" ...μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι..." Σωκράτης

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Εἴδηση σόκ: Ἐβραῖοι ἐξτρεμιστές ἔκαψαν βρέφος 18 μηνῶν!

Είδηση σοκ: Εβραίοι εξτρεμιστές έκαψαν βρέφος 18 μηνών!

Ένα βρέφος μόλις 18 μηνών (αυτό, όντως, είναι μωρό, Άντα Ψαρρά, και όχι οι μαντράχαλοι ληστές στο Βελβεντό Κοζάνης, τους οποίους θρασύτατα ονόμαζες «μωρά στο εδώλιο») έχασε την ζωή του, όταν ξέσπασε πυρκαγιά στο σπίτι της οικογένειάς του στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, η οποία όπως ανακοίνωσε η ισραηλινή αστυνομία φέρεται να οφείλεται σε εμπρησμό από εβραίους εξτρεμιστές. Η εκπρόσωπος της αστυνομίας Λούμπα Σάμρι δήλωσε ότι στους τοίχους του σπιτιού που πυρπολήθηκε, σε ένα χωριό κοντά στην πόλη Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης, ήταν γραμμένο το σλόγκαν «Price Tag», το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από εβραίους εξτρεμιστές. 


Αυτή ήταν η χειρότερη επίθεση από ισραηλινούς εξτρεμιστές από τότε που ένας Παλαιστίνιος έφηβος κάηκε ζωντανός σε αντίποινα για την δολοφονία τριών ισραηλινών από τους απαγωγείς τους, πριν από ένα χρόνο. Το σπίτι, στο χωριό Καφρ Ντούμα, καταστράφηκε από την πυρκαγιά η οποία εκδηλώθηκε την ώρα που η οικογένεια κοιμόταν. Επίσης, ένα γειτονικό σπίτι υπέστη σοβαρές ζημιές, αλλά δεν υπήρξαν θύματα καθώς εκείνη την ώρα οι ένοικοί του απουσίαζαν.

Η εξτρεμιστική οργάνωση «Price Tag» κατηγορείται για μια σειρά από εμπρηστικές επιθέσεις σε τεμένη της Δυτικής Όχθης τα τελευταία χρόνια. Η συγκεκριμένη είδηση είναι φρικτή, αλλά πέρασε «στα ψιλά» της ενημέρωσης διεθνώς. Ίσως γιατί το άκουσμα της είδησης αυτής και η ανάδειξη της απεχθούς αυτής πράξης στο μέγεθος που της αρμόζει έρχεται σε αναντιστοιχία με την στρατευμένη παραπληροφόρηση της καθεστωτικής ειδησεογραφίας, η οποία κάτω από το πρίσμα της καταδίκης του «αντισημιτισμού» βρίσκει τον τρόπο για να ανοίγει τον δρόμο σε τέτοιες απαράδεκτες ενέργειες.

Δυστυχώς, γι αυτό το βρέφος, το οποίο δολοφονήθηκε κάτω από φρικτές συνθήκες, δεν πρόκειται να δούμε κανένα αφιέρωμα, ούτε από τους επιλεκτικά ευαίσθητους σιωνιστές του ADL, αλλά ούτε και από τους εγχώριους απολογητές (άμεσους και έμμεσους) των ισραηλινών θηριωδιών σε βάρος των  Παλαιστινίων.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

ΤΙ ΤΑ ΣΚΑΛΙΖΟΥΜΕ ΤΑ Σ...Α ; ΒΡΩΜΑΝΕ. ...Κατάργηση τῆς εἰσφοράς ἀλληλεγγύης γιά τά ὑψηλά εἰσοδήματα ζητοῦν οἱ θεσμοί !!!


ΓΙΑ ΕΤΗΣΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΑΝΩ ΤΩΝ 500.000 ΕΥΡΩ  


Την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης για τα υψηλά εισοδήματα ζητούν οι θεσμοί, ενώ ξεκινά η διαβούλευση με τους εκπροσώπους των θεσμών, σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Οικονομικών, ούτως ώστε να υπάρξει νέο πλαίσιο συλλογικών διαπραγματεύσεων έως το τέλος του 2015.

Συγκεκριμένα, αύριο Παρασκευή στις 10 το πρωί οι εκπρόσωποι των τεσσάρων θεσμών (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΕΚΤ, ΔΝΤ και ESM) θα έχουν συνάντηση με τον υπουργό Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον υπουργό Οικονομίας, Γιώργο Σταθάκη, με παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών να κάνουν λόγο «για συνάντηση γνωριμίας».

Σημειώνεται ότι με την άφιξη της εκπροσώπου του ΔΝΤ, Ντέλια Βελκουλέσκου, στην Αθήνα, το απόγευμα της Πέμπτης, συμπληρώθηκε το «καρέ» των εκπροσώπων των θεσμών, καθώς στην πρωτεύουσα βρίσκονται ήδη από χθες οι Ντέκλαν Κοστέλο (ΕΕ), Ράσμους Ρέφερ (ΕΚΤ) και Νίκολα Τζιαμαρόλι (ESΜ).

Σύμφωνα με τον Antenna.gr, τα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών ανέφεραν ότι τα τεχνικά κλιμάκια συνέχισαν και σήμερα τις εργασίες τους, με στόχο να καθορίσουν τον μακροπρόθεσμο ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, καθώς και τους παράγοντες που τον καθορίζουν.

Όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά οι ίδιοι παράγοντες:

- Υπήρξε ειδική συνάντηση στα τεχνικά κλιμάκια για τις κρατήσεις φόρων υπέρ τρίτων.

- Μελετάται η σύσταση διυπουργικής επιτροπής, με στόχο την απλοποίηση των αδειών λειτουργίας των επιχειρήσεων. Σημειώνεται ότι ήδη έχει καταργηθεί σε 103 περιπτώσεις η υποχρεωτική έκδοση άδειας λειτουργίας.

- Οι θεσμοί ζητούν την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης 8% για εισοδήματα άνω των 500.000 ευρώ, καθώς εκτιμούν ότι μπορεί να οδηγήσει σε φοροδιαφυγή. Η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι είναι πολιτική απόφαση και αφορά στην ανακατανομή των οικονομικών βαρών στον πληθυσμό της χώρας. - Ξεκινά η διαβούλευση για τα εργασιακά, ούτως ώστε έως το τέλος του 2015 να υπάρχει ένα νέο πλαίσιο συλλογικών διαπραγματεύσεων που θα εγγυάται τη δικαιοσύνη και την αποτελεσματικότητα στο χώρο της εργασίας.

Όσον αφορά, δε, το δημοσίευμα των Financial Times, ότι το ΔΝΤ δεν μπορεί επί του παρόντος να συμμετάσχει σε νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους, οι παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών επισήμαναν ότι το ΔΝΤ συμμετέχει κανονικά στις διαπραγματεύσεις και πως η θέση του Ταμείου για τη βιωσιμότητα του χρέους δεν είναι σημερινή, με πλέον χαρακτηριστικές τις δεκάδες αναφορές της Κριστίν Λαγκάρντ στο συγκεκριμένο θέμα.


Φιλοσοφία-Ἔρευνα
ΥΠΕΡΒΑΣΗ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ 1920 ΠΕΡΝΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ Ο ΚΙΟΝΑΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ


dragoumhs

Γράφει ο Θοδωρής Τσέλας

31 Ιουλίου του 1920, ένα καυτό απομεσήμερο στην Αθήνα, όχι μόνο από την ζέστη, αλλά και από τον αναβρασμό που είχε προκαλέσει η απόπειρα δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου, στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών.

Οι Έλληνες και πάλι διχασμένοι. Όπως, σχεδόν πάντοτε, μετά από κάθε μεγαλούργημα. Όπως πάντοτε πριν από κάθε καταστροφή…

Στην Βασιλίσσης Σοφίας, που λεγόταν ακόμα τότε Κηφισίας, ένα απόσπασμα από οκτώ στρατιώτες προχωρούσε, έχοντας ανάμεσά τους έναν λευκοντυμένο άντρα. 

«Ήμουν στην στάση της οδού Παπαδιαμαντοπούλου και περίμενα το τραμ» θα έλεγε αργότερα στον ανακριτή ο Ρώσος ακόλουθος Λεμπέντιεφ. «Είδαμε οκτώ στρατιώτες με έναν άνθρωπο που πέρασαν ήσυχα – ήσυχα από μπροστά μας. Αν έλειπαν οι ξιφολόγχες από τα χέρια τους το θέαμα θα ήταν πολύ φυσικό, τουλάχιστον για εκείνη την μέρα. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι οι στρατιώτες ήταν κίτρινοι σαν το λεμόνι».

Αυτοί οι κίτρινοι σαν το λεμόνι στρατιώτες, ήταν οκτώ αμούστακα παιδιά των ταγμάτων ασφαλείας του Παύλου Γύπαρη, ενός λοχία που κρατούσε το περίστροφο του στο χέρι.

Και ο λευκοντυμένος άντρας ήταν ο Ίων Δραγούμης, ο οποίος είχε γνωρίσει τον Γύπαρη στα χρόνια του Μακεδονικού αγώνα. Τότε πολεμούσαν μαζί τους Βούλγαρους, είχαν γίνει κουμπάροι, και σίγουρα δεν φαντάζονταν πως 12 χρόνια μετά, το νήμα της ζωής του ενός, θα έκοβαν οι σφαίρες των στρατιωτών, που θα διέταζε ο άλλος…

Λίγες στιγμές μετά ο Ίων Δραγούμης θα ακολουθούσε τον δρόμο των Ηρώων και οι Έλληνες, φτωχότεροι από ποτέ, θα συνέχιζαν τον διχασμό.

Ποια θεία πρόνοια να έχει προβλέψει, ώστε η Ελλάδα να είναι ένα σύνολο θεών, ηρώων και ανθρώπων – μύθων; 

Ποιες συνθήκες ζωής, διαμορφώνουν την προσωπικότητα του ατόμου σε τέτοιο σημείο, ώστε να μπορεί να επικοινωνεί και να σκέφτεται  απόλυτα με την αθάνατη Ελληνική ψυχή του, και να γράφει εκείνα τα λόγια, που μιλάνε ευθεία στην καρδιά του έθνους;

Ίων Δραγούμης: «Αν το κράτος είναι ενάντια στο έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθή. Το κράτος, που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό.»

Πως μαθαίνει κάποιος, αν δεν βάλει μπρός την Ελληνική του ψυχή, να στήνει έτσι τις λέξεις που να ραπίζουν, να δεσμεύουν το νού και την καρδιά και να ξυπνούν από όποιον λήθαργο βαθύ όποιον τις ακούει; 

Ίων Δραγούμης: «Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται οτι αυτός πρέπει να σώσει το Έθνος του. Ο καθένας γεννήθηκε σωτήρας του Έθνους του, λίγοι όμως ξέρουν οτι γεννήθηκαν τέτοιοι, δηλαδή πως αυτοί θα το σώσουν, αν θέλουν. Πρέπει να φαντάζομαι πως απο μένα μόνο εξαρτάται η σωτηρία του Έθνους μου και πώς, αν δεν ήμουν εγώ, δεν θα υπήρχε κανένας άλλος που να το σώσει, ή να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι, αλλά να φαντάζομαι, μόνο πώς εγώ, έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας.»

Που αλλού βρίσκει κάποιος, πέραν από το Έθνος και την Πατρίδα, τέτοια λόγια πυρωμένα για να πει:

«Δέ μέ μέλει ν βάλω σέ δύσκολη θέση μιά κυβέρνηση πού δέν τήν σέβομαι, δέν εμαι καμωμένος γιά τήν κυβέρνηση γιά τό κράτος, γινα γιά τό θνος καί τόν λληνισμό”
Σίγουρα το περιβάλλον παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο!

Ο τρόπος ζωής και οι επιλογές που κάνουμε. Αν φυγοπονούμε, δεν μπορούμε να σκεφτούμε, να γράψουμε, να αναλύσουμε και εντέλλει να δούμε τις κρυμμένες έννοιες στα όσα γεγονότα διαδραματίζονται εμπρός και δίπλα μας…

Όταν το ενδιαφέρον μας περιορίζεται σε συγκεκριμένα, αλλά ανούσια καθημερινά θέματα, δεν μπορούμε να αγγίξουμε και να ανυψώσουμε  το μέσα μας και δεν μπορούμε να λογιζόμαστε ως Εθνικιστές. Γιατί πολύ απλά:

«Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του».

Στην ιστορία, τη διεθνή και την ελληνική, υπάρχουν ορισμένες σπάνιες περιπτώσεις όπου οι πράξεις κάποιων ξεχωριστών ανθρώπων τους οδηγούν έξω από το κοινό πλαίσιο, τους πηγαίνουν πιο πέρα. Η ηθική τους υπόσταση και η στάση απέναντι στην εποχή τους, τα οδηγεί όλα σε μία άλλη διάσταση.
Ο Ίωνας Δραγούμης ήταν ο  Ιδεολόγος, που μετέφερε μαχητικά τις ιδέες του στην πράξη, που εξορίστηκε και εντέλει δολοφονήθηκε κοιτώντας τους εκτελεστές του ίσια στα μάτια για αυτές τις ιδέες…

Ήταν ο άνθρωπος που ως προξενικός αντιπρόσωπος της Ελλάδος, στις Σέρρες, τη Φιλιππούπολη, τον Πύργο, την Ανδριανούπολη, την Αλεξανδρούπολη και την Κωνσταντινούπολη συνέβαλλε τα μέγιστα στην πολιτική οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα.

 Ήταν ο άνθρωπος που συμμετείχε στην επιτροπή που διαπραγματεύτηκε την παράδοση της Θεσσαλονίκης μας στον Ελληνικό στρατό.

 Ήταν ο άνθρωπος που ύψωσε με τα χέρια του πρώτος την Ελληνική σημαία στο Δημαρχείο της πόλης.

Ήταν ο άνθρωπος που παύθηκε από τα καθήκοντά του γιατί ενέκρινε την ένωση του Καστελόριζου με την Ελλάδα χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τον αρμόδιο υπουργό.

Ήταν ο άνθρωπος που συνεχώς έλεγε πως : “Δουλεύω γιά τον Ελληνισμό. Δουλεύοντας γιά τον Ελληνισμό, δουλεύω γιά τον εαυτό μου. Γιατί μήπως εγώ είμαι διαφορετικός από τον ελληνισμό μου; Δεν δουλεύω γιά την κυβέρνηση, δουλεύω γιά τον Ελληνισμό. Άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση πέφτω, σηκώνομαι όταν νοιώθω τον Ελληνισμό.”

Ήταν ο άνθρωπος που το 1907 στο «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα» έγραφε με το αίμα της  αθάνατης Ελληνικής ψυχής του την μεγάλη διαχρονική αλήθεια: 

«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει από την βρώμα όπου κυλιούμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»

Ήταν ο άνθρωπος που αναμιγνύεται στην πολιτική, διαφωνεί, συγκρούεται και  περιπλέκεται στην περιπέτεια του εθνικού διχασμού και δολοφονείται άδοξα και άδικα τέτοιες μέρες, τον Ιούλιο του 1920.

Ίων Δραγούμης… Και μόνο το όνομα προκαλεί δέος!…

Νομίζετε γεννήθηκε Ήρωας; Όχι, είναι όμως ένας Ήρωας του Εθνικισμού σήμερα. Γιατί; Γιατί υπέβαλλε τον εαυτό του σε αυτή την συνειδητή και ασυνείδητη ταυτόχρονα επικοινωνία με την Ελληνική καταγωγή του. Κάτι εύκολο και δύσκολο ταυτόχρονα αφού για να κάνει κάποιος αυτό το ταξίδι, θα πρέπει να ξεβολευτεί. 

Να εγκαταλείψει κάθε ευκολία.  

Να συγκρουστεί με τον εαυτό του πρώτα, και μετά με όλους τους άλλους γύρω του που δεν ταιριάζουν με όσα εκείνος πρεσβεύει. Να δημιουργήσει πολλούς εχθρούς. Ακόμη και μέσα στις ομάδες ή στους παρέες που συναναστρέφεται και νοιώθει δικές του.

Αυτό έκανε και ο Ίων Δραγούμης και γιαυτό προκαλεί δέος το άκουσμα του ονόματος του.
Τα πρόσωπα της εποχής του επίσης προκαλούν το ίδιο δέος, ενώ μια δίνη περιστατικών και μια σειρά πολύ σημαντικών, όσο και τραγικών γεγονότων μιας περιόδου ταραγμένης και ασταθούς, γκρεμίζουν την ανθρώπινη υπόσταση του Ίωνα Δραγούμη και αναδεικνύουν την Ηρωική μορφή του.

Ο Δραγούμης ήταν βαθιά πατριώτης, αγνός πατριώτης, που δεν περιορίζονταν στα ευχολόγια και τη θεωρία, διότι κατά αυτόν τον τρόπο όλοι είναι «πατριώτες». Ο πατριωτισμός του Δραγούμη ήταν έμπρακτος και εκδηλωνόταν σε κάθε φάση της ζωής του. Προείχε γι΄ αυτόν η Ιδέα της Πατρίδος και εθυσίαζε για αυτήν την Ιδέα αδίστακτα τα προσωπικά οφέλη. «Τα πρόσωπα, έλεγε, δεν παίζουν κανένα ρόλο όταν πρόκειται να σώσουμε την Πατρίδα»

Ένας άνθρωπος με ανησυχίες, κάποιες σαν και τις δικές μας! Ένας άνθρωπος μοιραίος. Με αρκετά όνειρα ζωής, άλλα τεκμηριωμένα, άλλα πάλι όχι…

Με έναν ατεκμηρίωτο πλατωνικό έρωτα. Αυτόν που έζησε στην Αλεξάνδρεια με την Πηνελόπη Δέλτα, η οποία  αφού δεν μπορούσε να ζήσει μαζί του γιατί ήταν παντρεμένη με άλλον, μόλις  έμαθε για την σχέση του με την Μαρίκα Κοτοπούλη, μαυροφορέθηκε και αργότερα, ζώντας εκ των έσω την δολοφονία του, στιγμάτισε ολόκληρη την ζωή της μέχρι την αυτοκτονία της μερικά χρόνια αργότερα.

Εντολέας της δολοφονίας του Δραγούμη, ήταν ο Βενιζελικός Εμμανουήλ Μπενάκης. Ο πατέρας της τραγικής Πηνελόπης Δέλτα!
Βλέπετε πως η μοίρα χαράζει ανεξίτηλα εκείνους που την προκαλούν;
Αλλά και δεν θα μπορούσε να γινόταν αλλιώς στην περίπτωση του Ίωνα Δραγούμη.

Ο Ίων Δραγούμης  δεν συμβιβάσθηκε, δεν βολεύτηκε, δεν έμεινε «ήσυχος» όπως εύκολα θα μπορούσε να κάνει. Γιος πρώην πρωθυπουργού, με κοινωνικά υψηλές γνωριμίες, και με αδιαμφισβήτητες ικανότητες, σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και το 1899 μπήκε στο διπλωματικό σώμα, υπηρετώντας ως προξενικός υπάλληλος.

Με ένα «καλό» γάμο θα μπορούσε να λύσει για πάντα το οικονομικό πρόβλημα που τον ταλάνιζε ως την τελευταία μέρα της ζωής του και να αναδειχθεί σε ηγετική μορφή των αντι-βενιζελικων που χρειάζονταν τότε τέτοια στελέχη.

Δεν το έκανε. Έτσι Απλά! Αρνήθηκε τον οποιοδήποτε συμβιβασμό και εγκατέλειψε τα σαλόνια, για τους βάλτους της Μακεδονίας, το χρέος και την θυσία, το «μαρτύρων και ηρώων αίμα».
Έμεινε ρομαντικός Εθνικιστής και αφιέρωσε την ζωή του στο Έθνος. 

Εξάλλου υπερασπιζόμενος το Έθνος έλεγε:

«Αν μπορούσα να καταστρέψω μόνος μου το κράτος το Ελληνικό, θα το έκανα αμέσως. Τι χρησιμεύει ένα κράτος Ελληνικό, που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική, διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρέσβεις στη Δύση και τους ξεπροβαδίζει με την μονάκριβη ευχή και οδηγία προσέχετε να μην γεννάτε ζητήματα. Αν το κράτος δεν νοιώθει τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει, δεν αξίζει να ζει. »

Το 1902, εικοσιπέντε χρονών, με αίτησή του διορίζεται υποπρόξενος στο Μοναστήρι. Ο πατέρας του Στέφανος, ο Λάμπρος Κορομηλάς, ο Γερμανός Καραβαγγέλης και ο ίδιος οργανώνουν το Μακεδονικό κομιτάτο, την θρυαλλίδα του Μακεδονικού Αγώνα, αντίδραση δίκαια και επιβεβλημένη απέναντι στην εθνοκάθαρση του Βουλγαρικού κομιτάτου που είχε αρχίσει πολλά χρόνια νωρίτερα και είχε προκαλέσει την εξόντωση πολλών Ελλήνων στην Μακεδονία.

Φύση και πνεύμα που αποζητούσε την πρόκληση, έδινε και έπαιρνε σημαντικά φορτία σκέψης με όσους συναναστρέφονταν.  Οι σκέψεις που τον καθοδηγούσαν στην ζωή του, διαμόρφωναν και ατσαλοποιούσαν την ήδη ισχυρή προσωπικότητα του.

Σιχαινόταν άλλωστε το βόλεμα και τους βολεμένους. Τους «κουρασμένους μαχητές»…

«…Οι κουρασμένοι κάνουν κοινωνίες εβραίικες με μόνο σκοπό τη γενική αλληλοβοήθεια, οι κουρασμένοι, που δεν έχουν πια ορμές, παρά μόνο γούστα, οι κουρασμένοι, που μόνο τη ζωούλα τους κοιτάζουν, που αλτρουίζουν μόνο για να υπηρετήσουν καλλίτερα το μικροσυμφέρο τους, οι κουρασμένοι, που βαστιούνται από τα χέρια σε μιαν αλληλεγγύη, γιατί φοβούνται να περπατήσουν μοναχοί τους, μην τύχη και κοπιάσουν πάρα πολύ, οι κουρασμένοι, που το στρατιωτικό γι’ αυτούς είναι βάσανο, γιατί δεν υπηρετεί τη ζωούλα τους, οι κουρασμένοι, που εχθρούς δεν έχουν…

Σημαντικοί οι φίλοι του, σημαντικοί και οι εχθροί του! Αυτό δείχνει και την ποιότητα του ανδρός! Γιατί τι νόημα έχει να περάσεις από τούτη τη ζωή χωρίς σημαντικούς εχθρούς και φίλους;

Φίλος του επιστήθιος, ο Περικλής Γιαννόπουλος ο άλλος μεγάλος στοχαστής και οπλίτης του ελληνισμού, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Στην οικογένειά του αργότερα προστέθηκε, ως σύζυγος της αδερφής του, ο Παύλος Μελάς! Σημαντικός φίλος και σύμμαχος που εξελίχθηκε σε θανάσιμο εχθρό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Η αξιακή πυραμίδα που πρότεινε ο Δραγούμης ως βάση του Ελληνικού Λαϊκού Εθνικισμού,ήταν:
  • η ελευθερία: ως εθνική ελευθερία εννοούσε την αυτοδιάθεση των υπόδουλων τότε Ελλήνων
  • ο πολιτισμός: ως «νομιμοποιητική» βάση της αξίας του έθνους:
Έλεγε χαρακτηριστικά:
«Ακουμπώντας στο έθνος μου να γίνω πιο άνθρωπος. Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε. Μου αρέσει να βλέπει κανείς τους δεσμούς του. Αυτό θα πει ελευθερία».
  • Η σύνδεση του έθνους με τον πολιτισμό:
«Ποιος είναι ο τελικός των εθνών, πες τον προορισμό, πες τον αποστολή; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να που έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Δεν φθάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει να είναι πολιτισμένο και από δικό του πολιτισμό. Σε αυτό λοιπόν χρησιμεύουν τα έθνη. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός».

Οι πολιτικές δοξασίες του είναι απίθανα προοδευτικές για την εποχή. 

Θέλοντας όσα γράφει να είναι προσιτά στο πολύ κόσμο που διαβάζει την εφημερίδα του και τα βιβλία του εμφανίζονται οι πρώτες σελίδες της πεζογραφίας μας που είναι γραμμένες σ’ αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «αττική δημοτική γλώσσα», μια ολοφάνερη δηλαδή και επιτυχημένη προσπάθεια προσανατολισμού της δημοτικής σε ένα αφηγηματικό ύφος, πλαστικό και απαλλαγμένο από βαναυσότητες της «καθαρεύουσας» που τόσο σιχαινόταν!

Θα είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον αν σήμερα ο Ίων Δραούμης ήταν εν ζωή!  Αν ζούσε σήμερα θα ηταν σίγουρα Χρυσαυγίτης

Θα τον ακούγαμε σίγουρα να λέει στους εκάστοτε παραποιητές της ιστορίας μας: «Τα Ελληνικά σχολεία είναι για 2 σκοπούς: να ανοίγουν τα μυαλά και να φουσκώνουν το παιδί με τον εθνισμό του. Η παράδοση είναι ο σύνδεσμος των ατόμων μίας φυλής, τωρινών και περασμένων, που τα κάνει έθνος. Ιστορία είναι η συνείδηση του συνδέσμου αυτού. Να νοιώθεις την καταγωγή σου, την συνέχεια του εθνικού εγώ σου, την ιστορία που σου κάνει συνειδητό το πέρασμα του έθνους σου μέσα στους αιώνες».

Στους νεοραγιάδες τουρκοπροσκυνημένους της Βουλής, της κερκόπορτας των Αθηνών, θα τους έλεγε: «Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

Στην «Ενωμένη Ευρώπη» της Μέρκελ, του Σούλτς, του Γιουνγκέρ του Ντράγκι και του Σόϊμπλε αλλά και στους κάθε λογής ευρωλιγούριδες θα έλεγε: «Ναι, το βλέπω πως η Ευρώπη ενώνεται, πως τα έθνη και οι φυλές ζυγώνουν η μία την άλλη. Αλλά εγώ είμαι ένας και εγώ θα ακουμπήσω επάνω στους γύρω μου ανθρώπους. Και αυτοί είναι οι Έλληνες».

Στην παγκόσμια δημοκρατία που τόσο απεγνωσμένα προωθούν μέσω του ΔΝΤ, του EFSM και όλων των άλλων οργανισμών ίσως να έλεγε: «Τόσο αγαπώ την Ελληνική ύπαρξη, που αν ήταν να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι κοσμοπολίτες, θα έλεγα να μην ονομαζόμασταν Έλληνες. Δεν χρειάζεται η λέξη Έλληνες όταν όλοι οι άνθρωποι της γης γίνουν κοσμοπολίτες μίας απέραντης δημοκρατίας».

Στον πολυπολιτισμό που προσπαθούν ετσιθελικά να μας επιβάλλουν με την απόδοση Ιθαγένειας σε ετερογενείς και ακατάλληλους να ονομάζονται «Έλληνες» θα έλεγε: «Μόνο εμείς, όσοι νοιώθουμε την δική μας την πατρίδα, μπορούμε να νοιώσουμε και των άλλων τις πατρίδες. Πρώτα πρέπει να νοιώσω τον εαυτό μου καλά, έπειτα καλά το έθνος μου και έτσι φθάνω στην ανθρωπότητα. Όσοι λένε πως είναι κοσμοπολίτες και δεν περνούν από όλα αυτά τα στάδια δεν μπορούν να νοιώσουν την ανθρωπότητα».

Στους αριστεροδεξιούς πολιτικάντηδες που ψηφίζουν χωρίς ντροπή μνημόνια εξόντωσης και φτωχοποίησης του Έθνους «γιατί είναι μονόδρομος και δεν γίνεται αλλιώς» ίσως τους έλεγε: «Μας επιβουλεύονται οι idees modernes, ο σύγχρονος πολιτισμός με τον μασωνισμό του, με τη φιλανθρωπία του, με την αλληλοβοήθειά του, με τον κοινοβουλευτισμό του»…

Ή ίσως τους έλεγε: «Ας λείψη το κράτος, που θα της είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνη την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρή το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξη μορφή ή να χαθή. Το κράτος, που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό.» 

Και εντέλλει, αγανακτισμένος, θα φώναζε: «Αν είμαστε ζωντανό γένος, δε θα κολλήσωμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια. Και θα ζήσουμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό, που να μας έρχεται καλλίτερα. Πώς χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μας κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;

Όσο για τους βουλευτές που δεν ξέρουν τι θα πει συνέπεια «λόγου – έργου» θα τους έφτυνε στα μούτρα ενώ θα τους έλεγε: «Το Σύνταγμα θέλησε να δώσει στο έθνος αντιπροσώπους και είπε να υπάρχουν βουλευτές. Επρόκειτο αυτοί οι βουλευτές να αντιπροσωπεύσουν το έθνος. Αλλά η πραγματικότητα τα χάλασε και οι βουλευτές δεν είχαν κανένα συμφέρον να καταγίνουν με το έθνος. Τέτοιοι μια φορά δεν είναι. Για όνομα του Θεού, βρείτε άλλους να αντιπροσωπεύσουν το έθνος».

Δυστυχώς ο Ίων Δραγούμης, δεν ζει μαζί μας. Και η αλήθεια είναι πως δεν θα ήθελε να ζήσει μαζί μας σήμερα. Γιαυτό και επέλεξε να ζήσει τόσο λίγο…Τα 42 χρόνια είναι αρκετά για έναν ήρωα… 

Γιαυτό επέλεξε εκείνο το μεσημέρι, αν και γνωρίζοντας τους κινδύνους  να ανέβει μέχρι την Κηφισιά να αφήσει την Μαρίκα Κοτοπούλη για να είναι ασφαλής λόγω του ξεσηκωμού από την πληροφορία πως κάποιοι αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Βενιζέλο και ξανακατέβηκε μέχρι την Αθήνα για να γράψει ένα άρθρο καταδίκης της απόπειρας.

Τι κι αν με τον Βενιζέλο τους χώριζαν πολλά; Ο εμφύλιος σπαραγμός και η διχόνοια ερχόταν να συναντήσει το έθνος και έπρεπε οπωσδήποτε να σταματήσει.

Οι «Γυπαραίοι» έπιασαν τον Δραγούμη στου Θών, καθώς διερχόταν με το αμάξι του και τον χτύπησαν άγρια.

Ο Γύπαρης τον σταμάτησε λέγοντάς του: «Σε σταματήσαμε και πριν που ανέβαινες στην Κηφισιά. Μού είπες πως πάς στο σπίτι του πατέρα σου. Γιατί ξαναγύρισες;» Αυτό τον είχε ρωτήσει και η Μαρίκα Κωτοπούλη όταν προσπαθούσε να τον αποτρέψει από το να ξανακατέβει στην Αθήνα, που όσο περνούσαν οι ώρες τόσο πιο πολύ βυθιζόταν στην βία του διχασμού.

Σε εκείνη είχε πει: «Πρέπει να πάω στην εφημερίδα να γράψω ένα άρθρο κατά της απόπειρας δολοφονίας του Βενιζέλου. Είναι απαράδεκτη πράξη. Πρέπει να σταματήσουμε τον κύκλο της βίας τώρα».

Στον Γύπαρη όμως δεν απάντησε. Ποιος από αυτούς τους φανατικούς θα πίστευε άλλωστε, πως εκείνος που θεωρούταν ένας από τους κορυφαίους αντιβενιζελικούς, κατέβαινε μία τέτοια ώρα στο κέντρο της Αθήνας, για να γράψει ένα άρθρο συμπάθειας για τον Βενιζέλο;
Θα το έπαιρναν σαν δικαιολογία και παράκληση να τον αφήσουν. Και ο Ίων δεν παρακαλούσε ποτέ…

Έμεινε σιωπηλός ως το τέλος, που πλέον ήξερε πως ήταν πολύ κοντά. Τον θάνατο είχε μάθει να τον μυρίζει στον αέρα, ήδη από τα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα.

Το πτώμα του Δραγούμη έμεινε σκυλευμένο στο πεζοδρόμιο για πολλές ώρες. Αργά το απόγευμα μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο, όπου μετά από ειδοποίηση αργά το βράδυ, προσήλθε τραγική μορφή ο γηραιός πατέρας του, ο Στέφανος Δραγούμης, (πρώην πρωθυπουργός και τελευταίος ύπατος αρμοστής στην Κρήτη) για να αναγνωρίσει τον νεκρό γιο του.

Η οικογένεια του νεκρού απαίτησε νεκροψία που έδειξε ότι ο άτυχος άνδρας έφερε 9 σφαίρες στο κορμί του, έντεκα λογχισμούς διαμπερείς δια ξιφολόγχης και κάταγμα του αριστερού μηρού δια υποκόπανου όπλου.

Τόσο ήταν το μίσος του καθεστώτος για τον Ίων Δραγούμη.

Του ανθρώπου που  αποτελεί για τους Έλληνες Εθνικιστές,τον κυριότερο εκφραστή της ιδεολογικής μας θεώρησης…

Ο Ελληνικός Λαϊκός Εθνικισμός, γεννήθηκε ουσιαστικά,από τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τη στάση ζωής εκείνου και άλλων σαν εκείνον, που αποτελούσαν μια γόνιμη σύνθεση μεταξύ πατριωτισμού, πολιτισμού και ελευθερίας.
Εξάλλου ότι έλεγε με τα λόγια, το εννοούσε μέχρι αίματος.

«Όταν ένας του γένους δεν φοβάται, πώς μπορεί να φοβάται το γένος; Όταν ένας του γένους δε θέλει να χαθεί το γένος, πώς μπορεί το γένος να χαθεί; Οι δικοί μας οι αντάρτες είμαστε εμείς, συ και εγώ, και ο άλλος, φθάνει να το θέλουμε. Η επιτυχία θα έλθει άμα δεν την συλλογίζεστε. Θα έλθει άμα συλλογίζεσθε πάντα το σκοπό: Μας φτάνουν πια οι μάρτυρες. Χρειάζονται ήρωες. Γενείτε ήρωες.»

Ζήτω ο Ίων Δραγούμης!

Ζήτω οι Έλληνες Εθνικιστές!

Ζήτω η Αιωνία Ελλάς!

ἀναδημοσίευσις ἀπό : Ἐθνικισμός

Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΑ

 
«Δεν μπορούσε καν να μου περάσει από το  
                                                                 μυαλό ότι ετοιμάζονταν 
(δηλ ο ΣΥΡΙΖΑ)  να προβάλουν 
                                                                   αντίσταση χωρίς να έχουν ετοιμάσει ένα 
                                                                   εναλλακτικό σχέδιο. Απίστευτο. Πίστευαν 
                                                                    απλώς ότι μπορούσαν να διεκδικήσουν 
                                                                    ευνοϊκότερους όρους. 
Οπότε σίγουρα αυτό είναι ένα σοκ »  

Paul Krugman, οικονομολόγος.


Γράφει  ο Ιωάννης Αυξεντίου

Λεπτομέρεια από το έργο Kruisdraging του Jh.Bosch
Όπως γνωρίζει ο κάθε ψυχίατρος, το βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που πάσχει από την ασθένεια της ψύχωσης, είναι το χάσιμο επαφής με τη πραγματικότητα. Έχοντας αυτό το δεδομένο κατά νου, ας προχωρήσουμε στην εξέταση κάποιων χαρακτηριστικών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. 

Εάν σε αυτό το είδος πολιτεύματος εκλέγονταν από τον λαό μόνον οι διαχειριστές ενός μόνιμου και σταθερού συστήματος, αυτοί που ο λαός θα τους είχε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και εκτίμηση, το κακό θα ήταν,  ίσως, λιγότερο. Δεν εκλέγει όμως μόνον διαχειριστές, εκλέγει πολιτικές ιδεολογίες και συστήματα, τα οποία έχουν το καθένα την δική του αντίληψη για τον κόσμο, την κοινωνία, την οικονομία, τον πολιτισμό κλπ. Εκλέγει επίσης άτομα, τα οποία είναι ενταγμένα μέσα σε μηχανισμούς  που συντηρούν  αρνητικές  νοοτροπίες.
Ερώτηση: Τι πάει να πει έχω μία ''ιδεολογία''; Τι σημαίνει ότι σκοπεύω να εφαρμόσω το τάδε πρόγραμμα; Τι σημαίνει δεν μου αρέσει η τάδε κατάσταση και θέλω να την αλλάξω; Όλα αυτά δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα εάν δεν προσαρμόζονται στην ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ  και κατά δεύτερο, στην ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

Εάν  λοιπόν τα διάφορα συστήματα, ιδεολογίες,  προγράμματα, αλλά και το κάθε ξεχωριστό άτομο, δεν προσαρμόζονται σε αυτές τις δύο αρχές, τότε εμπίπτουν είτε στο πεδίο της ψυχοπαθολογίας, είτε της αδικίας. Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα: Τι έταζε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις εκλογές; Λαγούς με πετραχήλια και ταυτόχρονα παραμονή εντός της Ευρώπης. Τι ψήφισαν οι πολίτες; Λαγούς με πετραχήλια. Τι έγινε μετά; Η αρχή της πραγματικότητας έδειξε ότι όλα αυτά ήταν αδύνατον να εφαρμοστούν. Με άλλα λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι ψηφοφόροι, είχαν ένα ψυχωτικό επεισόδιο, δηλαδή δεν είχαν επαφή με την πραγματικότητα.  

Το άλλο θέμα είναι η δικαιοσύνη: εγώ ως ψηφοφόρος έχω το δικαίωμα να εκλέγω ένα σύστημα το οποίο φροντίζει για τα συμφέροντα μόνον τα δικά μου ή και των ολίγων, αγνοώντας την υπόλοιπη κοινωνία; Φυσικά όχι. Επίσης, ένα κόμμα που υπηρετεί αυτά τα συμφέροντα  των ολίγων, δικαιούται να υπάρχει; φυσικά όχι.

Που καταλήγουμε λοιπόν; στην απλή διαπίστωση ότι δεν μπορεί να υπάρχουν πολλά κόμματα το καθένα με τη δική του ιδεολογία, αλλά μόνον ένα πολιτικό σύστημα που θα βασίζεται στην ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και στην ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, καθώς και ότι οι πολίτες δεν έχει έννοια να ψηφίζουν κάτι το οποίο δεν βασίζεται σε αυτές τις δύο αρχές. Για το μόνο που ίσως ( υπάρχουν τα  υπέρ και τα κατά) θα μπορούσαν  να αποφασίζουν οι πολίτες, είναι για τους ηγέτες που θα διαχειρίζονται  αυτό το σύστημα.
Κάποιος όμως θα ρωτήσει: η αρχή της πραγματικότητας; Και οι 300 του Λεωνίδα πως συμβιβάζονται με αυτή; Ωραία ερώτηση! Η μάχη των Θερμοπυλών δεν συνιστά άρνηση της πραγματικότητας, κάθε άλλο! Ήταν μία επιλογή πραγματικότητας: Ελευθερία ή θάνατος. Σε τέτοιες περιπτώσεις(που δεν αφορούν μόνον τον πόλεμο), με πλήρη συνείδηση της θυσίας και των επιδιωκόμενων σκοπών, όλη η Πολιτεία επιλέγει την πραγματικότητα  που επιθυμεί.

Η αρχή της πραγματικότητας, που ως έννοια δεν την περιορίζουμε μόνον στην αντίληψη της υπαρκτής κατάστασης των πραγμάτων, αλλά και στο «πραγματικό» (το αληθές), δεν αφορά μόνον οικονομικά προγράμματα ή θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αφορά κάθε ανθρωπολογικό και κοινωνικό θέμα: την αισθητική καλλιέργεια, την αγωγή, τις παρεκκλίνουσες σεξουαλικές ή άλλες συμπεριφορές, την παιδεία, τους παράγοντες που δομούν ή αποδομούν μία κοινωνία κλπ. Όλα αυτά, το κοινοβουλευτικό σύστημα προπαγανδίζει ότι είναι υποκειμενικά, όμως η επιστήμη της ανθρωπολογίας έχει δώσει για αυτά αντικειμενικές απαντήσεις, ασχέτως εάν οι διάφορες ιδεολογίες τις αγνοούν επιδεικτικά.

Πολλές φορές, η αρχή της δικαιοσύνης χρησιμοποιείται, εντέχνως, εναντίον της αρχής της πραγματικότητας. Αυτή ήταν και η μέθοδος του αρχαίου (και νεώτερου) γνωστικού κινήματος: η προσπάθεια δημιουργίας ουτοπιστικών κοινωνιών ως μέσον για την καταστροφή του πραγματικού. Η άρνηση της πραγματικότητας ήταν η κληρονομιά που ο γνωστικισμός άφησε στην αριστερά.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν διαταράσσεται η ισορροπία μεταξύ της αρχής της πραγματικότητας και της αρχής της δικαιοσύνης, τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά.

Εν κατακλείδι: Το κοινοβουλευτικό σύστημα δεν είναι τίποτα άλλο από μία σειρά ψυχωτικών επεισοδίων,  αναμεμιγμένων με επιδιώξεις συμφερόντων. 

Μῖσος καί ἔγκλημα (μέρος 1ον)


Στις 29 Μαίου 1453 κυριεύεται η Κωνσταντινούπολις. Ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πίπτει ηρωϊκώς μαχόμενος. Η άλωση της πόλεως ορίζει το τέλος της Ελληνικής Κοσμοκρατορίας. Οι βάρβαροι Οθωμα­νοί που μπήκαν μέσα, για πολλές μέρες σφάζουν και λεη­λατούν. Τίποτε δεν μένει όρθιον. Οι εβραίοι δεν κινδυνεύ­ουν καθόλου. Απεναντίας ενθουσιασμένοι από την Ελ­ληνική τραγωδία, συνεργάζονται με τους Τούρκους και φυσικά κερδοσκοπούν.


Χαρακτηριστικώς αναφέρω, ότι οι Τούρκοι αιχμαλώτι­σαν 60.000 περίπου νέους Έλληνας και Ελληνίδας, ανά­μεσά τους και μερικούς Λατίνους, τους οποίους πωλούν ως σκλάβους στους εβραίους. Οι Ιουδαίοι τότε εθησαύρισαν από το δουλεμπόριο που έκαναν. Σχετικώς στην Εγκυ­κλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ (τόμος 11ος σελ. 897 λ. «Κωνσταντινούπολις») διαβάζομεν:


«Επί τρεις ημέρας (1453, 29-31 Μαΐου) επεκράτησαν σφαγαί, λεηλασίαι, αιχμαλωσίαι και παντός εί­δους άλλαι βιαιοπραγίαι εν τη καταλειφθείση πόλει. Λέγεται ότι τότε περί τας 60 χιλιάδας Ελλήνων και Λατίνων περιήλθαν εις τουρκικήν αιχμαλωσίαν. Εξ αυτών πολλοί επωλήθησαν εις Εβραίους, οι οποίοι κατά την Άλωσιν και μετ' αυτήν πολύ επλούτισαν μετερχόμενοι την εμπορίαν των σκλάβων, έχοντες ιδίαν συνοικίαν εις τον Γαλατά και ιδίαν «παλαιάν Εβραϊκή σκάλαν», κειμένην πιθανότατα πλησίον του Βαλούμ-Παζάρ».


Η σκοτεινή περίοδος της Τουρκοκρατίας αρχίζει. Ο Ελληνισμός υποφέρει όχι μόνο από την τουρκική κατο­χή, αλλά και από τους εβραίους, ιδίως από τους τελευταί­ους. Ναι, μη σας φαίνεται παράξενο. Ο Τούρκος το μόνο που ήθελε ήταν να έχη εδραιωμένη την εξουσία του και να εισπράττη φόρους. Αντίθετα οι εβραίοι μας μισούσαν σαν Έθνος και προσπαθούσαν να μας εξαφανίσουν.


Ο Γ. Ιωάννου («Καθημερινή» 7 Μαρτίου 1976) αν και φιλοεβραίος παρατηρεί σ' άρθρο του ότι:

«οι Εβραίοι υπήρξαν υποδειγματικοί υπήκοοι του Πατισάχ. Ευκαιρία δεν έχασαν για να του κάνουν το χατήρι, όταν εμείς σερνόμασταν στης δουλείας τα χώματα».


Αλλά δεν έκαναν μόνο τα χατήρια στους Τούρκους, ήτανε ακόμη εκτός από οικονομικοί καταπιεστές των Ελλήνων και κατάσκοποι. Ο Δ. Δανιηλίδης στο βιβλίο του «Η νεοελληνική κοινωνία και οικονομία» (εκδ. «Σαμαρόπουλος» Αθ. 1934, σελ. 215) αναφέρει τον τρόπο με τον οποίον οι εβραίοι κέρδιζαν την εμπιστοσύνη των Σουλτάνων και πως από τον «κύκλο τους αναδειχθήκανε σύμβου­λοι και κατάσκοποι». Ο διαβόητος εβραίος Μαυρογόνατος κατέδιδε τους Έλληνες επαναστάτες στις ενετικές αρ­χές, διότι οι εβραίοι θέλανε οι Έλληνες να είναι υπόδουλοι. Δεν τους ενδιέφερε ο κατακτητής. Οι Έλληνες μόνο να είναι σκλάβοι. Ο εβραίος Ναζή, επίσης κατατυράννησε τα Ελληνικά νησιά και υπήρξε η αιτία της τουρκικής κατακτήσεως της Κύπρου.

Αλλά ας δούμε, για να δώσω μια εικόνα, τι ήσαν ο Μαυρογόνατος και ο Νάζη ή Ναζή.


Για τον πρώτο η «Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός» (έκδ. 1931, τόμος ΙΣΤ, σελ. 786 λ. «Μαυρογόνατος») γρά­φει:


«Μαυρογόνατος Δαυίδ Ηλίας. Εβραίος έμπορος διαμένων εν Ρεθύμνη της Κρήτης κατά τα μέσα του ΙΕ αιώνος. Τω 1453 εμήνυσεν εις τας ενετικάς αρχάς τον πρόκριτον Ρεθύμνης Σήφην Βλαστόν, ως μελετώντα επανάστασιν κατά των Ενετών. Ο Βλαστός και η σύζυγός του μετά των τέκνων των συλληφθέντες υπό των Ενετών, εθανατώθησαν οικτρώς εν τη φυλακή, ο δε Μαυρογόνατος αμειφθείς γενναίως υπό των Ενετών μετηνάστευσεν εις Ενετίαν μέχρι του 1462, ότε, επανελθών εις Ρεθύμνην εμύνησε τους προκρίτους Ιωάννην και Γεώργιον Γαβαλάδες ως συνωμοτούντες κατά των Ενετών και επέτυχε και τούτων την εξόντωσιν. Η Ενετική κυβέρνησις αμοίβουσα τας υπηρεσίας του έδωσεν αυτώ 3 χιλιάδες φλωρίων και προσέτι επεδίκασεν αυτώ ετήσιον επιχορήγησιν εκ 500 φλωρίων μεταβιβαζόμενη και εις τους κληρονόμους του, πλέον δε τούτων εχορήγησεων αυτώ και τοις λοιποίς εν Κρήτη εβραίους διάφορα προνόμια...»


Όσο για τον δεύτερο στην «Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ» (τόμος 14, σελ. 300 λ. «Νάζης») διαβάζομεν:


«ΝΑΖΗΣ, δον Ιωσήφ, Διάσημος Εβραίος τραπεζί­της και οικονομικός παράγων της εποχής του, γεν­νηθείς το 1525 εις Πορτογαλίαν. Επεδόθη εις τραπε­ζιτικάς και άλλας επιχειρήσεις εις Βέλγιον, Ιταλίαν και Γαλλίαν και χάρις εις το επιχειρηματικόν του πνεύμα εσχημάτισε τεραστίαν περιουσίαν. Κατώρθωσε να προσελκύση την εύνοιαν των διαφόρων βα­σιλικών οίκων της Δύσεως και με την αύξησιν της ι­σχύος και της επιρροής του ήρχισε να καλλιεργή τολμηρά σιωνιστικά σχέδια. Ο Ναζής είχεν εκχριστιανισθή βιαίως, μη δυνάμενος όμως να υποκρίνε­ται τον χριστιανόν, μετέβη και εγκατεστάθη εις Κωνσταντινούπολιν, όπου, ως Ιουδαίος πλέον, χά­ρις εις την φιλίαν του σουλτάνου Σουλεϊμάν Β' απέ­βη ταχέως ο ρυθμιστής της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Τουρκίας, ερχόμενος εις απ’ ευθείας επαφήν με τας ευρωπαϊκάς κυβερνήσεις και τους βασιλείς της Δύσεως.


Αφού απέτυχεν εις τας προσπάθειάς του να ιδρύση ιουδαϊκήν εστίαν εις την Παλαιστίνην, έλαβε παρά του σουλ­τάνου ως τιμάριον την Νάξον, Άνδρον, Μήλον και άλλας νήσους του Αιγαίου, με τον τίτλον του δουκός. Κατά το διάστημα της δεκατριετούς ηγεμονίας του ουδέποτε επεσκέφθη τας νήσους του, αλλ' εκυβέρνα αυτός από το μεγα­λοπρεπές δουκικόν παλάτιόν του, του Πέραν της Κωνσταντινουπόλεως, όπου έζη με ηγεμονικήν εθιμοτυπίαν, εξερχόμενος πάντοτε συνοδεία ενόπλων. Την τοπικήν διοίκησιν του τιμαρίου του ήσκει ο τοποτηρητής του Φραγκίσκος Κορονέλλος.


Ο Νάζης εμηχανορράφει διαρκώς εις την Κωνσταντινούπολιν κατά της Βενετίας και επέτυχε να εξωθήση τον σουλτάνον εις την κατάκτησιν της Κύπρου. Ο Νάζης, η δύναμις του οποίου είχε μειωθή από του θανάτου του Σελίμ (1574), απέθανε το 1579, το δε δουκάτον του προσηρτήθη εις την Τουρκίαν».


Θα συμπληρώσω και μερικά άλλα στοιχεία. Ο εβραίος Νάζης, μετέβαλε το όνομά του και στα έγγραφα της επο­χής αναφέρεται ως Φράνκ Μπέϋ Ογλού! Όταν απέθανε την θέση του πήρε ένας άλλος εβραίος ονόματι Σολομών Νάθαν Ασκενάζι, που μετονομάσθηκε σε Αλαμάν Ογλού! Το 1985 το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο Στρατού κυκλοφόρησε το βιβλίο του ΡΑUL COLES: «Οι Οθωμα­νοί στην Ευρώπη» (έκδ. ΔΕΚ/ΓΕΣ Αρ. 106, σελ. 215,218) όπου διαβάζομεν τα εξής:


«Ο Ιωσήφ Νάζι τους συνήντησε εκεί το 1554 και αμέσως απεκάλυψε ότι ανήκε στην ιουδαϊκή πίστη. Κατά τα επόμενα χρόνια έγινε διάσημος ως έμπορος ειδικευμένος στο εμπόριο των κρασιών και ως έμπι­στος διπλωματικός σύμβουλος της οθωμανικής κυ­βερνήσεως και ως γενναιόδωρος προστάτης των ε­βραϊκών φιλολογικών κύκλων της Κωνσταντινουπόλεως και της Θεσσαλονίκης. Τουρκικά έγγραφα της εποχής τον αναφέρουν ως Φρανκ Μπέϋ Ογλού· για τους κατοίκους της Κωνσταντινουπόλεως ήταν απλώς Ο «Μέγας Εβραίος». Μια περίοδος σημαντι­κής επιρροής και ισχύος άρχισε με την ανάρρηση στο θρόνο του φίλου και προστάτου του Σελίμ του II, το 1566. Ο Σελίμ τον ωνόμασε δούκα της Νάξου, ένα τιμάριο που περιλάμβανε μια δωδεκάδα νησιών του Αιγαίου με σημαντική εμπορική και κάποια στρατη­γική σημασία. Δημιούργησε ένα δίκτυ διπλωματι­κών και εμπορικών επαφών στην Πολωνία, στη Μολδαβία και στη Βλαχία. Αργότερα ο Σελίμ του παραχώρησε το μονοπώλιο της εισαγωγής κρασιών στην Κωνσταντινούπολη. Στην αυλή ήταν εξέχον μέλος του φιλοπόλεμου κόμματος, που διατηρούσε την παράδοση του Χαϊρεδίν Βαρβαρόσσα, κηρύσ­σοντας αδιάκοπες εχθροπραξίες εναντίον όλων των καθολικών μεσογειακών δυνάμεων. 

Απέβλεπε στο θρόνο της Κύπρου, όταν οι οθωμανικές δυνάμεις ει­σέβαλαν στη νήσο το 1570.

Η επιρροή του Ιωσήφ Ναζί έπεσε μετά τη σύνα­ψη ειρήνης με τη Βενετία το 1573, και το θάνατο τον Σελίμ, το 1574, οπότε αποτραβήχτηκε σ' ένα βίο, τον οποίο ο βιογράφος του Σέσιλ Ροθ αποκαλεί «χρυσω­μένη αφάνεια», στο παλάτι του στο Μπελβεντέρε, απάνω στο Βόσπορο. Το ρόλο του ως αυλικού, επιχειρηματία και συμβούλου για την εξωτερική πολι­τική ανέλαβε αμέσως ένας άλλος Εβραίος, ένας πρόσφυγας γερμανικής καταγωγής, ο Σολομών Νάθαν Ασκενάζι, ο Αλαμάν Ογλού για τους Τούρ­κους χρονικογράφους».


Ο «Μέγας Εβραίος» λοιπόν χάρις στους Τούρκους ηγεμόνευσε στο Αιγαίο και ήθελε τον Θρόνο της Κύπρου!!


Το ιστορικώς βεβαιότατον είναι ότι οι εβραίοι δεν θέλα­νε την Ελληνική Επανάστασι και καταπολεμούσανε με δόλια μέσα, κάθε απόπειρα επαναστάσεως. Προσφιλής τους τακτική ήταν να επισημαίνουν τους επαναστάτες και να τους προδίνουν στις Τουρκικές αρχές. Έτσι αυξάνανε την ευγνωμοσύνη των Τούρκων και εισπράττανε χρηματι­κές αμοιβές.



Για να μη μακρυγορώ υπενθυμίζω την περίπτωσι του φλογερού πατριώτου, του Επισκόπου Τρίκκης Διονυσίου, του επονομαζομένου Σκυλοσόφου. Αυτός όταν καθαιρέθηκε για τις επαναστατικές του ενέργειες, εταξίδευσε στην Ευρώπη και συνωμότησε με βασιλείς (Κάρολος Β', Ερ­ρίκος Δ') κατά των Τούρκων. Τελικά μόνος του κατώρθωσε να παρασύρη σ' επανάσταση τους Ηπειρώτες χωρικούς της Πίνδου. Η ενέργεια του Διονυσίου υπήρξε μια υπέρ-τολμηρή πράξη παλληκαριάς. Δεν είχε καμμιά ελπίδα επι­τυχίας κι όμως έγινε. Η αξία της από την άποψη της τονώσεως του ηθικού των σκλαβωμένων υπήρξε ανυπολόγι­στος, διότι οι «ραγιάδες» είδαν ότι, αν και άοπλοι μπορούσαν έστω για λίγο, να επιβληθούν. Μετά την καταστο­λή του κινήματος ο Διονύσιος κρύφθηκε, αλλά τον προδώσανε οι εβραίοι. Τα γεγονότα συνοπτικά εξελίχθησαν ως εξής:




«Την νύκταν λοιπόν της 10ης προς την 11ην Σεπτεμβρίου 1611 επί κεφαλής 800 χωρικών αόπλων επί το πλείστον ... επέδραμε κατά των Ιωαννίνων, προέβη εις σφαγάς των εν αυτοίς ανύποπτων Τούρκων και επυρπόλησε το κτίριον του τοπάρχου Οσμάν Πασά. Οι Τούρκοι έ­νοπλοι όντες, αν και κατ' αρχάς κατεθορυβήθησαν τους έ­τρεψαν εις φυγήν και εφόνευσαν πολλούς, όχι μόνον από τους επαναστάτας αλλά και από τους Χριστιανούς κατοί­κους των Ιωαννίνων. Ο Διονύσιος απομείνας μόνος κα­τέφυγε εις το κάτωθεν του ναού του Αγίου Ιωάννου σπήλαιον. Και σήμερον «τρύπα του σκυλοσόφου» καλούμενον ίνα κρυβή. Τη προδοσία όμως των εβραίων το χρονικόν αναγράφει και η παράδοσις διασώζει συλληφθείς εξεδάρει ζων, το δε δέρμα του «γεμίσαντες άχυρον το περιέφε­ραν από πόλιν εις πόλιν και τέλος εις αυτήν την Κωνσταντινούπολιν...» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «ΠΥΡΣΟΣ» τόμος Θ', σελ. 406 λ. «Διονύσιος ο σκυλόσοφος»).


Μετά την καταστολή της επαναστάσεως του Διονυσίου οι εβραίοι προδώσανε ή κατηγορήσανε πολλούς ιερείς που βρήκαν βασανιστικό θάνατο. Τραγική ήταν η περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Φαναριού και Νεοχωρίου Ιερομάρτυρος Σεραφείμ. Του έκοψαν την μύτη «εσουβλίσθη και μετά ταύτα απεκόπη η κεφαλή αυτού υπό των δημίων» («Λεξικόν των Νεομαρτύρων», «εκκλησιαστικοί εκδό­σεις» Άθ. 1972, τόμος 3ος, σελ. 450).


Διαφορετικός από τον Διονύσιο ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) ο οποίος προετοίμαζε την επανάστασιν δια της παιδείας των Ελλήνων. Οι εβραίοι που παρακολουθούσανε την δράση του, που ίδρυε παντού σχολεία ανη­συχούσαν. Ο ίδιος δε ο Κοσμάς, ο οποίος εγνώριζε το ποιόν των Ιουδαίων «παρήνει τους Χριστιανούς να απέχωσι πάσης κοινωνίας και συναλλαγής προς τους Ιου­δαίους» (Σπ. Αραβαντινός: «Ιστορία Αλή Πασά» έκδ. «Πυρρός» τόμος 1ος Αθ. 1895 σελ. 30). 
Μετά πολλά και «ένεκα διαβολών ισραηλιτών» (ενθ. ανωτ.) οι Τούρκοι (Κουρτ Πασάς) αφού πληρωθήκανε από τους εβραίους εθανάτωσαν τον Κοσμά. Το ότι οι Τούρκοι δεν επιθυμού­σαν τον φόνο του Ιεράρχου φαίνεται κι από την αντίδραση του Αλή Πασά, ο οποίος αγανάκτησε όταν επληροφορήθη ότι σκοτώσανε τον Κοσμά και έκτισε Εκκλησία εις μνήμη του, ακριβώς όπου τον απαγχονίσανε.




Ο Κοσμάς στις 2 Μαρτίου 1779 τελείωνε επιστολή, προς τον αδελφόν του Χρύσανθο με τα ακόλουθα λόγια:

«Δέκα χιλιάδες Χριστιανοί με αγαπώσι και ένας με μι­σεί. Χίλιοι Τούρκοι με αγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χιλιάδες εβραίοι θέλουν τον θάνατον μου και ένας όχι.

Ο σος αδελφός Κοσμάς ιερομόναχος»


(Χ. Κοντού: «Εφημ. των φιλομαθών» τομ. ΙΕ, 1867, σελ. 1413 και εις Φ. Μιχαλόπουλο: «Κοσμάς ο Αιτωλός» σελ. 110).


Στη βιογραφία του, που προανάφερα διαβάζετε συχνά φράσεις, όπως «οι εβραίοι τον έβλεπαν μ' εχθρότητα και μίσος» (σελ. 86), «ο φανατισμός και το μίσος των εβραίων» (σελ. 103). Αλλά κι ο Κοσμάς δεν υποχώρησε. Στα κηρύγματά του υπήρξε κεραυνός εναντίον των Ιου­δαίων»

«Τώρα έχω μάτια να βλέπω τον Εβραίον. Ένας άν­θρωπος να με υβρίζη, να φονεύση τον πατέρα μου, τη μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλη, έχω χρέος ωσάν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίζει όμως τον Χριστόν μου και την Παναγίαν μου δεν θέλω να τον βλέπω. 

Και η ευγένειά σας πως σας βαστά η καρδιά να κάνετε πραγματείας με τους Εβραίους; Εκείνος, όπου συναναστρέφεται με τους Εβραίους, αγοράζει και πωλεί, τι φανερώνει; Φανερώνει και λέει πως καλά έκα­μαν οι Εβραίοι και εθανάτωσαν τους προφήτας και όλους τους καλούς. Καλά έκαμαν και κάμουν να υ­βρίζουν τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας. Κα­λά κάνουν και μας μαγαρίζουν. Λοιπόν μην αγοράζε­τε τίποτε από αυτούς. Ταύτα διατί σας τα είπα χρι­στιανοί μου; Όχι δια να φονεύετε τους Εβραίους και να τους κατατρέχετε, αλλά να τους κλαίετε». («Διδαχαί Κοσμά» έκδ. «Αποστολιά» 1897 σελ. 63).



Τελικά «οι εβραίοι επήγαν εις τον Κουρτ-Πασάν και του έδωσαν πολλά πουγγιά για να τον θανατώση» («Βίος Κοσμά» Βενετία 1814, σελ. 28). Συγκεκριμένα οι Ιουδαίοι πλήρωσαν τον Τούρκο δολοφόνο με 20.000 γρόσια. Το πτώμα του απαγχονισθέντος Αγίου ρίξανε σ' ένα ποτάμι με μια πέτρα δεμένη στο λαιμό, όπως αργότερα κάνανε στον πατριάρχη Γρηγόριο Ε'. Ένας ευσεβής Έλλην το ανέσυρε και τον θάψανε στον νάρθηκα της εκκλησίας τις Θεοτόκου στο χωριό Καλικόντασι.

Ὁ ἐβραῖος Ραββίνος, Μορντεχάϊ Φριζής

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Κ. Πλεύρη : " Ἄς μιλήσουμε γιά ἐβραίους "   

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Μνημονιακός Ψαρρᾶς: Δέν πειράζει πού γίναμε νουδούλα! Ἀρκεῖ νά καταστρέψουμε τό Ἑλληνικό Ἔθνος

Μνημονιακός Ψαρράς: Δεν πειράζει που γίναμε νουδούλα! Αρκεί να καταστρέψουμε το Ελληνικό Έθνος

Είναι γνωστή η ρήση ότι «η δικαιολόγηση ενός λάθους είναι ορισμένες φορές χειρότερη από το ίδιο το λάθος». Όταν, μάλιστα, αυτή η δικαιολόγηση του λάθους προβαίνει και σε αποκαλύψεις, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα.

Ο μνημονιακός Δημήτρης Ψαρράς, ο τύπος ο οποίος αφιέρωσε όλη την μέχρι τώρα ζωή του για «να παίρνει μάτι» τα κείμενα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, μπορεί να είναι ανίκανος στο να κάνει έστω και μια στοιχειώδη πολιτική ανάλυση, στην οποία να μην αποτυγχάνει παταγωδώς στις προβλέψεις του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βγάζουν «λαβράκια» τα όσα λέει. Έτσι, λοιπόν, σε ολοσέλιδη «ανάλυσή» του στην Εφημερίδα των Συντακτών μπορεί να αρλουμπολογεί (ως συνήθως) αλλά, συν τοις άλλοις, βγάζει στην επιφάνεια τις πραγματικές επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ, ασχέτως αν ο ίδιος είναι… ανυπόμονος για την όσο το δυνατόν πιο γρήγορη εφαρμογή τους.

Γράφει, λοιπόν, ο μεγάλος αυτός «αντιφασίστας», μεταξύ άλλων, τα εξής:  

«Εκείνο που φαίνεται ότι όλοι αποφεύγουν να παραδεχτούν είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Αριστεράς ήρθε στην εξουσία χωρίς αυτή η εκλογική επιτυχία να συνοδεύεται από τη μαζική εξάπλωση των ιδεών της Αριστεράς. Για την ακρίβεια προηγήθηκε επί πέντε χρόνια μια φάση ήττας των ιδεών της Αριστεράς και συντριβής όλων των μαζικών κινημάτων που γεννήθηκαν ως αυθόρμητη αντίδραση στη σκληρότητα της λιτότητας. Ο αυτοπεριορισμός του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιμνημονιακή ρητορική του προσέδωσε χαρακτηριστικά κόμματος εξουσίας, βοήθησε στην ενότητα δράσης των «συνιστωσών», αλλά ταυτόχρονα τον παγίδευσε σε ένα μονοδιάστατο σχήμα και επέτεινε τη σύγχυση ως προς το πραγματικό πολιτικό πρόσημο του αγώνα του. Ο «αντιμνημονιακός» ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε σύμπτωμα της υποχώρησης των ιδεών της Αριστεράς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν έγινε ούτε λόγος επί πέντε μήνες για την εφαρμογή των (εκτός μνημονίων) προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Το παράδειγμα του χώρου της Παιδείας είναι χαρακτηριστικό. Ενώ το υπουργείο ανέλαβε –πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες – ένας διανοούμενος με γνώσεις και όραμα, αποτέλεσε αμέσως στόχο κάθε λογής συκοφαντικών επιθέσεων από την αντιπολίτευση και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Από κοντά και οι δημοσκοπήσεις που φρόντισαν να τον φέρουν στην τελευταία θέση μεταξύ των μελών της κυβέρνησης. Δεύτερο παράδειγμα, το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου αυτού, παρά το γεγονός ότι αφορούσαν αυτονόητα ζητήματα στοιχειώδους ανθρωπισμού, δεν επρόκειτο να ψηφιστούν χωρίς τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού».

Επί της ουσίας, αυτό το οποίο βγαίνει από την πένα του μνημονιακού Ψαρρά, είναι ότι η «αντιμνημονιακή ρητορική» είναι δευτερεύουσας σημασίας μπροστά στην «μαζική εξάπλωση των ιδεών της Αριστεράς». Για την ακρίβεια, η «αντιμνημονιακή ρητορική» μετατράπηκε σε ένα τρίτο, πολύ χειρότερο, Μνημόνιο, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει καθόλου στην πραγματικότητα τον μνημονιακό Ψαρρά. Το μόνο που μετράει, είναι η εξάπλωση των αντεθνικών ιδεοληψιών της αριστεράς και το «μπόλιασμα» της Ελληνικής Κοινωνίας με το διεθνιστικό δηλητήριο.
Τα δύο παραδείγματα που παραθέτει ο μνημονιακός Ψαρράς είναι χαρακτηριστικά του τι εννοεί ως «ιδέες της Αριστεράς». Το πρώτο αφορά τον υπουργό Παιδείας Μπαλτά, με τις γνωστές ανεκδιήγητες και απαράδεκτες απόψεις του περί Αριστείας. Αν και αντιλαμβανόμαστε ότι ο Ψαρράς έχει κάθε λόγο να συμφωνεί με τον Μπαλτά για την κατάργηση της Αριστείας…

Το δεύτερο (και κυριότερο) αφορά το νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια, της «κυρα Τασίας» Χριστοδουλοπούλου. Για άλλη μια φορά, φαίνεται ότι ο μνημονιακός Ψαρράς και οι όμοιοί του «δεν δίνουν δεκάρα» (για να μιλήσουμε στην γλώσσα του χρήματος…) για το Μνημόνιο και τις επιπτώσεις του στην Πατρίδα και τον Λαό. Ενδιαφέρονται μόνο στο κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προωθήσει, ως κυβερνητική εξουσία, την εθνομηδενιστική ατζέντα και την μετατροπή της Ελλάδας από μια Χώρα με ομοιογενή Εθνικά Λαό σε ένα ετερογενές μείγμα πληθυσμών. Γι αυτό, άλλωστε, πρέπει να χτυπηθεί αμείλικτα κάθε προσπάθεια Εθνικής Αντίστασης, ιδιαιτέρως δε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, η οποία αποτελεί το κυριότερο εμπόδιο στην επιχείρηση αποεθνικοποίησης και αφελληνισμού του Τόπου. Αν σ΄αυτήν την προσπάθεια βοηθάει με τον τρόπο της και η κυβέρνηση Μέρκελ με το υπουργείο Εξωτερικών, ακόμη καλύτερα...

Χαιρόμαστε που ο εμπαθής αυτός αντιεθνικιστής, στην προσπάθειά του να δείξει πόσο «καίγεται» για την πλήρη εφαρμογή του εθνομηδενισμού στην Ελλάδα, αποκαλύπτει τις προθέσεις τόσο αυτού όσο και των ομοίων του. Μάθαμε, πλέον, ότι εκτός από φανατικός αντιεθνικιστής είναι και φανατικός υποστηρικτής μιας μνημονιακής, της πιο μνημονιακής για την ακρίβεια, κυβέρνησης. Εξού και ο χαρακτηρισμός «μνημονιακός Ψαρράς».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ προϊστάμενος τῆς Εἰσαγγελίας ὁ «Παναθηναϊκάκιας»-Ὅλα τά στοιχεῖα πού καῖνε τόν ἐντολοδόχο τοῦ Σαμαρᾶ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ προϊστάμενος της Εισαγγελίας ο «Παναθηναϊκάκιας»-Όλα τα στοιχεία που καίνε τον εντολοδόχο του Σαμαρά


Το περιοδικό «Hot Doc» αποκαλύπτει σήμερα τις μεθοδεύσεις με τις οποίες ο Ισίδωρος Ντογιάκος ανέλαβε τον Νοέμβριο του 2014 τη διοίκηση της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών.

Προκειμένου να «ξεφορτωθούν» τον έμπειρο Εισαγγελέα Παναγιώτη Καραγιάννη που μόλις πριν ένα μήνα (Σεπτέμβριο του 2014) είχε εκλεγεί προϊστάμενος με συντριπτική πλειοψηφία (70 ψήφους σε σύνολο 85), τον προήγαγαν σε Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Παρά το γεγονός ότι ακόμα και μετά την προαγωγή του ο Καραγιάννης δικαιούνταν βάσει νόμου να κρατήσει τη θέση του προϊσταμένου στο Εφετείο Αθηνών, εξωθήθηκε σε παραίτηση προκειμένου αυτή να καλυφθεί από κάποιον άλλον.


Στη συνέχεια, προκηρύχθηκαν νέες εκλογές για τις 29 Νοεμβρίου 2014. Σύμφωνα με τον νόμο 1756/1988, στα ψηφοδέλτια συμμετέχουν οι μισοί εισαγγελείς του Εφετείου με βάση τη σειρά αρχαιότητας. Στο Εφετείο Αθηνών υπηρετούσαν τότε 20 Εισαγγελείς, οπότε δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα είχαν μόνο οι 10 παλαιότεροι.

Ο Ντογιάκος δεν είχε δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα, καθώς ήταν 11ος στη σειρά αρχαιότητας. Παρόλα αυτά, όχι μόνο του επετράπη παρανόμως να λάβει μέρος στις εκλογές, αλλά μετά από παρασκηνιακές πιέσεις, συγκέντρωσε οριακά τις περισσότερες ψήφους και εξελέγη προϊστάμενος της Εισαγγελίας.

Από τη θέση αυτή συνέχισε τις παρεμβάσεις του στη σκευωρία κατά της Χρυσής Αυγής κάνοντας την πρόταση για το παραπεμπτικό βούλευμα, αλλά και σε πλήθος άλλων υποθέσεων με πολιτικό χαρακτήρα (π.χ. καταγγελία Χαϊκάλη για χρηματισμό από ΝΔ για εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας).

Από τα πιο πάνω γίνεται ξεκάθαρο ότι η ΝΔ του Σαμαρά και η παράγκα του Μπάμπη έκαναν τα πάντα προκειμένου να γίνει προϊστάμενος ο εκλεκτός τους. Η εκλογή «Παναθηναϊκάκια» είναι παράνομη, άκυρη και συνεπάγεται ακυρότητα και άλλων αποφάσεων που ελήφθησαν από το συγκεκριμένο εισαγγελικό λειτουργό.

Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα, οι ψίθυροι στο Εφετείο για τους χειρισμούς Ντογιάκου σε πληθώρα υποθέσεων ύψιστου πολιτικού ενδιαφέροντος, έχουν γίνει κραυγές. Ενώ έχει καταγγελθεί επανειλημμένα από πολιτικά κόμματα και από παράγοντες της Βουλής. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει ερευνηθεί δικαστικά καμία από τις καταγγελίες σε βάρος του Ισίδωρου Ντογιάκου, όπως είναι οι σχετικές με το περίφημο ηχητικό ντοκουμέντο όπου ο Σαμαράς έδινε εντολές στον «Παναθηναϊκάκια» για να προφυλακίσει Βουλευτές της Χρυσής Αυγής.



Οι σημερινές αποκαλύψεις για τον τρόπο εκλογής Ντογιάκου, αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα, αν ληφθεί υπόψη ότι προέρχονται από ένα έντυπο εγνωσμένων ακροαριστερών πεποιθήσεων, το οποίο πολλάκις έχει διακηρύξει την αντίθεσή του προς τη Χρυσή Αυγή. Το επίμαχο άρθρο όμως είναι εμπεριστατωμένο και πέρα ως πέρα αληθές.