Ὁ αἰώνας τῆς ταπείνωσης τῆς Ἀμερικῆς ἔχει ξεκινήσει

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παραδεχτούν την ήττα τους και να τερματίσουν τον πόλεμο το συντομότερο δυνατό, γιατί όσο περισσότερο περιμένουμε, τόσο χειρότερες θα είναι οι συνέπειες για όλους. Το Στενό του Ορμούζ θα παραμείνει υπό τον έλεγχο του Ιράν. Ο κόσμος θα αναγκαστεί να εξυπηρετήσει το Ιράν, ξεκινώντας από τα κράτη του Κόλπου. Κάποιοι εστεμμένοι μπορεί να χρειαστεί να αποχωρήσουν. Οι περιφερειακές στρατιωτικές βάσεις της Αμερικής πιθανότατα θα εγκαταλειφθούν. Το Ιράν θα αναδειχθεί ως η νέα περιφερειακή δύναμη.

...Αλλά η Αμερική δεν έχει αποδυναμωθεί μόνο στον Κόλπο. Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τόσο πολύ εξοπλισμό και υλικό στον Κόλπο που δεν μπορούν να προστατεύσουν αξιόπιστα την Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα. Αυτή είναι η πίσω αυλή της Κίνας. Έτσι, η Κίνα μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος νικητής του πολέμου του Ιράν, επειδή στην πραγματικότητα δεν πολέμησε.

Τοῦ Greg Johnson

Ο «Αιώνας της Ταπείνωσης» της Κίνας ξεκίνησε το 1839 με τον Πρώτο Πόλεμο του Οπίου. Η δυναστεία Τσινγκ βρισκόταν σε παρακμή και οι ξένες δυνάμεις άρχισαν να κλέβουν εδάφη και να εκβιάζουν εμπορικές παραχωρήσεις μέσω πολέμων και στρατιωτικών εκστρατειών. Ήταν ένας μακρύς αιώνας που ουσιαστικά τελείωσε μόλις το 1949 με την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.

Αλλά ακόμα και τότε, υπήρχαν ημιτελείς υποθέσεις: το Μακάο, το Χονγκ Κονγκ και η Ταϊβάν. Το Μακάο και το Χονγκ Κονγκ έχουν πλέον επιστραφεί στην Κίνα. Αλλά η Ταϊβάν παραμένει αλύτρωτη. Πράγματι, η Ταϊβάν υπάρχει για να αρνείται τη νίκη στη Λαϊκή Δημοκρατία. Μέχρι σήμερα, η Ταϊβάν ισχυρίζεται ότι είναι η πραγματική Κίνα, διεκδικώντας την κυριαρχία της επί της υπόλοιπης Κίνας υπό την προστατευτική ομπρέλα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Είναι σαφώς ένα ευαίσθητο σημείο για το Πεκίνο. Μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα της Ταϊβάν, η άνοδος της Λαϊκής Δημοκρατίας δεν έθεσε πραγματικά τέλος στον Αιώνα της Ταπείνωσης.

Μας λένε ότι πρέπει να ρισκάρουμε πόλεμο για την Ταϊβάν επειδή κατασκευάζουν τσιπ για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Βρισκόμαστε σε έναν «αγώνα της Τεχνητής Νοημοσύνης». Ακριβώς όπως βρισκόμαστε σε έναν αγώνα «σπάνιων γαιών».

Είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε αυτά τα επιχειρήματα. Αν βρισκόμασταν σε έναν «υπαρξιακό» αγώνα με την Κίνα για την Τεχνητή Νοημοσύνη, απλώς θα μετακινούσαμε τα εργοστάσια εκτός εμβέλειας της Κίνας, όπως ο Στάλιν μετέφερε ολόκληρες βιομηχανίες πίσω από τα Ουράλια. Αλλά μετά θυμάμαι: η ιστορία είναι ένα μακρύ ιστορικό ηγετών που αντιμετωπίζουν υπαρξιακές απειλές και δεν κάνουν τίποτα.

Όταν ακούω ότι το «εμείς» πρέπει να αποκτήσουμε εδάφη ή να ρισκάρουμε πόλεμο για πόρους και τεχνολογίες, αναρωτιέμαι κυνικά ποιος είναι αυτός ο «εμείς». Εμείς οι άνθρωποι καταλήγουμε πάντα να πληρώνουμε για πράγματα. Κάθε φορά που ακούμε να επικαλείται η «γεωπολιτική», αυτό είναι ένα σημάδι ότι θα πληρώσουμε δύο φορές: πρώτα με αίμα και μετά με χρήματα.

Γιατί να πληρώνουμε με αίμα; Μήπως απλώς επειδή οι πολιτικά διασυνδεδεμένοι ολιγάρχες δεν θέλουν να ανταγωνίζονται για συμβόλαια, γι' αυτό και δωροδοκούν πολιτικούς για να τα παραδώσουν;

Όλα αυτά, φυσικά, αιωρούνταν στο παρασκήνιο όταν ο Ντόναλντ Τραμπ και ένα αεροπλάνο γεμάτο δισεκατομμυριούχους προσγειώθηκαν στο Πεκίνο για μια σύνοδο κορυφής.

Καταρχάς, το να πάει ο Elon Musk στην Κίνα μοιάζει με το να πάρεις μαχαίρι σε ανταλλαγή πυροβολισμών. Υπάρχουν ζητήματα κυριαρχίας και ταυτότητας που διακυβεύονται εδώ, τα οποία δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με κρεμαστές επιχειρηματικές συμφωνίες. Ο Τραμπ θα έπρεπε να το είχε καταλάβει αυτό ήδη από την άθλια αποτυχία των εμπορικών απεσταλμένων του, Witkoff και ο Kushner, να τερματίσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Αλλά ο Τραμπ δεν μπορεί να το μάθει αυτό. Είναι γέρος. Οι δυνάμεις του μειώνονται. Έτσι, όλο και περισσότερο καταφεύγει σε αυτό που ξέρει καλύτερα: να πουλάει κρέας, να πουλάει πολέμους, να πουλάει τον εαυτό του. Είναι έμπορος. Το μόνο που σκέφτεται είναι τα χρήματα.

Δεύτερον, ο Τραμπ δεν έπρεπε ποτέ να είχε κάνει αυτό το ταξίδι εξαρχής, επειδή πέταξε πολλά από τα χαρτιά που σχεδίαζε να παίξει στο Πεκίνο ξεκινώντας -και χάνοντας- έναν πόλεμο με το Ιράν. Ο Τραμπ, ωστόσο, απλώς αρνείται. Παρατείνει τον πόλεμο -και έτσι αυξάνει τις αρνητικές συνέπειες- προφανώς ελπίζοντας σε ένα θαύμα, ώστε να μην χρειαστεί να παραδεχτεί την ήττα.

Φυσικά, δεν αναθέτει εκ νέου τη σύνοδο κορυφής με την Κίνα. Αυτό θα ισοδυναμούσε με παραδοχή ήττας. Μάλιστα, υπάρχουν κάποιες εικασίες ότι ήλπιζε να εξασφαλίσει τη βοήθεια της Κίνας για να απεγκλωβιστεί από το χάος του Ιράν. Πιθανότατα ήλπιζε επίσης σε μια άνοδο στις δημοσκοπήσεις. Γιατί σε αυτό έχει καταντήσει: να αρπάζεται από τα άχυρα, να εκμεταλλεύεται το χρηματιστήριο και τις δημοσκοπήσεις με ψέματα και κόλπα.

φωτό

Φυσικά, ο Τραμπ ισχυρίζεται σπουδαία πράγματα από αυτή τη σύνοδο κορυφής. Αλλά όλα είναι ουτοπικά. Για παράδειγμα, η Κίνα έχει υποσχεθεί να αγοράσει αεροσκάφη από την Boeing. Αλλά πρώτον, δεν είναι δουλειά του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών να προτείνει αεροσκάφη Boeing σε κομμουνιστές δικτάτορες. Δεύτερον, μπορεί να μην συμβεί ποτέ.

Ας μιλήσουμε για το τι πραγματικά συνέβη. Η σύνοδος κορυφής του Τραμπ στο Πεκίνο μου μοιάζει με τις πρώτες 36 ώρες του Αιώνα Ταπείνωσης της Αμερικής. Είδαμε τον Ντόναλντ Τραμπ να επιτίθεται στον Xi Jinping, επαινώντας τον ως σπουδαίο ηγέτη. Ο Τραμπ το κάνει αυτό και με τον Πούτιν και τον Κιμ. Συγκρίνετε αυτό με τις προσβολές που εξαπολύει στους συμμάχους της Αμερικής. Αυτή είναι η τυπική διαδικασία λειτουργίας για έναν ναρκισσιστή. Θεωρεί τους φίλους του δεδομένους ενώ κυνηγά την έγκριση των εχθρών του.

Ο Xi δεν ανταπέδωσε την κολακεία του Τραμπ με τον ίδιο τρόπο. Αντίθετα, είπε την αλήθεια. Βγήκε έξω φρενών και είπε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια παρακμάζουσα δύναμη. Ο Τραμπ, φυσικά, άλλαξε επιδέξια στάση, λέγοντας ότι αυτό ίσχυε για την Αμερική του Joe Biden, όχι για του Τραμπ.

Στην πραγματικότητα, η Αμερική ήταν μια παρακμάζουσα δύναμη πολύ πριν από την προεδρία του μάπα Biden. Ο Biden ήταν απλώς ένα σύμπτωμα παρακμής. Αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ την έχει επιταχύνει δραματικά.

Θα αφήσω τους μελλοντικούς ιστορικούς να συζητήσουν τα αίτια και τα σημεία καμπής στην παρακμή και την πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Όπως έδειξε ο Gibbon, υπάρχει μεγάλη παρακμή σε μια αυτοκρατορία. Πιθανότατα θα παρακμάζει πολύ μετά τον θάνατό μου.

Αλλά ο πόλεμος του Ιράν μοιάζει με σημείο καμπής.

Η Αμερική έχασε τον πόλεμο του Ιράν από την πρώτη κιόλας μέρα, επειδή δεν υπήρχε περίπτωση οι Ηνωμένες Πολιτείες να βγουν από αυτόν τον πόλεμο πιο ισχυρές από ό,τι όταν ξεκίνησε. Έχω κάποια ζοφερή ικανοποίηση που ο νεοσυντηρητικός Robert Kagan δήλωσε το προφανές: ότι ο Τραμπ έχει δεχτεί ματ από το Ιράν .

Η ήττα της Αμερικής δεν εξαρτιόταν από το τι συνέβη στο Ιράν. Μερικές φορές χάνουν και οι δύο πλευρές σε έναν πόλεμο. Το Ιράν θα μπορούσε να είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Το Ιράν μπορεί ακόμα να καταστραφεί ολοσχερώς. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν περισσότερα από όσα κέρδισαν, επειδή η θέση της Αμερικής ως Παγκόσμιου Πυροβολικού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την μπλόφα, και το Ιράν την ξεφώνισε.

Το Ιράν απέδειξε ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να προστατεύσουν τις εξαρτήσεις του από τον Κόλπο. Αυτή η προστασία, επιπλέον, ήταν ένα αντάλλαγμα για το σύστημα των πετροδολαρίων, το οποίο είναι το κλειδί για να διατηρηθεί η φερέγγυα κυβέρνηση του μεγαλύτερου οφειλέτη στον κόσμο. Αυτό το σύστημα τώρα διαλύεται.

Οι μοναρχίες του Κόλπου στρέφονται σε χώρες όπως η Ουκρανία για να προστατευτούν από το Ιράν. Τα φορτία τιμολογούνται πλέον σε άλλα νομίσματα εκτός από το δολάριο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χορηγούν τώρα τεράστια δάνεια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, για να αποτρέψουν την πώληση ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου με έκπτωση. Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών έχει αρχίσει να αυξάνει τα επιτόκια των νέων ομολόγων, πράγμα που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα πληρώνουν περισσότερα στους πιστωτές και λιγότερα στους πελάτες για να διατηρήσουν ολόκληρο το σύστημα σε λειτουργία.

Ο πόλεμος βρίσκεται τώρα στην ενδέκατη εβδομάδα του. Το Στενό του Ορμούζ παραμένει κλειστό. Πράγματι, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπλοκάρουν τώρα το ιρανικό πετρέλαιο, το οποίο οι ΗΠΑ αρχικά επέτρεψαν να περάσει για να αποτρέψουν την περαιτέρω αύξηση των παγκόσμιων τιμών. Ο κόσμος αντιμετωπίζει ελλείψεις σε πετρέλαιο, φυσικό αέριο, λιπάσματα και άλλα χημικά που είναι απαραίτητα για τη σύγχρονη βιομηχανία.

Αυτό σημαίνει λιγότερα από όλα τα καλά: λιγότερο φως, λιγότερη ζεστασιά, λιγότερα φάρμακα, λιγότερα τρόφιμα. Για τις φτωχές χώρες του κόσμου, αυτό σημαίνει λιμό. Και αυτό σημαίνει περισσότερα από όλα τα κακά: περισσότερη αστάθεια, περισσότερη βία, περισσότεροι πρόσφυγες που εισβάλλουν στις χώρες των λευκών.

Όλες αυτές οι συνέπειες ήταν απολύτως προβλέψιμες για μένα, και δεν είμαι οικονομολόγος, γεωπολιτικός αναλυτής ή σχολιαστής κινεζικής δεξαμενής σκέψης. Απλώς παρακολουθώ τις ειδήσεις με ανοιχτά μάτια. Αυτό σημαίνει ότι όλες αυτές οι συνέπειες ήταν γνωστές στον Ντόναλντ Τραμπ, στο υπουργικό του συμβούλιο, αλλά και στο Πεντάγωνο.

Αλλά ο πόλεμος συνεχίστηκε ούτως ή άλλως, επειδή αυτός ο πόλεμος δεν έχει ως στόχο να κάνει την Αμερική ισχυρότερη. Δεν αφορά καθόλου την Αμερική. Αυτός ο πόλεμος είναι η αλυσοδεμένη άρση της Αμερικής από το Ισραήλ και η αφαίμαξή της για να καταστρέψει έναν ακόμη από τους περιφερειακούς εχθρούς του.

Όπως ακριβώς και ο πόλεμος του Ιράκ, έτσι και ο πόλεμος του Ιράν βασίστηκε σε ψέματα για όπλα μαζικής καταστροφής και παρουσιάστηκε ως γρήγορος και εύκολος, επειδή, φυσικά, οι Ιρανοί λαχταρούν την «ελευθερία», επομένως «θέλουν να τους βομβαρδίσουμε».

Benjamin Netanyahu : « Οκ. τάξη, ποιός εἶναι ἀρκετά ἡλίθιος γιά νά βομβαρδίσῃ τό Ἰράν γιά λογαριασμό μου ; » 

Ο Bush Β' δεν ήταν αρκετά ηλίθιος και άπιστος για να επιτεθεί στο Ιράν. Ούτε ο Obama. Ούτε οι βοηθοί του Biden. Μόνο ο Τραμπ ήταν αρκετά ηλίθιος και προδότης. Και το υπουργικό του συμβούλιο ήταν πολύ προδοτικό, πολύ ηλίθιο ή πολύ αδύναμο για να τον σταματήσει.

Δεν πίστευα ότι ο πόλεμος στο Ιράν ήταν πιθανός, επειδή δεν πίστευα ότι ο Τραμπ και οι άνθρωποι γύρω του ήταν τόσο ηλίθιοι και κακοί. Έκανα λάθος.

Ο Τραμπ δεν έχει χαρτιά στον Κόλπο. Αν συνεχίσει να επιτίθεται στο Ιράν, το Ιράν θα συνεχίσει να ανταποδίδει στα κράτη του Κόλπου.

Μέχρι στιγμής, το Ιράν έχει προκαλέσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση με περιορισμένα, αντίποινα. Αν ο Τραμπ καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, το Ιράν πιθανότατα έχει την ικανότητα όχι μόνο να καταστρέψει ολόκληρη την οικονομία του Κόλπου, αλλά και να καταστήσει την περιοχή ακατοίκητη καταστρέφοντας τις μονάδες αφαλάτωσης. Αυτό θα πυροδοτούσε μια παγκόσμια ύφεση, αν δεν βρισκόμαστε ήδη σε μια τέτοια κατάσταση.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παραλύσουν την ικανότητα αντιποίνων του Ιράν πριν από την πλήρη καταστροφή του Κόλπου - και ό,τι έχει απομείνει από την παγκόσμια αξιοπιστία της Αμερικής ως υπερδύναμης.

" Against Imperialism" τοῦ Greg Johnson

Ποιο είναι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με το Ιράν; Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παραδεχτούν την ήττα τους και να τερματίσουν τον πόλεμο το συντομότερο δυνατό, γιατί όσο περισσότερο περιμένουμε, τόσο χειρότερες θα είναι οι συνέπειες για όλους. Το Στενό του Ορμούζ θα παραμείνει υπό τον έλεγχο του Ιράν. Ο κόσμος θα αναγκαστεί να εξυπηρετήσει το Ιράν, ξεκινώντας από τα κράτη του Κόλπου. Κάποιοι εστεμμένοι μπορεί να χρειαστεί να αποχωρήσουν. Οι περιφερειακές στρατιωτικές βάσεις της Αμερικής πιθανότατα θα εγκαταλειφθούν. Το Ιράν θα αναδειχθεί ως η νέα περιφερειακή δύναμη.

Η Αμερική δεν έχασε απλώς την ισχύ της επιτιθέμενη στο Ιράν. Η ισχύς δεν εξαφανίζεται. Απλώς μετακινείται. Στον Κόλπο, η ισχύς της Αμερικής θα πάει στο Ιράν.

Αλλά η Αμερική δεν έχει αποδυναμωθεί μόνο στον Κόλπο. Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τόσο πολύ εξοπλισμό και υλικό στον Κόλπο που δεν μπορούν να προστατεύσουν αξιόπιστα την Ταϊβάν και τη Νότια Κορέα. Αυτή είναι η πίσω αυλή της Κίνας. Έτσι, η Κίνα μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος νικητής του πολέμου του Ιράν, επειδή στην πραγματικότητα δεν πολέμησε.

Ο Τραμπ λέει τόσα πολλά ψέματα τώρα που ο κόσμος τείνει να τον απομονώνει. Αλλά αν πραγματικά πιστεύετε ότι η Αμερική βρίσκεται σε έναν υπαρξιακό αγώνα τεχνητής νοημοσύνης με την Κίνα, και η Ταϊβάν αποτελεί βασικό μέρος αυτού, τότε θα πρέπει να ανησυχείτε πολύ για ορισμένες δηλώσεις από το Πεκίνο: τον ισχυρισμό του Τραμπ ότι το σχέδιο πώλησης αμερικανικού αμυντικού εξοπλισμού αξίας 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ταϊβάν είναι ένα «διαπραγματευτικό χαρτί», τον ισχυρισμό ότι η NVIDIA μπορεί να έχει άδεια να πουλήσει ευαίσθητη τεχνολογία που σχετίζεται με την τεχνητή νοημοσύνη στην Κίνα, και την ευοίωνη δήλωση ότι θα ήταν καλό να εισρεύσουν περισσότερα κινεζικά χρήματα και φοιτητές στην Αμερική.

Μήπως ο Τραμπ δείχνει την προθυμία του να ξεπουλήσει την Αμερική στην Κίνα επειδή θέλει κινεζική βοήθεια για να απεγκλωβιστεί από τον πόλεμο του Ιράν, στον οποίο βρισκόμαστε επειδή ο Τραμπ ξεπούλησε την Αμερική στο Ισραήλ;

Απλώς δεν βλέπω πώς οι πατριώτες Αμερικανοί θα μπορέσουν ποτέ να ανακτήσουν τη χώρα μας, ο Elon Musk θα πάει ποτέ στον Άρη και η Σίλικον Βάλεϊ θα κερδίσει ποτέ την κούρσα της Τεχνητής Νοημοσύνης, αρκεί το Ισραήλ να έρχεται πάντα πρώτο.

Ἀπό : counter-currents.com

Ἡ Πελασγική