Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα. Γιορτάζει τη μεγάλη γιορτή. Μέσα από τη γη, τη φτωχή και ακριβοχώματη γη, τινάζεται και ανεβαίνει στο φως, πλεγμένη και πνιγμένη στο αστερόφωτο ποτάμι της αφθαρσίας η μορφή της φυλής μας. Η φυλή μας που την έθρεψαν τα οράματα, τη στεφάνωνε κάθε φορά η αιματόχρωμη μαρμαρυγή της δύσης και τη λίκνιζε πάλι με χρόνια και καιρούς η ανάσταση και η ανατολή.
Γιορτάζει σήμερα η πατρίδα. Παιχνιδίζει μέσα στην αγκαλιά και τη μοσκοβόλια της ελληνικής άνοιξης η δόξα με το θρήνο, η ελπίδα και η σφαγή και η θυσία. Ανασαλεύουν και ροδαμίζουν στις βραγιές και τα διάσελα μαρμαρωμένοι και αχάλαστοι πόθοι. Μορφές και σκιές και γιγάντια βήματα, ήρωες και διδάχοι και ψάλτες, βουερή λιτανεία και πομπή. Τινάζουν τις πλάκες των τάφων και εγείρονται, ξεφράζουν τις μπασιές και την έξοδο της γαλήνιας κοιλάδας που μέσα αναπαύονται και ορμάνε στην απάνου γης. Αντρειωμένο χορό ορδινιάζουν και τραγούδι βαθυνόητα πλημμυρίζει τη χώρα. Αστράφτει βαθιά στον ορίζοντα και ακούγεται αλάργα ο κρότος και ο βόγγος. Οργάνων κλαγγή, θριάμβου αντάρα, λαβωμένου κατάρα, πολέμαρχου διαταγή.
Είναι το 21. Ο Φλέσσας στο Μανιάκι, ο Διάκος στο Ζητούνι, στο Καρπενήσι ο Μάρκος, και στ’ αγιωργιού τη γιορτή και τη χάρη τής καλόγριας ο γιος που ξεψυχάει. Είναι η φουστανέλα και το αρματολίκι. Ο Σαμουήλης στο Κούγκι, ο Κατσαντώνης στο σφυρί και στο αμόνι, η Φροσύνη στη λίμνη, η Μπουμπουλίνα στα κύματα, ο Δυσσέας στη φυλακή. Είναι το Μεσολόγγι. Το ψηλό αλωνάκι με το πικραμένο και ανάρματο Σουλιώτη, η πείνα η γύμνια η ζωή που μαραίνεται στην αθάνατη φρεσκάδα της άνοιξης.
Αγαπητοί μου μαθηταί, ελληνόπουλα: Πριν από 150 χρόνια ελευθερώθηκε η πατρίδα από τη σκλαβιά. Μια φοβερή σκλαβιά γιομάτη φρίκη και τρομάρα. Όλη η πατρίδα μας τότε έμοιαζε με σκοτεινή, θλιμμένη και αγέλαστη νύχτα. Αν ζούσαμε θα ακούγαμε παντού ένα πνιχτό, πικρό παραπονεμένο μοιρολόι. Οι πρόγονοί μας, οι παππούδες μας δεν είχαν τίποτα δικό τους. Ούτε σπίτια, ούτε χωράφια, ούτε παιδιά, ούτε σχολεία, ούτε νόμους. Όλα ανήκαν στους Τούρκους, τους κατακτητές και τους τυράννους. Έσφαζαν, σκότωναν, έκαιγαν, φυλάκιζαν, έκοβαν δέντρα, γκρέμιζαν τα βουνά και στέρευαν τα ποτάμια. Νόμιζε κανείς ότι του Θεού η κατάρα είχε απλωθεί στη γαλάζια πατρίδα μας. Αυτή η δυστυχία βάσταξε 400 ολόκληρα χρόνια. Οσόπου ένα πρωί ξεσηκώθηκε ο λαός μας, άρπαξε όπλα, δρεπάνια, ξύλα, σίδερα και ό,τι άλλο είχε, σήκωσε τα μάτια ψηλά στον ουρανό, καταπρόσωπα στου Θεού το θρόνο και ξεστόμισε ένα φοβερό όρκο: Ή να διώξουν τον τύραννο ή να πεθάνουν όλοι. Έτσι άρχισε ο σηκωμός. Ο μεγάλος αγώνας. Χύθηκε τότε ποτάμι το αίμα, κι ύστερα από χρόνια πολλά έριξαν οι πρόγονοί μας τους τυράννους στη θάλασσα και ελευθέρωσαν τη χώρα από τα θεριά.
Από τότε λάμπει ο ήλιος, λουλουδίζει η άνοιξη, γερανίζουν τα κύματα, κελαηδούν τα πουλιά στα ρέματα και κάθε Απρίλη γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Ελεύθεροι πια, τιμημένοι και περήφανοι. Δίκαια λοιπόν σήμερα στρέφουμε τη μνήμη, τη σκέψη μας πίσω στο μεγάλο και σημαδιακό κείνο σταθμό της ιστορίας μας να τιμήσουμε και να δοξάσουμε τους σεμνούς αγωνιστές, που άλλαξαν την πορεία και τη μοίρα της φυλής μας. Να τους δοξάσουμε και να τους τιμήσουμε και να τους δώσουμε την υπόσχεση ότι ακολουθούμε τα βήματά τους και τον αιώνιο δρόμο, που ασάλευτοι εκείνοι από τότε μας δείχνουν.
Δημήτρης Λιαντίνης
Ομιλία στο Γυμνάσιο Μολάων την 25η Μαρτίου του 1970.
Μία ὑπέροχη ἐπετειακή ὀμιλία ἀπό τόν ἀείμνηστο Ἕλληνα Πανεπιστημιακό καθηγητή, φιλόσοφο,συγγραφέα Δημήτρη Λιαντίνη.
Μακάρι νά εἴχαμε πολλούς σάν κι᾿ἐκείνον, σέ μία σύγχρονη ἑλλαδική πραγματικότητα πού βλέπει ἐκπομπές ὅπως ἐκείνη τοῦ τσοντοκάναλου ΣΚΑΪ μέ τούς "διασήμους πανεπιστημιακούς" καθηγητάδες πού μᾶς ἔλεγαν πόσο καλά περνούσαμε μέ τούς ὀθωμανούς !
Ἥθελές τα καί ἔπαθές τα...
Ἔτσι λοιπόν, ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ,ἐπαναλαμβάνουμε τά λόγια τοῦ ἀειμνήστου καθηγητή Λιαντίνη :
« ...Σήμερα στρέφουμε τη μνήμη, τη σκέψη μας πίσω στο μεγάλο και σημαδιακό κείνο σταθμό της ιστορίας μας να τιμήσουμε και να δοξάσουμε τους σεμνούς αγωνιστές, που άλλαξαν την πορεία και τη μοίρα της φυλής μας. Να τους δοξάσουμε και να τους τιμήσουμε και να τους δώσουμε την υπόσχεση ότι ακολουθούμε τα βήματά τους και τον αιώνιο δρόμο, που ασάλευτοι εκείνοι από τότε μας δείχνουν...»
Πιστοί στίς Ἀξίες καί τά Ἰδανικά τοῦ Ἔθνους μας !
Τό εἴδαμε ΕΔΩ
Ἡ Πελασγική
Καλημέρα κυρία Ευαγγελία !
ΑπάντησηΔιαγραφήΜας χρειάζεται αγάπη για τον Θεό και τους ανθρώπους , σωστός εκκλησιασμός , χριστιανική ζωή , νηστεία , προσευχή , ελεημοσύνη
για να μας φωτίζει το Φως του Χριστού και να μπορούμε να διακρίνουμε τα διάφορα 'πνεύματα'
και να αποφεύγουμε τι παγίδες του αρχηγού της ψευτιάς και εχθρού μας και εχθρού του Θεού , του αρχέκακου πονηρού διαβόλου .
Αν νικήσουμε αυτόν τον εχθρό και Έσω Κρατηθούμε σαν τον (εΣω-Κράτη) Σωκράτη ,
τότε ήττηνται και οι εξωτερικοί εχθροί και δεν θα πλανηθούμε όπως πλανήθηκε ο συγχωρεμένος ο Λιαντινής .
Δεν βρίσκω άλλη εξήγηση γι αυτά που έχει πει συγχωρεμένος :
Ο ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΤΙΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ
«Εάν δεν εισαγάγουμε το λατινικό αλφάβητο κι εμείς, όπως το ’κανε ο Ατατούρκ με τους Τούρκους, θα εξαφανιστούμε μέσα στην Ευρώπη. 10 Γερμανοί μου είπαν, κατά καιρούς, που έκανα στη Γερμανία, πότε θα βάλετε το λατινικό αλφάβητο, να σας διαβάζουμε κι εμείς»
https://www.youtube.com/shorts/1LMl-EoP1r0
Κῦττα, ἐάν τόν εἶχα ἀπέναντί μου καί κάναμε μία τέτοια συζήτηση, θά ἤθελα κατ᾿ἀρχήν νά μοῦ ἐξηγήσῃ τί σημαίνει αὐτό πού εἶπε σχετικῶς μέ τό φωνητικό ἀλφάβητο. Διότι ἔτσι ξεκινᾶ στό βίντεο ὁ λόγος του. Ἐάν λοιπόν αὐτό σημαίνει ( κάτι πού ἔκανε ὁ Διονύσιος Σολωμός μιά καί τόν ἀνέφερε καί ὄχι τήν καθιέρωση τοῦ φωνητικοῦ ἀλφαβήτου γιά τήν κατανόηση τῶν γραμμάτων ὅταν αὐτά ἐκφράζονται φωνητικά ) πώς ὅπως ὁ καθείς ἀκούει μία λέξη καί τήν φαντάζεται πώς πρέπει να γραφῇ τό κάνει, τότε θά βλέπαμε μία ποικιλία ἐμφανίσεως τῶν λέξεων κατά πῶς ἀρέσει στόν καθένα. Τί σημαίνει αὐτό ; Πῶς μία λέξις θά ἔπαυε πιά νά εἶναι κάτι συγκεκριμένο, ἀλλά κάτι πού θά ἄλλαζε καί στήν οὐσία θά ἔχανε καί τήν δυναμική της ὡς ἔννοια. Αὐτό λοιπόν διαγράφει μέ μιᾶς κάθε περίπτωσιν ἀποδοχῆς κάτι τέτοιου.
ΔιαγραφήἘν συνεχείᾳ μέσα στόν κυκεῶνα αὐτό ἴσως φτάναμε σέ ἕνα σημεῖο ὅπου θά ἔπρεπε νά γίνῃ μία σοβαρή ἀλλαγή τῆς ἴδιας τῆς γλώσσης μας. Ἡ ἀποδοχή ἑνός ἀλφαβήτου, τοῦ λατινικοῦ, θά φαινόταν ἀναγκαία προφανῶς, ἀλλά ταυτοχρόνως θά ἄλλαζε ῥιζικά τήν ἴδια τήν ῥάτσα μας, τήν ὕπαρξίν μας. Κι᾿ἀναρωτιέμαι ποῦ θά βρισκόταν ὁ σύνδεσμος μέ τήν ἀρχαία γλωσσική μας ὕπαρξιν ; ! Μπορεῖ σήμερα νά διαβάζουμε ἤ νά ἀκοῦμε τά Ἀρχαία Ἑλληνικά καί στήν συντριπτική του πλειοψηφία ὁ λαός νά μήν καταλαβαίνῃ, ἀλλά ὅμως ἄν ἐξετάσῃ καλά κάποιος τήν γραφή κάθε λέξεως θά μπορέσῃ νά τήν κατανοήσῃ. Τίποτα, καμμία λέξις δέν εἶναι ἄγνωστη καί κάθε μία ἀπό αὐτές ἔχουν μέσα τους τήν σημασία τους. Καί αὐτό ἐξ αἰτίας τῆς ὀρθογραφίας. ( Ἄς λάβουμε ὑπ᾿ὅψιν πώς στήν ἀρχαία γραφή χρησιμοποιοῦνταν μόνον κεφαλαῖα γράμματα καί χωρίς κενά μεταξύ τῶν λέξεων ).
Τί μᾶς νοιάζει λοιπόν ; Ἄν μᾶς κατανοήσουν οἱ δυτικοί ἤ ἡ κληρονομιά μας πού γέννησε ὅλον αὐτό τόν Πολιτισμό, στά πάντα ;
Κάπως ἔτσι θά συζητοῦσα μέ τόν ἀείμνηστο, καί ἐν κατακλείδι θά τόν ἐρωτοῦσα : Ἀλήθεια, πῶς ἔγινε ἡ μετάδοσις ὅλων ὅσων συμβόλιζε καί ἐμπεριεῖχε ἡ λέξις Πολιτισμός ( κάθε ἐπιστήμη καί κάθε φιλοσοφική σκέψις ) σέ λαούς πού ὄχι ἁπλῶς δέν ὀμιλοῦσαν, πόσο μᾶλλον νά διάβαζαν τήν ἑλληνική γλῶσσα, ἀλλά καί πού οὐσιαστικῶς ἦσαν ἀπολίτιστοι στήν κυριολεξία ;
Ἔ, κάπως ἔτσι θά πρέπῃ νά συνεχίσουμε νά βαδίζουμε στόν Πολιτιστικό μας δρόμο καί νά διαφυλάξουμε κάθε τι πού τόν προσδιορίζει μέ πρώτη καί κύρια τήν Γραφή καί Γλῶσσα μας. Αὐτή πού ἔδωσε σέ κάθε ἔννοια ἁπασῶν τῶν ἐπιστημῶν, στήν ἑλληνική, τήν ἴδια της τήν ὑπόστασιν.
Συμπερασματικῶς, δέν ξέρω τί καί πῶς θά ὑποστήριζε ὁ καθηγητής Λιαντίνης, ἀλλά βλέποντάς το ἔτσι ὅπως τό ἀνέφερα, νομίζω ὅτι ἐν τέλει εἶναι πολύ δύσκολο νά καταλάβουμε κάποιους ἀνθρώπους καί τόν τρόπο πού σκέφτονται καί ἀναλύουν τά πράγματα. Εἶναι πράγματι πολύ δύσκολο καί κυρίως ὅταν πρὄκειται γιά ἀνθρώπους πού ἔχουν ἐμβαθύνει σέ θέματα πού ἀφοροῦν τήν ἀνθρώπινη, ὐπαρξιακή κοσμοθεωρία. Ἀνθρώπους πού ἡ σκέψις τους εἶναι συνυφασμένη μέ τήν γνώσιν πού λίγοι ἔχουν ἐπιτύχει νά κατέχουν.
Καί ἴσως τό πιό σημαντικό : Δέν πρέπει νά ἀποκόβουμε ἀπό τήν ὅσα λέγονται, ἀπό ὅποιον λέγονται, μέρος ἀπό τό σύνολο ὅσων ἔχουν γραφεῖ ἤ λεχθεῖ, διότι ἔτσι ὀδηγοῦμε σέ κάτι πού μπορεῖ νά ἀλλάζῃ ὁλόκληρη τήν σκέψιν ὅσων ἀναφέρονται. Πρέπει πάντα νά γνωρίζουμε τό σύνολο γιά νά βγάλουμε τά συμπεράσματά μας.
Ἐν πᾶσῃ περιπτώσει, εἶναι θέμα πολύ μεγάλης συζητήσεως.
Καλημέρα ἀγαπητέ Γεώργιε !
Καλησπέρα και πάλι ,
Διαγραφήο Λιαντίνης είχε γνώσεις , και 'στυλ' , αλλά , η άποψη μου είναι , ότι οι γνώσεις και το 'στυλ' δεν είναι μόρφωση πολλώ δε μάλλον δεν είναι αρετή . Εκεί είναι η ειδοποιός διαφορά .
Είχε κάποιου είδους ψυχασθένεια ή δαιμονισμό όπως λένε άλλοι και , τουλάχιστον για μένα , ήταν ορατό από τα αρχή που είδα κάποια βίντεο του και που το είχε αποδείξει ήδη μόνος του με την ιδιότυπη αυτοκτονία του.
Μελετώντας λίγο αυτά που έχει πει και σχετικά σχόλια στα διάφορα βίντεο είδα ότι κινείται στα πλαίσια του αθεϊστικού ειδωλολατρικού υλισμού.
Και σε κάθε άθεο υλιστή ελλοχεύει το μίσος για τα ελληνικά επειδή τα ελληνικά αποκαλύπτουν την Αλήθεια .
Δεν είναι λοιπόν τυχαία αυτά τα παλαβά που είπε για το ελληνικό αλφάβητο. Αυτό ακριβώς ευνοούσε , από υλιστικό κόμπλεξ απέναντι στη 'Γερμανία' όπου είχε σπουδάσει. Το θέμα είναι ότι πολύς κόσμος τον έχει για μέγα διανοητή ... σημεία των καιρών ...
« ... επειδή τα ελληνικά αποκαλύπτουν την Αλήθεια .»
ΔιαγραφήΝαί, ἔτσι εἶναι. Πῶς ἄλλως τε καί ποῦ στάθηκε ὅλη αὐτή ἡ Πολιτιστική κληρονομιά πρός τήν Ἀνθρωπότητα ;
Γιά τά ἄλλα, ἄς τό ἀφήσουμε...
Καλημέρα ἀγαπητέ Γεώργιε !