Οἱ ἑλληνόφωνοι ἐξουσιαστές μας ...

φωτό

Γιά τήν παρουσία τῶν ἑβραίων στήν ἑλλαδική,ἀπό τά πανάρχαια χρόνια ἀκόμη,ἔχει γίνῃ λόγος στό παρόν ἱστολόγιο,ἐπανειλημμένως,ὅμως αὐτό πού πραγματικῶς κάνει πολύ ἐντύπωσιν εἶναι ἡ ἐπιτυχής διαβίωσίς τους στά χρόνια τῆς Ὀθωμανοκρατίας !
 Μία διαβίωσις πού, βάσει τῶν νόμων τοῦ ἱσχύοντος κατοχικοῦ καθεστῶτος,τούς εὐνοοῦσε ἀφοῦ αὐτοί μποροῦσαν νά κατέχουν ἰδιοκτησίες καί ἀκίνητα,ἐν ἀντιθέσει μέ τούς Ἕλληνες στούς ὁποίους ἀπαγορευόταν. Πῶς; Ἁπλῶς ἐπροσποιοῦντο πώς ἄλλαζαν τήν πίστιν τους καί γίνονταν μουσουλμάνοι,ὅπως στήν συνέχεια μετά τήν Ἐπανάστασιν τοῦ '21 ὅπου καί πάλιν ἄλλαξαν καί ἔγιναν χριστιανοί. Καί ὅλα αὐτά φυσικά γιά νά χαίρουν τῶν ἀναλόγων προνομίων...

Ἔτσι λοιπόν,μᾶς ἔμειναν ἀμανάτι,καί κυριολεκτικά στόν σβέρκο μας, ἀφοῦ μέσῳ τοῦ πλούτου τους ἐπέτυχαν νά καθιερωθοῦν τόσο κοινωνικῶς ὅσον καί πρωτίστως στίς ἐξουσιαστικές θέσεις ἑνός κράτους πού,τοὐλάχιστον στά πρῶτα 60-70 χρόνια τῆς ἀνασυστάσεώς του δέν μποροῦσε νά ἐλέγξῃ ποιοί πράγματι ἦσαν οἱ γηγενεῖς Ἕλληνες,μέ ἀποτέλεσμα νά παραδοθῇ ὁλοκληρωτικά στό ἑβραϊκό στοιχεῖο ( ἑλληνόφωνο ) καί νά συνδέσῃ τήν μοῖρα του μέ ἐξουσιαστές πού μᾶλλον τόν πρόδιδαν παρά γιά τό καλόν του μεριμνοῦσαν. 

Καί ἀκόμη μέχρι σήμερα,δυστυχῶς,παραμένει ἡ ἴδια καί ἀναλλοίωτος κατάστασις ! Τόσο πολύ ἴδια πού ἀκόμη καί οἱ ἀπόγονοι ἐκείνων,200 χρόνια περίπου μετά,μᾶς ἐξουσιάζουν καί θά μᾶς ἐξουσιάζουν ( Κούλης γουρλομάτης) ποιός ξέρει ἀκόμη πόσον; Ἴσως καί γιά πάντα... Ἄς δοῦμε περί τῆς καταγωγῆς τῶν Μητσοτάκηδων καί Βενιζέλου,ἀφοῦ αὐτοί φαίνεται νά ἦσαν οἱ ...πρωταγωνιστές ἀπό τά πρῶτα μετεπαναστατικἀ χρόνια ἕως καί σήμερα...

Μία ἄποψιν ἀντλοῦμε ἀπό τό βιβλίον τοῦ Δημήτρη Μιχαλόπουλου : «Ἐθνικός Διχασμός, ἡ ἄλλη διάστασις». ( σελ. 33-39). Ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει πώς ὁ Ἐλευθέριος δέν ἦταν πραγματικό παιδί τοῦ Κυριάκου Βενιζέλου,ἀλλά κάποιο ἔκθετον πού τοῦ ἄφησαν στήν πόρτα του καί τό ὁποῖον κράτησε ὡς δικό του παιδί,λόγῳ τῆς κακοδαιμονίας πού ειχε τό ζεῦγος στά ἀρσενικά παιδιά. ( Ἕνα εἶχα καί αὐτό καθηστερημένο διανοητικῶς. Ὅλα δέ ὅσα γεννιοῦνταν ἀρσενικά μετά ἀπό λίγες ἡμέρες πέθαιναν.  

Στά παρακάτω ἀποσπάσματα θά δοῦμε μία ἄποψιν περί τῆς καταγωγῆς τοῦ πατρός Βενιζέλου καί τῶν Μητσοτάκηδων.  Ἄς τό διαβάσουμε κι'αὐτό :

 

 

 

 

 

 

 

 

Ἀρμένιος ἐκ Χαζαρίας,νά ὑποθέσω, ἔτσι;

 Ἑλλάς Αἰώνιον

Ἐφιάλτης ἀπό τό παρελθόν

 Η Ρουμανία του Νικολάε Τσαουσέσκου, ήταν η πρώτη χώρα των Βαλκανίων που έγινε μέλος του ΔΝΤ, καταχρεώθηκε τη δεκαετία του 1970 υπό τις επευφημίες των δυτικών ΜΜΕ, υπέγραψε μνημόνιο το 1981 και μηδένισε το χρέος της το 1989.......

Αποφασισμένος να ξεμπερδέψει μια και καλή απ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο, ο Τσαουσέσκου ανακοίνωσε στις 16 Δεκεμβρίου 1982 την απόφαση της κομματικής ηγεσίας για ολοσχερή αποπληρωμή του χρέους μέχρι το 1990.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου, η ρουμανική κοινωνία υποβλήθηκε σε μια θεραπεία-σοκ που υποβάθμισε τη ζωή των περισσότερων πολιτών σε τριτοκοσμικά επίπεδα

 

Τα πρώτα μέτρα θεσπίστηκαν τον Οκτώβριο και απέβλεπαν στον περιορισμό της κατανάλωσης, με σκοπό την εξασφάλιση αποθεμάτων προς εξαγωγή και διασφάλιση του συναλλάγματος που απαιτούνταν για την αποπληρωμή των δανείων. Για πρώτη φορά μετά το 1953 επιβλήθηκε δελτίο για την προμήθεια μιας σειράς από βασικά είδη διατροφής (ψωμί, λάδι, ζάχαρη, κρέας), με ταυτόχρονη ποινικοποίηση της κατοχής περισσότερων τροφίμων απ’ όσα απαιτούνταν για την οικογενειακή κατανάλωση ενός μήνα. Εξίσου αυστηροί περιορισμοί επιβλήθηκαν στην κατανάλωση ενέργειας: δελτίο 30 λίτρων βενζίνης τον μήνα ανά Ι.Χ., απαγόρευση της θέρμανσης πάνω από 14ο C και παροχή ζεστού νερού στα διαμερίσματα μία μόνο ημέρα την εβδομάδα, προκειμένου τα διαθέσιμα καύσιμα να διοχετευτούν στην παραγωγή εξαγώγιμων βιομηχανικών προϊόντων. Καταργήθηκαν, τέλος, οι αγορές με δόσεις (πλην διαμερισμάτων και Ι.Χ.), διαλύθηκαν τα «ταμεία αλληλοβοήθειας» που συνέδραμαν τους συνταξιούχους σε περίπτωση ασθένειας ή θανάτου. Το πιο ευαίσθητο ζήτημα ήταν, φυσικά, οι περιορισμοί της διατροφής.

Ενώ ο λαός της Ρουμανίας υπέφερε, ο Νικολάε Τσαουσέσκου και η οικογένειά του ζούσαν στην πολυτέλεια. Στην ουσία, οι ανισότητες ήταν σκανδαλώδεις. Για παράδειγμα, ένα δωμάτιο ήταν αφιερωμένο στην πελώρια συλλογή από γούνες της Έλενας, ενώ σε άλλο δωμάτιο υπήρχαν εκατοντάδες φορέματα και ακόμη περισσότερα ζευγάρια παπουτσιών. Ένα τρίτο δωμάτιο ήταν αφιερωμένο στα ραμμένα κατά παραγγελία κουστούμια και τον κυνηγητικό ρουχισμό του Νικολάε (πολλά από αυτά δεν είχαν φορεθεί ποτέ). Η διακόσμηση των ανακτόρων δεν πήγαινε πίσω, αφού ήταν γεμάτα με εξαιρετικά ασημικά, ανεκτίμητα χαλιά, πολυελαίους, πορσελάνες και μάρμαρο. Ο πλούτος που κυριαρχούσε μέσα στα ανάκτορα υπήρχε και έξω από αυτά, όπως, για παράδειγμα, η τεράστια συλλογή αυτοκινήτων του Νικολάε, περιλαμβανομένης μιας Μπιούικ Ελέκτρα, δώρο του Ρίτσαρντ Νίξον, μαζί με αρκετές Μερσεντές. 

Ο Πρόεδρος Νίξον στην Ρουμανία του Τσαουσέσκου

Επίσης, υπήρχαν πολλά πολυτελή γιοτ, τα «Snagov I» και «Sangov Il», και η μεγάλη συλλογή του Νικολάε από ταχύπλοα «πυραύλους». Το 1984 ο Τσαουσέσκου διέταξε την κατεδάφιση 10.000 εκταρίων πανάκριβης ακίνητης περιουσίας στο Βουκουρέστι, για να κατασκευαστεί ένα ακόμη παλάτι. Αυτή τη φορά ζήτησε να χτιστεί μια ολόκληρη λεωφόρος (ίδιου μήκους και το ίδιο εντυπωσιακή με τα Ηλύσια Πεδία του Παρισιού), που θα κατέληγε στο «Κάζα Ποπουρούλουι» ή αλλιώς «Σπίτι του Λαού». Όταν ολοκληρώθηκε το κτίριο είχε ύψος 90 μέτρα και κάλυπτε επιφάνεια 220.000 τετραγωνικών μέτρων, καθιστώντας το το δεύτερο μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο, μετά το Πεντάγωνο. 

Θα μπορούσε κανείς να πιστέψει πως ιδιοκτήτης αυτού και όλων των άλλων πολυτελών αποκτημάτων ήταν ένας δυτικός «πλεϊιμπόι», και όχι ένας ακλόνητος υποστηρικτής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ωστόσο, ο Νικολάε Τσαουσέσκου συνέχισε να ξοδεύει τα χρήματα της χώρας του (που είχε δανειστεί από τη Δύση) για την πολυτελή ζωή του, ενώ οι πολίτες της Ρουμανίας υπέφεραν από την καταστροφική πολιτική του.

Σε ολόκληρη τη χώρα άρχισαν να ξεφυτρώνουν ορφανοτροφεία, εξαιτίας της πληθυσμιακής έκρηξης που προέκυψε από τους νόμους του Τσαουσέσκου, που απαγόρευαν την άμβλωση και την αντισύλληψη που κόστιζαν. Εξαιτίας της έλλειψης τροφίμων, οι οικογένειες δεν είχαν να φάνε, και ένα ακόμη παιδί ήταν το λιγότερο που επιζητούσαν. Υπήρχε ανεπάρκεια, καμιά φορά πλήρης έλλειψη, σε τρόφιμα, κλινοσκεπάσματα, ρουχισμό και, κυρίως, φάρμακα. Όμως, δυστυχώς, οι συνθήκες αυτές δεν ήταν ό,τι χειρότερο, αφού οι γιατροί, που έμεναν πίσω σε σχέση με τις ιατρικές προόδους της Δύσης, εξαιτίας των δρακόντειων νόμων του Τσαουσέσκου, άρχισαν να μεταγγίζουν αίμα στα παιδιά, με την ελπίδα πως θα συμπλήρωναν τις διατροφικές τους ανάγκες. Αντιθέτως, αυτό προκάλεσε μια τεραστίων διαστάσεων επιδημία AIDS, αφού το αίμα δεν είχε ελεγχθεί ποτέ, καθώς ο Τσαουσέσκου πίστευε πως αυτή την αρρώστια την είχαν μόνο οι παρακμάζοντες δυτικοί. Στο τέλος της δικτατορίας του Τσαουσέσκου ζούσαν στα ορφανοτροφεία της Ρουμανίας περισσότερα από 150.000 παιδιά, από τα οποία χιλιάδες, ηλικίας δύο με τριών ετών, δεν είχαν μάθει ακόμη να περπατάνε και χιλιάδες άλλα είχαν μολυνθεί με τον ιό του AIDS.

Από τότε που ανέλαβε την εξουσία του κόμματος ο Τσαουσέσκου, το 1965, έφερε στον λαό του μόνο δυστυχία, όμως παρά το γεγονός αυτό, στις 28 Μαρτίου 1974, ορίστηκε ισόβιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση.

Η σύζυγος του Τσαουσέσκου, Έλενα, ήταν ακόμη πιο τυραννική. Το 1975 η Έλενα «έπεισε» αρκετούς επιφανείς επιστήμονες να γράψουν εργασίες τις οποίες οικειοποιήθηκε και εξέδωσε με το δικό της όνομα. Επιπλέον, η Έλενα -αν και δεν είχε ολοκληρώσει τη βασική εκπαίδευση- κατάφερε με κάποιο τρόπο να αποκτήσει διδακτορικό τίτλο στη Χημεία και στη συνέχεια έγινε διευθύντρια του Χημικού Ινστιτούτου. Οι περισσότεροι συνειδητοποίησαν πως τα προσόντα της ήταν ψεύτικα, κανείς δεν τόλμησε, όμως, να υψώσει τη φωνή του και να αποκαλύψει τα ψέματά της. Η Έλενα ζητούσε επίσης αναγνώριση για τα ακαδημαϊκά της επιτεύγματα στο εξωτερικό, δεχόμενη τιμητικούς τίτλους για τις επιστημονικές της εργασίες από όλες, σχεδόν, τις χώρες που επισκεπτόταν. Ο Μιρκέα Κοντρεάνου, ένας Ρουμάνος διπλωμάτης στην Ουάσιγκτον, αναφέρει: «Ήταν μια αγράμματη, αμόρφωτη, αφελής, αυτοδίδακτη γυναίκα, η οποία νόμιζε πως αν είχε μερικούς τίτλους δίπλα στο όνομά της, θα άλλαζε και την εικόνα της». 

Η φιλοδοξία της δεν αρκέστηκε στην ακαδημαϊκή καριέρα. Το 1979 αυτοδιορίστηκε μέλος της κυβέρνησης του Νικολάε και το 1980 έγινε Πρώτη Αναπληρώτρια του Προέδρου, δηλαδή ο δεύτερος ισχυρότερος άνθρωπος στη χώρα μετά τον άνδρα της. Πολύς κόσμος, μάλιστα, πίστευε ότι εκείνη βρισκόταν πίσω από τις σκληρότερες αποφάσεις του συζύγου της. Παρ' όλα αυτά, ο Νικολάε και η σύζυγός του κατάφεραν να δημιουργήσουν γύρω από τους εαυτούς τους υπερβολική προσωπολατρία.

Ετσι, όταν ο Τσαουσέσκου άρχισε να θριαμβολογεί, μιλώντας απ' τον εξώστη του μεγάρου του στη φωταγωγημένη πλατεία, είδε απέναντί του μια σιωπηλή και απειλητική λαοθάλασσα. Κανείς δεν τον χειροκροτούσε. Αντίθετα, ο κόσμος άρχισε να κινείται εναντίον του με άγριες διαθέσεις: Το «πρόγραμμα» -πείτε το και «Μνημόνιο»- τους είχε καταστρέψει τις ζωές, είχε οδηγήσει σε εξαθλίωση εκατομμύρια ανθρώπους και χιλιάδες στην απελπισία και την αυτοκτονία.

Ο Τσακουσέσκου στον Λευκό Οίκο

Οταν μπούκαραν στο προεδρικό μέγαρο οι εξοργισμένοι πολίτες, ο Νικολάε Τσαουσέσκου και η σύζυγός του, η περιβόητη Ελενα, φυγαδεύτηκαν απ' τη φρουρά τους. Για λίγο όμως. Οι αγανακτισμένοι πολίτες τούς έπιασαν, τους δίκασαν επί τόπου, τους καταδίκασαν με συνοπτικές διαδικασίες και, λίγη ώρα μετά, τους εκτέλεσαν. Αλλά οι δανειστές είχαν πάρει πίσω τα χρήματά τους.

Και να σκεφτεί κανείς ότι, τότε, η Ρουμανία δεν ήταν μέλος του Ανατολικού Συνασπισμού. Τα 'χε σπάσει με τη Σοβιετική Ενωση, είχε φύγει απ' το Σύμφωνο της Βαρσοβίας (το αντίπαλο δέος προς το ΝΑΤΟ) και ήταν η «αγαπημένη» της Δύσης. Σκεφτείτε και να μην ήταν...

Τον Αύγουστο του 1944 το ΚΚΡ πέρασε εν μία νυκτί από την παρανομία το κατώφλι της εξουσίας, διέθετε μόλις 884 μέλη σε μια χώρα 15.500.000 κατοίκων· ανέλαβε δε τα ηνία όχι χάρη σε κάποια μαζική κινητοποίηση αλλά στην παρουσία του Κόκκινου Στρατού και σ’ ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, με το οποίο μια μερίδα της άρχουσας τάξης προσπάθησε να ξεπλύνει την τελευταία στιγμή τη συμμετοχή της στον χιτλερικό Αξονα.                                                            

Aυτό το ξέπλυμα ήταν μοιραίο....

 

perimajestic

André Rieu - Boléro (Ravel)

André Rieu - You'll Never Walk Alone

Ἀνεξήγητα φαινόμενα στόν τάφον τοῦ Ἰησοῦ.

 

Ανεξήγητα φαινόμενα διαπιστώνουν οι μελετητές μέσα στον Πανάγιο Τάφο κατά τις εργασίες που λαμβάνουν χώρα εκεί το τελευταίο διάστημα.

 

 

Ως γνωστόν, επιστήμονες ανάμεσά τους και Έλληνες αποκάλυψαν πρόσφατα την επιφάνεια που παραδοσιακά θεωρείται ο τάφος του Ιησού Χριστού. Χτισμένος στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, ο τάφος έχει καλυφθεί από μάρμαρο τουλάχιστον από το 1555 μ.Χ., και πιθανότατα και πολλούς αιώνες νωρίτερα.

 

Το τελευταίο διάστημα όμως οι επιστήμονες αυτοί βρίσκονται αντιμέτωποι με μια απροσδόκητη περίσταση: ανεξήγητες ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές που βγάζουν κυριολεκτικά νοκ άουτ ορισμένες συσκευές μέτρησης, σύμφωνα με αναφορές σε ισπανικά μέσα ενημέρωσης.

 

Επιπλέον, σύμφωνα με τους ερευνητές, από τον τάφο αναδύεται άρωμα!

 

Το ιερό, που στεγάζει τον παραδοσιακό χώρο ταφής του Ιησού Χριστού βρίσκεται στο στάδιο αποκατάστασης μέσα στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ.

 

Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση το σώμα του Ιησού Χριστού τοποθετήθηκε πάνω σε μια πλάκα το λεγόμενο «ταφικό κρεβάτι» το οποίο είναι από ασβεστόλιθο δίπλα σε μια σπηλιά, μετά την σταύρωσή του από τους Ρωμαίους.

 

Η ταφική πλάκα βρίσκεται στο Κουβούκλιο, η οποία αναστηλώθηκε τελευταία φορά το διάστημα 1808-1810, καθώς είχε καταστραφεί σε πυρκαγιά.

 

Η έκθεση του «ταφικού κρεβατιού» για πρώτη φορά εδώ και αιώνες δίνει στους ερευνητές τη δυνατότητα να μελετήσουν την αρχική επιφάνεια του τάφου και μια ανάλυση του αρχικού βράχου.

 

Ἴχνος

Ὁ Τράμπ καί τό μετά-λίμπεραλ μέλλον τῆς Ἀμερικῆς

Τίτλος άρθρου: "President Trump and America’s Post-Liberal Future" (του Steve Turley για το ‘Katehon’). (Το "liberal" μεταφράζεται "φιλελεύθερος". Πλην όμως στις ΗΠΑ ο "λίμπεραλ" εννοείται ο "μετριοπαθής αριστερός". Στην ουσία ο όρος "λίμπεραλ" απηχεί τις αριστερές νεοταξικές αντιλήψεις).

«Φανταστείτε τι θα μπορούσε να καταφέρει η χώρα μας αν αρχίζαμε να δουλεύουμε μαζί ως ένας λαός, κάτω από έναν Θεό, χαιρετώντας την αμερικανική σημαία». - Donald J. Trump.

Τον περασμένο Αύγουστο, ο Nate Silver, το παιδί θαύμα που προέβλεψε τις εκλογές του 2012 με απίστευτη ακρίβεια, είπε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε μόνο 13% πιθανότητα να κερδίζει τις εκλογές. Παρόμοιες πιθανότητες έδιναν και τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Μέχρι την 1η Νοεμβρίου, δηλαδή μια εβδομάδα πριν τις εκλογές των ΗΠΑ, η Moody Analytics προέβλεπε ότι η Χίλαρι θα κέρδιζε με 332 εκλεκτορικές ψήφους πράγμα που κατέληξε σε πολλά άρθρα να θριαμβολογούν για την αναπόφευκτη στέψη της Κλίντον στις κάλπες.

 

Αλλά γιατί οι δημοσκοπήσεις ήταν τόσο παραπλανητικές και πώς τα μεγάλα ΜΜΕ έκαναν τέτοιο λάθος; Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα ΜΜΕ του παλιού κατεστημένου εν γνώσει τους διαιωνίζουν μια κοσμική (secular ή εκκοσμικευμένη) προοπτική της ζωής που βλέπει τον κόσμο από πλευράς δύο ομάδων ανθρώπων: Αυτούς που υποστηρίζουν μια κοσμική φιλελεύθερη (λίμπεραλ) προοπτική της ζωής και αυτούς που αντιστέκονται σε μια τέτοια προοπτική και επομένως εξ ορισμού είναι παράλογοι και "καταπιεστικοί". Έτσι, τα διάφορα ΜΜΕ του κατεστημένου και οι δημοσιογράφοι είναι γενικά ανίκανοι να αντιληφθούν και να αλληλεπιδράσουν με τις μη-κοσμικές αντιλήψεις της ζωής.

Η κάμψη αυτής της κοσμικής προοπτικής της ζωής είναι ίσως ο πιο σημαντικός δείκτης της νίκης του Τραμπ.

Μπαίνουμε στην εποχή που οι λόγιοι ονομάζουν “μετακοσμική” (post-secular ή μετα-εκκοσμικευμένη). Όπως υπονοεί η λέξη, η μετακοσμική κοινωνία είναι αυτή που δεν προσυπογράφει πλέον τις δύο θεμελιώδεις δεσμεύσεις του κοσμικού φιλελευθερισμού: Τον επιστημονικό ορθολογισμό και τις προσωπικές αξίες της αυτονομίας και του τρόπου ζωής. Σε πολύ βασικό επίπεδο, η μετακοσμική κοινωνία αφορά την επιστροφή στη θρησκεία και τις θρησκευτικές αξίες στο δημόσιο βίο. Το έχουμε δει αυτό με την έλευση των συμβουλίων της Σαρίας στο Ηνωμένο Βασίλειο που ασκούν διαιτησία μεταξύ των μουσουλμάνων, την αναζωπύρωση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ως σημαντικής πολιτικής, ηθικής και πολιτιστικής δύναμης στη Ρωσική Ομοσπονδία, την αναβίωση του αυτοκρατορικού Σιντοϊσμού στην ιαπωνική κυβέρνηση, την αναζωογόνηση της κομφουκιανικής φιλοσοφίας μεταξύ των Κινέζων αξιωματούχων, τον Ινδουϊστικό εθνικισμό στην Ινδία, το Ισλάμ στην Τουρκία και ούτω καθεξής.

 

Εδώ στις ΗΠΑ, παρόμοιες διαδικασίες είναι προφανείς στην εντεινόμενη κατάρρευση του πολυπολιτισμού και της πολιτικής ορθότητας, οι οποίες μαζί αντιπροσωπεύουν το σύστημα αξιών της εκκοσμίκευσης (secularization). Ο πολυπολιτισμός είναι μια ιδέα που επινόησε η Αμερική από την πληθώρα των πολιτιστικών ταυτοτήτων που επιλέγουν για τον εαυτό τους τα οριζόμενα από την κατανάλωση άτομα, χωρίς καμία κουλτούρα να υπερισχύει ή να είναι ανώτερη. Και η πολιτική ορθότητα είναι απλώς ο πολυπολιτισμός παντρεμένος με το κράτος, όπου οι κυβερνητικές πολιτικές δείχνουν εύνοια σε κάποιες εθνοτικές ομάδες εις βάρος άλλων. Εξ ου και ο Van Jones, τη νύχτα της νίκης του Τραμπ, πετάγονταν στο CNN και έλεγε ότι είναι «ρατσιστικό» και «εθνικιστικά μισαλλόδοξο» που οι Λευκοί ψηφίζουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους, ενώ το γεγονός ότι οι Μαύροι ψηφίζουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους είναι «απελευθέρωση» και «δικαιοσύνη».

Από πολλές πλευρές, αυτή η πολιτικά ορθή πολυπολιτισμική προοπτική της ζωής βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Από τη μια μεριά, μια σκληροπυρηνική αντιμεταναστευτική πρόταση πολιτικής, που κάποτε θεωρούνταν η προαναγγελία θανάτου για έναν ρεπουμπλικάνο υποψήφιο, νίκησε σαρωτικά στην κάλπη.

 

Από την άλλη μεριά, ο πολυπολιτισμός μεταμορφώνεται σε φυλετοποίηση και βαλκανοποίηση στην πολιτική αριστερά. Για παράδειγμα, το κίνημα «Οι Ζωές των Μαύρων Έχουν Σημασία» (Black Lives Matter ή BLM) δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα εθνοτικό, εθνικιστικό (και βίαιο) κίνημα, ένα είδος απολυταρχικής φυλετοποίησης που απορρίπτει τις κοσμικές ιδέες της ανοχής και της αποδοχής. Οι αξίες του κοσμικού πολυπολιτισμού και της ανοχής καταρρέουν ολόγυρα, όχι απλά λόγω του κύματος των εθνικιστικών λαϊκιστικών διαθέσεων της δεξιάς, αλλά επίσης και λόγω των διαιρέσεων στις συμμαχίες, που λαμβάνουν χώρα ως αποτέλεσμα του πολυπολιτισμού.

Επιπλέον, η μεταβολή αυτή προς τις εθνικιστικές διαθέσεις που παρατηρούμε σε όλη τη Γη στην πραγματικότητα προϋποθέτει μια αναζωπύρωση των ιστορικών θρησκευτικών ταυτοτήτων και των ηθικών δεσμεύσεων, κυρίως λόγω της αλληλοσχέτισης μεταξύ του εθνικισμού και των αναζωογονημένων παραδόσεων. Ενόψει των απειλών στην τοπική ή την εθνική ταυτότητα από τις κοσμικές διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης, οι λαοί έχουν την τάση να ανακτούν τα σύμβολα της πολιτισμικής τους ταυτότητας όπως η γλώσσα, τα έθιμα, οι παραδόσεις και η θρησκεία ως μηχανισμούς αντίστασης.

 

Μπορούμε να δούμε αποδείξεις αυτής της αναζωπυρωμένης αστικής θρησκείας και εδώ στην Αμερική. Στην πρόσφατη προεκλογική ομιλία του στο Μέιν, ο Τραμπ είπε «Φανταστείτε τι θα μπορούσε να καταφέρει η χώρα μας αν αρχίζαμε να δουλεύουμε μαζί ως ένας λαός, κάτω από έναν Θεό, χαιρετώντας την αμερικανική σημαία.» Αυτό έγινε η επωδός στις προεκλογικές ομιλίες του: Ένας λαός κάτω από έναν Θεό. Και ενώ μερικοί δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον δυνητικό κίνδυνο για τις θρησκευτικές ελευθερίες που εκπροσωπεί μια τέτοια υποθετική δήλωση, πρέπει να κατανοήσουμε ότι αυτή ακριβώς είναι η αναζωπύρωση της δημόσιας θρησκείας που συνοδεύει την άνοδο των εθνικιστικών διαθέσεων.

Επιπλέον, ο Τραμπ βάζει αυτό το όραμα στην πολιτική. Υπόσχεται να καταργήσει την επονομαζόμενη “Τροποποίηση Τζόνσον”, που προτάθηκε από το τότε Γερουσιαστή Lyndon B. Johnson και ψηφίστηκε το 1954. Ο σκοπός του νόμου ήταν να απαγορεύσει τις εκκλησίες και άλλους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς από τις (πολιτικές) εκστρατείες και από το να υποστηρίζουν πολιτικούς. Ο Τζόνσον ουσιαστικά κατέπνιξε την πολιτική διαφωνία στην εκκλησία σύμφωνα με τις δικές του φιλοδοξίες. Ο Τραμπ είναι έτοιμος να άρει τη φίμωση και να ελευθερώσει τον πολιτικό λαϊκισμό της ευαγγελικής εκκλησίας.

Συνεπώς, φαίνεται ότι η εξασθένιση του πολυπολιτισμού και η άνοδος του εθνικιστικού λαϊκισμού δείχνει την αυγή μιας μετακοσμικής (post-secular) εποχής. Παρά τις σποραδικές διαμαρτυρίες περί του αντιθέτου, η προεδρία του Τραμπ σηματοδοτεί στην ευρύτερη κουλτούρα ότι τώρα είναι «κυνηγετική περίοδος» για την πολιτική ορθότητα. Όσο με αφορά, έχει ήδη αργήσει.

Από φίλο για τον ΚΟ - Πηγή

Ποῦ νά τούς προλάβης;;

 

Πού να τους προλάβεις τους χαφιέδες, οι οποίοι παρίσταναν τους επαναστάτες με τις "γροθιές" στον αέρα και υπόσχονταν να "χορέψουν" τις "Αγορές"; Μπορείς να τους προλάβεις; Μπορείς να τους ανταγωνιστείς; Χρόνια εκπαιδεύονται στο επαναστατικό "θέατρο" Ξεπουλάνε τα πάντα και μας δηλώνουν πως είναι "επαναστάτες", γιατί ..."στεναχωριούνται", ενώ οι δεξιοί, οι οποίοι θα έκαναν τα ίδια, προφανώς θα ...χαίρονταν. Πετσοκόβουν συντάξεις εργαζομένων και παριστάνουν τους "αριστερούς" με την απαγόρευση των προσευχών στα σχολεία και τους αλλοδαπούς σημαιοφόρους στις παρελάσεις.

  

http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2016/11/aquarius-antes-portas.html

 perimajestic