχει προκαλέσει το «μαύρισμα» του για άλλη μια φορά και σε αυτό το πολύ κρίσιμο δημοψήφισμα για την συνταγματική μεταρρύθμιση.

Χαρακτηριστικό είναι πως δυο μέρες μετά το δημοψήφισμα, στο οποίο οι Σμύρνη ψήφησε με ποσοστό 68,9% κατά του Ερντογάν, εξαπέλυσε ένα πρωτοφανές κύμα συλλήψεων αξιωματικών της Ασφάλειας με την κατηγορία σαν ύποπτοι για την διενέργεια νέου πραξικοπήματος. Αυτό, σαν μια πρόγευση το τι θα επακολουθήσει από τον Ερντογάν σε όσους τον καταψήφισαν.

Το εντυπωσιακό είναι πως ανάμεσα στου συλληφθέντες είναι ο ίδιος ο Διευθυντής Ασφαλείας της Σμύρνης και άλλοι 23 ανώτεροι αξιωματικοί, από τους οποίους πολλοί επιθεωρητές της αστυνομίας. Οι συλληφθέντες κατηγορούνται σαν προσκείμενοι στον Γκιουλέν ακόμα και σαν ύποπτοι διενέργειας…τρομοκρατικών επιθέσεων.

Αυτά από την… Γικαούρ Ιζμίρ!

Νίκος Χειλαδάκης


Διαβᾶστε : 

φωτό

Γιατί ἡ Σμύρνη δέν μᾶς ἑνώνει μέ τούς Τούρκους! 

Ἀποτελειώνοντας τόν ἑλληνισμό...

φωτό

« Ὁ ἑορτασμός τοῦ Πάσχα φέρνει χαρά καί ἐλπίδα σ' ἐκατομμύρια πιστούς καί τήν συμμετοχή τους στίς Πνευματικές ἀξίες καί τίς Ἐθνικές παραδόσεις.

Ἡ Ῥωσσική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παίζει τεράστιο διαμορφωτικό ῥόλον στήν διατήρησιν τῆς πλούσιας ἱστορικῆς καί πολιτιστικῆς μας κληρονομιᾶς καί τήν ἀναβίωσιν τῶν αἰωνίων ἠθικῶν ἀξιῶν. Ἀόκνως ἐργάζεται πρός τήν κατεύθυνσιν τῆς ἑνότητος τῶν οἰκογενειακῶν δεσμῶν καί τήν ἐκπαίδευσιν τῶν νέων στό πνεῦμα τοῦ Πατριωτισμοῦ.Μεγάλη ἐπίσης ἡ συμβολή της στήν ἐπίλυσιν κοινωνικῶν θεμάτων, καί ἡ ἐνίσχυσις μεταξύ ἐθνοτήτων καί τήν διαθρησκευτική συμφωνία,στήν χώραν.
Τέτοιο πολύπλευρο ἔργον εἶναι πολύ σημαντικό σήμερα καί ἀξίζει τόν βαθύ μας σεβασμόν.»

Владимир Путин, Президент России

“Easter celebrations bring joy and hope to millions of believers, introducing them to the spiritual sources and national traditions.

"The Russian Orthodox Church plays an enormous formative role in preserving our rich historical and cultural heritage and in reviving eternal moral values. It works tirelessly to bring unity, to strengthen family ties and to educate the younger generation in the spirit of patriotism. It is making a great contribution to resolving social issues and strengthening inter-ethnic and inter-religious accord in the country. Such multifaceted work is very important today and deserves deep respect.”

Владимир Путин, Президент России

Πῶς εἴπατε; Νομίζατε ὅ,τι θά ἀκούγατε κάποιο παρόμοιο μήνυμα ἀπό τούς ἀθέους πού μᾶς κυβερνοῦν; Ἀπό τούς ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΩΣ ὑποκριτάς καί φαρισαίους πού παρουσιάστηκαν μέ τίς λαμπάδες τήν βραδυά τῆς Ἀναστάσεως καί τά σιχαμερά σταλινικά σκυλιά εἶχαν τό ἀπύθμενο θράσος στό ἄκουσμα τοῦ Χριστός Ἀνέστη,νά φιλιοῦνται καί νά εὔχονται μεταξύ τους;  Καί ὅλα αὐτά,μόνον καί μόνον γιά νά προλειάνουν τό ἔδαφος γιά τά νέα μέτρα (ΧΑΡΑΤΣΙΑ) πού ὁσονούπῳ θά φέρουν στήν βουλή πρός ἐπικήρωσιν ! Ἐκεῖ πού θά παίξῃ τό σταλινόμουτρο,ἀκόμη μία φοράν,τόν ῥόλον τοῦ σκληρῶς ἀγωνιζομένου γιά τό καλόν τοῦ λαοῦ καί τοῦ τόπου,ἀλλά γνωρίζει καλῶς μέσα του (καί χαίρεται ὅσον δέν φαντάζεστε ) πώς πετυχαίνει ὅλο καί περισσότερο τόν στόχον του, πού εἶναι ἡ κληρονομιά τῶν εαμοβουλγάρων κουμμουνιστοσυμμοριτῶν,ὁ ἀφανισμός τοῦ ἑλληνισμοῦ ! Οἱ δρακογενιές,τά φίδια...

Καί ἀπό τήν ἄλλην ὁ σύντροφός του,ὁ πατριδοκάπηλος Καμένοφ,ἀμολάει τά δικά του σκυλιά νά γαβγίζουν καί νά προτείνουν γιά τό κούρεμα τῶν ἤδη πενιχρῶν συντάξεων (γι'αὐτά πού πάλευε 40 χρόνια ὁ ἐργαζόμενος) πώς εἶναι προτιμότερον νά τά πάρῃ τό κράτος παρά ὁ ἐγγονός ! Δῆλα δή,μᾶς λέει,ὁ κόκκινος χμέρ,δῶστε τήν τελευταῖα σας ἰκμάδα νά κρατήσω τά μαντρόσκυλα πού βολέψαμε καί βολεύουμε σέ δημόσιες θέσεις γιά νά μποροῦμε νά ὑπάρχουμε καί ἐμεῖς στίς δικές μας θέσεις ! 
Τέτοιο ἀπύθμενο θράσος ! ! ! 

Δέν ξέρω, ποιόν πρέπει νά λυπηθῶ,ἐκείνον πού ξεγελάστηκε (ἀπό βλακεία,παρτακισμό,βόλεμα) ἤ ἐκείνους πού μάχονται ἐνσυνειδήτως σέ ἕναν ἀγῶνα σκληρό καί ἐπίπονο γιά τό κοινό καλόν καί τῆς Πατρίδος τίς ἀξίες,χωρίς κανένα ἀπολύτως ἀντάλλαγμα ; Θαρρῶ πώς οἱ παντοτινοί ἀγωνιστές τῶν ἰδεῶν καί ἰδεωδῶν ἀνήκουν στήν κατηγορία τῶν ἠρώων καί αὐτοί τό μόνον πού τούς ἀξίζει καί τούς πρέπει εἶναι ὁ σεβασμός καί ἡ τιμή ! 
Γιά τούς ἄλλους οὔτε καί ὁ οἶκτος σημαίνει κάτι...

Ἑλλάς Αἰώνιον

Στά ἔχουν εἰπεῖ λοβοτομημένε μου,χιλιάδες χρόνια πρίν, οἱ πρόγονοί σου, ἀλλά ἐσύ στόν ὕπνον τοῦ βλακός...

 Ὁ Ἀριστοτέλης,ἡ ὀλιγαρχία καί τό πέρασμα στήν τυραννία

 

φωτό

 Το πέρασμα της θεσμικής υπόστασης του πολιτεύματος από το νόμο στους ανθρώπους δεν είναι παρά η ανατροπή της ολιγαρχίας και η μετάβαση στην τυραννία...
...Η κατάλυση του νόμου στο όνομα της λαϊκής κυριαρχίας δεν είναι τίποτε άλλο από την εμφάνιση του δημαγωγού που θα στρέψει τις αποφάσεις προς την κατεύθυνση των συμφερόντων του...
...Δεν υπάρχει πιο ασφαλής τυραννία από εκείνη που διασφαλίζει συγκεκριμένα συμφέροντα με τη λαϊκή συγκατάθεση...
...Το ζήτημα αφορά τη μετατροπή του λαού σε μάζα που πλάθεται σύμφωνα με τις επιδιώξεις των ανθρώπων που τη χειραγωγούν...
(Ὁ Ἀριστοτέλης) δεν έχει σε καμία εκτίμηση την αθηναϊκή δημοκρατία, όπως τη βλέπει να λειτουργεί, αφού είναι προφανές ότι τη φωτογραφίζει στην τελευταία δημοκρατική εκδοχή με την κατάλυση του νόμου, τα ψηφίσματα και τους δημαγωγούς...

Διαβᾶστε ὁλόκληρον τό θέμα ἐδῶ  

Ἡ Ἁγία Ῥωσσία !

Στίς 5 Ἀπριλίου τοῦ 1240 μ.Χ.,οἱ Ῥῶσσοι (Ῥώς,τότε)ἔδωσαν μία μάχη κυριολεκτικῶς γιά τήν ἴδια τους τήν ὕπαρξιν καί τίς παραδόσεις τοῦ λαοῦ τους. Μία μάχη πού ἐπεί δή πραγματοποιήθηκε ἐπάνω στήν παγωμένη λίμνη Πεϊπούς,ἔμεινε στήν ἱστορίαν ὡς " ἡ Μάχη τῶν Πάγων". Μία μάχη τῆς ὁρθοδόξου ἀνατολικῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στήν καθολική Δύση. Ἡ σημαντικότητά της εἶναι τεραστία ἐάν ἀναλογιστεῖ κανείς πώς σχεδόν 40 χρόνια πρίν ἡ Βασιλεύουσα,ὁ Λύχνος τῆς Ὀρθοδοξίας,ἡ Κωνσταντινούπολις,εἶχε πέσει στά χέρια τῶν καθολικῶν Λατίνων τῆς Δ΄Σταυροφορίας, μέ ὅ,τι τελικῶς ἐσήμανε αὐτό γιά τό μέλλον τῆς Πόλης...

Οἱ Ῥῶσσοι,μετά τήν καθιέρωσιν τοῦ νέου ἡμερολογίου,τιμοῦν τήν ἡμέρα αὐτήν τῆς μεγαλειώδους ἐπικρατήσεώς τους,κατά τήν 18η Ἀπριλίου, ὡς τήν Ἡμέρα τῆς Στρατιωτικῆς Δόξης τῆς Ῥωσσίας. 

(Ἑλλάς Αἰώνιον)

Τό ἱστορικόν : 

Η μάχη αυτή ήταν μια νίκη των ορθόδοξων απέναντι στις σταυροφορίες του βορά των καθολικών, έγινε στις 5/4/1242 μχ στην λίμνη Τσουντ κοντά στα σημερινά σύνορα Ρωσίας – Εσθονίας.

 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : οι Ρώσοι αποσύρθηκαν στην παγωμένη λίμνη Peipus για να αντιμετωπίσουν εκεί το τάγμα, ποντάροντας στον πάγο. Οι ιππότες από την άλλη, με πανοπλίες μέχρι και στα άλογά τους, παραήταν ανυπόμονοι να σφάξουν τον εχθρό και δεν συνειδητοποίησαν ότι ο πάγος δεν θα κρατούσε το υπέρογκο βάρος τους. Έτσι κι έγινε, με τους ιππότες και τα άλογά τους να κολλάνε στον πάγο ή να βυθίζονται στη λίμνη, δίνοντας τη δυνατότητα στο ρωσικό πεζικό να τους εξοντώσει εύκολα. Όσοι Τεύτονες Ιππότες επιβίωσαν, τράπηκαν σε φυγή...

    Οι Τεύτονες Ιππότες στόχευαν στην επέκταση της κυριαρχίας τους στην ανατολική Ευρώπη. Οι Τεύτονες επιτέθηκαν και αντιμετωπίστηκαν από τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Νιέφσκι που διοικούσε χωρικούς, ο πρίγκιπας τους οδήγησε στην λίμνη Πέιπους που το στρώμα του πάγου είχε λεπτύνει και δεν μπορούσε να κρατήσει το βαρύ οπλισμό των ιπποτών, έτσι βρήκαν τραγικό θάνατο στο παγωμένα νερά της λίμνης.

 

Οι Τεύτονες Ιππότες επιτέθηκαν στην γειτονική δημοκρατία του Νόβγκοροντ και κατέλαβαν το Πσκοφ, το Ισμπόεσκ και το Κοπόριε το φθινόπωρο του 1240 μχ, οι κάτοικοι εγκατέστησαν τον εικοσάχρονο πρίγκιπα Αλέξανδρο Γιαροσλάβιτς, ο Γιαροσλάβιτς το 1241  κατέλαβε το Πσκοφ και το Κοπόριε από τους Ιππότες. Όλα αυτά έγιναν εν μέσω θηριωδιών και των δύο αντιμαχομένων πχ  οι Ιππότες έριξαν παιδιά στην πυρά και ο Αλέξανδρος απαγχόνισε ιππότες, Εσθονούς και Βότους (συμμαχικός των Ιπποτών λαός της περιοχής).
Την άνοιξη του 1242 μχ νίκησαν μια μικρή δύναμη του Νόβγκοροντ νότια του φρουρίου Ντόρπατ (Τάρτου) και μετά από αυτή την επιτυχία τους διοικούμενοι από τον πρίγκιπα Ερμάνο που ήταν και επίσκοπος στο Ντόρπατ με Εσθόνους Ουγκάουνι στις 5/4/1242 συνάντησαν τις δυνάμεις του Αλεξάνδρου στο πέρασμα που συνδέει το βόρειο και το νότιο τμήμα της λίμνης Τσουντ, ο Αλέξανδρος σκόπευε να πολεμήσει σε επιλεγμένη από τον ίδιο τοποθεσία  και  υποχώρησε εσπευσμένα με στόχο να παρασύρει προς την παγωμένη λίμνη τους σταυροφόρους που πίστεψαν στην εύκολη νίκη.

Οι σταυροφόροι αριθμούσαν 1.000 με 2.500 πολεμιστές κυρίως Γερμανούς, Δανούς, Σουηδούς και Εσθόνων μαζί με Τεύτονες Ιππότες, οι Ρώσοι έφταναν τους 5.000 άνδρες που αποτελούντο από τις δυνάμεις του Αλέξανδρου και του αδελφού του Ανδρέα (ντουζίνα) 1.000 άνδρες, τον στρατό του Νόβγκορον.

 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Αλέξανδρος Γιαροσλάβιτς «Νιέφσκι» (1220 – 1263 μ.Χ.) είναι μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της μεσαιωνικής Ρωσίας και άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας. 

Το σχέδιο που κατέστρωσε ο Νιέφσκι προέβλεπε ότι το πεζικό θα αντιστεκόταν στην πρώτη επίθεση, οι Μογγόλοι τοξότες θα παρέμεναν καλυμένοι στην αριστερή πλευρά και το ιππικό στα μετόπισθεν, τα ρωσικά χρονικά μας αποκαλύπτουν ότι ύστερα από ώρες μάχης σώμα προς σώμα ο Αλέξανδρος διέταξε την αριστερά πτέρυγα τοξοτών να ριχτούν στην μάχη, οι ιππείς εξαντλημένοι από την μάχη και από την ολισθηρότητα της παγωμένης λίμνης, χτυπήθηκαν από τα φονικά βέλη των Μογγόλων και ατάκτως υποχώρησαν στην μέση του πάγου, την στιγμή εκείνη εμφανίστηκε το ξεκούραστο ρωσικό ιππικό και οι Εσθονοί ετράπησαν σε φυγή, όταν οι Ιππότες προσπάθησαν να φτάσουν στο μακρινό σημείο της λίμνης ο λεπτός πάγος κατέρρευσε από το βάρος του οπλισμού τους και πνίγηκαν, γλύτωσε μόνο ο μέγας μάγιστος με λίγους ιππότες και έφτασαν στο Ντόμπατ, οι απώλειες τους  ήταν 400 στρατιώτες και 20 μέλη του τάγματος.  

Η ήττα αυτή ήταν η σημαντικότερη των χριστιανικών ιπποτικών ταγμάτων και σηματοδότησε το τέλος των στρατιωτικών εκστρατειών  εναντίον του ορθοδόξου κράτους του Νόβγκοροντ, μετά την τευτονική κατάκτηση της Εσθονίας.

φωτό

(πηγή τοῦ ἱστορικοῦ τῆς μάχης,ἐδῶ )

Βλαντιμίρ Ποῦτιν : Ἀληθῶς Ἀνέστη !

Θλιβερή η αντίθεση με τους δικούς μας άθεους στην πολιτική ηγεσία.Ο Β.Πούτιν έδειξε για άλλη μια φορά πόσο σημαντική είναι η Ορθοδοξία.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν συνεχάρη τους Ορθοδόξους Χριστιανούς και όλους τους Ρώσους για το Πάσχα, σημειώνοντας ότι η γιορτή του Πάσχα συμβάλλει στην ισχυροποίηση στην κοινωνία των αιώνιων πνευματικών αξίων και των ιδανικών, σύμφωνα με την υπηρεσία Τύπου του Κρεμλίνου.

Όπως θα παρακολουθήσετε και στο βίντεο ο ρώσος πρόεδρος, μαζί με τον πρωθυπουργό της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ παρευρέθησαν στη λειτουργία του Πάσχα στον καθεδρικό ναό του Χριστού Σωτήρος. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν  ακούγεται να αντεύχεται στο «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη».

pentapostagma

Καί τοῦ χρόνου σέ μία ἐλεύθερη Πατρίδα !

Καλή Ἀνάστασιν καί Καλή Λαμπρή εἰς ὅλους τούς Συνέλληνες ! ! !  

φωτό

φωτό

φωτό

φωτό

Ἑλλάς Αἰώνιον

Πάσχα στά πέλαγα

Τὸ πλοῖο ὁλοσκότεινο ἔσχιζε τὰ νερὰ ζητῶντας ἀνυπόμονα τὸ λιμάνι του. Δὲν εἶχε ἄλλο φῶς παρὰ τὰ δύο χρωματιστὰ φανάρια ζέρβόδεξα τῆς γέφυρας· ἕνα ἄλλο φανάρι ἄσπρο ἀκτινοβόλο ψηλὰ στὸ πλωριὸ κατάρτι καὶ ἄλλο ἓνα μικρὸ πίσω στὴν πρύμνη του. Τίποτε ἄλλο. 

 Οἱ ἐπιβάτες όλοι ξαπλωμένοι στὶς καμπίνες των, ἄλλοι παραδομένοι στὸν ὓπνο καὶ ἄλλοι στοὺς συλλογισμούς. Οἱ ναῦτες καὶ θερμαστές, ὃσοι δὲν εἶχαν ὑπηρεσία, ἐκοιμῶντο βαριὰ στὰ κρεβάτια των. Ὁ καπετάνιος μὲ τὸν τιμονιέρη ὀρθοὶ στὴ γέφυρα, μαῦροι ἴσκοι, σχεδὸν ἀνάεροι, ἔλεγες ὅτι ἦσαν πνεύματα καλόγνωμα, ποὺ ἐκυβερνοῦσαν στὸ χάος τὴν τύχη τοῦ τυφλοῦ σκάφους καὶ τῶν κοιμισμένων ἀνθρώπων. 

Ἒξαφνα ἡ καμπάνα τῆς γέφυρας ἐσήμανε μεσάνυκτα. Μεσάνυκτα ἐσήμανε καὶ ἡ καμπάνα τῆς πλώρης. Τὸ καμπανοκτύπημα γοργό, χαρούμενο ἐπέμενε νὰ ρίχνῃ τόνους μεταλλικοὺς περίγυρα, κάτω στὴ σκοτεινὴ θάλασσα καὶ ψηλὰ στὸν ἀστροφώτιστο οὐρανὸ καὶ νὰ κράζῃ ὅλους στὸ κατάστρωμα. Καὶ μὲ μιᾶς τὸ σκοτεινὸ πλοῖο ἐπλημμύρισε ἀπὸ φῶς, θόρυβο, ζωή. Ἄφησε τὸ πλήρωμα τὰ κρεβάτια του καὶ οἱ ἐπιβάτες τὶς καμπίνες των.

 Εμπρὸς, στὴν πλώρη καὶ στὴν πρύμνη πίσω ἀνυπόμονα ἔφευγαν ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ναύκληρου τὰ πυροτεχνήματα, ἔφθαναν, λές, τ’ ἀστέρια καὶ ἔπειτα ἔσβηναν στὴν ἄβυσσο.Τὰ ξάρτια, τὰ σχοινιά, οἱ κουπαστὲς ἔλαμπαν, σὰν ἐπιτάφιοι ἀπὸ τὰ κεριά. Καὶ δὲν ἦταν ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὸ καράβι παρὰ ἕνα μεγάλο πολυκάνδηλο, ποὺ ἔφευγε ἐπάνω στὰ νερὰ σὰν πυροτέχνημα. 

Ἡ γέφυρα στρωμένη μὲ μιὰ μεγάλη σημαία ἒμοιαζε Ἅγια Τράπεζα. Ἕνα κανίστρι μὲ κόκκινα αὐγὰ καὶ ἕνα μὲ λαμπροκούλουρα ἦσαν ἐπάνω. ῾Ο πλοίαρχος σοβαρὸς μὲ ἕνα κερὶ ἀναμμένο στὸ χέρι ἄρχισε νὰ ψάλλῃ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Τὸ πλήρωμα καὶ οἱ ἐπιβάτες γῦρο του ξεσκούφωτοι καὶ μὲ τὰ κεριὰ στὰ χέρια ἐξανάλεγαν τὸ τροπάρι ρυθμικὰ καὶ μὲ κατάνυξι. 

 - Χρόνια πολλά, κύριοι!... 

Χρόνια πολλά, παιδιά μου!... εὐχήθηκε, ἅμα ἐτελείωσε τὸν ψαλμό, γυρίζοντας πρῶτα στοὺς ἐπιβάτες καὶ ἔπειτα στὸ πλήρωμα ὁ πλοίαρχος. 

—Χρόνια πολλά καπετάνιε, χρόνια πολλά!... Ἀπάντησαν ἐκεῖνοι ὁμόφωνα.

 —Καὶ τοῦ χρόνου στὰ σπίτια σας, κύριοι! Καὶ τοῦ χρόνου στὰ σπίτια μας, παιδιά, ξαναεῖπε ὁ πλοίαρχος, ἐνῷ ἕνα μαργαριτάρι ἐφάνηκε στὴν ἄκρη τῶν ματιῶν του. 

 —Καὶ τοῦ χρόνου στὰ σπίτια μας, καπετάνιε. 

Εὐχὲς καὶ χαρὲς

Ἒπειτα ἐπέρασε ἕνας ἕνας, πρῶτα οἱ ἐπιβάτες, ἔπειτα τὸ πλήρωμα, ἐπῆραν ἀπὸ τὸ χέρι του τὸ κόκκινο αὐγὸ καὶ τὸ λαμπροκούλουρο καὶ ἄρχισαν πάλι οἱ εὐχὲς καὶ τὰ φιλήματα. 

—Χριστὸς Ἀνέστη! 

 —Ἀληθινὸς ὁ Κύριος! 

—Καὶ τοῦ χρόνου σπίτια μας! 

Οἱ ἐπιβάτες ἐτράβηξαν στὶς θέσεις των νὰ φᾶνε τὴ μαγερίτσα. Οἱ ναῦτες ζευγαρωτὰ στοὺς διαδρόμους ἐτσούγκριζαν τ’ αὐγά των, ἐγελοῦσαν, ἐσπρώχνονταν μεταξύ των, ἔτρωγαν λαίμαργα, ἐκαλοχρονίζονταν σοβαρὰ καὶ κοροϊδευτικά. 

῎Επαυσε τὸ καμπανοκτύπημα· ἓνα ἓνα ἔσβησαν τὰ κεριά. Τὸ καράβι ἐβυθίσθηκε πάλι στὴν ἡσυχία του. ῾Ο καπετάνιος καὶ ὁ τιμονιέρης καταμόναχοι ἐπάνω στὴ γέφυρα, πνεύματα θαρρεῖς ἀνάερα, ἐξακολουθοῦσαν τὴ δουλειά των σιωπηλοὶ καὶ ἄγρυπνοι. 

 —Γραμμή! 

—Γραμμή! 

Καὶ τὸ πλοῖο ὁλοσκότεινο πάλι ἐξακολούθησε νὰ σχίζῃ τὰ νερὰ ζητῶντας ἀνυπόμονα τὸ λιμάνι του. 

 Ἀνδρέας Καρκαβίτσας

Ἀπό τό ἀναγνωστικό τῆς Ε΄ Δημοτικοῦ,1966 

οἱ φωτό καί τό κείμενον,ἀπό ἐδῶ (www.kapodistrias.info)

Carl Schmitt : Κράτος,Μεγάλος χῶρος,Νόμος

Ιταλική έκδοση Adelphi.
Επιμέλεια του Giovanni Gurisatti.
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου.

 

Πολύ καιρό πριν  να επινοηθεί ο απλοϊκός όρος 'παγκοσμιοποίηση', ο Carl Schmitt προέβλεψε, με προφητική διαύγεια, πως η οικουμενικότητα της άγγλο-αμερικανικής ηγεμονίας επρόκειτο να διαγράψει κάθε χωρική διαφοροποίηση και ποικιλία, εντός ενός 'ενιαίου κόσμου' πλήρως διαχειριζόμενου από την τεχνική και από τις διεθνικές οικονομικές στρατηγικές και υποκείμενο σε ένα είδος 'διεθνούς αστυνόμευσης'. Ένας κόσμος χωρικά ουδέτερος, χωρίς διαχωριστικά και αντιθέσεις και επομένως χωρίς πολιτική. Για τον  Schmitt αυτό θα ήταν όχι ο καλύτερος, άλλα ο χειρότερος των δυνατών κόσμων, ξεριζωμένος από τα γήινα θεμέλια του. 

Αντιθέτως, ο Schmitt πιστός στη δίκαιη Tellus Mater ('μητέρα της γης'), ακολουθεί την ιδέα ότι δεν μπορεί να υπάρχει παγκόσμια Ordnung (τάξη) χωρίς Ortung (εντοπισμό), δηλαδή χωρίς μία επαρκώς διαφοροποιημένη υποδιαίρεση του χερσαίου χώρου. Μία υποδιαίρεση που υπερβαίνει όμως τον εδαφικό περιορισμό των παλαιών κλειστών εθνικών κρατών, για να φθάσει στην «αρχή των μεγάλων χώρων». Τη μόνη αρχή σε θέση να δημιουργήσει  ένα νέο Ius gentium  στου οποίου το ιδανικό κέντρο  θα έπρεπε  να τεθεί η αρχαία γη της Ευρώπης, το αυθεντικό Κατέχον ενάντια στον 'Αντίχριστο' της πλανητικής ομοιομορφίας στο όνομα του ενός ‘άρχοντα του κόσμου’ (δηλ.των ΗΠΑ). 

 

Είναι βέβαιο ότι η προοπτική του Schmitt, ήδη σκιαγραφημένη πριν ογδόντα χρόνια, τώρα φαίνεται πιο επίκαιρη παρά ποτέ και η σκέψη του επιβεβαιώνεται ως απαραίτητη για την ανάγνωση της εποχής μας. Το μαρτυρά εύγλωττα αυτή η ευρεία συλλογή από δοκίμια, τα οποία, γραμμένα σε διάστημα πενήντα ετών -από την ‘Έννοια  του  πολιτικού’ (1927) μέχρι την ‘Παγκόσμια νομική επανάσταση’ (1978)- αποτελούν μία πραγματική συνάθροιση του προβληματισμού του σχετικά με την πολιτική και το διεθνές δίκαιο.

 

  O Carl Schmitt εναντίον της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ

Άρθρο του Simone Paliaga
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Στη συλλογή δοκιμίων του μεγάλου φιλοσόφου προβλέπεται ένας ολοκληρωτικός πόλεμος,  στον οποίο  οι  ‘κυρίαρχοι του κόσμου’, για να εξαλείψουν τους πιθανούς αντιπάλους τους, τους κάνουν να φαίνονται ως εγκληματίες.

Η περιθωριοποίηση των άλλων κυβερνήσεων βρίσκεται στα χέρια των ΗΠΑ, οι οποίες διεκδικούν το δικαίωμα να υποκινούν τους λαούς ενάντια στις ίδιες τις κυβερνήσεις τους, αλλάζοντας τη μορφή του πολέμου που κυριαρχούσε μέχρι τώρα (δηλ. μεταξύ κρατών) σε εμφύλιο πόλεμο. Ο αμερικανικού τύπου παγκόσμιος περιθωριοποιητικός πόλεμος μετατρέπεται έτσι σε παγκόσμιο εμφύλιο πόλεμο. Δείχνει λοιπόν ως η περιγραφή όσων συμβαίνουν ή συνέβησαν στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική τα τελευταία χρόνια, ενώ αυτή η ανάλυση υπάρχει σε μία μελέτη πάνω στο μετασχηματισμό του διεθνούς δικαίου που ανάγεται στο 1943. 

 

Στο κέντρο του προβληματισμού του Carl Schmitt, που από το 1941 συνεχίζει μέχρι το 1978, υπάρχει η προσπάθεια να μελετηθεί η πολιτική αναδιοργάνωση  του κόσμου για να αποφευχθεί η εμπλοκή του σε ένα λανθάνων αλλά καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο. «Η ιδέα του μεγάλου χώρου», γράφει ο Günter Maschke, ο καλύτερος μελετητής του Schmitt στον κόσμο, «πρέπει να εμποδίσει την καθολική παγκοσμιότητα που καταστρέφει την σχέση μεταξύ της τάξης και του εντοπισμού, ενώ ο νόμος πρέπει να κάνει να αποτύχει το σχέδιο της ενοποίησης του κόσμου. Διότι τόσο η καθολικότητα όσο και ο κόσμος ενοποιημένος από την παγκοσμιοποίηση, προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός μόνο Κυρίαρχου και την προώθηση μιας συνεχούς κατάστασης αστάθειας».

Με άλλα λόγια, εγκαθιδρύουν ένα σύστημα το οποίο εύκολα μεταμορφώνεται σε μία ιμπεριαλιστική πραγματικότητα. Πράγματι, σε έναν ενοποιημένο κόσμο επικρατεί η ιμπεριαλιστική πραγματικότητα μιας οικονομίας που αξιώνει την παγκόσμια αγορά, εξηγεί ο Schmitt, «στην οποία αντιστοιχεί ένας παγκόσμιος, απεριόριστος παρεμβατισμός. Τα συμφέροντα του παγκόσμιου καπιταλισμού ωθούν αναγκαστικά προς μία πολιτική πανταχού παρούσα, η οποία διεκδικεί το δικαίωμα να χορηγεί ή να αρνείται τη συναίνεση της Ουάσινγκτον σε κάθε μεταβολή της κατάστασης. Έτσι ο παραδοσιακός διαχωρισμός μεταξύ της πολιτικής και των επιχειρηματικών συμφερόντων έγινε ψεύτικος, διότι μακροχρόνια δεν μπορούν να υπάρχουν επιχειρηματικά συμφέροντα σε παγκόσμιο επίπεδο χωρίς μία πολιτική σε παγκόσμιο επίπεδο.». Πιστεύετε ότι αυτές οι γραμμές απέχουν πολύ από την περιγραφή του χάους των τελευταίων ετών;

Ο κυρίαρχος αυτού του κόσμου και οι έμπιστοι σύμμαχοι του έχουν «την απαίτηση να εξαλείψουν τον πολιτικό τους αντίπαλο», προειδοποιεί ο Schmitt, «στιγματίζοντάς τον ως εγκληματία, ο οποίος δρα ενάντια σε ολόκληρο τον κόσμο και ως το μεγαλύτερο εμπόδιο για την παγκόσμια ειρήνη». Έτσι δεν συνέβη με τον Saddam Hussein, με τον Gheddafi και σήμερα με τον  Assad στην Συρία; Τότε «ο πόλεμος μεταμορφώνεται σε μία τιμωρητέα και εκδικητική δράση που περιθωριοποιεί τον αντίπαλο ως εγκληματία. Η κυβέρνηση της Ουάσιγκτον θέλει να δυσφημήσει τον εχθρό και να οδηγήσει την ανθρωπότητα  προς ένα είδος πολέμου νομικά νέου: έναν ολικό πόλεμο πλανητικών διαστάσεων». Αυτό συμβαίνει γιατί «η κυβέρνηση των ΗΠΑ ορθώνεται ως κριτής της οικούμενης, παίρνοντας το δικαίωμα να ανακατεύεται στις υποθέσεις όλων των λαών και όλων των χώρων». Το αποτέλεσμα αυτού του μετασχηματισμού του δικαίου είναι ένα είδος ‘παν-παρεμβατισμού’, που δεν δρα μόνον στρατιωτικά γιατί δεν στοχεύει τόσο στην προσάρτηση όσο στον έλεγχο.

 

το μνήμα του Carl Schmitt

Όποιος προωθεί την ενότητα του κόσμου, όπως αναφέρει ο τίτλος ενός εκ των δοκιμίων που περιλαμβάνονται στην συλλογή, ξεχνά ότι «η γη είναι ακόμη μεγάλη για να περιέχει μία ποικιλία μεγάλων χώρων, στους οποίους άνθρωποι που αγαπούν την ελευθερία γνωρίζουν να υπερασπίζονται την ουσία τους και τις ιστορικές, οικονομικές και πνευματικές ιδιαιτερότητες τους». Για να επαναπροταθεί ένα παρόμοιο σενάριο, στον πλανητικό ιμπεριαλισμό χρειάζεται να αντιταχθεί ένα πλήθος μεγάλων χώρων, συγκεκριμένων και πλούσιων σε νόημα. Ο δικός τους αγώνας, θα είναι ένας αγώνας γύρω από το ζήτημα του κατά πόσον στο μέλλον, θα πρέπει να υπάρξει μία συνύπαρξη μεταξύ διαφορετικών αυτόνομων μορφών ή απλώς αποκεντρωμένων υποκαταστημάτων περιφερειακού τύπου, εγκαθιδρυμένων με την παραχώρηση του μοναδικού κυριάρχου του κόσμου.

 

Από εδώ και από τους στοχασμούς του μεγάλου ευρωπαίου νομικού, περνούν οι προκλήσεις στις οποίες θα πρέπει να απαντήσουν οι άρχουσες  τάξεις  εάν, πέραν από την ξύλινη γλώσσα, επιθυμούν πράγματι την ελευθερία και την ειρήνη, θυμίζοντας σε αυτές μία ρήση του Pierre Joseph Proudhon, που αγαπούσε ο Carl Schmitt: «όποιος μιλάει για 'ανθρωπότητα' το κάνει για να σας εξαπατήσει».

ἀπό : Θεόδοτος

12 Ἀπριλίου 1204. Ἡ τετάρτη Σταυροφορία

 

Μία  σταυροφορία (ἡ τετάρτη) ποὺ λοξοδρόμησε. Ὁ Πάπας Ἰνοκέντιος  Γ΄(ὁ ἐμπνευστής), ὁ Βονιφάτιος ὁ Μομφερατικὸς (ὁ  ἀρχηγός) καὶ ὁ γηραιὸς (ἀκόμη καὶ μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα) δόγης τῆς Βενετίας, Ἐῤῥίκος Δάνδολος, μὲ καταχθόνια σχέδια, ἑνώνουν τὶς δυνάμεις τους, ἐκμεταλλεύονται τὴν ἀκυβερνησία ποὺ ὑπάρχει καὶ καταλαμβάνουν, χωρὶς ἀντίσταση, τὴν βασιλεύουσα. Ἡ αἴγλη της ἦταν ἀκόμη μεγάλη, ἀλλὰ οἱ Σταυροφόροι ἀντίκρυσαν τὸ φάντασμα τῆς πόλεως ποὺ ὀνειρεύοντο, μετατρέποντάς το σὲ κρανίου τόπο.

Ἡ Κωνσταντινούπολις οὐδέποτε μπόρεσε νὰ συνέλθῃ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κτύπημα, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν ἀνάκτησή της, τὴν 21η Ἰουλίου 1261, ἀπὸ τὸν Στρατηγόπουλο.
Ἔτσι, λαβωμένη, παρεδόθη μετὰ ἀπὸ δύο αἰῶνες, στὶς ὀρδὲς τῶν Ὀθωμανῶν.


Ρ.Α.
ἀπό ἐδῶ

Γελώντας μὲ τὸν Ποῦτιν

Οἱ ὀλιγάρχες γελοῦσαν μὲ τὸν Ποῦτιν ὅταν ὑπεσχέθη νὰ διπλασιάσῃ τὸ ῥωσσικὸ Α.Ε.Π. τὸ 2003….

Δὲν τὸ ἐδιπλασίασε ὅμως μόνον!
Τὸ 1999 τὸ ῥωσσικὸ Α.Ε.Π. ἦταν μόλις 195 δισεκατομμύρια $ (περίπου ὅσο τῆς Ἑλλάδος σήμερα, μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια κρίσεως!!!). 
 
Τὸ κατὰ κεφαλὴν ἐτήσιο εἰσόδημα ἦταν 1.320 $.

Ὁ Πληθωρισμὸς ἦταν 36.5%.

Τὸ 2013 τὸ ῥωσσικὸ Α.Ε.Π. ἔφθασε 2.113.000.000.000 τρισεκατομμύρια $ (Δύο τρισεκατομμύρια καὶ 113 δισεκατομμύρια $!!!)
Τὸ κατὰ κεφαλὴν ἐτήσιο εἰσόδημα ἔφθασε στὰ 14.800 $!!!
Ὁ Πληθωρισμὸς ἦταν στὸ 6,5%. 

Oligarchs Laughed at Putin When He Promised to Double the Russian GDP in 2003

Παπανικολάου Σωτήρης
ἀπό ἐδῶ

Τέρμα στόν μῦθο του «ἰουδαιο-χριστιανισμοῦ»!

 

Ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» είναι ένα κατασκεύασμα που εξυπηρετεί πολιτικές ατζέντες. Δεν έχει καμία θεολογική και ιστορική βάση. Στις ΗΠΑ, όπου είναι ευρύτερα διαδεδομένος και εν γένει «αποδεκτός» ο όρος, γίνεται συχνά επίκλησή του όταν πρέπει να νομιμοποιηθεί ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» από την υπερατλαντική «υπερδύναμη» ή όταν ανακύπτουν θέματα «ηθικής» στην δημόσια σφαίρα. Συχνά ο όρος ταυτίζεται με τον «συντηρητισμό», ακόμα και με την «παλιά», «χρυσή» εποχή του καπιταλισμού (!) στις ΗΠΑ, ως αντίθεση στην μετα-χριστιανική επί Ομπάμα λίμπεραλ Αμερική.

 

Στην Ευρώπη από την άλλη, παρατηρείται τελευταίως δυτικά πατριωτικά και αντι-ισλαμιστικά κινήματα και κόμματα να αποθεώνουν το κράτος του Ισραήλ και να έχουν ενσωματώσει στον λόγο τους φιλο-ισραηλινές (ή φιλο-σιωνιστικές) θέσεις με την δικαιολογία του «κοινού μετώπου» κατά του τζιχαντισμού και της ισλαμοποίησης. Την ίδια ώρα βέβαια, οι επίσημοι φορείς των εβραϊκών κοινοτήτων στις χώρες τους, όχι μόνο δεν… συγκινούνται, αλλά τείνουν χέρι συμμαχίας προς τους μουσουλμάνους ομόλογούς τους για τον «κοινό μέτωπο» κατά του «ρατσισμού» και της «ισλαμοφοβίας»…

 

Στον αχανή χώρο του διαδικτύου (και στο ελληνόφωνο κομμάτι του) είναι σύνηθες ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» να εκτοξεύεται με ευκολία ως δηλητηριώδες «τσιτάτο» από άτομα που γνωρίζουν ελάχιστα ή τίποτα περί πίστεως. Ο ΚΟ είχε παρουσιάσει παλαιότερα δύο αναλυτικότατα άρθρα για τον "μύθο της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης»" (Μέρος 1^ο και Μέρος 2^ο). Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για το θέμα, ας σπεύσει να διαβάσει. Ο όρος είναι εξαιρετικά προσβλητικός για τους Χριστιανούς και όμως αναπαράγεται συνεχώς ως «μομφή» εναντίον του Χριστιανισμού από αδαείς που θεωρούν τους εαυτούς τους «γνώστες». Στην παγκόσμια ιστορία, είναι αμέτρητες οι μορφές του -  υπό ευρεία έννοια – χριστιανικού κόσμου (κληρικοί, ομολογητές, πολιτικοί, στρατιωτικοί, συγγραφείς, καλλιτέχνες κλπ), που έχουν σταθεί σκληρά επικριτικοί στον Ιουδαϊσμό και στην εν γένει εβραϊκή επιρροή σε πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο στις χώρες τους και στον ευρωπαϊκό ή δυτικό, γενικότερα, πολιτισμό. Μερικές τέτοιες μορφές και η σκέψη τους έχουν παρουσιαστεί από τον ΚΟ. Είναι περίεργο με πόση αφέλεια (;) υιοθετούν κάποιοι έναν τόσο αδόκιμο όρο όπως είναι ο «ιουδαιο-χριστιανισμός», την στιγμή που είναι μόνιμη η κατηγορία ότι ο Χριστιανισμός «γέννησε» τον αντισημιτισμό, αν και αυτό ιστορικά δεν ισχύει. Δεν θα μας φτάσει ο καιρός να θυμηθούμε τόσους και τόσους ανθρώπους που ήταν ενσυνείδητα χριστιανοί ή προέρχονταν από ένα βαθύ χριστιανικό περιβάλλον (πέρα από θεολογικά - δογματικά κριτήρια) σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, οι οποίοι κατηγορήθηκαν ως “αντισημίτες” (θυμηθείτε τον Κοσμά τον Αιτωλό) και μέχρι σήμερα λογίζονται ως τέτοιοι (χαρακτηριστική περίπτωση ο Κορνήλιος Κοντρεάνου στην Ρουμανία). Να ήταν ταυτόχρονα και «ιουδαιο-χριστιανοί»;

 

Είναι προκλητικό και ίσως ύποπτο, εάν δεν οφείλεται στην βαθιά αμάθεια, να επιμένει κάποιος μετά από όλα αυτά, στον μύθο του «ιουδαιο-χριστιανισμού». Από τις βλάσφημες και λυσσαλέες επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού (και όχι την απλή άρνηση της χριστιανικής πίστης – δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει ή να μην πιστεύει τίποτα), η μόνη που ωφελείται είναι η Νέα Τάξη. Στην Ελλάδα μόνον οι ενσυνείδητα ανιστόρητοι ή οι διασπαστές της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού ή οι εθνομηδενιστές, αμφισβητούν την συμβολή της Ορθοδοξίας στην διατήρηση του Ελληνισμού και σε όλους τους αγώνες του έθνους. Πολλοί κρίνουν την Εκκλησία βλέποντας το σήμερα. Η εκκοσμίκευση, η αλλοίωση του εθνικού – θρησκευτικού φρονήματος του λαού μας, η αποσάθρωση των αξιών, η επέλαση της αριστερής ιδεοληψίας σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, η ενοχοποίηση του πατριωτισμού (πολλώ μάλλον του εθνικισμού) μπόρεσαν να βρουν χώρο και και να επηρεάσουν και τον κόσμο της Εκκλησίας. Αλλά, ιστορικά και θεολογικά δεν γεννήθηκε, ούτε υπήρξε ποτέ κάποιος «ιουδαιο-χριστιανισμός».

 

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού όμως, στην Αμερική, η καλλιεργημένη μαζική κουλτούρα των τελευταίων δεκαετιών, η «συνεισφορά» του εβραϊκού στοιχείου στον «επηρεασμό της δημόσιας συζήτησης» και τα γεωπολιτικά παιχνίδια, ευνόησαν την υποστήριξη τέτοιων μυθευμάτων. «Συντηρητικοί», Neocons, Χριστιανοί Σιωνιστές (φονταμενταλιστές ευαγγελικοί) και όσοι εντάσσονται στην άλλοτε κραταιά «Χριστιανική Δεξιά», θεωρούν τους εαυτούς τους υπερασπιστές των «Ιουδαιο-Χριστιανικών αξιών». Στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τα σιωνιστικά οράματα.       

 

Ήδη το 1845, ο πρωτο-σιωνιστής «αφομοιωμένος» Εβραίος και βαφτισμένος χριστιανός, μετέπειτα πρωθυπουργός της Αγγλίας (το 1866 και την εξαετία 1874-80), Benjamin Disraeli, στο βιβλίο του “Sybil” αρχίζει και μιλάει για «Εβραιο-Χριστιανισμό» και να διακηρύττει ότι μια «ιουδαιο-χριστιανική» εκκλησία θα «αναζωογονούσε» την πνευματικότητα της Αγγλίας, ενώ ο ίδιος οραματιζόταν μία «ανακαινισμένη Σιών». Ο ίδιος, σε όλη την πορεία του, θεωρούσε τον εαυτό του «Ιουδαιο-χριστιανό», αν και πίστευε ότι οι Εβραίοι αποτελούσαν την εκλεκτή τάξη του Θεού.

Αν και ο όρος πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, κέρδισε την δημοτικότητα του στη δεκαετία του 1940. Ο Αϊζενχάουερ υπό το πρόσχημα της υπεράσπισης των «δυτικών αξιών» μίλησε για την «ιουδαιο-χριστιανική ιδέα», σύμφωνα με την οποία “όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι” (φράση που περιέχεται στην αμερικάνικη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας). 

Αλλά ο όρος είναι θεολογικά και ιστορικά αδόκιμος.

 

Ιουδαίοι και Χριστιανοί είχαν και εξακολουθούν να έχουν θεολογικά, ιστορικά και πολιτιστικά «θέματα», με τους Ιουδαίους να επικεντρώνονται στους διωγμούς που υπέστησαν οι Εβραίοι από ορισμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες στο παρελθόν. (Αν και ιστορικά, προηγήθηκαν οι διωγμοί της Χριστιανικής Εκκλησίας στο ξεκίνημά της, από τους Ιουδαίους). Οι κύριες χριστιανικές πεποιθήσεις, ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος εν Χριστώ και έγινε ιλασμός των αμαρτιών όλων των ανθρώπων επάνω στον Σταυρό του Γολγοθά, είναι απόλυτη βλασφημία από ιουδαϊκή ή και μουσουλμανική σκοπιά. Να μην αναφέρουμε τις δηλητηριώδεις και εξαιρετικά βλάσφημες ραββινικές επιθέσεις κατά του Χριστού και κατά των Χριστιανών που βρίσκονται στο Ταλμούδ, το οποίο παρεμπιπτόντως, είναι αυτό που «καθοδηγεί τη ζωή και το πνεύμα του εβραϊκού λαού» (ραβίνος Ben Zion Bokser, 1966) και όχι… η Παλαιά Διαθήκη, που δέχεται τόσες επιθέσεις. Οι ραββινικές επιθέσεις εναντίον των χριστιανικών πεποιθήσεων όμως, δεν ήταν μια απάντηση στις χριστιανικές διώξεις, όπως θα νόμιζε κάποιος, δεδομένου ότι παρήχθησαν στην Βαβυλωνία, σε μια κυρίως ζωροαστριστική κοινωνία και ως εκ τούτου οι συγγραφείς του Ταλμούδ ήταν πιθανό να είχαν συναντήσει αιρετικούς Μονοφυσίτες, οι οποίοι ζούσαν στη Βαβυλωνία, και όχι Χριστιανούς.

 

Περαιτέρω, για τους Ιουδαίους, οι Μουσουλμάνοι ποτέ δεν αντιπροσώπευαν ένα θρησκευτικό πρόβλημα, όπως αυτό που αντιπροσώπευε ο Χριστιανισμός, διότι οι θεολογικές και τελετουργικές διαφορές μεταξύ Ιουδαίων και Μουσουλμάνων είναι πολύ λιγότερο σημαντικές. Όπως ο Maimonides (ένας από τους σπουδαιότερους ραβίνους) επεσήμανε τον 13ο αιώνα, οι Εβραίοι μπορούν να προσευχηθούν στον Αλλάχ, επειδή η μουσουλμανική και ιουδαϊκή αντίληψη της θεότητας είναι η ίδια. Οι μουσουλμανικοί διατροφικοί και τελετουργικοί νόμοι και ο αυστηρός διαχωρισμός των φύλων μοιάζουν επίσης με τους αντίστοιχους ιουδαϊκούς. Σε αντίθεση με τους Ορθόδοξους Ιουδαίους, ένας μουσουλμάνος επιτρέπεται να φάει κρέας ζώου που σφάχτηκε με εβραϊκό τελετουργικό (Kosher), αλλά ένας Ορθόδοξος Ιουδαίος δεν επιτρέπεται την φάει κρέας Halal. Ενώ είναι αλήθεια ότι μερικοί Εβραίοι προκειμένου να αποφύγουν την Καθολική Ιερά Εξέταση κατέφυγαν στην Καλβινιστική Ολλανδία και στο ολλανδικό New Amsterdam στο Μανχάταν, πολύ περισσότεροι Εβραίοι κατέφυγαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου είχαν τη δυνατότητα να ζήσουν για αιώνες ειρηνικά («Σε όλη την διάρκεια της ιστορίας,Τούρκοι και Εβραίοι είχαμε άριστες σχέσεις», Αρχιραβίνος του Τελ Αβίβ Yisrael Meir Lau, σε τούρκικο κανάλι). Μέχρι την έκρηξη των εχθροπραξιών μεταξύ Εβραίων και Αράβων Μουσουλμάνων για το θέμα του κράτους του Ισραήλ, οι Εβραίοι στη Δύση συνέχιζαν να μιλάνε πολύ πιο ευνοϊκά για τους μουσουλμάνους από ό, τι για τους Χριστιανούς.

 

Ακόμη και ο «πολύς» μαρξιστής φιλόσοφος Slavoj Zizek τόλμησε να πει:

«Συνήθως μιλάμε για τον εβραϊο-χριστιανικό πολιτισμό - ίσως, έχει έρθει η ώρα, ιδιαίτερα καθώς βλέπουμε τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, να μιλήσουμε για τον εβραϊο-μουσουλμανικό πολιτισμό, ως έναν άξονα που βρίσκεται σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό».

Ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» και τα παράγωγά του (ιουδαιο-χριστιανική ηθική, ιουδαιο-χριστιανικές αξίες κλπ) έχει δεχθεί επίθεση από τον εβραϊκό κόσμο. Τουλάχιστον από εκείνους που θέλουν να τον κρίνουν με βάση τους κανόνες της πίστης και την ιστορία.

O Adam Zagoria-Moffet, ραβινικός φοιτητής σε Ιουδαϊκή Θεολογική Σχολή των ΗΠΑ με ειδικότητα στον Ιουδαϊκό Μυστικισμό και την Καμπάλα, αντιπαρέρχεται το επιχείρημα Αϊζενχάουερ περί «ιουδαιο-χριστιανικής ιδέας» ως πυλώνα των «δυτικών αξιών» και αντιθέτως γράφει ότι ολόκληρο το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού βασίζεται στην αντίθεση προς τον Ιουδαϊσμό και επικαλείται το έργο του David Nirenberg “Anti-Judaism: The Western Tradition” («Αντι-Ιουδαϊσμός: Η Δυτική Παράδοση»). Στο βιβλίο αυτό ο Nirenberg επιδιώκει να δείξει πόσο θεμελιωδώς «αντι-ιουδαϊστική» είναι η ιστορία της Δύσης.

Όπως και άλλοι λόγιοι της ιουδαϊκής θρησκείας, ο Zagoria-Moffet επικαλείται την αντίθεση μεταξύ αξιών του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού, την μακραίωνη ιστορία της «χριστιανικής θρησκευτικής βίας κατά των Εβραίων», από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των λίβελων του αίματος, των Σταυροφοριών, των πογκρόμ, των απελάσεων, και του καψίματος των ιουδαϊκών βιβλίων, όλα αυτά που μαρτυρούν την βαθιά ριζωμένη απόρριψη και αποστροφή των Εβραίων από τους Χριστιανούς. Ακόμη και εξέχοντες Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Τερτυλλιανός ορίζουν ότι ο Χριστιανισμός βρίσκεται σε αντίθεση με τον Ιουδαϊσμό. Επικαλείται στη συνέχεια την ομιλία «Κατά Ιουδαίων» (“Adversus Judaeos” στα λατινικά) του ιερού Χρυσοστόμου, μία ομιλία που παρεμπιπτόντως είναι «χαμένη» από τα χριστιανικά και μη βιβλιοπωλεία και ουδέποτε μεταφράστηκε στα νεοελληνικά.

Επικαλείται επίσης, τον πανεπιστημιακό καθηγητή ποινικού δικαίου Stephen Feldman που λέει : «Για τους Χριστιανούς, η έννοια της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης δείχνει ότι ο Ιουδαϊσμός ‘εξελίχθηκε’ στον χριστιανισμό και ότι ο Ιουδαϊσμός κατά κάποιο τρόπο ‘ολοκληρώθηκε’ με τον Χριστιανισμό. Η έννοια της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης ρέει από τη χριστιανική ‘θεολογία της αντικατάστασης’, σύμφωνα με την οποία η χριστιανική Καινή Διαθήκη αντικαθιστά την εβραϊκή (Παλαιά). Ως εκ τούτου, πρώτον, ο Ιουδαϊσμός χρειάζεται αναμόρφωση και αντικατάσταση, και, δεύτερον, ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός παραμένει ένα “λείψανο”».

Ο Feldman τονίζει «Ο μύθος της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής» παράδοσης παραβλέπει ύπουλα τις πραγματικές και σημαντικές διαφορές μεταξύ Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού».   

Οι ίδιοι οι ραβίνοι ανοιχτά διδάσκουν ότι «ο Ιουδαϊσμός είναι Ιουδαϊσμός διότι απορρίπτει τον Χριστιανισμό, και ο Χριστιανισμός είναι Χριστιανισμός, διότι απορρίπτει τον Ιουδαϊσμό» (ραβίνος Eliezer Berkovits, “Disputations and Dialogue:  Readings in the Jewish Christian Encounter”, ed. F.E. Talmadge, Katv, 1975, σελ. 291).

Ο καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας που ειδικεύτηκε στο θέμα του Ιουδαϊσμού Jacob Neuser, δηλώνει ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός «αφορούν διαφορετικούς ανθρώπους να μιλούν για διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους» (Jacob Neuser, 1990.  Jews and Christians:  The Myth of a Common Tradition.  New York and London:  Trinity Press International and SCM Press, σελ. 28).

Ο Neusner θα πει επίσης: «Θεολογικά και ιστορικά, δεν υπάρχει πράγμα που λέγεται “ιουδαιο-χριστιανική παράδοση”. Είναι ένας κοσμικός μύθος που ευνοείται από ανθρώπους που δεν είναι πραγματικά οι ίδιοι πιστοί».

Αν και ο ιστορικός Χριστιανισμός προσδοκεί και αποβλέπει στην αιώνια Βασιλεία του Θεού, σύμφωνα με τους σιωνιστές ηγέτες, ο Ταλμουδικός Ιουδαϊσμός αποβλέπει στην «τελειοποίηση του επίγειου βιότοπου του ανθρώπου» (Gershon Mamlak, Midstream, Ιαν., 1989, σελ.31).

Ο Δρ Mamlak γράφοντας στο περιοδικό του Ιδρύματος Theodor Herzl, παραδέχεται ότι «πολλοί Εβραίοι γέμισαν τις τάξεις των διαφόρων “επαναστατικών κινημάτων” (βλ. κομμουνιστικά κόμματα, Σχολή της Φραγκφούρτης, φεμινιστικό κίνημα, κίνημα υπέρ των αμβλώσεων, κίνημα υπέρ των “δικαιωμάτων” των ομοφυλόφιλων κλπ) προκειμένου να ικανοποιηθεί αυτή τους η επιθυμία».

 

«Και η μεσσιανική εποχή», υποστηρίζει ο εύγλωττος Σιωνιστής συγγραφέας Leon Simon, «σημαίνει για τον Εβραίο όχι μόνο την εδραίωση της ειρήνης επί της γης και την ευημερία για τους ανθρώπους, αλλά και την καθολική αναγνώριση του Εβραίου και του Θεού του». . .

Και συνεχίζει: «Γιατί ο Ιουδαϊσμός δεν έχει κανένα μήνυμα προσωπικής σωτηρίας, όπως έχει ο Χριστιανισμός. Όλες του οι ιδέες συνδέονται με την ύπαρξη του εβραϊκού έθνους» (“Studies in Jewish Nationalism” / «Σπουδές στον Εβραϊκό Εθνικισμό», 1920).

«Ο Ιουδαιο-Χριστιανισμός είναι ουσιαστικά μια εφεύρεση της αμερικανικής πολιτικής», θα παραδεχθεί ο Εβραίος θεολόγος Arthur A. Cohen.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, κι αλλού